Eindhoven 2026

 Met een famatiek hardlopende zoon en ditto vrouw in Nuenen is het niet zo gek dat je af en toe overweegt om daar een halve marathon te lopen. De startnummers daarvoor waren al uitverkocht voor ik het goed en wel in de gaten had, maar halverwege dit jaar had Kees er nog wel één voor mij in de aanbieding. Ik liep op dat moment wel lekker dus zei: "Ja". Ik hoopte weer iets sneller te zijn dan de voorgaande keer (1:42:50) en dan zou ik mooi samen met N kunnen lopen, die haar eigen PR flink wilde aanscherpen en sneller wilde zijn dan de langzaamste tijd van Kees.  

Daarna volgde een periode waarin het lopen wat minder ging. Eerst stapte ik uit bij een 3000 meter wedstrijd, daarna ging ik aan het eind van een training flink door mijn enkel en tenslotte begin Garmin te melden dat mijn fitness achteruit ging. Ik merkte zelf ook dat tempo-trainingen wat moeilijker gingen dan anders. Ik stelde mijn verwachtingen maar naar beneden bij. Onder 1:50 en misschien 1:45?

De laatste paar weken liep ik weer wat makkelijker. Iets meer nachtrust zou geholpen kunnen hebben. Dus ik ging met iets meer vertrouwen per trein naar Eindhoven. De reis gind voorspoedig en al snel ontmoette ik Kees en N bij de (kleine) lockers. Alles pastte net. Ik stopte twee gelletjes in mijn broek, wie weet gingen die het verschil maken. Kees mocht in start wave A. N en ik perstten ons in startwave 1. Daar was het heel druk. N vertelde dat ze weg wilde gaan op een tijd van 1:40. Dat vond ik voor mij te gortig. Ik hield 1:43 aan. Ik liet haar en vele andere lopers dan ook rustig passeren toen we na het startschot richting startfuik schuivelden. Zo had ik niet de verleiding om toch mee te gaan.

in het groene cirkeltje wijs ik naar beneden, waar N staat,

Eenmaal gestart zag ik N nergens en liep ik mijn eigen race. Op mijn horloge zag ik dat het nog best hard ging, sus ik drukte het tempo. Dat ging goed. Na de eerste snelle kilometer van 4:34 volgden er twee van 4:44. Dat tempo kwam eigenlijk als vanzelf. Ik liet me niet ontmoedigen door de vele snellere lopers die voorbij kwamen, ik haalde zelf ook nog wel wat in en een paar lopers bleven een beetje in mijn buurt, zonder dat het een groepje werd. Op een stuk met tegenwind kon ik de verleiding weerstaan om iemand in te halen en bleef lekker uit de wind lopen.

Het tempo bleef behoorlijk constant net onder 4:45, steeds tussen 4:38 en 4:49. Als ik een gelletje nam ging het wel iets langzamer en liep ik een beetje achterstand op andere lopers, maar vaak kwam ik daar even later weer bij. De tweede helft kostte het wel meer moeite, maar het tempo bleef gelijk, misschien toch die gelletjes? Het extra rondje door het PSV stadion sloeg ik toch maar over. 

(weer een van de leuke aanmoedigingen die ik onderweg zag)

Het laatste stukje versnelde ik een beetje en op het Stratumseind zag ik zowaar N, voor me lopen. Bij het inhalen tikte ik haar aan en gebaarde dat ze moest proberen om me te volgen. Ik lag ik het schema van 1:40, het zou mooi zijn als ze met me mee kon. Het beruchte bruggetje was weer zwaar en net iets te veel voor N. Bij het opdraaien gooide ik alles er uit voor de sprint naar de boog, maar dat bleek niet de finish te zijn. Dat was niet voor het eerst dat ik daar intrapte. Ik moest nog een klein stukje verder.

Dat kon ik ook nog opbrengen en ik kwam in 1:39:26 over de streep en N volgde 18 seconden later. Omdat ze wat eerder over de start was gegaam was haar nettotijd net boven1:40, maar dat was gewoon 20 minuten van haar PR af. Kees was al lang binnen. HIj had het als een training gelopen en finishte in 1:19:56.

Niet echt zomerse avondcup

Soms vraag je je af waarom de Zomeravondcup zo heet. Gister voelde het zeker niet als zomer. Het was een graadje of 12 en er stond een harde wind. Volgens de voorspelling zou het pas later in de avond gaan regenen, dat viel dan weer mee. Maar als je je hebt ingeschreven voor het klassement en nu al weet dat je de laatste avond gaat missen en bovendien je zoon weer meedoet, sta je gewoon weer aan de start. De prestastie van drie weken geleden was mooi, maar legde ook wat extra druk op me. Het leek of anderen verwachtten dat ik nu de prestatie van vorige keer zou verbeteren. Maar vorige keer had ik mezelf een beetje verbaasd en verwachten dat ik dat zo maar weer zou herhalen, deed ik niet. Met een tijd van onder de 43 minuten zou ik tevreden zijjn, dat zou nog steeds sneller zijn dan ik de vorige jaren liep.

Kort voor vertrek regelde ik een lift naar huis zodat ik samen met Kees kon rijden: duurzaam en het scheelde een parkeerplaats voor andere deelnemers. De Zomeravondcup is dit jaar een stuk populairder. Het maximale aantal deelnemers wordt bereikt en het is onder andere te merken aan de parkeerdruk.

We waren op tijd voor een plekje voor de auto en ruim op tijd om een stukje in te lopen langs de Kromme Rijn. Er waren weer genoeg deelnemers van Pijnenburg, dus we konden ook nog even de plannen van anderen horen. Kees wilde iets rustiger starten en ik nam me ook voor mezelf niet gek te laten maken. Ik koos wel op tijd een plekje iets verder naar voren in het startvak en zag dat er zelfs hazen voor 40 minuten waren. Daar moest ik maar ruim achter blijven. 

Na het startschot was het weer zoeken naar een lekker tempo, ik hield er ook rekening mee dat er een stukje tegenwind zou komen, dus eerst even achter iemand lopen zou mooi zijn. Dat lukte aardig. De eerste kilometer was 4.09, iets langzamer dan de vorige keer, maar daarna bleven ze redelijk constant met 4.10, 4.13, 4.19 en 4.10. Na 5 kilometer was ik dus iets sneller dan de vorige keer, maar dat had ik eigenlijk niet in de gaten en het kostte wel wat moeite en ik liet een gaatje vallen met een loper in een ornaje shirt die ongeveer 2,5 kilometer had gevolgd. Langzaam moest ik het groepje laten gaan. 

Het tempo zakte naar 4.18, maar dit wist ik wel vast te houden. Af en toe kwam er iemand voorbij, maar ik haalde ook nog af en toe iemand in. In de één na laatste kilometer viel een jongedame die een klein eindje voor me liep over het stoeprandje. Toen ik er langskwam krabbelde ze alweer omhoog en op mijn vraag of het goed ging antwoorde ze bevestigend. Er schoot ook een parcourswacht te hulp, dus ik liep door. Deze kilometer was een klein beetje langzamer. De laatste kon ik nog een beetje versnellen en ik kwam in 42.32 over de streep. Iets langzamer dan de vorige keer, maar ruim onder de 43 minuten en daarmee mag ik tevreden zijn. De meeste andere lopers waren ook iets langzamer dan vorige keer, maar niet Kees, die zijn PR verder aanscherpte naar 33.41.

In het klassement voor Mannen 60 steeg ik naar de 4e plaats, maar dat is vooral omdat een aantal lopers deze tweede avond niet aanwezig waren.

800 meter

 De afsluitende 800 meter van de Keistad Baancompetitie viel vroeg dit jaar. In plaats van vijf wedstrijdjes zijn er maar vier en ze worden in vijf weken gelopen. Dat bevalt me wel. Ze vallen ook net niet samen met de Zomeravondcup. Daarom stond ik gister (half april) al aan de start van de 800 meter in serie 7 van de 16. Mijn streeftijd was de tijd van vorig jaar 2.37, maar het lijkt er op dat de leeftijd ieder jaar een stukje van de snelheid afsnoept. We zouden het wel weer zien.

De andere lopers in de serie zaten ook rond die tijd op papier, maar met junioren is de kans groot dat ze juist een stukje harder lopen dan vorig jaar en in ieder geval heel snel kunnen starten. Het was niet heel druk. Ik mocht in baan 5 start in plaats van baan 6 en ik stond er in mijn eentje. Na het startschot probeerde ik dichterbij de loopster n baan 6 te komen, maar dat viel niet mee. Bij het uitkomen van de bocht schoof het hele groepje in elkaar. Ik zat een beetje in het midden, maar kon niet bij de binnenkant van de baan komen. Daardoor moest ik ongeveer in baan 2 de volgende bocht in. Ik zakte een beetje naar achter om toch aan de binnenkant uit te komen.

Het tempo was hoog, de eerste ronde ging in ongeveer 1.15. Prima als ik dit zou kunnen volhouden. De jongedame voor versnelde aan het eind van de bocht een oudere heer voorbij. Ik probeer dat ook, maar deze loper ving me in eerste instantie op door ook te versnellen. Even later lukte het wel, maar nu was er een gaatje naar de andere lopers voor ons. Op mijn tandvlees probeerde ik te versnellen of in ieder geval niet stil te vallen en ik telde de meters naar de streep af. Net genoeg om onder 2.40 te eindigen. 

Hartelijk dank weer voor de organisatie en de leuke attentie na afloop:

Foto van Harry van 't Veld

Laat verslagje van de Sylvestercross

 Het zijn drukke tijden zodat er geen tijd over bleef voor het schrijven van een post over de Sylvestercross van 2025. Maar natuurlijk heb ik daar wel aan meegedaan. De dag begon traditioneel met het bakken van de oliebollen. Aan het begin van de middag arriveerden P en zijn dochter F. Kees zou ook meedoen samen met N voor wie het de eerste keer was. Zij waren een dag eerder al gekomen. Met P en F besloten we dat we prima naar de start konden lopen als warming-up. Kees en N zouden later op de fiets komen. 

Omdat het niet al te koud was ging ik in een korte broek. Dat was wel een beetje frisjes bij het inlopen. Voordeel was wel dat we geen spullen hoefde achter te laten in de tent. Een half uurtje voor de start begon het een beetje te regenen. We schuilden evenvoor het podium, maar doken even later

nog even een warme tent in om niet te veel af te koelen. 

Dit jaar mocht ik echt rustigaan doen, want zaterdag zou de FlorijnWinterloop weer wachten. Daarom hoefde ik niet helemaal vooraan te starten en wilde ik proberen vooral op gevoel te lopen. 5 minuten per kilometer zou een mooie snelheid zijn. Toch niet al te laat meldden we ons bij de start, waar we Kees over het hek zagen klimmen. Dat was een goed idee. Zo stonden we niet te ver naar achter, maar ook niet helemaal vooraan. Kees wurmde zich wel helemaal naar voren:

Door de zandloperstart gingen wij iets later weg, maar was er ook voldoende ruimte op de paden om te kunnen lopen. De lange lus over het zand namen we relatief rustig, maar we haalden nog voldoende andere lopers in, waaronder Jan-Willem. P en ik werden een soort luxe-hazen voor F en we hielden een mooi tempo aan. Bij het ingaan van de tweede ronde liep ik wat makkelijker over het mulle zand, maar daarna hield ik weer in om de anderen te laten aansluiten.

Dat deden we bij de derde ronde nog een keer. Langzaam ging het tempo iets omhoog. Het inhalen van alle achterblijvers werkte motiverend. In het laatste stukje moest F lossen en bij het klimmetje op het zand liep ik ook nog een stukje weg van P. Ik kwam redelijk fris over de finish in 45:38. 

Kees was er al en N volgde een paar minuten later, zij had wat langer moeten wachten bij de start. Om te voorkomen dat we te veel afkoelden liepen we met z'n drieën snel weer terug naar huis waar de welverdiende oliebollen op ons stonden te wachten.

Singelloop Utrecht

 Mijn zoon Kees loopt al jaren een stuk sneller dan ik, maar een paar weken geleden liep hij een achillespees blessure op. Hij had zich wel inschreven voor de Singelloop in Utrecht en bovendien wil hij over twee weken meedoen met een halve marathon in Schotland. Het gaat al weer beter met zijn achillespees, dus hij besloot om toch mee te doen met de Singelloop om te kijken hoe pees zou reageren op een rustige 10 kilometer (doeltempo rond 5.15 per kilometer). Hij deed mee in een businessteam van Navara (zijn werkgever) en op dinsdag stuurde hij een berichtje dat er nog een plekje vrij was. Als ik zin had kon ik ook meedoen. Ondanks het vroege tijdstip (start van de eerste wave om 9 uur) en de weersvoorspelling leek me dat wel leuk. Aangezien hij de nacht er voor al bij ons zou slapen konden we samen met de eerste trein uit Den Dolder naar Utrecht.

In Utrecht verzamelden we in Metro City Kitchen, comfortabel, warm en droog voor de startnummers. Ik wist ondertussen dat ik door de late inschrijving in de laatste startwave zou moeten starten, tussen 10.00 en 10.15. Kees kon in principe in de eerste wave, maar de ambitie was gezellig samenlopen dus hij zou bij mij aansluiten. Er waren nog een paar andere lopers die in de vierde wave mochten starten en we besloten om te proberen daar gewoon bij mee te lopen. Dat ging verbazingwekkend eenvoudig. Vlak voor de start maakte ik nog een korte sanitaire stop en even later liepen Kees in ik over de start. De andere teamleden waren al gestart, maar die hadden we snel te pakken. Ons tempo lag wat hoger en met 4.45 ook wat hoger dan het doel van Kees. Dus we liepen lekker met z'n tweeën verder.

Het was prima loopweer met een heel klein beetje miezer en de we hadden de wind in de rug. Dit eerste deel waren de wegen ook vrij breed, dus we hadden niet al te veel last van alle andere deelnemers die langzamer liepen. Heel soms kwam er een nog een snellere loper langs. Het tempo was ook voor mij zo comfortabel dat ik zonder problemen een gaatje weer dichtliep als ik door het passeren van een groepje even  achtergeraakt was.

Of het door al dat inhalen kwam weet ik niet, maar ons tempo ging langzaam omhoog. De eerste kilometers net onder 4.45, daarna via 4.35, naar tussen 4.30 en 4.25 en uiteindelijk de zevende kilometer in 4.20. Het parcours was ook wat smaller, dus inhalen werd steeds lastiger. Dat begon wel een beetje zijn tol te eisen bij mij. Ik moest nu mijn best doen om Kees te kunnen volgen. Er volgenden nog twee kilometers van 4.25-4.30 waarin we ook wat meer wind tegen kregen. Met nog 500 meter te gaan versnelde Kees naar de finish. Ik wist er ook nog een versnelling uit te persen. Volgens Garmin nog onder 3.40, maar Kees liep nog 20 seconden uit. 45.40 was wel een mooie eindtijd gezien de omstandigheden en de manier waarop we gelopen hebben.

Na afloop viel het nog niet mee om weer terug te komen in Metro City Kitchen. Er was een opstopping op het Moreelsepark, daarna kwam een koude oversteek over een loopbrug over het spoor met wind en regen en op de Croeselaan begin het flink te regenen. Gelukkig hoefden we niet in de rij om onze tassen te halen.

Nog een poging op de 3000 meter

 Eerder dit jaar hebben jullie kunnen lezen dat de eerste 3000 meter bij de Keistad Baancompetitie geen succes was. Ik bleef een flink stuk boven de 12 minuten en daarmee ook boven een clubrecord voor de Mannen 60. Na mijn vakantie besloot ik me in te schrijven voor een avondwedstrijd bij onze eigen AV Pijnenburg om een nieuwe poging te doen. Deze was op 12 september (dus al even geleden), maar ik kwam niet eerder toe aan het schrijven van een verslagje. 

Het weer was een beetje wisselvallig er zaten flinke buien in de voorspelling, maar het leek voor mijn start rond half acht droog te zijn. Deze keer waren er twee series voor de 3000 meter. Ik zat uiteraard in de langzame serie (de eerste start) en ook daarin hoorde ik bij de langzaamste lopers op basis van verwachte eindtijd. Nadat ik mijn startnummer had opgehaald kwam ik Patrick tegen die in de tweede serie zou lopen. Omdat we niet tegelijkretijd startten, liepen we beiden een eigen rondje als warming-up. Eenmaal terug op de baan was er niet zo heel veel  tijd meer om me zelf zenuwachtig te maken. Hoewel ik me had ingeschreven om nog een poging te doen om onder de 12 minuten te lopen had iok ook weer geen hele hoge verwachtingen. De verschillen in deze serie zouden zo groot zijn dat ik waarschijnlijk alleen zou lopen en mijn benen voelden bij de start een beetje als pap.

Gelukkig stond ik een beetje aan de binnenkant van het veld en na de start kon ik vrijsnel naar de rand, achter een paar jonge meiden uit Duitsland en een andere loopster. De voorste Duitse liep al snel een stukje weg, ik bleef de tweede Duitse volgen terwijl ze de andere loopster inhaalde.

Het tempo was stevig, maar voor mijn gevoel net niet te hard. Zo liep ik de eerste kilometer in derde positie naar een tussentijd van 3.51. Dat was een goed begin. Een beetje verval zou me nog mooi op mijn streeftijd brengen.

Helaas besloot de groep achter mij, aangemoedigd door de coaches langs de kant dat het iets harder moest. Op onderstaande foto zie je ze voorbij komen. De dame met 627 ging mee met deze versnelling, maar voor mij was het net te veel en een paar honderd meter later ws ik het contact met het groepje kwijt en moest ik het verder alleen doen. 

De tweede kilometer was met 4.00 nog prima, maar het moest nu niet veel langzamer gaan. Bij het 200 meter punt stond Kees de rondetijden door te geven en die liepen helaas op van 96, naar 98 en toen 102. Bij die laatste doorkomst (op 2400 meter) knapte er mentaal iets in me. De laatste kilometer was met 4.16 dus ruim te langzaam. Eindtijd 12.08 was wel een stukje beter dan in maart en ik denk dat onder de 12 minuten nog moet kunnen als de omstandigheden goed zijn. 

De mooie foto's zijn van @sten.sportfotografie.

Een beetje te warm

 De tweede wedstrijd van de Zomeravondcup zit er alweer op. Hoewel het nog in de eerste helft van mei was, was de temperatuur al aardig opgelopen, het zou 's avonds nog ruim boven de 20 graden zijn. Dat zijn niet mijn favoriet omstandgheden voor snelle 10 kilometers. Maar ja, de vorige keer was ik met een bijna perfecte race net boven het clubrecord geëindigd. Zou ik nog iets sneller kunnen? Dat zou dan weer met een bijna vlakke race moeten, met aan het eind misschien een kleine versnelling. Te snel starten was uit den boze. 

Voor de warming-up liep ik deze keer over een paadje langs de Kromme Rijn, Mooi stukje, waarmee ik niet in de weg liep van de 5 kilometerwedstrijd. Zoals gewoonlijk vond ik het inlopen al zwaar en warm, ik werd niet optimistischer. Ik koos wederom een plekje achterin het veld, net achter de pacers van 45 minuten. De grote groep lopers die daarbij wilde blijven kon ik wel inhalen in de eerste 700 meter op de baan. Dat ging volgens plan. Op de onderste foto zie je me de pacers inhalen.

Bij het verlaten van het terrein haalde ik Christl in en de eerste kilometer ging in 4.16, dat was maar een fractie sneller dan de vorige keer en daarmee prima. Ik zocht naar ontspanning en een groepje om bij aan te haken zodat ik weer mooie constante vlakke kilometers kon lopen. De tweede kilometer was een stukje langzamer (4.25) en dat terwijl het niet echt heel makkelijk ging. Dat ging misschien een beetje in mijn hoofd zitten en helemaal toen het de kilometers daarna niet lukte om weer onder de 4.20 te duiken (4.22 en 4.29). Niet veel later werd ik weer ingehaald door de pacers van 45 minuten. Ik realiseerde me dat er een afwijking zit in de afstand zoals gemeten door mijn Garmin horloge, maar dat ik op het schema van boven 45 minuten liep had ik niet verwacht. 

De ambitie om sneller te lopen dan de vorige keer liet ik definitief varen. Ik had het warm en een erg droge mond en probeerde de pacers niet te ver uit te laten lopen. De laatste 5 kilometer was het tempo ongeveer 4.35 en na 45.27 bereikte ik de weer de finish.

 

Weer een clubrecord

 Twee weken geleden miste ik op 8 seconden het clubrecord voor mannen 60+ op de 10 kilometer, maar deze week stond de 800 meter bij de Keistad Baancompetitie op het programma en een 800 meter is wel mijn afstand. Het oude clubrecord stond met 2.49 niet heel scherp, aangezien ik vorig jaar nog 2.36 liep. Dat moest dus kunnen, maar ik moest het nog wel 'even' doen.

Deze keer had ik wel mijn horloge bij me, maar ik was een beetje laat. Het rondje inlopen werd iets korter, Ondanks het frisse weer was ik wel warm. Lang hoefde ik niet e wachten, geen tijd om erg zenuwachtig te worden. Ik zat weer in dezelfde serie als de dochter (K) van Rijnvis en was benieuwd of ze weer net zo'n eindsprint zou hebben als op de 1500. Bij de start worden op alfabetische volgorde gezet dit jaar, dat betekent dat ik aan de buitenkant moet starten. Ik deelde baan 6 met een andere jonge loper. 

Vorig jaar begon ik hard, nu wilde ik even kijken hoe de rest van start zou gaan. Al snel kwam het veld door de binnenbochten hard onderdoor en moest ik wel versnellen om niet direct helemaal achteraan te lopen. Van 3.26 schoot mijn tempo omhoog naar 2.50 per kilometer. Zo sloot ik aan in het midden van het veld, een klein stukje achter K. In de rug van de loper met wie ik baan 6 had gedeeld liepen we dat gaatje dicht en na zo'n 300 meter gingen we er voorbij. 

Het ging hard, maar af en toe lukte het toch om iets van ontspanning te vinden. Na zo'n 650 meter hoorde ik de speaker zeggen dat de koplopers de laatste 200 meter ingingen na 1'45. Dat betekende dat ik nog zo'n 55 seconden had voor mijn doel (1.40), het tempo moest dus eigenlijk nog iets omhoog. In de laatste bocht besloot ik de dame voor me in te halen en op hangen en wurgen haalde ik de finish, maar wel mooi onder de 2.40. Eindtijd 2.37.

 

Bijna

 De Keistad Baancompetitie is nog niet helemaal afgelopen, maar de Zomeravondcup begint alweer. Naast de afsluitende 800 meter op 6 mei, sta ik dus ook weer aan de start van een aantal 10 kilometerwedstrijden in Utrecht. En dan komt er ook nog een 3 kilometer in Soest. 

Op 23 april was de eerste wedstrijd bij Rijnsweerd, maar ik vond niet eerder de tijd om er een stukje over te schrijven. Ik stond met gemengde gevoelens aan de start. De resultaten van de afgelopen periode waren wat minder dan vorig jaar en daar had ik niet echt een verklaring voor. Ik kon me ook niet voorstellen dat ik in één jaar zoveel zou hebben ingeleverd. Vorig jaar liep ik net boven 43 minuten, maar ik hield er rekening mee dat dat nu buiten bereik zou blijven. Om niet in de verleiding te komen om te snel te starten, sloot ik een beetje achter in het veld aan bij de start. Net voor me stonden de hazen voor 50 minuten en nog iets daarvoor die van 45 minuten. 

In het eerste deel op de baan ging het inderdaad heel rustig, pas als er een beetje ruimte was om in te halen schoof ik iets naar voren, vlak voor het verlaten van de baan zat ik in een grote groep die achter de 45 minuten hazen liep. Ik besloot daar even voorbij te gaan om niet in het gedrang te zitten op het wat smallere weggetje dat zou volgen. De eerste kilometer ging in 4.19, dat was een goed begin. De tweede kilometer liep ik ontspannen verder terwijl ik steeds andere lopers inhaalde. Soms bleven die lopers even aanhaken, maar meestal lieten ze me doorlopen. Eén loper in een donkerblauw shirt bleef wel bij me lopen en de volgende kilometers liepen we samen terwijl het tempo mooi vlak bleef: 4.18, 4.17, 4.17, 4.16, 4.17,  4.19, 4.16. Rond 6 kilometer haalde ik ook Jasper en Gijs uit de C-groep in. Even verwachtte ik dat ze mee zouden gaan, maar dat was niet het geval hoewel Gijs uiteindelijk niet al te ver achter mij eindigde. Een man in een groen shirt liep wèl mee en voerde het tempo zelfs een beetje op. Ik dacht hem te kunnen volgen, maar dat was net te veel. Een stukje verder moest ik ook een gaatje laten naar de loper in blauw. Toch ging mijn tempo niet echt naar beneden, de laatste kilometer was zelfs mijn snelste van vandaag: 4.19 en 4.14. Ik gaf alles in de eindsprint en versloeg nog een paar anderen, maar moest wel bijna overgeven. 

Mijn eindtijd was uiteindelijk 43.10, daar was ik vooraf dik tevreden mee geweest, de 43 minutengrens was wel erg dichtbij. Eenmaal thuis ontdekte ik dat ik maar 8 seconden boven het clubrecord van M60+ was gebleven. Bijna ...

Did not finish

Na een weekje rust, was het deze week tijd voor de 5000 meter in Amersfoort. In de serie-indeling zat ik als één van de langzaamste in de serie. Hopelijk kon ik achteraan aanhaken net als vorig jaar. Waar ik al aan gewend ben is dat het bij het inlopen voelt alsof ik niet vooruit kom. Terug op de baan schrik ik als er geen lopers van de serie voor mij op de baan lopen en er wel een groep klaar lijkt te staan bij de start, zou mijn serie al op het punt staan te beginnen? Nee, er blijkt weer een technische storing geweest te zijn, waardoor de start van de eerste serie een kwartier vertraging heeft opgelopen. Dat betekent dat ik nog extra tijd heb om warm te blijven. Ik maak nog een sanitaire stop inm de hoop de problemen van vorig jaar te voorkomen en meldt me wat later bij de start. 

Net als vorig jaar wordt er een watervalstart gehouden in verband met het grote aantal lopers in de serie (ruim 25) en ik sta weer in de buitenbanen. Dat heeft als nadeel dat ik het grootste deel van de lopers pas zie als ze me voorbijgaan en ik dus moeilijker kan inschatten wat mijn plekje in de groep moet zijn. Mijn bedoeling is zo rustig mogelijk te starten en bij de laatste aan te haken, maar het tempo zit er gelijk al goed in. Na de eerste bocht probeer ik zo ver mogelijk achterin aan de binnenkant te gaan lopen, Iets voor me loopt Annabelle die ik op de 3000 meter nog een groot deel heb mogen hazen. 

Bij de doorkomst van het eerste rondje hoor ik 1.29, dat is eigenlijk te hard, want mijn doel was 1.38 - 1.40 om rond 20.35 uit te komen, maar ik wil ook niet al na één ronde helemaal alleen moeten lopen. Ik laat de volgens mij laatste loopster mij inhalen en blijf haar nog een paar rondjes volgen. De tweede ronde gaat nog een keer in 1.30, daarna zakt het tempo richting 1.36. Na een eerste kilometer van onder de 4 minuten laat ik een gaatje vallen en moet ik het alleen doen.

Ook de tweede kilometer zit nog rond 4 minuten en ik probeer het gat met het groepje voor me niet te groot te laten worden, maar na zo'n 2500 meter begin ik helaas te voelen dat ik nodig een toilet moet opzoeken. Dat gaat niet meer over en 2900 meter stap ik uit om gehoor te geven aan de roep van de natuur. Terwijl ik richting toilet ga, zie ik nog drie lopers voorbij komen. had ik die in de eerste ronde opgemerkt, dan had daarbij aan willen haken. Jammer maar helaas.

 

Dat ging al weer beter.

De westrijden van de Keistad Baancompetie volgen elkaar snel op. Gisteravond stond de 1500 meter op het programma. Na de tegenvallende 3000 meter van vorige week was het tijd voor revanche. En het moest ook wel een beetje beter want deze keer stond ik ingedeeld in serie 5 met veelal snellere lopers. Grappig detail dat er naast mij nog vier andere lopers van AV Pijnenburg aan start stonden, allemaal jeugdleden (U14 of U16). Ik was sowieso de oudste deelnemer in deze serie. De zoon en dochter van R. stonden ook in de serie. Ze vertelden me dat ze K. de tip hadden gegeven met mij mee te gaan omdat ik wel zou weten hoe dit in te delen.

Het was gelukkig iets warmer dan vorige week, droog en er stond vrijwel geen wind. Ik moest weer aan de buitenkant starten en zag een aantal snelle lopers er vandoor gaan. Halverwege het eerste rechte stuk vond ik een gaatje om aan de binnenkant te kunnen lopen en liet me met het groepje mee voeren. Het tempo voelde hard, maar niet te hard. Ik had de afgelopen weken een aantal trainingen gedaan met korte intervallen waarin ik net iets sneller liep dan 3:40 per kilometer en dat hielp. Aan het eind van de eerste bocht liep ik vlak achter K. Ze liep net iets langzamer dan ik wilde. In het passeren tikte per ongeluk haar voet aan, maar gelukkig zonder gevolgen.

Ik liep op gevoel en had geen tijd om op mijn horloge te kijken, bijblijven was het idee. Uit strava haal ik dat  de eerste ronde in 84 seconden ging, net iets harder dan de bedoeling was. Ik bleef achter een andere jongedame lopen, waarbij ik voor mijn gevoel af en toe een beetje moest inhouden, dat was niet erg, want zo kon ik nog iets over houden voor de tweede helft. Het tweede rondje was met 90 seconden inderdaad iets langzamer. Op het 1 kilometerpunt ging het tempo er nog iets meer uit besloot ik in te halen, maar die kleine versnelling voelde ik 150 meter verder al in mijn benen. De laatste 300 meter werden zwaar, De jongedame die ik had ingehaald, kwam nog weer voorbij en het ontbrak aan energie om mee te gaan. Toch ging mijn snelheid nog wel weer iets omhoog, maar op 30 meter kwam K. als een raket voorbij, kijk maar naar mijn verbaased blik op de laatste foto. Toch ben ik best tevreden met mijn eindtijd van 5:31, wat ook weer een clubrecord bij de M 60 oplevert.

Florijnwinterloop 2025

 Het is alweer 2025 en als het even kan loop ik op de eerste zaterdag van het jaar mee met de Florijnwinterloop in Woudenberg. Dat is ook dit jaar weer gelukt. Normaliter schrijf ik me ter plaatse in om niet verrast te worden door winterse weersomstandigheden, maar deze keer nam ik een paar dagen eerder het startnummer over van iemand die wegens een blessure niet kon meedoen. Net als andere jaren had ik een paar passagiers: Martijn, via wie ik het startnummer had overgenomen en Selina, die zich op de vrijdagavond nog meldde. Verder liet Kees 's morgens weten dat hij vanuit Nuenen zou komen om ook mee te lopen. Natuurlijk waren er ook nog wat wedstrijdlopers van AV Pijnenburg, maar ik wist al vooraf dat ze allemaal sneller zouden zijn dan ik.

Het startnummer kon nog op mijn naam gezet worden en bij de inschrijving trof ik Kees, zodat we samen een stukje van het parcours konden verkennen en tijdens het inlopen de plannen konden bespreken. Hij hoopte rond 3.50 per kilometer ter lopen en net boven het uur uit te komen. Ik zou proberen 4.30 te lopen waarmee ik in de buurt van 1 uur en 12 minuten moest finishen, net als vorig jaar. In het startvak bleef ik een beetje in het midden om niet direct met een te snelle groep mee te gaan, de rest stond allemaal verder naar voren. Ik zag nog wel Alexander, een loper die vorig jaar ongeveer dezelfde tijd liep als ik.

Na de start ging ik op zoek naar een lekker gevoel en een groepje. Ik haakte een tijdje aan bij een meneer op Bare-foor schoenen. De eerste kilometer ging met 4.18 net iets te hard. Iets voor ons liep een wat groter groepje met onder andere Annabelle, die voorheen bij AV Pijnenburg liep en daarvoor liep nog Alexander. Ik dacht eigenlijk dat ik daarbij aan zou moeten kunnen haken. Mijn maatje leek een beetje te vertragen en ik ging er voorbij en sloot aan bij het groepje met Annabelle, waar twee andere dames het tempo aangaven. Ik merkte dat ik een beetje had geforceerd om aan te sluiten,maar hoopte dat ik in dit groepje een beetje kon herstellen. Het tempo bleef wel hoog tussen 4.18 en 4.24. We passeerden weer Harry van 't Veld die weer hele mooie foto's maakte

Langzaam kreeg ik het wat lastiger en bij de bocht naar de Doornseweg, na 6 kilometer liet ik het groepje gaan. Nu werd het lastig en mijn tempo zakte een beetje naar rond 4.30. Ik had nog wat speling om op de gewenste eindtijd uit te komen, maar begon een beetje in te leveren. 

Diverse lopers kwamen mij voorbij, terwijl één loper steeds achter me bleef lopen. Na 10 kilometer passeerde Annabelle die last had van steek. Na 11 kilometer was de energie op en liet ik het tempo wat verder zakken tot net onder 5 minuten per kilometer. Op de foto's is het ook wel zichtbaar.

Op het eind ging het nog weer een beetje sneller en mijn eindtijd was 1:13:59. Ongeveer anderhalve minuut langzamer dan vorig jaar. In de uitslag zie ik dat de mensen die ik in het begin volgde rond 1:10 of sneller hebben gelopen, ik had dus niet het goeie groepje gevonden. 

Kees zette met 59 minuten 17 seconden een hele snelle tijd neer:

Oudejaarsdag = Sylvestercross

Traditioneel stond ik 0- oudejaarsdag al vroeg te helpen met het bakken van oliebollen. Rond een uur of één kwam vriend P, samen met zijn dochter uit het noorden van het land om weer mee te doen met de Sylvestercross. Het is al de derde keer dat ze samen meedoen. Daarvoor was P er ook al eens alleen, Ondertussen hebben ze samen al diverse marathon avonturen beleefd: New York, Tokio, Berlijn en dit jaar staat Londen gepland. Ze worden daardoor ook steeds sneller, Afgelopen zaterdag liepen ze nog een halve marathon in 1:38 en 1:40. Dat is mij de laatste jaren niet gelukt. Toch lukte het me steeds om ze bij de cross voor te blijven, maar of dat dit jaar weer ging lukken, was de vraag. Bovendien wilde ik me deze keer een beetje inhouden om zaterdag goed aan de start te staan voor de Florijnwinterloop.

Samen fietsten we door Soest naar het parcours. Daar hadden we ruim de tijd voor een warming-up, voordat we een plaatsje vooraan in het startvak vonden. Het was niet zo koud als vooraf gedacht en de wind viel gelukkig ook mee. Ik liep wel in lange tight en had handschoentjes aan, die kon ik als het te warm zou zijn wel uitdoen en acter in mijn broek stoppen. Omdat we toch wel even moesten wachten tot de start besloot ik om rustig te vertrekken. De eerste kilometer gaat grotendeels door mul zand en daar kun je jezelf al opblazen, dat was niet de bedoeling. P vertrok echter best wel hard en ik besloot om hem voorlopig te volgen. Hij dacht blijkbaar dat ik al ergens voor hem liep en pas na een paar honderd meter had hij me in de gaten. Samen slalomden we door het zand, langs Tanneke die traditiegetrouw weer ons stond aan te moedigen.

In december had net als afgelopen jaren weer clinics gegeven aan een aantal deelnemers voor de Sylvestercross. Bij de laatste parcoursverkenning lag één pad er niet heel goed bij, het was glad door diverse plassen. Gelukkig was dat nu geen probleem en ook de boomwortels waren met gele verf gemarkeerd. We liepen samen redelijk vlotte kilometers tussen 4:40 en 4:30. Sinds vorig jaar is er een pittig hellinkje met mul zand in het rondje opgenomen bij de doorkomst langs de finish. Daar probeerde ik op techniek mijn snelheid een beetje vast te houden. P liet een gaatje vallen, maar ik merkte dat ik me daar wat geforceerd had en toe hij weer aanslootzei ik hem dat hij maar moest doorlopen. Mijn snelheid zakte naar ongeveer 4:50. Maar daarna kon ik consolideren en liep ik redelijk ontspannen verder, steeds in het gezelschap van een loper op blote voeten. P verdween langzaam aan uit het zicht. 

Bij de doorkomst van de tweede ronde kon ik mijn handschoentjes kwijt aan Tanneke en gemotiveerd door de aanmoedigingen ging deze weer een klein beetje sneller. Op een kleine 40 seconden van P kwam ik net onder de 46 minuten over de streep.

 

Alweer de derde Zomeravondcup

De planning van de Zomeravondcup en de Keistad Baancompetitie vertoont in 2024 geen overlap. Dat is mooi want nu kon ik 4 keer lopen in Amersfoort en 3 keer in Utrecht. Gister de derde. Met drie andere passagiers: Arno, Bart en Jelle reed ik naar Overvecht. Het had een groot deel van de dag geregend (en hard), maar zoals voorspeld was het vanaf halverwege de middag droog en scheen zelfs de zon. Het was met een graad of 18 niet te warm en de wind zou waarschijnlijk ook nog een beetje gaan liggen. Het zag er uit als prima omstandigheden om nu wel onder de 43 minuten te kunnen lopen. Het zou wel even opletten worden op het stukje waar we over het gras van de atletiekbaan naar de weg moesten. Daar waren matten gelegd om het een beetje begaanbaar te maken. 

Net als bij andere wedstrijden had ik vooraf weer niet het idee dat het een hele goede tijd zou worden, maar dat hoort er blijkbaar bij. In de eerste kilometer ga ik op zoek naar een rtitme en dan zien we wel hoe het gaat. Bij de start lukte het me om een plekje aan de binnenkant van de baan te krijgen en zonder al te veel gedrang kwam ik mooi de eerste 600 meter door. Ik spotte al snel de twee dames waar ik de vorige aflevering een tijd achter had gelopen en ook nu haakte ik na een kilometertje aan bij een groepje dat daar achter liep. De eerste kilometer ging in 4:09. Erg vergelijkbaar met de vorige twee afleveringen. Het groepje dunde langzaam uit en rond kilometer 2 waren we nog met z'n vijfen. Het koste voor mijn gevoel wel iets meer moeite om bij het groepje te blijven. Nog een kilometer later waren we nog met 3. Het tempo lag nog steeds net onder 4:15. Wel een mooi tempo voor mijn doel 42:30. Bij kilometer 4 ging ook één van de twee dames overboord. Ik kon nog bij blijven tot net voorbij kilometer 5, maar moest toen ook een gaatje laten. De volgende 2 kilometers werd het gat niet veel groter met een tempo van 4:22. Maar daarna kwam er toch een flinke tik. Ik werd weer ingehaald door de andere dame en mijn tempo zakte richting 4:30. Een eindtijd van onder 43 minuten raakte uit beeld. Op mijn tandvlees kon ik verder verval voorkomen en volgens Garmin had ik zelfs nog een aardig eindsprintje waarmee ik op 43:20 uit kwam. Dat viel toch een beetje tegen, net als de koude douches na afloop. De eindtijd is wel net voldoende om score in de Runnerscup te verbeteren.

Zomeravondcup nummer 2

 Meestal is het tijdens de eerste twee wedstrijden van de Zomeravondcup nog niet zo warm. 14 mei leek echter een uitzondering te worden. Overdag was het ruim biven de 20 graden. Er werden echter wel flinke buien voorspeld, misschien zelfs met onweer. Ik hield buienradar de hele dag in de gaten. Deze keer reden Carla, Daan en Marco met me mee en al tijdens de de korte rit naar Utrecht begon het te regenen. In de auto zagen we de temperatuur flink zakken. Op de parkeerplaats wachtten we de piek van de bui even in de auto af maar toen we uitstapten was het al een stukje frisser. 

Wellicht door de weersverwachting, maar er waren deze keer minder deelnemers van AV Pijnenburg, hoewel nog steeds een aantal, zowel van de recreanten als de wedstrijdgroep. Toen we klaar stonden om te starten barstte er nog een buitje los, er leek echter geen onweer bij te zitten. Toch werd de start even uitgesteld omdat er een landbouwvoertuig op het parcours. Flink wat deelnemers ging even schuilen. Ik bleef gewoon staan, want de extra afkoeling was welkom.

In verband met de warmte die er de hele dag was geweest wilde ik niet te hard van start gaan, maar aan de andere kant klonk een lage 43-er ook wel weer erg aantrekkelijk. Ik stond wat verder voor aan en kon zonder in het gedrang te komen lekker aan de binnenkant over de baan. De eerste kilometer was met 4:10 prima. Daarna sloot ik aan bij een groepje waarvan uiteindelijk twee dames en ik overbleven. Ze liepen een strak tempo (net boven 4:15). Tot en met kilometer 3 kon ik dat goed volgen. Daarna merkte ik dat het misschien net te hard was. Toch bleef ik nog even aanhaken, samen met twee anderen die we hadden bijgehaald. Bij kilometer 5 moest ik lossen en ging mijn tempo een beetje omlaag, naar net boven 4:25. Ik kon een echte instorting wel voorkomen ondanks dat ik nu wel in mijn eentje in weer een bui tegen de wind in moest. 

De eindtijd was net iets minder snel dan vorige keer (43:33) maar gezien de omstandigheden niet slecht.

Gewoon gaan!

Een 800 meter is een bijzondere wedstrijd. Je moet vanaf het begin hard gaan. Iedere seconde die je in het begin laat liggen, kun je later niet meer inhalen. Aan de andere kant moet je net genoeg over hebben om door de onvermijdelijke verzuring heen toch nog de laatste 200-300 meter door te kunnen lopen. Ik vind het leuk, maar doe het veel te weinig. De laatste was in september 2021 toen ik met 2:34.8 een clubrecord liep. Gister stond ik Amersfoort aan de start voor de 800 meter die de Keistad Baancompetitie van 2024 afsloot.

Bij de inschrijving had ik een tijd van 2:40 opgegeven, stiekem hoopte ik mijn clubrecord nog een beetje aan te kunnen scherpen, maar bij een training met 10 x 300 meter lukte het me niet of nauwelijks om het empo van 3:20 per kilometer te halen dat voor 2:40 nodig is. Met de serie-indeling leek ik geen geluk te hebben omdat ik waarschijnlijk bij de snelste lopers hoorde.

Ik mocht starten in baan 6, aan de buitenkant en vertrok te snel, het leek wel een sprintje. Na 25 meter realiseerde ik me dat en schakelde over naar een ander tempo met iets meer ontspanning, bij het uitkomen van de eerste bocht lag ik voor en nam dus de kop, met een hele jonge atleet in mijn kielzog.

Tussen 200 en 400 meter probeerde ik iets van ontspanning te vinden. Het eerste rondje ging in ongeveer 1:14. Dat was snel! Maar de ontspanning kon ik niet echt vinden, waar ik in andere 800 meter wedstrijden na 400 meter erg makkelijk achter mijn voorganger loop en vaak bij 500 meter er voorbij ga, was ik nu zelf de haas en het haasje. Op 600 meter voelde ik de kracht uit mijn benen lopen en met nog 100 meter te gaan kwam Lars me hard voorbij

De laatste 100 meter gingen nog wel iets sneller zodat ik net de rest van het veld voor bleef. Helaas lukte het niet om onder 2:34.8 te lopen, maar 2:36.15 was wel onder 2:40. Op strava zag ik mooi hoe mijn snelheid na een hele snelle start inzakte. 

In het eindklassement eindigde ik uiteindelijk op de 34e plaats.

Meer mooie foto's van Harry staan hier.

Voor de dertigste keer: Zomeravondcup

 Als ik het goed geteld heb, stond ik deze week voor de dertigste keer aan de start van een wedstrijd bij de Zomeravondcup in Utrecht. Niet dat ik me daar op dat moment bewust van was. Ik was er deze keer samen met Rien en Maurits naar toegereden. Zoals gebruikelijk kwam ik weer veel bekenden tegen zowel AV Pijnenburgers als anderen. In eerste instantie werden we als niet zo makke schapen allemaal in één kleine kleedkamer gestopt, maar gelukkig ging later de tweede kleedkamer ook open. Net als ieder jaar was het deze eerste avond vrij frisjes en volgens de voorspelling zouden we later nog een bui krijgen. En omdat het af en toe stevig waaide zou ik moeten proberen om niet te veel alleen of op kop te lopen.

Samen met Rien liep ik een stukje in en op de baan kwam ik Guido tegen waar ik ook nog een rondje mee liep. Geen tijd om kpud te worden met ruim 4 kilometer. Vlak voor de start bezocht ik nog een keer het toilet om de kans op darm problemen zo klein mogelijk te maken. Ik kwam laat bij de start en stond een beetje achteraan. Geen probleem zo kon ik rustig starten. Bij het rondje op de baan schoof ik een beetje naar voeren en na een kilometertje (in 4:11) sloot ik aan bij een grote groep rond de hazen van 45 minuten. Mijn ambitie lag wat hoger. Ik wilde proberen rond 4:20 per kilometer te lopen. Dus moest ik deze groep voorbij. Gelukkig was het hier nog breed genoeg, iets verderop was dat misschien lastiger geworden door de dranghekken op het fietspad. In de tweede kilometer bleef ik even hangen achter een klein groepje met daarin een kleine dame die ik kende van vorige edities. Dat ging me echter toch te langzaam en met een kleine versnelling sloot ik aan bij een meneer in een short van de Montferlandrun. We zouden samen blijven lopen tot zo'n 1500 meter voor het einde. De tweede kilometer ging in 4:23.

Eerst was het een groepje waarin we wat naar voren schoven en langzaam viel dat uiteen onder ons tempo. Ik merkte dat we de wind achter hadden, dat betekende dat we die de tweede helft tegen zouden hebben. Zo'n 50 meter voor ons liep een grotere groep en ik hield het tempo strak om te kijken of we daar wat dichter bij konden komen. Er volgde een mooie serie kilometers van 4:19, 4:19, 4:17 en 4:18). De groep voor ons was uit elkaar gevallen, maar het lukte wel om steeds even te profiteren van anderen nu het een beetje tegen de wind in ging. Ondertussen was het ook begonnen met regenen. In de volgende kilometer sloot ik aan bij een loper die iets harder voorbij kwam (4:14) en toen hij weer anderen voorbij ging bleef ik daar achter (4:17). In de laatste twee kilometer voelde ik mijn darmen een beetje opspelen en besloot ik niet tot het uiterste te gaan. De negende kilometer was dus een klein beetje langzamer (4:21), maar in de laatste versnelde ik nog weer wat (4:15) zonder een echte eindsprint. De meneer met Montferlandrun-shirt had ik laten lopen. Het werd een ongekend vlakke race met een mooie eindtijd 43:06. Ik was sinds 2019 niet zo snel geweest op een 10 kilometer.

Wat foto's van de 10 kilometer vind je op de site van de Zomeravondcup.

Clubrecord

Deze week was alweer de tweede wedstrijd van de Keistad Baancompetitie: een 1500 meter. Het was al even geleden dat ik die afstand in wedstrijd verband had gelopen. Als verwachte eindtijd had ik 5:35 ingevuld. Dat was precies één seconde onder het huidige clubrecord in de categorie M55+. Bij de clubrecords bij AV Pijnenburg doet zich een merkwaardig fenomeen voor dat de tijden op kortere afstanden zoals 1500 of 800 meter relatief een stukje minder scherp staan dan op langere afstanden. Aangezien ik redelijk uit de voeten kan op die afstanden en ze ook leuk vind om te lopen, kan ik een poging doen om ze te verbeteren. Ik liep in het verleden al records op de 800 meter bij M50+ en M55+. Een 1500 meter was er nog niet van gekomen, maar 5:36 zou moeten kunnen met rondjes van 88 seconden.

Wederom reed ik met Rijnvis deze keer ging haar zoon ook mee. Tijdens de warming-up zag ik haar mooi naar een tijd ruim onder haar doel lopen. Een paar series later was het mijn beurt. In mijn serie lagen de verwachte eindtijden allemaal dicht bij elkaar. Met mijn 5:35 behoorde ik tot de langzamere lopers. Ik moest aan de buitenkant starten en sloot in het midden maar aan de buitenkant van de groep aan. In de bocht lukte het om naar de binnenkant te gaan. Het comfortabel en dus niet heel hard. Na 300 meter zag ik de tijd een paar seconden boven 1 minuut en ik vond dat het iets harder kon. Er was een klein gaatje naar twee andere lopers en dat wist ik zonder grote inspanning te dichten. Na 600 meter tikte ik de hak van mijn voorgangster aan omdat het steeds iets langzamer leek te gaan en ik besloot de kop over te nemen. Ruim anderhalve ronde liep ik op kop met de twee oorspronkelijke koplopers in mijn kielzog. Ik realiseerde me dat zij me waarschijnlijk in de eindsprint zouden gaan verslaan, maar ik wilde een snelle tijd dus liep door. Bij het ingaan van de laatste ronde zag ik uit mijn ooghoek dat we net boven de 4 minuten liepen. Met een rondje 88 zou het net lukken. Op 300 meter voelde ik dat de veter van mijn linkerschoen los was, maar ik had geen keus en moest door. 50 meter versnelden mijn twee volgers, ik probeerde te volgen, maar het beste was er wel af. Inzakken was natuurlijk geen optie, ik wilde in ieder geval derde worden in de serie. Op de laatste 100 meter kwam ik nog een klein beetje dichterbij de anderen en ik finishte als derde. Vooral met de eindtijd van 5:25 was ik erg blij.

Het voorjaar is begonnen

Een koude winter hebben we niet gehad en aan de natiuur merk je al een aantal weken dat het voorjaar is begonnen. Voor mij begint het voorjaar met de Keistad Baancompetitie. Gister was de eerste wedstrijd: een 3000 meter. Bij de wedstrijdgroep ligt de focus nu vooral op marathons, dus de deelname vanuit die groep is klein. Dit jaar doet Rijnvis voor het eerst mee en we reden samen. Op basis van de opgegeven tijden stond zijn in de eerste serie en ik de derde. Ik was dus rijkelijk vroeg en wachtte nog even met omkleden en warmlopen. 

Na mijn gebruikelijke rondje door de omgeving zag ik Rijnvis finishen en deed ik nog wat laatste warming-up. Ik was met een ingeschreven tijd van 11:51 ongeveer de langzaamste in mijn serie, bovendien was ik al een week verkouden en speelt afentoe mijn rechterlies op. Voorzichtig starten en dan maar kijken hoe het zou gaan. Ik moest helemaal aan de buitenkant starten en kon na de eerste bocht helemaal achteraan in de groep aansluiten. 

Het tempo was stevig, maar goed met rondjes van net iets sneller dan 95. De eerste kilometer ging in 3:55, dat was mooi. Toen ik dacht dat het een beetje inzakte probeerde ik van de laatste plaats op te schuiven, maar zag daarvan af omdat ik te veel naar buiten zou moeten en ik voelde mijn lies weer. 

De tweede kilometer was uiteindelijk ook niet echt langzamer met 3:56. Nu begonnen mijn darmen ineens op te spelen. Het voelde alsof ik naar het toilet moest. Met nog 2 rondjes te gaan kon ik het niet echt meer houden, waardoor ik niet lekker meer liep en een klein gaatje moest laten vallen. Na nog één onconfortable rondje ging ik direct door naar het toilet. Eindtijd 11:55 was gegeven de omstandigheden prima, zonder deze ongemakken had het nog een stukje sneller gekund. De mooie foto's werden weer gemaakt door Harry van 't Veld.

Twee wedstrijden in een week

Terwijl ik dit schrijf is er het één en ander veranderd. Allereerst hadden we weer een jaarwisseling. 2023 sloten we af met oliebollen en de traditionele Sylvestercross. Daarnaast is het sinds een paar dagen droog en koud en de komende dagen wordt het nog kouder, een heel verschil met de weken met relatief hoge temperaturen en vooral veel regen van hiervoor. 

Op Oudejaarsdag vielen er flinke buien en er stond een stevige wind, maar volgens de diverse buien-app's zou het 's middags droog zijn. Prima weer om in een korte broek aan de start te staan. Ik koos wel voor een lang shirt om zweet (en andere dingen) weg te kunnen vegen. Het was natuurlijk de vraag hoe het parcours erbij zou liggen. Bij de clinics had ik wat stukjes verkend en het leek wel redelijk goed te zijn en dat bleek ook te kloppen. Het zand was natuurlijk mul, maar er was maar één flinke modderplas, wel tactisch in een scherpe bocht.

In vergelijking met de vorige jaren was de start nu om half drie in plaats van drie uur en het parcours was gewijzigd. Deze keer liepen we tegen de klok in met een lang paardenpad (700 meter) langs het spoor. Uiteraard zat er nog steeds een extra lus van 1500 meter zand direct na de start,

Net als vorig jaar deden Kees, Peter en Fabiënne ook weer mee en Tanneke kwam ons aanmoedigen. Peter en Fabiënne hadden een week of twee daarvoor een snelle tijd op een halve marathon neergezet, dus ik verwachtte nu de langzaamste van het viertal te zijn. We waren mooi op tijd, zagen de prominenten finishen en konden een plekje helemaal vooraan bij de start bemachtigen. Vanaf de start schoot Kees op hoge snelheid weg, ik zag hem als eerste door de bocht gaan. Wij liepen ook voorin en bleven zo uit het gedrang, maar toch werd ik door een andere loper geraakt en kon een valpartij niet vermijden. Ik was bang dat de hele meute over me heen zou komen, maar lag ver genoeg voor en stond ook heel snel weer op, wat adrenaline met je kan doen. 

In mijn beleving liep Fabiënne voor me, maar ik zag haar nergens meer. Ik liep een tijdje gelijk op met Eric uit de C-groep, maar had het idee dat het te hard ging en liet hem gaan. Na 1500 meter mul zand probeerde een comfortabele snelheid te vinden. Dat lukte zo rond 4:40 en ik trok me niets aan van alle snellere lopers die achter me gestart waren en nu voorbij kwamen snellen. Bij de tweede doorkomst door de modderplas haalde ik de eerste achterblijvers in, maar toen we weer op het pad langs het spoor kwamen voelde mijn rechterenkel alsof ik 'm verzwikt had. Ik liet het tempo even zakken tot wandelen en pikte daarna weer een rustiger dribbel op en besloot om na twee rondjes te stoppen, want zaterdag wachtte de Florijn Winterloop. 

Kees eindigde uiteindelijk als vierde. Peter en Fabiënne liepen ook een stiuk sneller dan vorig jaar. En Tanneke maakte wat foto's en filmpjes. Lees onder de foto's verder voor de Florijn Winterloop.

Na afloop van de Sylvestercross had ik wat kleine pijntjes, waarschijnlijk toch de gevolgen van de buiteling, maar ze waren net op tijd weer over. Zaterdag 6 januari bij de Florijn Winterloop was het ineens koud en droog. Er stond een aardig windje maar nu uit het noord-oosten zodat we die op de terugweg hoofdzakelijk mee zouden hebben.

Deze keer ging Nienke uit de C-groep mee en er zou ook een delegatie van de wedstrijdgroep aan de start staan. De avond ervoor was het wat later geworden, ik had een cross in de benen en vorig jaar was de deelname geen heel groot succes. Ik temperde de verwachtingen maar wat.

Bij de start was ik lekker weg op m'n nieuwe Asics. Na het bruggetje zag ik dat het iets te hard ging en ik zocht een lekker tempo terwijl ik verwachtte dat Roger en Nienke zouden aansluiten of voorbij komen. Na ruim een kilometer kwam er een grotere groep (6 of 7 lopers) voorbij met ongeveer hetzelfde tempo. Omdat we een flink stuk tegen de wind zouden krijgen was ik op zoek naar een groep waarin ik mee kon en dit leek de juiste. De samenstelling wisselde een beetje, maar onder aanvoering van een meneer in een geel shirt bleef er een mooie groep over. Na 3 kilometer sloot Nienke ineens aan en toevallig stond daar ook fotograaf Harry die hele mooie foto's maakte (kijk zelf maar hier).

Nienke liep een beetje harder en liep daardoor weg uit de groep. Ik nam een tijdje de kop over samen met een andere loper, maar hield in mijn achterhoofd dat ik langs de Leusderhei niet op kop wilde lopen. Dat lukte uitstekend. Steeds kon ik achter één of twee andere lopers een beetje uit de wind blijven. Op de Waterlooweg nam ik de kop weer over, maar daar stond de wind toch ook nog vervelend schuin tegen. Toch bleef de snelheid redelijk constant net onder 4:30 en de 10 kilometer was sneller dan de afgelopen twee jaar. Nienke bleef in het zicht en na een kilometer of 10 ging ze een stukje wandelen, waardoor we nog wat dichterbij kwamen. Ik begon ook moe te worden en moest wel mijn laatste twee metgezellen laten gaan (de loper in het geel en oranje). Op de Treekerwag wandelde Nienke weer een paar meter en kwam ik er weer bij. Ze liep direct weer verder en haasde me voorbij de loper in oranje terwijl fotograaf Harry weer op de juiste plek stond:

Voor mij ging het weer iets te hard, maar even verder liep ik haar voor de laatste keer voorbij en moest ik alleen verder. Het ging wat moeizaam nu ondanks de wind achter en de snelheid zakte naar ongeveer 4:35. Op wilskracht knokte ik me het laatste stukje langs de Grift terug naar de finish. Het vooruitzicht van een mooie eindtijd hielp. 1:12:15 is ruim 3:30 sneller dan vorig jaar.