Eindhoven 2026

 Met een famatiek hardlopende zoon en ditto vrouw in Nuenen is het niet zo gek dat je af en toe overweegt om daar een halve marathon te lopen. De startnummers daarvoor waren al uitverkocht voor ik het goed en wel in de gaten had, maar halverwege dit jaar had Kees er nog wel één voor mij in de aanbieding. Ik liep op dat moment wel lekker dus zei: "Ja". Ik hoopte weer iets sneller te zijn dan de voorgaande keer (1:42:50) en dan zou ik mooi samen met N kunnen lopen, die haar eigen PR flink wilde aanscherpen en sneller wilde zijn dan de langzaamste tijd van Kees.  

Daarna volgde een periode waarin het lopen wat minder ging. Eerst stapte ik uit bij een 3000 meter wedstrijd, daarna ging ik aan het eind van een training flink door mijn enkel en tenslotte begin Garmin te melden dat mijn fitness achteruit ging. Ik merkte zelf ook dat tempo-trainingen wat moeilijker gingen dan anders. Ik stelde mijn verwachtingen maar naar beneden bij. Onder 1:50 en misschien 1:45?

De laatste paar weken liep ik weer wat makkelijker. Iets meer nachtrust zou geholpen kunnen hebben. Dus ik ging met iets meer vertrouwen per trein naar Eindhoven. De reis gind voorspoedig en al snel ontmoette ik Kees en N bij de (kleine) lockers. Alles pastte net. Ik stopte twee gelletjes in mijn broek, wie weet gingen die het verschil maken. Kees mocht in start wave A. N en ik perstten ons in startwave 1. Daar was het heel druk. N vertelde dat ze weg wilde gaan op een tijd van 1:40. Dat vond ik voor mij te gortig. Ik hield 1:43 aan. Ik liet haar en vele andere lopers dan ook rustig passeren toen we na het startschot richting startfuik schuivelden. Zo had ik niet de verleiding om toch mee te gaan.

in het groene cirkeltje wijs ik naar beneden, waar N staat,

Eenmaal gestart zag ik N nergens en liep ik mijn eigen race. Op mijn horloge zag ik dat het nog best hard ging, sus ik drukte het tempo. Dat ging goed. Na de eerste snelle kilometer van 4:34 volgden er twee van 4:44. Dat tempo kwam eigenlijk als vanzelf. Ik liet me niet ontmoedigen door de vele snellere lopers die voorbij kwamen, ik haalde zelf ook nog wel wat in en een paar lopers bleven een beetje in mijn buurt, zonder dat het een groepje werd. Op een stuk met tegenwind kon ik de verleiding weerstaan om iemand in te halen en bleef lekker uit de wind lopen.

Het tempo bleef behoorlijk constant net onder 4:45, steeds tussen 4:38 en 4:49. Als ik een gelletje nam ging het wel iets langzamer en liep ik een beetje achterstand op andere lopers, maar vaak kwam ik daar even later weer bij. De tweede helft kostte het wel meer moeite, maar het tempo bleef gelijk, misschien toch die gelletjes? Het extra rondje door het PSV stadion sloeg ik toch maar over. 

(weer een van de leuke aanmoedigingen die ik onderweg zag)

Het laatste stukje versnelde ik een beetje en op het Stratumseind zag ik zowaar N, voor me lopen. Bij het inhalen tikte ik haar aan en gebaarde dat ze moest proberen om me te volgen. Ik lag ik het schema van 1:40, het zou mooi zijn als ze met me mee kon. Het beruchte bruggetje was weer zwaar en net iets te veel voor N. Bij het opdraaien gooide ik alles er uit voor de sprint naar de boog, maar dat bleek niet de finish te zijn. Dat was niet voor het eerst dat ik daar intrapte. Ik moest nog een klein stukje verder.

Dat kon ik ook nog opbrengen en ik kwam in 1:39:26 over de streep en N volgde 18 seconden later. Omdat ze wat eerder over de start was gegaam was haar nettotijd net boven1:40, maar dat was gewoon 20 minuten van haar PR af. Kees was al lang binnen. HIj had het als een training gelopen en finishte in 1:19:56.

DNF op een 3000 meter

 Het clubrecord in de categorie mannen 60+M bij AV Pijnenburg staat op 11.59 en ik denk nog steeds dat ik dat zou moeten kunnen lopen. Bij de Keistad Baancompetitie kwam ik al wat dichterbij en daarom schreef ik me in voor een 3000 meter op 3 juli bij de AV Pijnenburg. Dat was wel nà mijn vakantie en in een vakantie komt er over het algemeen niet al te veel van lopen. Het viel nog mee dat ik in de afgelopen weken 5 korte duurloopjes heb kunnen doen, maar snelle intervallen had ik laten schieten. Dat merkte ik al bij de training van woensdag. 

Ik stond daarom met niet al te veel vertrouwen aan de start en misschien telde dat nog wel meer dan de echte vorm. Na een kilometer zat ik er al doorheen terwijl die eerste kilometer in ongeveer vier minuten ging. Ik had natuurlijk de wedstrijd kunnen uitlopen in 5 minuten per kilometer, maar daar was ik niet voor gekomen. Daarom besloot ik uit te stappen. Jammer maar helaas.

De tweede helft van de Zomeravondcup

De eerste twee wedstrijden van de Zomeravondcup zijn op dinsdag rond Maarschalkerweerd. De laatste twee wedstrijden zijn op woensdag van de Vechtse banen richting Maarssen. De tweede helft vind ik traditioneel moeilijker. Het is gemiddeld iets warmer want deze worden eind mei, begin juni gelopen. De eerste twee zijn in april en begin mei. Maar ook het parcours is lastiger. Er is een lang open stuk langs de Vecht waar je vaak wind tegen hebt, er zitten een paar tunneltjes in waarin je dus even moet klimmen, het wegdek is niet overal even vlak, er zitten wat krappe bochtjes in en er is zelfs een keerpunt. Dat keerpunt was gister extra lastig omdat er een vrachtwagen in de weg stond.

Daar komt vaak bij dat ik ondanks goede voornemens, toch vaak met de snelle tijden van de eerste wedstrijden in mijn hoofd en de stand in het klassement van start ga. Gister probeerde ik mijn leven te beteren, maar al na 2 kilometer had ik het gevoel in mijn benen alsof ik er al 7 op had zitten en ik moest hard werken om nog een beetje mijn tempo te houden. De start was nog goed gegaan, na zo'n 800 meter kwamen Gijs en Jelle voorbij waarvan ik wist dat ze harder zouden gaan dan voor mij verstandig was. Ik bleef in een groepje hangen en liet ze weglopen. Maar het keerpuntje werd door mijn groepje een stuk sneller genomen dan ik wilde en toen liep ik ineens alleen, tegen de wind in. (foto's van Bas).

Even later kwam er gelukkig een andere loper langs en kon ik een beetje uit de wind schuin naast hem gaan lopen. Maar mijn tempo was al aan het zakken van 4.02 (te hard!) via 4.14 en nu 4.20. Het werd een klein groepje en in de volgende kilometer bleef het tempo constant met 4.21, maar toen nam een ander de kop over. En ineens ging het voor mij te hard en moest ik alleen verder. Tegen mijn gewoonte nam ik een bekertje water, want het was toch wel warm. Er volgde een kilometer in 4.25. Ik wilde in ieder geval onder de 45 minuten blijven en had nu wat marge. Er volgden 4 kilometers van 4.30, meer zat er niet in. Af en toe werd ik ingehaald, maar ik haalde zelf ook nog wel eens iemand in. 

Met nog zo'n 2500 meter te gaan ontwaarde ik Jelle ergens voor me en ik kwam daar langzaam dichterbij. Dat gaf wel motivatie. Vlak voor de baan had hij mij ook in de gaten, maar ik kon nog wel iets versnellen en hij blijkbaar niet meer zodat ik hem op de vaan nog inhaalde met een soort sprintje (3.35) en een laatste kilometer van 4.22. Dat sprintje zorge er ook voor dat ik onder de 44 minuten finiste (43.56). Vrijwel iedereen had deze keer langzamer gelopen dan de vorige keer, dus dit was geen schande. Kees liep nu 34.11. In het klassement rukte ik op naar de tweede plaats omdat een aantal lopers deze keer niet mee deden. Ik zou na de volgende keer nog kunnen zakken naar de 6e plek.

Niet echt zomerse avondcup

Soms vraag je je af waarom de Zomeravondcup zo heet. Gister voelde het zeker niet als zomer. Het was een graadje of 12 en er stond een harde wind. Volgens de voorspelling zou het pas later in de avond gaan regenen, dat viel dan weer mee. Maar als je je hebt ingeschreven voor het klassement en nu al weet dat je de laatste avond gaat missen en bovendien je zoon weer meedoet, sta je gewoon weer aan de start. De prestastie van drie weken geleden was mooi, maar legde ook wat extra druk op me. Het leek of anderen verwachtten dat ik nu de prestatie van vorige keer zou verbeteren. Maar vorige keer had ik mezelf een beetje verbaasd en verwachten dat ik dat zo maar weer zou herhalen, deed ik niet. Met een tijd van onder de 43 minuten zou ik tevreden zijjn, dat zou nog steeds sneller zijn dan ik de vorige jaren liep.

Kort voor vertrek regelde ik een lift naar huis zodat ik samen met Kees kon rijden: duurzaam en het scheelde een parkeerplaats voor andere deelnemers. De Zomeravondcup is dit jaar een stuk populairder. Het maximale aantal deelnemers wordt bereikt en het is onder andere te merken aan de parkeerdruk.

We waren op tijd voor een plekje voor de auto en ruim op tijd om een stukje in te lopen langs de Kromme Rijn. Er waren weer genoeg deelnemers van Pijnenburg, dus we konden ook nog even de plannen van anderen horen. Kees wilde iets rustiger starten en ik nam me ook voor mezelf niet gek te laten maken. Ik koos wel op tijd een plekje iets verder naar voren in het startvak en zag dat er zelfs hazen voor 40 minuten waren. Daar moest ik maar ruim achter blijven. 

Na het startschot was het weer zoeken naar een lekker tempo, ik hield er ook rekening mee dat er een stukje tegenwind zou komen, dus eerst even achter iemand lopen zou mooi zijn. Dat lukte aardig. De eerste kilometer was 4.09, iets langzamer dan de vorige keer, maar daarna bleven ze redelijk constant met 4.10, 4.13, 4.19 en 4.10. Na 5 kilometer was ik dus iets sneller dan de vorige keer, maar dat had ik eigenlijk niet in de gaten en het kostte wel wat moeite en ik liet een gaatje vallen met een loper in een ornaje shirt die ongeveer 2,5 kilometer had gevolgd. Langzaam moest ik het groepje laten gaan. 

Het tempo zakte naar 4.18, maar dit wist ik wel vast te houden. Af en toe kwam er iemand voorbij, maar ik haalde ook nog af en toe iemand in. In de één na laatste kilometer viel een jongedame die een klein eindje voor me liep over het stoeprandje. Toen ik er langskwam krabbelde ze alweer omhoog en op mijn vraag of het goed ging antwoorde ze bevestigend. Er schoot ook een parcourswacht te hulp, dus ik liep door. Deze kilometer was een klein beetje langzamer. De laatste kon ik nog een beetje versnellen en ik kwam in 42.32 over de streep. Iets langzamer dan de vorige keer, maar ruim onder de 43 minuten en daarmee mag ik tevreden zijn. De meeste andere lopers waren ook iets langzamer dan vorige keer, maar niet Kees, die zijn PR verder aanscherpte naar 33.41.

In het klassement voor Mannen 60 steeg ik naar de 4e plaats, maar dat is vooral omdat een aantal lopers deze tweede avond niet aanwezig waren.

Ik kan het nog

In 2010 stond ik voor het eerst aan de start van de Zomeravondcup in Utrecht. Met slechts een paar uitzonderingen heb ik daar ieder jaar meegedaan en dit jaar doe ik ook weer mee. Deze serie wedstrijden wordt steeds populairder en dat is geen wonder. Goed georganiseerd, mooi deelnemersveld, snel parcours, lage kosten voor deelname. Er zijn altijd wat deelnemers van AV Pijnenburg en Kees kwam helemaal uit Nuenen. Hij was geïnteresseerd in het snelle parcours en de snelle deelnemers. Eerder dit jaar liep hij voor het eerst onder de 35 (!) minuten en nu wilde hij proberen dat weer te verbeteren. Ik wilde zelf toch weer een poging doen om onder de 43 minuten te lopen en daarmee het clubrecord voor mannen 60+ op mijn naam te kunnen zetten. Vorig jaar wilde dat niet lukken en ik was weer een jaartje ouder, maar hoe ouder hoe gekker.

De groeiende populariteit van de Zomeravond zorgde er alvast voor dat ik moest uitwijken naar een parkeerplaats die verder van de atletiekbaan ligt, ondanks dat ik redelijk op tijd was. Gelukkig was ik vroeg genoeg om samen met Kees een stukje in te lopen en zonder stress aan de start te staan. Kees zocht een plekje vooraan. Ik ging verder naar achteren in het veld om niet in de verleiding te komen met te snelle lopers mee te gaan. Het was druk op de baan, ik hield na het klinken van het stsartschot even in om wat ruimte voor mijn pas te hebben voor ik over de startmat ging. Daarna werd het een beetje slalommen maar al een paar honderd meter was het inhalen van de meute voorbij en was ik ook de pacers van 45 minuten gepasseerd. Op mijn horloge zag ik een snelheod van rond 4 minuten per kilometer en ik besloot vooral ontspannen te gaan lopen. De eerste kilometer was 4.05. 

Omdat er wat wind stond probeerde ik in een groepje terecht te komen, maar ik liep op dit moment net een beetje alleen. Er was een gaatje van een meter of 20 naar een groepje voor me, waar ik wel langzaam dichterbij kwam. De truc was om niet te forceren. Door gebruik te maken van een paar andere lopers die mij inhaalden wist ik het gaatje te dichten net voordat we op hget stukje met wind tegen kwamen. De wind was ondertussen niet meer zo stevig als eerder op de dag, maar toch voelde dit wel lekker. Wat verder viel het groepje waar uitelkaar en ik liep een tijdje samen met een meneer met een zwart shirt. Soms moest ik even lossen, maar dan wist ik even later toch weer aan te sluiten. 

De kilometertijden bleven goed: 4.13, 4.20, 4.13, 4.12, 4.13, 4.10. Na een kilometer of 7 moest ik de man in zwart toch laten gaan, maar ik zag dat ik nog steeds ongeveer hetzelfde tempo liep. Blijkbaar versnelde hij wat. Door al die vlotte kilometers had ik ondertussen een mooie marge opgebouwd ten opzichte van mijn streeftijd en ik begon er in te geloven, dat ik dat zou kunnen halen. Zelfs de altijd lastige achtste kilometer ging met 4.10 nog steeds prima. In plaats van in te zakken wist ik nog wat lopers in te halen. 

Onder aanmoedigingen van Kees, die zelf 33.50 liep, gooide ik er zelfs nog een soort sprintje uit zodat mijn eindtijd 42.08 werd.

De laatste keer dat ik sneller was bij de Zomeravondcup was in 2017. Missie geslaagd.

800 meter

 De afsluitende 800 meter van de Keistad Baancompetitie viel vroeg dit jaar. In plaats van vijf wedstrijdjes zijn er maar vier en ze worden in vijf weken gelopen. Dat bevalt me wel. Ze vallen ook net niet samen met de Zomeravondcup. Daarom stond ik gister (half april) al aan de start van de 800 meter in serie 7 van de 16. Mijn streeftijd was de tijd van vorig jaar 2.37, maar het lijkt er op dat de leeftijd ieder jaar een stukje van de snelheid afsnoept. We zouden het wel weer zien.

De andere lopers in de serie zaten ook rond die tijd op papier, maar met junioren is de kans groot dat ze juist een stukje harder lopen dan vorig jaar en in ieder geval heel snel kunnen starten. Het was niet heel druk. Ik mocht in baan 5 start in plaats van baan 6 en ik stond er in mijn eentje. Na het startschot probeerde ik dichterbij de loopster n baan 6 te komen, maar dat viel niet mee. Bij het uitkomen van de bocht schoof het hele groepje in elkaar. Ik zat een beetje in het midden, maar kon niet bij de binnenkant van de baan komen. Daardoor moest ik ongeveer in baan 2 de volgende bocht in. Ik zakte een beetje naar achter om toch aan de binnenkant uit te komen.

Het tempo was hoog, de eerste ronde ging in ongeveer 1.15. Prima als ik dit zou kunnen volhouden. De jongedame voor versnelde aan het eind van de bocht een oudere heer voorbij. Ik probeer dat ook, maar deze loper ving me in eerste instantie op door ook te versnellen. Even later lukte het wel, maar nu was er een gaatje naar de andere lopers voor ons. Op mijn tandvlees probeerde ik te versnellen of in ieder geval niet stil te vallen en ik telde de meters naar de streep af. Net genoeg om onder 2.40 te eindigen. 

Hartelijk dank weer voor de organisatie en de leuke attentie na afloop:

Foto van Harry van 't Veld

Te snel gestart

 Zo af en toe overkomt het me, ondanks dat je denkt dat je nu wel oud en wijs genoeg bent. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik op papier de snelste uit de serie wasm dus toen na het startschot twee jonge atleten een stuk sneller vertrokken dan ik terwijl ik redelijk op gemak liep, besloot ik ook mijn tempo te verhogen en zo liep al na 100 meter in een niemandsland tussen twee koplopers en de rest van het veld en dat terwijl er een enorm stevige wind stond. Niet dat ik verwachtte veel beschutting te hebben van de voornamelijk kleine junioren.

Vooraf mikte ik op een tijd van rond 5.30. Vorig jaar liep ik 5.31. Ik had de doorkomsttijden in mijn hoofd: 1.06, 2.34, 4.02, 5.30. Mijn eerste doorkomst was 1.00. 6 seconden te snel en ik voelde dat ook in mijn benen. De volgende ronde was 2.32, ik was dus al 4 seconden kwijt. Langzaam ging mijn kaarsje uit en in de laatste ronde werd ik voor mijn gevoel achteruit geblazen door de wind. 5.43 was de logische, tegenvallende eindtijd.

Mooie foto's van Peter:

En op deze foto's van Harry van 't Veld zie je me worstelen:

Alweer Keistad Baancompetitie

 Gister stond ik weer aan de start van de eerste wedstrijd van de Keistad Baancompetitie in Amersfoort. De editie van 2026 is een beetje anders opgezet. In plaats van vijf avonden, zijn er dit jaar meer vier met een 3000 meter, 1500 meter, 5000 meter en 800 meter. De jonge atleten tot en met U16 lopen op de eerste avond 1000 meter en doen niet mee met de 5000 meter. Zij lopen dus zoals gebruikelijk 3 afstanden. Er waren eerst 3 series 1000 meter en vanaf half negen begonnen de series voor de 3000 meter. Ik zat in de derde serie en was dus pas net voor negen uur aan de beurt. Ik hoefde me niet te haasten na mijn werk.

Op basis van de ervaring van vorig jaar was had ik me behoudend ingeschreven met 12.08. Maar ik blijf natuurlijk nog steeds met een schuin ook kijken naar het clubrecord van 11.59. Ik had mazzel met de serie-indeling, met flink wat mensen die op papier net iets sneller zijn. De omstandigheden om te lopen waren prima: droog, niet al te veel wind en net onder de 10 graden. Ik had per ongeluk mijn singlet meegenomen, maar dat was goed te doen.

De opstelling bij de start is alfabet, daarom stond ik weer aan de buitenkant en moest ik in de eerste bocht op zoek naar een plekje aan de binnenkant. Het viel me op dat er niet heel hard gestart werd. Ik verwachtte ergens achterin te gaan lopen maar ik kwam in het voorste deel van de groep. Een klein groepje liep iets harder. De eerste 200 meter was met 46 seconden niet heel snel. Op het rechte eind had ik een persoon gevonden om achter te duiken en probeerde ik ontspannen in een ritme te komen. Een rondje later kwam een viertal lopers van Altis met Zeger en Luc voorbij die vonden dat het te langzaam ging. Ik twijfelde even, maar besloot aan te haken. Als ik richting 12 minuten wilde, moest ik wat proberen. (mooie foto van Harry van 't Veld)

Het tempo van Zeger was precies goed, rond 4 minuten per kilometer. Ik kon bij blijven, maar hield ook niets over. Luc en een andere loper moesten er af. Volgens mijn horloge ging het iets harder, maar daar klopte de afstand niet. Ik kreeg het signaal dat ik de tweede kilometer had gelopen in 3.55 op zo'n 25 meter van de streep. Met nog 800 meter te gaan zat ik zo'n 8 seconden boven het schema van 12 minuten. Een rondje later was dat 5 of 6. Er zou een heel snel rondje moeten volgen om nog onder de 12 minuten te eindigen. Op 300 meter van de finish moest ik een klein gaatje laten met Zeger. In de laatste 150 meter probeerde ik dat nog weer dicht te lopen. Ik kwam wel dichterbij, maar onder de 12 minuten lukte net niet. 12.04 was sneller dan vorig jaar en voor vandaag het maximaal haalbare.

Laat verslagje van de Sylvestercross

 Het zijn drukke tijden zodat er geen tijd over bleef voor het schrijven van een post over de Sylvestercross van 2025. Maar natuurlijk heb ik daar wel aan meegedaan. De dag begon traditioneel met het bakken van de oliebollen. Aan het begin van de middag arriveerden P en zijn dochter F. Kees zou ook meedoen samen met N voor wie het de eerste keer was. Zij waren een dag eerder al gekomen. Met P en F besloten we dat we prima naar de start konden lopen als warming-up. Kees en N zouden later op de fiets komen. 

Omdat het niet al te koud was ging ik in een korte broek. Dat was wel een beetje frisjes bij het inlopen. Voordeel was wel dat we geen spullen hoefde achter te laten in de tent. Een half uurtje voor de start begon het een beetje te regenen. We schuilden evenvoor het podium, maar doken even later

nog even een warme tent in om niet te veel af te koelen. 

Dit jaar mocht ik echt rustigaan doen, want zaterdag zou de FlorijnWinterloop weer wachten. Daarom hoefde ik niet helemaal vooraan te starten en wilde ik proberen vooral op gevoel te lopen. 5 minuten per kilometer zou een mooie snelheid zijn. Toch niet al te laat meldden we ons bij de start, waar we Kees over het hek zagen klimmen. Dat was een goed idee. Zo stonden we niet te ver naar achter, maar ook niet helemaal vooraan. Kees wurmde zich wel helemaal naar voren:

Door de zandloperstart gingen wij iets later weg, maar was er ook voldoende ruimte op de paden om te kunnen lopen. De lange lus over het zand namen we relatief rustig, maar we haalden nog voldoende andere lopers in, waaronder Jan-Willem. P en ik werden een soort luxe-hazen voor F en we hielden een mooi tempo aan. Bij het ingaan van de tweede ronde liep ik wat makkelijker over het mulle zand, maar daarna hield ik weer in om de anderen te laten aansluiten.

Dat deden we bij de derde ronde nog een keer. Langzaam ging het tempo iets omhoog. Het inhalen van alle achterblijvers werkte motiverend. In het laatste stukje moest F lossen en bij het klimmetje op het zand liep ik ook nog een stukje weg van P. Ik kwam redelijk fris over de finish in 45:38. 

Kees was er al en N volgde een paar minuten later, zij had wat langer moeten wachten bij de start. Om te voorkomen dat we te veel afkoelden liepen we met z'n drieën snel weer terug naar huis waar de welverdiende oliebollen op ons stonden te wachten.