Een beetje te warm

 De tweede wedstrijd van de Zomeravondcup zit er alweer op. Hoewel het nog in de eerste helft van mei was, was de temperatuur al aardig opgelopen, het zou 's avonds nog ruim boven de 20 graden zijn. Dat zijn niet mijn favoriet omstandgheden voor snelle 10 kilometers. Maar ja, de vorige keer was ik met een bijna perfecte race net boven het clubrecord geëindigd. Zou ik nog iets sneller kunnen? Dat zou dan weer met een bijna vlakke race moeten, met aan het eind misschien een kleine versnelling. Te snel starten was uit den boze. 

Voor de warming-up liep ik deze keer over een paadje langs de Kromme Rijn, Mooi stukje, waarmee ik niet in de weg liep van de 5 kilometerwedstrijd. Zoals gewoonlijk vond ik het inlopen al zwaar en warm, ik werd niet optimistischer. Ik koos wederom een plekje achterin het veld, net achter de pacers van 45 minuten. De grote groep lopers die daarbij wilde blijven kon ik wel inhalen in de eerste 700 meter op de baan. Dat ging volgens plan. Op de onderste foto zie je me de pacers inhalen.

Bij het verlaten van het terrein haalde ik Christl in en de eerste kilometer ging in 4.16, dat was maar een fractie sneller dan de vorige keer en daarmee prima. Ik zocht naar ontspanning en een groepje om bij aan te haken zodat ik weer mooie constante vlakke kilometers kon lopen. De tweede kilometer was een stukje langzamer (4.25) en dat terwijl het niet echt heel makkelijk ging. Dat ging misschien een beetje in mijn hoofd zitten en helemaal toen het de kilometers daarna niet lukte om weer onder de 4.20 te duiken (4.22 en 4.29). Niet veel later werd ik weer ingehaald door de pacers van 45 minuten. Ik realiseerde me dat er een afwijking zit in de afstand zoals gemeten door mijn Garmin horloge, maar dat ik op het schema van boven 45 minuten liep had ik niet verwacht. 

De ambitie om sneller te lopen dan de vorige keer liet ik definitief varen. Ik had het warm en een erg droge mond en probeerde de pacers niet te ver uit te laten lopen. De laatste 5 kilometer was het tempo ongeveer 4.35 en na 45.27 bereikte ik de weer de finish.

 

Meer zit er niet in.

 Omdat dat ik vorige week ben uitgestapt bij de 5000 meter moet ik de andere wedstrijden van de Keistad Baancompetitie wel lopen om in het klassement mee te doen. Hoewel het ook niet zo is dat ik daar in de top 10 sta. Ik sta op een plekje in de middenmoot die ik te danken heb aan de leeftijdscorrectie. 

Gisteravond reed ik dus weer naar Amersfoort voor een 2000 meter. Ik had een paar nachten te weinig geslapen en merkte dat ik moe was. Vooraf had ik 7:29 als tijd opgegeven, maar ik vroeg me af of dat haalbaar zou zijn. Met rondjes van 90 seconden zou ik op 7:30 uit komen, dat is dan weer makkelijk rekenen. Dat laatste kwam goed uit want toen ik Amersfoort naar de atletiekbaan liep realiseerde ik me dat ik mijn Garmin horloge thuis had laten liggen. 

Zonder horloge lopen voelde heel onwennig. Bij het inlopen had ik geen idee hoe veel tijd ik nog had en ik wilde ook nog een keer naar de WC, dus ik maakte het rondje een beetje korter. Eenmaal op de baan deed ik nog een paar versnellingen terwijl de serie voor de mijne (met Annabelle) bezig was en daarna mocht ik naar de start. 

Net als de vorige keren stond ik helemaal aan de buitenkant omdat we op alfabet moeten opstellen. De snelheid van de andere deelnemers in de serie kon ik lastig inschatten, maar ik hield er rekening mee dat de meesten sneller zouden zijn. Na de start en een klein duwpartijtje sloot ik ergens achter in de groep aan de binnenkant aan en concetreerde me op de rug voor me.

Het tempo zat er voor mijn gevoel (zonder horloge) goed in en dat bleek bij de eerste doorkomst: 85 seconden. Het tweede rondje ging al iets langzamer, rond 90 seconden. Dat was het beoogde tempo, maar ik moest vooral mijn best doen om niet te lossen. In de volgende bocht versnelde de loper voor mij en liep het groepje voorbij. Ik had niet de energie om het gaatje dat ontsond direct weer dicht te lopen. Gelukkig voor mij werd het door iemand achter mij weer opgevuld. Na 3 rondes liep ik ongeveer op het schema van 7:30, dat betekende dat ik de winst ten opzichte van het schema ondertussen weer kwijt was en nu viel er echt een gaatje. 

Achter mij was nog minstens één loper en daar wilde ik voor blijven. Ik probeerde het gaatje niet te laten groeien, misschien kon ik met een versnelling op het eind weer dichterbij komen. Met nog één ronde te gaan zat ik rond 6:03. Vanaf 300 meter probeerde ik nog een keer aan te zetten en even leek ik iets dichterbij te komen, maar daarna versnelde de loopster voor mij ook weer zodat het gat toch groter werd. 

Een echte versnelling zat er niet in, dus 7:30 bleef buiten bereik en ik finishte in 7:37. Meer zat er niet in vandaag. De mooie foto's zijn weer van Harry.

Zomer 2023

 De zomer van 2023 zit er al weer op. In juni was ik op vakantie en liep ik drie keer een stukje in Noorwegen. De eerste had flink wat hoogtemeters https://www.strava.com/activities/9283229452 en de laatste ging over het strand door mul zand tegen de wind in https://www.strava.com/activities/9339378274 in een poging een mooie tijd op een segmentje neer te zetten. Nieuwe paadjes ontdekken is altijd leuk. Voor de C-recreanten begon de daarna een maand zonder training, maar de wedstrijdgroep trainde wel door. Richard nam afscheid als trainer en vroeg of ik in de maand juli de trainingen wilde verzorgen. Het was even een beetje ingewikkeld plannen omdat ik net op een opdracht in Eindhoven was begonnen, maar ook een mooie gelegenheid om één keer in de week zelf aan te haken en weer iets pittiger te trainen en dat ging prima. 

De andere dagen waren vooral lange duurlopen in een rustig tempo. Met in gedachten een mogelijke halve marathon in oktober maakte ik ze een beetje langer van 10 tot 12 km naar 14 tot 16 kilometer. Ik twijfelde tussen Eindhoven, waar Kees weer mee zou doen en Amsterdam, waar een collega meeloopt. Even overwoog ik voor twee te gaan, maar uiteindelijk schreef ik me via ASML in voor Eindhoven. Ik heb de mogelijkheid om geld op te halen voor het goede doel (klik op het plaatje).

En dan was er op 8 september nog een avondwedstrijd op de baan van AV Pijnenburg in Soest. Daar wilde ik wel weer een 3000 meter proberen. In het voorjaar liep in 12 minuten in Amersfoort in een serie met anderen die hetzelfde tempo liepen. Dat zou in Soest anders zijn, want van de 20 deelnemers hadden 15 een (veel) snellere tijd opgegeven en 3 geen tijd, ik zou dus waarschijnlijk alleen lopen. De start was zoals te verwachten weer snel en de eerste kilometer met 3:51 ook. De tweede ging ook nog net onder 4:00, maar het werd wel een beetje moeizamer. De enige op papier langzamere loper had ik achter me gelaten en daar wilde ik me niet door laten inhalen. Dat gaf net die extra motivatie om het verlies te beperken en met 11:51 als eindtijd was ik heel tevreden.

Oliebollen en Sylvestercross 2022

Na twee corona-jaren konden we de laatste dag van het jaar deze keer weer traditiegetrouw invullen met oliebollen bakken en de Sylvestercross lopen. Dit jaar kwam Kees speciaal uit Eindhoven en Peter met zijn dochter helemaal uit De Groeve. Ik had de startnummers al een dag eerder gehaald, dus iedereen verzamelde bij ons thuis zodat we op de fiets naar de start konden fietsen. Volgens de weersverwachting zou de temperatuur prima zijn, maar de kans was groot dat we een bui zouden krijgen. Met alle neerslag van de afgelopen periode was het de vraag hoe het parcours er bij zou liggen. In ieder geval besloot ik voor kort-kort te gaan zodat ik ook het splinternieuwe Sylvestercrossshirt kon showen dat ik had verdiend met het geven van clinics in de 4 weken voorafgaand aan de cross.

We reden mooi op tijd naar de start en deden een vrij lichte warming-up waarin we ook het parcours een beetje probeerden te verkennen. Tien minuten voor de start was vroeg genoeg om op een goede plek in het startvak te staan en daar stonden genoeg mensen om niet koud te worden. De verwachte regen kwam uiteindelijk niet, er stond alleen een stevig windje. 

In het startvak en al daarvoor liep ik natuurlijk weer de nodige bekenden tegen het lijf, waaronder een aantal deelnemers aan de clinics. Onderweg kwam ik er ook een paar tegen. Eric haalde me in in de eerste ronde en ook Han van de C-groepn liep een stukje harder, maar in de loop van de eerste ronde kwam ik weer wat dichterbij en op de foto staan we in één beeld. 

Net voorbij dat punt begon ik te twijfelen aan de route. We liepen een heuvel vanaf de andere kant op dan ik verwachtte en toen we iets verderop rechtsaf sloegen wist ik zeker dat er iets mis was want we liepen verder het bos in en niet terug naar het eind van de eerste ronde. Blijkbaar waren we op het parcours van de wedstrijd verzeild geraakt. Ergens doken we onder een lint door en via het fietspad toch weer terug richting de start waar we over het zand weer de route konden oppakken. 

De volgende twee rondjes gingen wel volgens de route, bijkbaar was de fout hersteld. Ik liep niet helemaal ontspannen, het kostte me iets te veel moeite om het tempo lekker vast te houden. Han verloor ik weer uit het zicht. Doordat we als voorste groep wat extra hadden gelopen (volgens mijn Garmin zo'n 800 meter) kwam ik wel veel bekenden voor een tweede keer tegen. Ergens in de derde ronde haalde ik Peter ook nog een keer in. Mijn eindtijd van 48 minuten was nog wel redelijk gezien de extra meters.

Zomeravondcup 2022

 Na twee jaar corona vinden langzamerhand de "normale" evenementen weer plaats. Eerder deze maand hadden we de marathon van Rotterdam en in Amersfoort is de Keistad Baancompetitie weer gelopen. Daar had ik naar mijn mening niet veel te zoeken. Maar de Zomeravondcup in Utrecht staat ook weer op de kalender: vier keer een 10 kilometer om eens te kijken wat nu echt mijn niveau is. Het is een serie leuke wedstrijdjes op een gunstig tijdstip. Hoewel ik wegens vakantie de laatste zal missen, heb ik me er wel voor ingeschreven.

En zo liep ik, enigszins onwennig, op 19 april van de parkeerplaats naar het sportcomplex van Hellas in Utrecht. Tijdens dat wandelingetje realiseerde ik me dat ik mijn Garmin thuis had laten liggen, dat was jammer want die had ik willen gebruiken om mijn tempo te bewaken. Ik zou op gevoel moeten gaan lopen, dat had ik in 2015 ook al een keer gedaan, maar toen had ik nog wel een paar richtpunten in de vorm van andere lopers waarvan ik wist dat ze een vergelijkbaar tempo liepen. 

Bij de baan trof ik Roy waarmee ik samen een stukje inliep. We waren vroeg, dit jaar start de 10 kilometer pas om 19:45. Terug bij de baan kwam ik nog meer Pijnenburgers tegen: Martin, Bas, Evert en Ruud van de wedstrijdgroep, Arno, Peter, Peter, Mark, Jos, Vincent, Ad, Wouter en Dirk. De heren waren goed vertegenwoordigd, de dames lieten het een beetje afweten. Nadat we de 5 kilometer hadden zien finishen in een nieuwe recordtijd, was het tijd voor onze start, waarbij ik een beetje achteraan in het veld bleef om niet te hard van stapel te gaan. Dat ging goed, want de start was heel comfortabel. Eigenlijk een beetje te comfortabel, dus gedurende de eerste rondjes op de baan begon ik rustig in te halen.

Ik had gehoord dat er ook hazen zouden meelopen voor iedere 5 minuten (dus 4:30, 5:00, 5:30 en 6:00 per kilometer). Met mijn doeltijd zou ik ergens tussen 50 en 45 willen eindigen, maar ik kon de hazen niet zo snel spotten. Na een kilometertje haalde ik Peter in en haakte ik aan bij een paar lopers waarvan het tempo me wel beviel. Ik had uiteraard geen idee hoe hard het echt ging. Ik haalde iemand in in een fel geel shirt van Hellas. Misschien was het één van de hazen, maar op welk tempo hij liep?

Het was goed loopweer, met alleen een beetje wind. Net op het stuk tegen die wind in (tussen 3 en 4 kilometer) kwam ik alleen te lopen omdat mijn maatjes een beetj hadden versneld. zo'n 20-25 meter voor me liep een klein groepje, maar forceren om aan te sluiten was geen goed idee. In dat groepje liep een dame met weer zo'n geel shirt, misschien ook een haas, dat zou dan tempo 4:30 kunnen zijn. Rond het 5 kilometer punt sloot ik aan bij het groepje van 4 lopers. Het was een mooi tempo, maar langzaam merkte ik dat ik steeds harder moest werken om aan te blijven haken. Op het beruchte klinkerweggetje (rond 7,5 kilometer) moest ik een gaatje laten, dat niet veel groter werd - ik hing aan het elastiek.

Met nog een kilometer te gaan probeerde ik nog een beetje te versnellen, maar veel zat er niet meer in en toen we de baan weer opgingen kreeg ik ook ernstig last van mijn darmen zodat de gehoopte eindsprint er niet meer van kwam. Vanuit mij ooghoek zag ik een tijd van net boven de 45 minuten (veel beter dan verwacht), maar ik had geen tijd om er van te genieten en ging direct door naar het toilet.

Grafiekjes maken.

Uit de post over de segmentjes kun je opmaken dat ik begin dit jaar vrij snel weer uit de lappenmand kwam. De sportarts vond weinig bijzonders, maar had wel wat opmerkingen over de kracht in mijn hamstrings en buikspieren. De fysiotherapeut ging daarmee aan slag en keek zeer kritisch naar mijn techniek. De enig opmerking was dat mijn zwaaibeen sneller naar voren mag. De krachtoefeningen waren vooral functioneel door ook aan dit punt te werken.

Verder kreeg ik handvatten om overbelasting te voorkomen. 's Morgens ging ik trouw mijn "Morning Readiness" meten en voor al mijn trainingen berekende ik de Rate of Perceived Excertion. Voor de Morning Readiness schafte ik een nieuwe hartslagband aan en aangezien mijn oude GRF 310X ondertussen steeds meer moeite kreeg met de nauwkeurigheid werd die ook vervangen. Ik loop sind februari met een GFR 245 en ben erg tevreden over de mogelijkheid om workouts te kunnen programmeren. Het is ook voor een trainer handig als je niet zelf op de duur van de intervallen hoeft te letten. En als ik voor mezelf loop helpt dit om de training met de juiste tempo's te lopen.

Mijn HRV heb ik tot de zomer steeds 's morgens gemeten, maar erg veel wijzer werd ik er niet van, zie bijvoorbeeld onderstaande grafiek van mijn HRV in het tweede kwartaal. De rode kolommetjes zijn de dagelijkse waarde. Het groene gebied is het wekelijks voortschrijdend gemiddeld.

Mijn HRV leek aan de lage kant voor een man van mijn leeftijd. Een goede relatie met de trainingen die ik deed kon ik niet leggen. 

De RPE houd ik nog wel bij. De "zwaarte" van de inspanning maar de duur van de training geven een waarde voor de training. Voor iedere week reken ik het totaal uit. Eigenlijk zou dit dan binnen 80% tot 120% van de gemiddelde waarde van de voorgaande 4 weken moeten vallen. Dat lukt niet altijd:

Blauw zijn de week totalen, geel is het gemiddelde van de voorgaande 4 weken, rood is 120%, groen is 80%. Soms komt de afwijking door dat de trainingen een dagje verschuiven, Hoewel verre van perfect, geeft het mij wel houvast.

Wat je in de grafiekjes niet ziet, is dat de trainingen wel langzaamaan omvangrijker worden. Ik loop met dezelfde intensiteit grotere afstanden in dezelfde tijd. Bij de testloopjes en de prestaties op de segmenten zag ik ook langzaam verbetering. Eind vorig jaar liep ik ongeveer 50 minuten over 10 kilometer. In juni was dat 48 minuten en in augustus 47:10, maar dan over een parcours, dat gedeeltelijk op een cross leek. 

2020: Trainer zijn in corona tijden

Kleine ongemakken als blessures weerhielden me er natuurlijk niet van om training te blijven geven. Bij de C-groep hebben we heel fijn team van trainers die met creativiteit en enthousiasme de lopers weten te motiveren. De rode draad is een schema gebaseerd op Jack Daniel's Running Formula en er is voldoende ruimte voor eigen accenten. 

In maart van 2020 kwamen de trainingen plots tot stilstand door corona. In mei mochten het weer, maar dan onder strikte voorwaarden. We begonnen met kleine groepjes en in plaats van starten en finishen bij de accomodatie van AV Pijnenburg, werden er andere startpunten gezocht. Gelukkig was het ondertussen voorjaar en dus niet meer donker 's avonds zodat er vanaf diverse plaatsen aan de rand van het bos begonnen kon worden. Dat gaf wel weer extra mogelijkheden. Het was nu makkelijker om in andere stukken van de omgeving te lopen. Vanaf het 1000 bomenbos over de Paltz en de Stompert of om de dierentuin heen of vanaf het Spiehuis naar de Zwarteweg. Natuurlijk ook aandacht voor wat core-training met een running bootcamp "light". Dat leverde mooie plaatjes op:

Binnen de groep waaraan ik training geef, is verschil in niveau en door mijn eigen vorm in het afgelopen jaar was het ook regelmatig verstandig om rustig aan te doen. Voor trainingen met langere duurlopen zocht ik daarom steeds lusjes die afgesneden kunnen worden, ik kon dan met de langzamere lopers een kortere route nemen en kon iedereen zijn eigen tempo lopen. 

Voor de kortere intervallen introduceerde ik de dobbelsteenloop. De lopers lopen intervallen op rondjes van verschillende lengte. Welke rondje ze moeten lopen hangt af van een dobbelsteenworp. Met een beetje huiswerk had ik thuis er voor gezorgd dat langzamere lopers een grotere kans op kortere rondjes hebben. 

In verband met corona waren er vrijwel geen wedstrijden en ook de traditionele Utrechtste Heuvelrug Estafette ging niet door, Maar Altis kwam met een alternatief: De Hexathlon Estafette. Een route van 60 kilometer langs zes verschillende vereniging kon in estafettevorm worden gelopen. Vanaf iedere vereniging werd gestart, steeds 2 teams tegelijk waarbij er één met de klok mee en één tegen de klok in liep. Zelf wilde ik niet lopen, maar ik werd de coach van een team van de wedstrijdgroep en wij wilden voor een snelle tijd gaan. Ter voorbereiding fietste ik twee weken eerder de hele route, in een lekker zonnetje en met wind mee langs de dijk. Nu werden we niet verrast door werkzaamheden. Twee weken later stond de wind precies de andere kant op en hadden we 's morgens regen. Maar bij terugkomst was het ondertussen prachtig weer. Een officiële tijdregistratie ontbrak en er was ook geen uitslag, dat was voor ons als wedstrijdlopers een beetje een afknapper.

Na de zomer konden we kortstondig weer in wat grotere groepen lopen en vertrekken vanaf het clubgebouw, maar al snel begon een volgende lockdown en stonden de georganiseerde trainingen weer stil. Ik vond het zonde als we onze lopers zouden verliezen. Daarom heb ik de hele tweede lockdown via whatsapp trainingen verstuurd naar alle lopers, inclusief voorstellen voor routes die ze konden lopen. Via strava kon ik zien dat hier door een flink aantal lopers gebruik van werd gemaakt alleen of in kleine groepjes. En zelf liep ik deze trainingen ook vaak. Het schema werkte toe naar een 10 kilometer testloop. Omdat er geen wedstrijden werden georganiseerd, hadden we zelf een route van 10 kilomter uitgezet in het bos van Laag Hees en hier een strava segment van gemaakt. Voor lopers met strava werd de tijd direct geregistreerd. Alle lopers kregen de uitdaging om deze in de laatste week van het jaar te proberen. Het  uitzetten van dat segmentje was een uitdaging, mijn oude vertrouwde Garmin Forerunner 310 lijkt steeds onnauwkeuriger te worden bij de sateliet ontvangst. Uiteindelijk lukte het met hulp van Rijnvis.

Een half jaar stilte

Ruim een half jaar lang zijn er geen updates geweest RichardRent. Dat betekent niet dat ik al die tijd niet gelopen heb of anderszins niet actief ben geweest op hardloopgebied. De kans is groot dat je via andere kanalen daarvan iets hebt meegekregen. Door allerlei andere bezigheden kon ik de tijd niet vinden om mijn blog bij te werken. Ten eerste neemt mijn werk wat meer tijd, daarnaast hebben we plannen voor een grote reis deze zomer en de voorbereidingen daarvan vragen wat aandacht en in oktober 2016 begon voor mij een nieuw loop-avontuur. Ik had besloten de opleiding BLT-3 (basis looptrainer niveau 3) te gaan volgen en daar is ook behoorlijk wat tijd in gaan zitten. sinds oktober heb ik een aantal workshops gevolgd, loopgroepen en trainingsomgeving geanalyseerd, een jaarplan besproken en een flink aantal keer een training voorbereid, gegeven en geëvalueerd. Al met al is daar behoorlijk wat tijd in gaan zitten. Maar het was erg leuk en leverde ook nog mooie plaatjes op.

Het resultaat van dit alles was dat ik op 8 april succesvol mijn praktijkexamen aflegde.

Direct aansluitend ben ik als trainer aan de slag gegaan bij de Fitstart en na de zomer ga ik als trainer mee doen met de C-groep waar ik ook het praktijkdeel van mijn opleiding gedaan heb.

Dat betekent niet dat ik niet meer als loper actief ben. Na de blessures van 2016, ben ik weer begonnen met opbouwen, niet langer onder leiding van Wim, maar nu Richard van E. een bekende trainer uit de omgeving. Richard zorgt voor nieuwe impulsen, zijn schema's zijn anders met veelal combinaties van lange en korte intervallen, zoals bijvoorbeeld deze: 4 x 1500 - 700). In plaats van lopen in hartslagzones, lopen we nu op rondetijden en zoveel mogelijk in groepjes van gelijke snelheid. Bovendien zijn er nieuwe (snellere) lopers bijgekomen, al met al een nieuwe stimulans voor mij en voor de hele wedstrijdgroep. De lopers van Pijnenburg halen nu regelmatig het podium.

Dat zit er voor mij nog even niet in. Zeker aan het eind van 2016 merkte ik dat ik nog een eind van de vorm van een jaar eerder verwijderd was. Om de Runnerscup van 2016 te kunnen voltooien moest ik nog een lange afstand lopen en ik besloot om dit jaar mee te doen met de Zevenheuvelenloop. Ik kon een lift krijgen van Zevenheuvelen-veteraan Arno dus dat was comfortabel, te meer omdat hij toegang had tot de schouwburg als omkleedlokatie en ik als invité mee kon profiteren.

Ik hoopte en verwachtte rond 1 uur 6 minuten te kunnen lopen en ging weg op 4:24 per kilometer. Maar afgezien van de eerste en de tiende kilometer zat dat tempo er niet in. Na zo'n zeven kilometer zat ik er al door en in het verdere verloop had ik heel veel moeite met de heuvels en daarvan waren er genoeg. Uiteindelijk liep ik 1:08:26. en meer zat er niet in. Bij de finish trof ik nog twee blije Pijnenburgers (Bart en Maarten) die wel een PR hadden gelopen.

Voldoende reden om goed door te blijven trainen, want dit moest beter kunnen. Het eerstvolgende meetpunt was de Sylvestercross. Hier stond ik na een jaar afwezigheid weer traditiegetrouw aan de start samen met Derk en Kees. Kees ging uiteraard voor een snelle tijd, ik wilde vooral vlak lopen en ging er niet vanuit dat Kees zou kunnen volgen. Misschien kon ik net onder 40 minuten uitkomen? Het was dit jaar een zware uitvoering, vooral de passages door het zand gingen moeizaam. Conditioneel ging het wel goed, maar ik had het idee dat ik een snelle duurloop liep en geen wedstrijd - een mentaal dingetje.

De eindtijd (40:22) was net iets langzamer dan ik had gehoopt. Kees liep een hele snelle 37:05 en Derk keurig 42:14.

In de weken na de Sylvestercross was mijn hamstring weer een beetje stijf en ik vreesde een terugval, maar na een aantal trainingen merkte ik gelukkig weer verbetering. Kees had sinds de Sylvestercross last van kuiten. Dat leek ook weer van zelf over te gaan, maar toen hij serieus begon te trainen voor de Batavierenrace, kwamen de klachten zodanig terug, dat hij daarvoor moest afzeggen,

Ondertussen was een nieuw kalenderjaar begonnen, met een lege Runnerscup en natuurlijk de Keistad Baancompetitie en de Zomeravondcup. Aan de Florijn Winterloop kon ik niet meedoen in verband met de BLT-3 opleiding. De eerste echte test zou dus de 3000 meter in Amersfoort worden. Bij de inschrijving had ik als verwachte eindtijd 11;25 opgegeven, ietsje sneller dan vorig jaar. eén week voor de wedstrijd liet Richard ons een testloopje doen. Halverwege een training moesten we 1200 meter voluit, op basis daarvan probeerde hij een voorspelling van de eindtijd op 3000 meter te maken. Ik kreeg 4:18 als opdracht, overeenkomend met de snelheid van mijn PR op de 3000 meter. Op de één of andere manier wist ik er 4:13 uit te persen, maar die snelheid leek me voor 3000 meter niet haalbaar. Ik werd hierdoor wel wat optimistischer over de te halen tijd in Amersfoort. Richard wilde me laten starten op 10:30 (ruim sneller dan mijn PR), ik hoopte zelf 11:00 te kunnen lopen.

Tijdens de wedstrijd liep het toch wat anders. Waarschijnlijk liet ik me te veel aanmoedigen om naar een tijd onder de 11 minuten te lopen in plaats van efficiënt in de groep te blijven lopen en pas later te versnellen. Ik probeerde een aantal keer te versnellen, maar merkte al snel dat ik daarmee te veel energie verbruikte. De laatste 800 meter waren zwaar, met moeite hield ik het tempo ongeveer vlak en na 11:16 kwam ik over de streep. Sneller dan vorig jaar en sneller dan mijn inschrijftijd, maar ik hat er iets meer van verwacht. Eigenlijk gold dat voor de meeste Pijnenburgers, alleen Martin wist met een indrukwekkende race een hele goede tijd (en clubrecord) neer te zetten.

Twee weken later stonden we er opnieuw, nu voor de halve afstand. Richard was een stuk voorzichtiger, Hij had 5:20 in gedachten, Ik had 5:17 ingeschreven en hoopte nu tussen 5:00 en 5:15 uit te komen. Deze race liep wel zoals gedacht. Ik wist snel een plekje aan de binnenkant van de baan te bemachtigen, zat direct in een goed tempo en liep op tijd de gaatjes dicht als voor mij iemand een gat liet vallen, zo schoof ik langzaam naar voren in het veld terwijl iedere ronde ongeveer 2 seconden sneller was dan nodig voor een eindtijd van 5:15. De eindtijd van 5:08 was prima.

Weer twee weken later volgde de 5000 meter. De laatste jaren botert het niet zo tussen mij de 5000. Meestal zijn de laatste 2 kilometer heel zwaar en verlies ik dan op het schema. Wilde me dat deze keer niet weer gebeuren dan moest ik rustig beginnen. Mijn inschrijftijd van 19:40. Ik hoopte op 19:15 tot 19:30. Richard verwachtte 19:00. Ik zat in één serie met Bas en Luc, waarvan ik verwachtte dat ze sneller zouden zijn. Weer startte ik behoudend en zorgde er voor snel aan de binnenkant van de baan te lopen. Daardoor raakte ik wel een beetje opgesloten, een andere loper (Erik van AV Triathlon) liep ruim 2 rondes schuin voor me waardoor ik niet makkelijk naar voren kon. Dat was eigenlijk wel nodig, want na een redelijke eerste ronde, zakte het tempo naar 1:36 per rondje, waar ik richting 1:34 wilde. Richard moedigde mij aan om te versnellen, maar pas na ruim een kilometer kreeg ik daarvoor de gelegenheid omdat ook Erik naar voren schoof. Vanaf ca 1400 liep ik op kop met volgens mij een klein groepje achter me. Ik probeerde nog naar Bas en Luc te lopen die een klein gaatje hadden, maar veel kleiner werd dat gaatje niet. Zo liep ik tot ongeveer het 4 kilometerpunt op kop en probeerde het tempo vlak te houden. De rondetijden liepen langzaam op van 1:32 naar 1:34, maar echt instorten deed ik, Met nog een kilometer te gaan nam iemand anders de kop over, ik probeerde te volgen, maar na 300 meter viel er echt een gaatje. In de laatste twee rondjes kwamen nog een paar lopers voorbij en het eindsprintje kon ik ook niet meer winnen, maar met 19:23 was ik zeker tevreden.

Natuurlijk begon ook de Zomeravondcup weer. Deze keer zou ik mijn zwager ontmoeten bij de eerste wedstrijd op 18 april. Hij is ook fanatiek hardloper, maar woont niet naast de deur. Nu werkt hij regelmatig in Amersfoort en kon dat combineren met deelname aan de Zomeravondcup en konden we een keer samen lopen. Het liep echter allemaal een beetje anders, want bij de warming up vertelde hij dat hij een paar dagen eerder wat last van zijn kuit had gekregen. Helaas voelde hij dat weer tijdens het inlopen, dus besloot hij niet van start te gaan. Ik maakte mijn warming-up af met andere AV Pijnenburgers en stond toch wel een beetje gespannen aan de start. Mijn plan was om te proberen met Stef mee te gaan, daarmee zou ik mogelijk rond 41 minuten uitkomen. Stef vertrok voor mijn gevoel vrij hard en dat bleek volgens mijn Garmin te kloppen met een eerste kilometer onder 4 minuten (3:52). De tweede ging iets rustiger met 4:03. Bij het 3 kilometerpunt, nam ik de binnenbocht en de kop over waar ik tot dan toe alleen maar had gevolgd. Het gevolg was wel dat ik tegen de wind in op kop liep. Een loper van AV Triathlon bleef slim precies schuin achter me lopen. Dat bleek Erik te zijn die bij de vorige baanwedstrijd was uitgestapt, wat een toeval. Ik hield het tempo vlak tussen 4:01 en 4:05 en er bleef een groepje van 4 over: Stef, Erik en een loper die ons na ruim 5 kilometer bedankt voor het kopwerk en verwachte dat hij zou moeten lossen. Ik liep al een tijd samen met Erik voorop en ik kreeg vertrouwen in een mooie tijd, totdat ik na zo'n 6,5 kilometer in eens mijn kuit van onderaf stijf voelde worden en na een tiental meters schoot het in mijn kuit en was verder lopen geen optie. Wandelend en dribbelend ging via een afkorting terug naar de baan waar mijn zwager mij stond op te wachten.

Het is een vergelijkbaar geval als vorig jaar, toen was ik binnen een paar weken weer terug. Nu heb ik na één week rust en een week opbouwen al weer mijn eerste baantraining er op zitten, ik verwacht de volgende wedstrijden weer present te zijn.

In maart schafte ik ook nog een paar mooie nieuwe lichte schoenen met minder drop aan Ik ben vooralsnog heel tevreden met deze Adidas Adizero Boston Boost 6.

17e Pijnenburg Bosmarathon

Alweer had deze nazomer een prachtige zondag voor ons. De zon scheen, er stond niet veel wind en met 14 graden was het ideaal om een stuk te lopen De weersomstandigheden waren dus prima om te lopen bij de Pijnenburg Bosmarathon, maar in de zon was het ook voor toeschouwers aangenaam. Dat leverde de vertrouwde plaatjes van het start- en finishgebied, voordat de eerste lopers van start gingen.

De opbouw van de tijdregistratie ging voorspoedig en we hadden nog tijd voor een kop koffie voor dat om half elf de marathonlopers van start gingen samen met de deelnemers van de 3/4 marathon en de estafettelopers.

Twee minuten later mochten de power walkers en nordic walkers het bos in:

De eerste finisher was echter één van de jeugdlopers, die met overmacht zijn race won.

De starts volgden elkaar snel op met onder andere Titus Martin en Roger bij de halve Marathon

En natuurlijk had ik zelf ook weer tijd en zin om een rondje (10,5 km) mee te lopen, niet zo snel als vorige keer, gezien de blessures van het afgelopen jaar. De bedoeling was om nu vooral vlak te lopen, maar natuurlijk wel in een soort wedstrijdtempo. Extra leuk was het feit dat Kees dit jaar ook zin had om mee te lopen. Vooraf wist ik al dat hij sneller zou zijn, een minuutje of vijf zou het verschil wel kunnen zijn. Omdat Tanneke er ook was werd onze start ook op de foto vastgelegd.

 

Op verzoek van Kees nam ik op de eerste rij plaats, maar waar Kees als een haas vertrok, begon ik rustig op zoek naar het juiste tempo. Dat ging vrij goed. de eerste kilometer was te snel met 4:15, maar daarna kwam ik het juiste tempo en de overige kilometers gingen tussen 4:23 en 4:30, een beetje afhankelijk van het parcours. vanaf ongeveer 2 kilometer liep ik aan kop van een klein groepje. Af en toe haalden we een te snel gestarte loper in. Kees verdween uit beeld. Na zo'n 7 kilometer kreeg ik het moeilijker, Dat is goed te zien aan mijn hartslag. Maar ik ging niet echt langzamer lopen, toch namen twee andere lopers de kop over een klein kilometertje later kon ik niet mee toen ze iets versnelden. Met nog één loper andere probeerde ik mijn tempo te houden en dat lukte. Met nog een kilometer te gaan probeerde ik nog weer aan te sluiten bij iemand voor mij, maar dat was net iets te veel gevraagd. Ik had nog wel iets over om me in de sprint niet te laten verschalken en met mijn tijd van 46:35, was ik erg tevreden.

Kees was al binnen, met 43:18 was hij net naast het podium geëindigd. Een hele mooie prestatie.

Daarna begon voor mij het wachten op de laatste loper van de marathon en toen die ook binnen was, zat een mooie uitvoering van de Pijnenburg Bosmarathon er weer op.