Een beetje (ver)dwalen door de bossen

Het is op dit moment prachtig in de bossen rond Soest. En als je niet op het midden van de dag gaat ook heerlijk loopweer. Het is dus geen straf als je rondje wat langer is dan geplanned. Afgelopen donderdag wilde ik het na de wedstrijd van dinsdag eigenlijk iets rustiger aandoen, maar we waren maar met z'n zessen en niet de langzaamste lopers van de groep. Gerrit had een mooie route in z'n hoofd voor de fartlek door het bos, waarbij we uiteindelijk ook het Pluismeer zouden aandoen:



Via allerlei kleine paadjes over hellinkjes kwamen we daar uiteindelijk na ruim 12 kilometer. Uiteindelijk stond er 17,5 kilometer op de teller toen we terug waren. Inclusief plaspauze en een paar keer oponthoud waren we na 1 uur 41 minuten weer terug. Pittig dus.

Zondag deed ik het rustigeraan. Mijn hartslag bleef rond 130 en ik had een par flesjes water mee. Ik wilde wel wat langer dan normaal, dwz meer dan 15 kilometer. Eerst maar eens richting de Zwarte weg, dan kon ik daarna wel zien wat ik daar achteraan zou plakken. Onderweg zag ik weer wat grafheuvels bij Lage Vuursche. Weer terug bij Lage Vuursche bedacht ik dat ik een deel van de route van donderdag wilde volgen, langs Venwoude naar de Vuurschesteeg en dan de Biltseweg over naar de golfbaan. Maar ergens bij Venwoude pakte ik een verkeerd bospad en even later stond ik voor een (drooggevallen) sloot, met een weg aan de andere kant. Ik volgde de sloot een tijd via een smal paadje (?) tot dat niet verder kon. Dus stak ik het slootje over. De weg had ik ondertussen herkend als de Embrachementsweg. Niet helemaal de weg die ik bedoelde, maar ik had geen zin in terug gaan. Het werd dus een iets andere route, maar toch bijna 16 kilometer.

test geslaagd?

Gistermiddag genoten van het mooie weer en even een klein rondje gelopen door het bos over de Stulp. De afspraak was 20 tot 30 minuten over een zachte ondergrond in een heel rustig tempo om te kijken hoe mijn knie zou reageren. Omdat het prachtig weer was ging ik samen met mijn vrouw. Zij zou wandelen terwijl ik 20 minuten zou lopen en vervolgens omdraaien om haar tegemoet te lopen. We waren de niet de enigen in het bos. Veel mensen trokken er op uit op deze misschien wel laatste mooie dag van dit seizoen. Ik moest er een beetje tussendoor slalommen, maar dat ging prima tot ik langs een groepje met wat loslopende honden kwam. Eén van die honden raakte namelijk erg enthousiast van een hardloper en begon mee te rennen en voor mijn voeten te lopen. Hij werd gelukkig snel tot de orde geroepen. Na 20 minuten draaide ik om en na 27:30 was ik terug bij mijn vrouw.

Samen liepen we terug naar de fietsen en keken nog een tijdje uit over het Pluismeer, een prachtig uitzicht. We zagen een aantal buizerds, maar ook een paar mensen die duidelijk over het hek het kwetsbare gebied in waren gelopen. Onbegrijpelijk hoe bot sommigen kunnen zijn. Op de terugweg werd onze aandacht getrokken door iemand die een foto van de bodem maakte. Er bleek een heel klein ringslangetje (20 cm) over het pad te kruipen.

Het lopen ging (natuurlijk) prima. Het was afwachten hoe mijn knie een dag later zou voelen. Nu, na een nachtje slapen, voel ik nog steeds geen reactie. Het lijkt er op dat deze test geslaagd is.

Genieten van de lente.

Het is misschien voor sommigen nog wat aan de frissen kant, maar eigenlijk is het heerlijk loopweer. Het is droog (tenminste de meeste dagen) en warm genoeg voor de korte tight, maar ook weer niet zo warm dat je oververhit raakt. Ik geniet er met volle teugen van. Al zo'n week of zes train ik weer twee keer per week. Afgelopen woensdag schoot de training met de groep er bij in wegens een verjaardag, maar die heb ik vandaag ingehaald.

Zaterdag deed Frans de training. Het was de bedoeling om op een steeds kortere afstand het tempo wat op te schroeven. Als bonus mochten we de kortere stukjes steeds iets vaker lopen. Het kwam neer op 1 x ruim 1000 meter. 2 x 600, 3 x 500 en 4 x 450 meter. Het ging er lekker door het bos en ik had het tempo er goed in (o.a. 500 in 1:50). Voldaan ging ik weer naar huis. Omdat het vandaag een vrije dag was, had ik gepland om vandaag ook een mooie duurloop te doen. Ietsje verder dan normaal zo'n 15 kilometer was de bedoeling. Ik koos voor een voor mij nieuw rondje rond de stulp. Achter paleis Soestdijk langs naar de Zevenlindenweg en dan weer terug langs de kuil van Drakestein. Ik had de route net ingevoerd op afstandmeten toen IE er mee ophield. Ik kon nog net zien dat het uiteindelijk 14,2 kilometer was geworden. Volgende keer maak ik het ietsje langer, want nu liep ik ook nog een stukje fout en nam ik een erg blubberig mountainbikepad. Na ongeveer 1 uur 1o minuten was ik weer thuis.

Het is weer lente.

Zondag liep ik voor het eerst weer in mijn korte broek. Nog wel met een shirt met lange mouwe, maar eigenlijk de ideale omstandigheden. Toen ik vertrok (rond kwart over negen) was er nog een beetje miezerregen, maar dat hield al snel op. De temperatuur was perfect, niet te koud, maar ook zeker niette warm. En dat vonden veel andere lopers met mij. Ik nam weer het rondje rond de blauwe paaltjes. Voor mijn gevoel kwam ik niet voor uit, maar op alle tussentijden zag ik dat het toch wel vrij hard ging. Voor het rondje zelf had ik maar 18 minuten nodig. Ik was nog niet eerder zo snel. Vanaf de helft voelde ik zelf ook dat het snel ging en ik toch liep ik voor mijn gevoel redelijk makkelijk.

Eigenlijk had ik een iets groter rondje willen lopen door er een stukje door het Pijnenburger bos aan te plakken, maar daar zag ik wegens de hoosbuien van zaterdagavond maar vanaf. Eerder deze week liep ik daar wel. 's Morgensvroeg met de nevel nog boven de weilanden. Ik liep in een concert van vogels en spechten en zag ook nog een ree door de weilanden huppelen.

Spierpijn ?!

Hoewel je aan het weer nog niet echt merkt, komt de lente er toch aan. De zomertijd is ingegaan, dat betekent dat het 's avonds weer langer licht is en dat is voor mij altijd goed voor het lentegevoel. Bovendien zijn er tussen de buien door best aardige momenten. Zaterdagmiddag was er zo één.

's Morgens was ik al om kwart voor acht met mijn jongste zoon op pad voor het voetbal. 's Middags met mijn oudste naar het basketbal. Maar toen ik om een uur of vier aan een kopje thee zat, had ik zowaar even tijd om een stukje te gaan lopen en het was er mooi weer voor. Mijn nog schone nieuwe schoenen mochten nu mee op een rondje over de Stulp (om het Pluismeer). Eerder deze week maakte ik daar nog mooie sneeuwfoto's:

Het ging wel lekker en volgens mij vrij hard. Op de Stulp werd veel gewandeld en ik liet diverse wandelaars schrikken door plotseling langs ze te zoeven. Toch maar eens een fietsbel mee nemen. Op de lange laan achter het paleis langs haalde ik een andere hardloopster in die er duidelijk doorheen zat, maar na mijn aanmoediging toch weer het tempo hervond. Op het laatste stukje begon mijn rechterschoen een beetje te irriteren, wellicht iets van een blaar?

De volgende twee dagen had ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens spierpijn. Een tijd minder trainen, ga je uiteindelijk wel merken.

De bosvijver

Bij de training van afgelopen woensdag liepen we een rondje om de bosvijver bij Amersfoort. Omdat we na het inlopen vrij lang hadden staan rekken en strekken (en praten), vertrokken we pas ruim na half acht. Anita had bedacht dat we het wel weer in een wisseltempo konden doen (8 minuten T1, 3 minuten T2, 1 minuut T3).

De bosvijver ligt verscholen in Birkhoven, een bos te westen van Amersfoort, waar ook de dierentuin ligt. De route ernaar toe en weer terug gaat langs de Soesterduinen en het is een heel afwisselend landschap. Eén van de mooiste stukjes is een zandafgraving, iets ten zuidwesten van de bosvijver.