Meer zit er niet in.

 Omdat dat ik vorige week ben uitgestapt bij de 5000 meter moet ik de andere wedstrijden van de Keistad Baancompetitie wel lopen om in het klassement mee te doen. Hoewel het ook niet zo is dat ik daar in de top 10 sta. Ik sta op een plekje in de middenmoot die ik te danken heb aan de leeftijdscorrectie. 

Gisteravond reed ik dus weer naar Amersfoort voor een 2000 meter. Ik had een paar nachten te weinig geslapen en merkte dat ik moe was. Vooraf had ik 7:29 als tijd opgegeven, maar ik vroeg me af of dat haalbaar zou zijn. Met rondjes van 90 seconden zou ik op 7:30 uit komen, dat is dan weer makkelijk rekenen. Dat laatste kwam goed uit want toen ik Amersfoort naar de atletiekbaan liep realiseerde ik me dat ik mijn Garmin horloge thuis had laten liggen. 

Zonder horloge lopen voelde heel onwennig. Bij het inlopen had ik geen idee hoe veel tijd ik nog had en ik wilde ook nog een keer naar de WC, dus ik maakte het rondje een beetje korter. Eenmaal op de baan deed ik nog een paar versnellingen terwijl de serie voor de mijne (met Annabelle) bezig was en daarna mocht ik naar de start. 

Net als de vorige keren stond ik helemaal aan de buitenkant omdat we op alfabet moeten opstellen. De snelheid van de andere deelnemers in de serie kon ik lastig inschatten, maar ik hield er rekening mee dat de meesten sneller zouden zijn. Na de start en een klein duwpartijtje sloot ik ergens achter in de groep aan de binnenkant aan en concetreerde me op de rug voor me.

Het tempo zat er voor mijn gevoel (zonder horloge) goed in en dat bleek bij de eerste doorkomst: 85 seconden. Het tweede rondje ging al iets langzamer, rond 90 seconden. Dat was het beoogde tempo, maar ik moest vooral mijn best doen om niet te lossen. In de volgende bocht versnelde de loper voor mij en liep het groepje voorbij. Ik had niet de energie om het gaatje dat ontsond direct weer dicht te lopen. Gelukkig voor mij werd het door iemand achter mij weer opgevuld. Na 3 rondes liep ik ongeveer op het schema van 7:30, dat betekende dat ik de winst ten opzichte van het schema ondertussen weer kwijt was en nu viel er echt een gaatje. 

Achter mij was nog minstens één loper en daar wilde ik voor blijven. Ik probeerde het gaatje niet te laten groeien, misschien kon ik met een versnelling op het eind weer dichterbij komen. Met nog één ronde te gaan zat ik rond 6:03. Vanaf 300 meter probeerde ik nog een keer aan te zetten en even leek ik iets dichterbij te komen, maar daarna versnelde de loopster voor mij ook weer zodat het gat toch groter werd. 

Een echte versnelling zat er niet in, dus 7:30 bleef buiten bereik en ik finishte in 7:37. Meer zat er niet in vandaag. De mooie foto's zijn weer van Harry.

20 seconden te langzaam

 De tijd vliegt, het is alweer maart en de Keistad Baancompetitie is weer begonnen. Het vliegen van de tijd zorgt er ook voor dat ik weer een jaar ouder ben en nu als zestigjarige rond loop. Als competatief ingestelde loper zie ik dat ook als een kans, want ik val nu in een andere leeftijdscategorie, onder andere voor de clubrecords. Die twee zaken kwamen gister bij elkaar. want er stond een 3 kilometer op het programma en het huidige record stond op 11:59. Vorig jaar liep ik 11:55, dus wie weet zou ik dit record kunnen verbeteren.

De eerste wedstrijd van de baancompetitie begint vroeg in het jaar en echte snelheid hebben lopers dan traditioneel niet in de benen. In de afgelopen weken had ik een aantal keer 6 x 500 meter op 4 minuten per kilometer getrained en daarbij gemerkt dat ik best moeite had met dat tempo. Bo. Daarnaast voelde ik een verkoudheidje opkomen en was het gisteravond behoorlijk koud. Bij het inlopen vond ik de lucht droog in mijn keel. 

In de serie-indeling zat ik in de tweede serie, op papier als één van de snelste lopers. Het risico zat er in dat ik geen geschikt groepje zou vinden om aan te haken. Ik moest helemaal aan de buitenkant starten. De start liet lang op zich wachten door technische problemen, zodat we allemaal weer afkoelden, maar uiteindelijk konden we weg. Waar ik voor vreesde gebeurde bij het uitkomen van de bocht probeerde ik een beetje in te schuiven, maar het tempo was voor mijn gevoel zo laag dat ik er langs liep en de kop overnam. De eerste twee honderd meter was met 46 seconden niet bijzonder snel voor een start, dus mijn gevoel dat er langzaam gestart was, klopte.

En zo liep ik op kop van een groep(je) geen idee wie mij volgden, maar Annabel zat er wel bij die vooraf had verteld onder de 12 minuten te willen lopen en graag door mij gehaasd wilde worden. Martin stond bij de start om mijn doorkomsttijden ten opzicht van het gewenste schema door te geven. De eerste twee 3 rondjes zat ik 2 seconden onder het schema. Dat was mooi, maar het ging niet zo ontspannen als dat het zou moeten. Tot overmaat van ramp voelde ik snel dat de veter van mijn linkerschoen losging. Ik wist het nog een twee rondjes vol te houden, maar toen gaf ik de kop over en 200 meter later moest ik het groepje laten gaan en daarmee ook het schema. 

Ik verloor 3 tot 5 seconden per rondje en werd nog een keer ingehaald zodat ik 6e liep. In de laatste ronde hervond ik nog iets van energie en met een eindsprint wist ik alsnog 5e in de serie te worden in een eindtijd van 12:16. 20 seconden langzamer dan waar ik op had gehoopt. De mooie foto's komen weer van Harry van 't Veld.

Voor de dertigste keer: Zomeravondcup

 Als ik het goed geteld heb, stond ik deze week voor de dertigste keer aan de start van een wedstrijd bij de Zomeravondcup in Utrecht. Niet dat ik me daar op dat moment bewust van was. Ik was er deze keer samen met Rien en Maurits naar toegereden. Zoals gebruikelijk kwam ik weer veel bekenden tegen zowel AV Pijnenburgers als anderen. In eerste instantie werden we als niet zo makke schapen allemaal in één kleine kleedkamer gestopt, maar gelukkig ging later de tweede kleedkamer ook open. Net als ieder jaar was het deze eerste avond vrij frisjes en volgens de voorspelling zouden we later nog een bui krijgen. En omdat het af en toe stevig waaide zou ik moeten proberen om niet te veel alleen of op kop te lopen.

Samen met Rien liep ik een stukje in en op de baan kwam ik Guido tegen waar ik ook nog een rondje mee liep. Geen tijd om kpud te worden met ruim 4 kilometer. Vlak voor de start bezocht ik nog een keer het toilet om de kans op darm problemen zo klein mogelijk te maken. Ik kwam laat bij de start en stond een beetje achteraan. Geen probleem zo kon ik rustig starten. Bij het rondje op de baan schoof ik een beetje naar voeren en na een kilometertje (in 4:11) sloot ik aan bij een grote groep rond de hazen van 45 minuten. Mijn ambitie lag wat hoger. Ik wilde proberen rond 4:20 per kilometer te lopen. Dus moest ik deze groep voorbij. Gelukkig was het hier nog breed genoeg, iets verderop was dat misschien lastiger geworden door de dranghekken op het fietspad. In de tweede kilometer bleef ik even hangen achter een klein groepje met daarin een kleine dame die ik kende van vorige edities. Dat ging me echter toch te langzaam en met een kleine versnelling sloot ik aan bij een meneer in een short van de Montferlandrun. We zouden samen blijven lopen tot zo'n 1500 meter voor het einde. De tweede kilometer ging in 4:23.

Eerst was het een groepje waarin we wat naar voren schoven en langzaam viel dat uiteen onder ons tempo. Ik merkte dat we de wind achter hadden, dat betekende dat we die de tweede helft tegen zouden hebben. Zo'n 50 meter voor ons liep een grotere groep en ik hield het tempo strak om te kijken of we daar wat dichter bij konden komen. Er volgde een mooie serie kilometers van 4:19, 4:19, 4:17 en 4:18). De groep voor ons was uit elkaar gevallen, maar het lukte wel om steeds even te profiteren van anderen nu het een beetje tegen de wind in ging. Ondertussen was het ook begonnen met regenen. In de volgende kilometer sloot ik aan bij een loper die iets harder voorbij kwam (4:14) en toen hij weer anderen voorbij ging bleef ik daar achter (4:17). In de laatste twee kilometer voelde ik mijn darmen een beetje opspelen en besloot ik niet tot het uiterste te gaan. De negende kilometer was dus een klein beetje langzamer (4:21), maar in de laatste versnelde ik nog weer wat (4:15) zonder een echte eindsprint. De meneer met Montferlandrun-shirt had ik laten lopen. Het werd een ongekend vlakke race met een mooie eindtijd 43:06. Ik was sinds 2019 niet zo snel geweest op een 10 kilometer.

Wat foto's van de 10 kilometer vind je op de site van de Zomeravondcup.

En de tweede wedstrijd van de Zomeravondcup.

 Bij de eerste wedstrijd van Zomeravondcup 2022 was er al een vrij grote delegatie van AV Pijnenburg. Bij de tweede wedstrijd waren er zo waar nog meer. De westrijdgroep was present met Evert, Jordy, Daan, Niels, Martin, Ruud, Erik en Roger. De laatste twee liepen 5 kilometer en Daan moest helaas met een vervelende enkelblessure afhaken na de warming-up. Van de recreanten waren Figen, Edgar, Peter de G. Ad, Arno, Sirk, Vincent, Stef, Roy, Jos, Marc, Han, Steven en Peter H aanwezig. Niels liep naar een knappe tweede plaats. 

Bij de eerste wedstrijd liep ik redelijk onverwacht naar een tijd net boven 45 minuten. Ik begon toen vrij langzaam. Deze keer wilde ik wat sneller beginnen en proberen onder de 45 minuten te lopen. Ik had gelijk een lekker tempo te pakken bij het rondje op de baan en probeerde een groepje te vinden waar ik bij aan zou kunnen haken. Ik had nu wel mijn horloge om en zag dat de eerste kilometer in 4:09 was gegaan, dat was wel erg ambitieus. Het tempo zakte wat, met als nadeel dat ik nu regelmatig ingehaald werd, dat is mendaal toch wat lastiger dan wanneer je zelf steeds mensen inhaalt. De volgende kilometers waren met 4:22, 4:24 em 4:25 prima, maar ik voelde al wel dat vasthouden hiervan een uitdaging ging worden.

In het spoor van een groepje dat me inhaalde liep ik naar een dame en heer voor me toe waar ik in de afgelopen weken al steeds een beetje dichterbij gekomen was. Soms werd het gaatje weer wat groter als zij aanhaakten bij een groepje (of als ik een beetje inzakte). Uiteindelijk liep een kilometertje samen met de dame en de 5e, 6e en 7e kilometer gingen in 4:30, 4:28 en 4:33. Kilometer 8 was traditioneel de lastigste met 4:45. Ik verloor gelijk een flink deel van mijn buffer. De jongedame was een eindje bij me weggelopen, maar het gat werd ook weer niet heel groot. Ik wist mezelf een beetje te herpakken met 4:38 en perste er zelfs nog een versnelling uit waardoor ik de dame en nog twee anderen weer wist in te halen (4:19). Deklok bij de finish stond op 44:42. Netto werd het 44:36, mooi onder de 45 minuten, maar het verval in kilometer 8 en 9 was wel groot.

Verkouden (5)

 Al weer de 5e post met "verkouden" in de titel zag ik. Na een weekje rustig aan na de halve marathon van Eindhoven trainde ik weer lekker 3 keer per week, met daarin een paar trainingen met T-blokken (Threshold tempo) en een langere rustige duurloop over de zwarte weg ging met me ook prima af. Maar vorige week werd ik wakker met flinke keelpijn. 's Avonds zou ik een vergadering hebben en in het weekend stond ook het één en ander op het programma. Ik maakte daarom een testafspraak om Corona uit te kunnen sluiten. De volgende dag kwam gelukkig een negatief testresultaat binnen, maar ondertussen was ik flink verkouden geworden. Het heeft wel een aantal dagen geduurd voor ik voelde dat het ergste voorbij was. Ik loop nu nog te hoesten en snotteren. Al die tijd heb ik de hardloopschoenen in de kast laten staan. Morgen ga ik weer als trainer op pad.

De eerste 10 van 2016

Een maand geleden ging ik flink stuk op de 5000 meter bij de Amersfoortse Baancompetitie. Bij trainingen had ik ook moeite met langere intervallen. Al met al concludeerde ik dat mijn tempohardheid behoorlijk gezakt was. In de weken daarna ging het bij de trainingen gelukkig weer wat beter, maar ik was wel een beetje bang voor de eerste wedstrijd van de Zomeravondcup die ik dit jaar zou lopen. Dit was al de tweede wedstrijd uit de serie, de eerste had ik wegens omstandigheden moeten missen.

Ik hoopte ongeveer 42:30 te kunnen lopen, maar het belangrijkste zou zijn dat ik geen groot verval zou hebben. Roger had bij de eerste wedstrijd 42:48 gelopen en was daarmee een mooi referentiepunt. De reis naar de baan was een beetje spannend. Utrecht werd geteisterd door een verkeersinfarct. Ik vertrok wat eerder van huis en koos voor route waar ik zo lang mogelijk de snelweg zou kunnen mijden. Dat pakte goed uit en ik was mooi op tijd bij de start. Al direct trof ik daar Theo en Edgar, de eerste twee van een grote delegatie van AV Pijnenburg. Uiteindelijk zouden Bas, Erik, Maarten, Niek, Martin, Jos, Titus, Theo, Stef, Roger, Edgar, Dick en Gerrie van de wedstrijdgroep de 10 km lopen. John deed mee met de 5 km. Samen met wat recreanten en Maarten H, kwamen we op ruim 20 deelnemers.

De weersomstandigheden waren verre van perfect. Het was warm, vochtig, drukkend en benauwd. Gelukkig viel er af en toe een klein druppeltje. Uiteindelijk is aan de uitslagen te zien dat vrijwel iedereen een stukje langzamer liep dan de eerste wedstrijd. Alle reden om voorzichtig te starten. Ik ging daarom ook wat verder naar achteren in het startvak staan en begon rustig aan de eerste 700 meter op de baan. Door de vele buitenbochten had mijn GFR310 al zo'n 50 meter verschil na de eerste kilometer. Die eerste kilometer ging in 4:07, iets te hard, maar dat zou wel goed komen. Ik had al veel mensen die verder naar voren en/of te hard gestart waren ingehaald en dat zou de rest van de wedstrijd zo blijven. De kilometers 2 tot en met 9 liep ik vrijwel vlak tussen 4:15 en 4:18. In het begin ging dat heel makkelijk, later moest ik er wat harder voor werken. Ik had het idee dat ik wat versnelde, maar de kilometertijden gingen niet naar beneden. De laatste kilometer probeerde ik nog wat te versnellen, daardoor haalde ik nog een paar lopers in en zowaar liep ik nog 4:06. Mijn eindtijd lag net boven 43 minuten: 43:02. Iets hoger dan gehoopt, maar wel vlak en gezien de omstandigheden niet slecht.

Lente!

Bij de wedstrijdjes in maart was het al zo ver, maar nu eindelijk  de temperaturen ook 's avonds weer boven 10 graden celcius liggen, doe ik bij de trainingen weer mijn korte tight aan. Voor de toevallige voorbijgangers betekent dat dan wel dat ze weer geconfronteerd worden met mijn witte benen :-) Helaas voor hen kleuren mijn benen maar weinig, dus dat zal de rest van het seizoen zo blijven.

Een ander voordeel voor mij is dat ik nu ook 's avonds in het bos kan trainen. De rondjes door Soest behoren voorlopig even tot het verleden. Vorige week donderdag wilde ik met de groep mee, maar omdat het op de weg erg druk was, was ik zo laat thuis dat ik het begin van de training niet meer ging halen. Op basis van het schema had ik echter een goed idee waar ze naar toe zouden gaan en dat was voor mij vanuit huis ook goed bereikbaar. Ik vertrok dus wat later, direct vanuit huis richting het Pluismeer. Inderdaad na zo'n 2,5 kilometer trof ik ze aan bezig met hun warming-up. Ik kon lekker mee met een mooi rondje om Lage Vuursche heen met wat versnellingen er in. Onderweg spotte ik nog een paar buizerds, die met trage vleugelslag over de weilanden en tussen de bomen door vlogen.

In de lente begint ook altijd weer de fitstart en ik ben daarbij weer actief als assistent. Afgelopen zaterdag maakte ik kennis met de groep. De bedoeling is dat ik ze de komende zaterdagen weer samen met een andere trainer ga begeleiden en vooral enthousiast ga maken voor deze mooi sport.

Door allerlei omstandigheden moet ik een aantal dinsdagtrainingen laten schieten, maar dat betekent niet dat er minder getraind gaat worden. In plaats van dinsdag ging op maandag al naar de baan voor 3 x 5 x 200 het in- en uitlopen kon mooi direct vanuit huis. De eerste serie begon ik nog redelijk rustig, maar langzaam ging het gas erop en liep ik de 200-jes in 41 of 42 seconden en de laatste in 37. Dat was lang geleden.

Zo is het nu eenmaal

Drie maanden geleden schreef ik me in voor de Amersfoortse Baancompetitie. Op dat moment was ik nog geblesseerd, De verwachte eindtijden bij de inschrijving waren daarom een flinke gok. Ik hoopte vrij snel weer op het niveau van ca. anderhalf jaar geleden te komen. Ik begon dapper met mijn trainingen, waarbij het de eerste paar weken vooral rustig opbouwen van belasting was. Pas daarna ging de snelheid en intensiteit omhoog.

Al snel werd me duidelijk dat ik toch wel vrij veel had ingeleverd op het gebied van tempohardheid, het lukte niet om wat langere intervallen met een hogere snelheid af te leggen. Ik stelde mijn verwachte eindtijd voor de 3000 meter bij en was niet ontevreden met de 10:33. De 1500 meter ging wat beter dan verwacht. Voor de 5000 meter had ik als verwachte eindtijd 19:15 opgegeven. Zaterdag liep ik voor mezelf ongeveer de training die de groep op donderdag had afgewerkt: 6 - 8 - 10 - 8 - 6 minuten. Het kostte me behoorlijk wat moeite om snelheden van net onder 4:30 per kilometer te lopen. Een tijd van 19:15 op 5000 meter leek me onhaalbaar, Mogelijk zou het 19:45 worden, maar ik hoopte door de wedstrijdsfeer nog op 19:30 uit te kunnen komen.

Door mijn opgegeven eindtijd zat ik een relatief snelle serie. Maar ik hoopte met met een groepje mee te kunnen lopen. Vanaf de start zocht ik ergens in de staart van de groep een plekje. Omdat het een vrij grote serie was liep ik de eerste kilometer niet strak langs de binnenkant.

De eerste rondjes gingen in 1:34 en ik kon goed volgen. Na de eerste kilometer (3:55) kon ik in de bocht naar de binnenkant direct achter Luc. De voorgaande wedstrijden was de tijd van Luc vergelijkbaar met die van mij, dat leek me dus een mooi richtpunt. Bij het uitkomen van de bocht haalde hij twee lopers voor hem in en ik besloot hem te volgen. Daarvan had ik na 100 meter al spijt, want hij had besloten om wat te versnellen en eigenlijk ging dit dus net te hard. Na een rondje moest ik een gaatje laten ondanks aanmoedigingen van de kant en begon een lange lijdensweg.

Eerst kwamen twee lopers voor bij en iets later kon ik aanpikken bij de laatste twee lopers uit de serie. Mijn snelheid was niet extreem gezakt, van net onder 4 minuten per kilometer naar net iets er boven, Met iets meer dan een kilometer te gaan moest ik ook deze laatste lopers laten gaan hoewel het gat niet al te groot werd. Bij het ingaan van de laatste ronde zag ik dat onder de 20 minuten nog zou moeten kunnen. Ik wist er nog een redelijke laatste ronde uit te persen, maar het duo voor mij maakte er ook een sprint van, dus daar kwam ik niet meer bij. Mijn eindtijd werd uiteindelijk 19:54 en viel me dus behoorlijk tegen, maar meer zat er niet in. Volgens een calculator is deze tijd wel in lijn met mijn 3 kilometertijd van 4 weken geleden. Ik had gehoopt op wat progressie, maar dat zit er nog even niet in.

Om toch positief af te sluiten, van mijn linkerkuit of achillespees heb ik gelukkig geen last.

De eerste wedstrijd komt er aan

Het duurt nog tot eind april voor ik durf te zeggen dat ik mijn achillespees weer helemaal vertrouw. Ik vind dat ik weer drie maanden gelopen moeten hebben zonder problemen.Daarvan zit al ongeveer de helft er op. Sinds twee weken doe ik met de baantraining weer met de club mee, waarbij ik dan wel wel een aangepast (korter) programma loop. De afstanden per training lopen gestaag op. Gister liep ik voor het eerst, samen met Derk, het rondje Zwarte weg van 14,5 km.

De snelheid is nog niet terug, bij de training van dinsdag lukte het niet om 3 x een serie van 53, 51, 49, 47, 45, 43 seconden neer te zetten. Toch sta ik morgen voor het eerst weer aan de start bij een wedstrijd, want de Amersfoortse baancompetitie begint weer. Ik heb wel de verwachte eindtijd een stukje naar beneden bijgesteld.

Het vertrouwen groeit

We zijn weer twee weken verder. Ik loop drie keer in de week en probeer door afwisselende te trainen zowel de afstand als de snelheid weer langzaam op te bouwen. Achtereenvolgens liep ik:
10 x 200 m
een rondje van 6 km
7 x 400 m
een rondje van 7 km
5 x 800 m
3 x 4 x 200 m
Klik op de links om de details te bekijken.

In het begin voelde ik nog soms nog wat aan mijn achillespees en vreesde ik dat ik toch nog niet voldoende hersteld was. Maar dat is nu ook al bijna twee weken voor het laatst geweest en dat geeft vertrouwen. Volgende week wil ik weer aansluiten bij de baantraining met de hele groep.

Ik merk wel dat ik flink wat snelheid en conditie heb ingeleverd, voor 200-jes van 45 seconden moet ik al flink aan de bak. Misschien ben ik iets te optimistisch geweest bij de inschrijving voor de Amersfoortse baancompetitie met een km van 11:30.

Utrechtse Heuvelrug Estafette 2014

We hebben een prachtige nazomer of, zo je wilt, begin van de herfst. Dat betekende dat ook de het tijdens de 7e editie van de Utrechtse Heuvelrug Estafette weer prachtig weer was.

Net als vorig jaar stonden we met een team van de wedstrijdgroep van AV Pijnenburg aan de start on de de naam KDO De Lange Duinen Runners in ongeveer dezelfde samenstelling als vorig jaar. We liepen dit jaar in de volgende volgorde: Menno, Theo, Erik, Petra, Richard, Berend, Gerrie, Dick, John en Marcel. Fred zat weer aan het stuur van de rode bus zodat er altijd voldoende fietsen beschikbaar waren.

Op basis van onze opgegeven verwachte eindtijd mochte we weer relatief laat (8:38 uur) starten en zouden we als het goed is inlopen op de andere teams. Van de vorige keer hadden we een aantal potentiële punten onthouden waar we verkeerd konden lopen. De eerste 4 etappes gingen vlekkeloos en al bij de start van de vierde etappe hadden we onder andere het andere Pijnenburg-team in beeld.

Voor mij stond deze keer de 5e etappe op programma. Volgens de beschrijving van de SicpackRunners zou die er zo uit zien:

Ik startte vrijwel direct met Anita van het andere Pijnenburg team en ging hard van start. Op papier is alles plat, maar gelukkig levert de organisatie ook nog een een hoogteprofiel van de hele route. Het stukje in het rode rechthoekje was dus mijn etappe. Ik had vooral die hoge bult (de Amerongse berg) gezien. Die extra bultjes aan het begin had ik genegeerd. Bovendien dacht ik dat de beklimming aan het eind zo zitten.

Al snel kwam ik er achter dat die bultjes aan het begin niet te onderschatten waren. Het ging venijnig omhoog en soms ook heel hard naar beneden. Weinig mogelijkheid om lekker in mijn ritme te komen. De passage door Amerongen was onverwacht zwaar want die ging de hele tijd omhoog. Daar had ik dus niet op gerekend en daarna begon de klim van de Bergweg. John die bij me reed wist nog te melden dat het een lange klim was. De moed zonk me in de schoenen en ik had het gevoel dat ik mezelf flink op geblazen had. Waar ik in het begin een tempo van ca 4:15 kon lopen, liep het nu op naar boven de 4:30.

Dick fietste een eind vooruit om de route aan te geven. Onderweg passeerden we een grindpad naar rechts waarvan ik het idee had dat we daarin moesten, maar Dick was doorgefietst. Pas ruim 500 m verder (en boven op de berg) kwam hij tot de conclusie dat er iets niet klopte. Daardoor zag mijn route er dus als volgt uit:

Een beetje jammer, gelukkig was het eerste stuk heuvel af. Ik kwam ook weer een beetje in een soort ritme maar ik het kostte me nog steeds veel moeite om rond 4:20 te lopen. Waarschijnlijk had ik de halve van Hopogland ook nog een beetje in de benen. Uiteindelijk liep ik ca 11;3 km in plaats van de verwachte 10 in ongeveer 49 minuten.

In de einduitslag wisten we toch een mooie 5e plaats te halen en we hadden in ieder geval weer veel plezier. Hieronder nog een heleboel foto's als sfeer impressie.

Voor de start:

Voor de start: 

Start: 

Menno onderweg: 

Theo onderweg: 

Wisselpunt Doornse gat:

Wisselpunt Scherpenzeelseweg:

Start van de 7e etappe

Wisselpunt Woudenberg: 

Dick onderweg: 

 Den Treek

Aankomst John, negende etappe: 

Marcel onderweg: 

Finish: