Asics

Dit jaar haal ik ruim 1500 kilometers. Voor veel lezers (zijn die er eigenlijk :-) ) is dat maar weinig. Voor mij is het het op één na hoogste totaal sinds ik begon met registreren (2011). Het betekent ook dat ik zonder noemenswaardige problemen heb kunnen door trainen. Even leek er deze maand een kink in de kabel te komen. Tijdens een rustig duurloopje over de Stulp schoot er een pijntje in mijn kuit en moest ik een stukje wandelen. Na een paar minuten lukte het om weer rustig te dribbelen en uiteindelijk kon ik nog wel een duurloop-tempo lopen. Maar bij thuiskomst voelde mijn kuit niet goed. Ik vreesde een klein scheurtje. Dat heb ik wel eens vaker gehad en heelt over het algemeen snel. Maar ik besloot niet te lopen tot mijn kuit weer helemaal pijnvrij zou zijn. Dat betekende wel dat ik de derde Sylvestercross clinic als trainer niet zou meelopen, maar fietsen. Gelukkig was Rijvis wel beschikbaar en samen hebben we het weer tot een goed einde gebracht. Een paar dagen later was mijn kuit pijnvrij en liep ik een paar testrondjes in de buurt. ook de versnellinkjes daarin gingen zonder problemen. Dat betekende dat mij deelname aan de Sylvestercross en de Florijn Winterloop gewoon door kan gaan.

Veel kilometers betekent ook dat mijn schoenen eerder aan vervangingn toe zijn. Vorig jaar oktober kocht ik een paar On Cloudflow waarmee ik al bijna 1000 kilometer gelopen heb. De slijtage is zichtbaar en er kon dus wel weer een nieuw paar bij naast de Brooks Hyperion Tempo. Het blijkt dat de keuze in lichte responsive schoenen, met weinig demping en een vrij dunne zool beperkt begint te worden. Uiteindelijk kwam een paar Asics Magic Speed 3 het dichtst in de buurt. Mooie witte.

Geen wedstrijdverslag

 Er staat (stond) een mooi lijstje met geplande wedstrijden. En dus had hier een verslagje kunnen staan van de baanwedstrijd over 1 mijl of de eerste Zomeravondcup in Utrecht. Die staan er niet omdat ik twee weken geleden tijdens een training met een Threshold-blok plotseling last kreeg van mijn linker hamstring. Lopen op tempo zat er niet meer in. In een rustig dribbeltempo ging het nog met onderweg een paar keer pauze om te rekken. In de dagen er na bleef het gevoelig, maar werd wel langzaam beter. Ik besloot de gok te wagen en vijf dagen later toch naar Amersfoort te gaan voor de baanwedstrijd. Samen met Esmee en Bart begon ik aan een warming-up met twee rondjes van ca 1500 meter inlopen. Het eerste rondje ging prima, maar in het tweede rondje begon ik toch weer wat te voelen en dat werd snel meer. Tegen het eind van het rondje kon ik alleen nog heel rustig lopen en kon mik mezelf laten doorstrepen op de startlijst. De Zomeravondcup van een week later heb ik niet overwogen. 

Ik heb ruim een week niet gelopen. Op aanraden van Vincent heb ik mijn hamstring en bil regelmatig gerekt en na een weekje ben ik ook voorzichtig begonnen met wat krachtoefeningen. Op Koningsdag durfde ik een klein rondje (3 kilometer) te gaan lopen. Dat ging gelukkig zonder problemen. Nu weer voorzichtig de afstand vergroten en dan maar kijken welke wedstrijdjes nog gelopen kunnen worden.

Jaaroverzicht 2018

Het is januari, een nieuw jaar is begonnen. Dat is natuurlijk een afgezaagd moment om terug te kijken op het afgelopen jaar en voor uit te kijken naar 2019. Maar omdat ik een jaar lang hier niets heb geschreven is een korte terugblik misschien wel een goed idee.

2018 was niet mijn meest succesvolle jaar als loper. Toen het begon, was ik onder behandeling van de fysiotherapeut omdat mijn linkerachillespees pijnlijk was. Eind februari was ik uit behandeld en mocht ik weer voorzichtig opbouwen. De tijd om nog mee te doen met de baancompetitie in Amersfoort was te kort, dus daar moest ik dit jaar verstek laten gaan. Ik hoopte weer mee te kunnen doen met de Zomeravondcup in Utrecht. Helaas schoot het in april tijdens een training in mijn rechterkuit, dus was ik genoodzaakt weer wat rust in te bouwen.

Na een korte vakantie kon ik op 13 juni toch één keer 5 kilometer lopen bij de Zomeravondcup. Vooraf had ik op zo'n 22 minuten gerekend. Met 21:07 was ik tevreden.In juli viel onze trainer uit met hartproblemen. Ik nam tijdelijk de baantrainingen op dinsdag over, terwijl ondertussen mijn achillespees toch weer pijntjes gaf. Daarom nam ik zelf wat gas terug. Ik deed minder trainingen in de week, deed ze minder intensief en minder ver Nadat ik ook nog een keer  nieuwe schoenen aanschafte (Nike Zoom Fly) ging het langzaam beter.

Ik merkte dat de reactie na een training steeds minder werd, terwijl ik wel langzaam de afstand en/of de tempo's wat opvoerde en ook de omvang in de week ging gestaag omhoog. Eind augustus was onze trainer weer terug en stond ik aan de start van de Gildeloop met de ambitie een vlakke race te lopen. Gezien het gebrek aan training en de weersomstandigheden zou ik tevreden zijn met een tijd van 47:30. De eerste kilometers gingen echter heel makkelijk net onder 4:30 per kilometer, dat ik overmoedig werd. Helaas al bij 5 kilometer werd het minder. In tegenstelling tot vorig jaar besloot ik nu wel uit te lopen ondanks dat het tempo steeds verder zakte. De eindtijd was 47:34 daar was ik niet tevreden over, maar ik had een tweede wedstrijd voor mijn Runnerscup neer gezet.

De trainingen gingen echter steeds beter. Ik durfde het aan om als teamcaptain ook een etappe in de Utrechtse Heuvelrugestafette voor mijn rekening te nemen, maar een week daarvoor stonden nog de clubkampioenschappen op de baan op het programma. Eigenlijk was het alleen voor de recreanten, maar buiten mededinging mocht ik als enige master ook meedoen omdat ik er toch was in ver band met de tijdregistratie. Dit ging wel lekker. Ik nam vrij snel de kop en na 1 kilometer versnelde ik iedere ronde een beetje tot 12:13.

De UHE was weer een feestje. We moesten dit jaar genoegen nemen met een derde plaats, maar wel in een snellere tijd dan de voorgaande jaren. We werden op waarde geklopt. Ik was ook terveden met mijn etappe die ik voor mijn gevoel vlak wist te houden.

Twee weken later was de Bosmarathon. Naast de tijdregistratie besloot ik één rondje door het bos te crossen als derde loper van een estafette team (met Bo, Maarten en Bart). Of het nu aan de temperatuur lag weet ik niet, maar al na een kilometer zat ik er voor mijn gevoel doorheen. Op hnagen wurgen wist ik het rondje te volbrengen met een redelijke eindtijd. Dat we als estafetteteam met de eerste prijs naar huis gingen was vooral aan de anderen te danken. Zelf getimed kwam ik tot 49:20.

Toch zag ik nog mogelijkheden om mijn Runnerscup vol te lopen, dus besloot ik in te schrijven voor de 10  km bij de Holterbergloop en de Montvferlandrun. De Diepe hel Holterberloop zoals deze officieel heet, begint boven op de Holterberg en gaat via een zeer geaccidenteerd parcours uiteindelijk naar Nijverdal, waarbij je netto zo'n 50 meter daalt. Onderweg zitten wel twee flinke klimmen. Ik begon rustig, maar versnelde na zo'n 2 kilometer bij de eerste klim. Vanaf dat punt ging het een beetje haasje over met een paar andere lopers. Na ca 6 kilometerschoot het kort in mijn rechter hamstring, maar ik kon door blijven lopen. Ik was zeer tevreden met mijn eindtijd: 42:48 en met mijn hamstring viel het uiteindelijk mee, ik sloeg een week over en deed het de week daarna nog wat rustig aan, dat was voldoende.

Begin december deden Titus, Erik en ik mee qaan de Montferlandrun, net als vijf jaar eerder. Helaas was het deze keer niet zulk mooi weer. een half uur voor de start regende het nog hard. Ik deed mijn warming up in een vuilniszak. Gelukkig werd het droger toen de start naderbij kwam. Ik kon de race in een relatief droog shirt lopen. Vijf jaar geleden begon ik behoudend en kon ik na 5 kilomter wat versnellen en de laatste 5 kilomter nog een keer. Nu begon ik weer voorzichtig. Een echte versnelling zat er nu niet in. Met name de lange hellingen vielen me zwaar, maar het tweede deel was toch iets sneller dan het eerste deel en met 1:08:16 was ik sneller dan de vooraf verwachtte 1:10. En zlfs sneller dan de 7-heuvelenloop van 2 jaar eerder.

Natuurlijk werd 2018 afgesloten met deelname aan de Sylvestercross. Derk moest verstek laten gaan wegens een blessure. Kees startte met mij. Ik had vooraf aangegeven dat de Florijn Winterloop voor mij belangrijker was dan een snelle tijd op deze cross, dus ik deed geen poging Kees te volgen over het mulle zand. Waarschijnlijk had ik dat ook niet gekund. Het zand was slopend deze keer. en helaas was er toch wel sprake van enig verval in de tweede en derde ronde. Het lukte niet om onder de 40 minuten te finishen (40:38). Toch was deze tijd vergelijkbaar met die van 2 jaar geleden. Voor mijn gevoel was ik redelijk op de terugweg.

Ondertussen is het dus 2019 en heb ik ook mijn eerste wedstrijd van het jaar er al weer op zitten, want zaterdag liep ik 10 EM in Woudenberg bij de Florijn Winterloop. Er was een vrij grote delegatie van AV Pijnenburg. Het was sowieso een goed gevoel om daar weer bij te zijn. Samen met Titus liep ik een stukje in. De conclusie was dat we de eerste helft van het parcours wind tegen zouden hebben en dus de tweede helft wind mee. En aangezien er een aardige wind stond was dat iets om rekening mee te houden. Ik voelde me prima en had er zin in. Na de start moest ik een beetje uit het gedrang komen. Na een paar honderd meter zag ik dat het veel te snel ging en ik trok aan de rem om een goed tempo te zoeken. Nog in het spoor van Titus en Jos haalden we steeds andere lopers in. Langzaam liet ik Titus en jos een beetje weg lopen want hun tempo zou te hoog zijn, maar tot mijn schrik liep ik ineens alleen en dat was met deze wind eigenlijk niet de bedoeling. De eerste vijf kilometer bleef ik zoeken naar een groepje, af en toe pikte ik aan bij lopers die voorbij kwamen, maar net te hard en dus liet ik ze weer lopen, soms kon ik even ergens achter blijven hangen. Na 5 kilometer volgde het stuk langs de proviciale weg en gelukkig kon ik net op dat punt aansluiten bij een duo. Het is een stuk van ongeveer 3 kilometer dus hier moest ik maar aan blijven hangen. Af en toe ging dat makkelijk, maar tegen het eind versnelden ze wat en moest ik iets forceren om bij te blijven. Ik besloot dat te doen tot de bocht en we de wind weer achter zouden krijgen. Daar liet ik even lopen, maar erg ver liepen ze ook niet weg. Het stuk tot 10 kilometer gebruikte ik om mijn eigen ritme weer te vinden, zodat ik ook het laatste stuk goed door zou komen. In de laatste 5 kilometer lukte het om er nog wat uit te persen, waardoor de kilometertijden onder 4:30 konden blijven. Mijn doel van 1:12 bleef zo realistisch. Een echte eindsprint zat er niet meer in. Net over de streep dacht ik 1:11 rond gelopen te hebben. Volgens de officiële uitslag is het zelfs 1:10:46 geworden. Daar ben ik heel blij mee.

Richard Rent weer

Waarschijnlijk hadden jullie het al vernomen of anders wel geraden omdat de updates weer achterwege bleven. Opnieuw gooide een blessure roet in het eten van de mooie plannen die ik begon te maken. Na de Bosmarathon werd ik misschien wel te overmoedig. Ik kon in de trainingen lekker mee en maakte plannen om nu eens een keer mee te doen met de Halve Marathon in Dronten. Daarna zou ik het kalenderjaar 2018 beginnen in Woudenberg en de baancompetitie in Amersfoort en dan hopelijk een snelle halve marathon lopen in Utrecht of misschien de CPC. Tussendoor wilde ik met de Sylvestercross gezellig meelopen met vriend Peter uit Zuidlaren. Maar eind november kreeg ik helaas weer last van mijn linkerachillespees. Hoopvol schreef ik me toch nog in voor de Sylvestercross, maar toen het na een paar weken niet over was velde de fysio het oordeel dat ik voorlopig weer een flink aantal weken rust moest nemen.

Sinds eind november bleef het lopen beperkt tot een beetje meehobbelen tijdens het geven van trainingen en af en toe wat rondjes op de baan, nadat ik van huis daarnaar toe was gewandeld als warming up. Een paar weken geleden vond de fysio dat ik weer voorzichtig mag beginnen en zover ben ik dus nu. Een aantal keer per week loop ik zo'n 7 kilometer in hoofdzakelijk rustige tempo's en begin weer te hopen dat ik op de weg terug ben.

update 2017 deel 2

De updates zijn nog regelmatig, maar nu slechts 2 keer per jaar. In de afgelopen maanden ben ik steeds geplaagd door kleine ongemakjes, waardoor er geen regelmaat in mijn trainingen komt en de progressie achterblijft.

In april begon het met mijn kuit, maar na twee weken liep ik weer. Het ging echter naadloos over in een pijn linksonder in mijn rug net boven mijn bil. Hiervoor bezocht ik de fysiotherapeut in de hoop dat losmaken van mijn rug voldoende zou zijn. Uiteindelijk liep ik een kleine 3 maanden bij de fysio, maar mocht ondertussen wel blijven lopen. Wedstrijdjes zoals de zomeravondcup zag ik echter niet zitten. Ondertussen verzwikte ik mijn enkel tijdens het geven van een training, waardoor mijn rechterachillespees geïrriteerd raakte. Dat was na een paar weken gelukkig weer over. Eind september zat er een pijntje in mijn linkerkuit en besloot ik niet mee te lopen met de Utrechtse Heuvelrug estafette.

Ik liep nog wel wat wedstrijdjes: een 10 kilometer bij de Zomeravondcup in 41:46,

800 meter bij de Keistad baancompetitie in 2:28

5 kilometer bij het Soester Loopgala in 19:26.

Langzaam weer opbouwen

Sinds half augustus ben ik in overleg met de fysio weer voorzichtig begonnen met opbouwen. De spanning in mijn hamstring was flink afgenomen en de vage moeilijk aanwijsbare klachten werden ook minder. Het begon met een stukje van 2 kilometer en met steeds een stukje verder liep vandaag negen kilometer. De snelheid blijft nog beperkt. Als ik sneller ga dan 4:30 per kilometer is het nog steeds gevoelig. Over het algemeen valt de reactie een dagje later mee en ik heb nu af en toe een dag dat ik mijn hamstring of bil helemaal niet voel. De laatste keer heeft de fysio nog een dry needling gedaan. Nu hoef ik pas over drie weken terug te komen en als het nodig mocht zijn, mag ik proberen om bij de Utrechtse Heuvelrug Estafette een etappe rustig (max 5 min per km) te lopen.

Hamstring update

In tegenstelling tot de blessure aan mijn achillespees van eind vorig jaar, is het bij de blessure aan mijn hamstring veel lastiger in te schatten of er progressie in zit. Er waren diverse (rustige) bewegingen te maken waarin ik de grenzen van mijn achillespees kon opzoeken en in de loop van de tijd voelde ik dat die steeds verder kwamen te liggen. Bij mijn hamstring zijn die bewegingen er niet. Op onverwachte momenten voel ik een klein pijntje. Dat kan zijn als ik een tijdje zit, of als ik gezeten heb en weer ga lopen, of tijdens een wandeling of als ik 's morgens in bed lig. In het begin van de behandeling had ik het idee dat het steeds frequenter gebeurde en dat maakte me niet optimistisch. Uiteindelijk bedacht ik dat ik de laatste tijd regelmatig een uurtje (of langer) in de tuin bezig ben. Daarbij zit ik veel op mijn hurken. Wellicht zorgde dat voor een extra prikkel, daarom besloot ik om daar mee te stoppen. Nu, zo'n anderhalve week later, merk ik verschil: het komt steeds minder vaak voor dat ik wat voel aan mijn hamstrings.

Afgelopen dinsdag mocht ik weer training geven. Daarbij kon ik het niet laten om een paar stukjes rustig te dribbelen. Heel rustig kon ik maximaal 200 meter dribbelen. Verder durfde ik. Het leidde niet tot een merkbare reactie gister en vandaag. Ik word weer een beetje optimistischer over het herstel.

Weer uit de running

Jullie hebben al een tijd geen update gezien. Dat kan natuurlijk in deze vakantieperiode, maar deze keer speelt ook weer een nieuwe blessure me parten. Ongeveer een maand geleden kreeg ik tijdens een training last van een spier in of net onder mijn rechterbil. Tijdens die training hadden we wat extra bilspieroefeningen gedaan en ik dacht dat dat de oorzaak was. In de dagen daarna kreeg mijn zoon zijn examenuitslag en was ik een paar dagen weg met mijn werk. Daardoor had ik even rust en verwachtte ik dat het probleem wel weer voorbij zou zijn. Helaas voelde ik een week later bij versnellingen dat het nog niet goed was. Ik paste mijn training aan en liep 4 x 1 kilometer in een stevig maar beheerst tempo. De dag daarna kon ik nauwelijks normaal lopen als ik opstond. Dat werd in de loop van de dag wel beter zodat ik donderdag wel een training kon geven, maar zelf deed ik weinig tot niets. Ik besloot het rustig aan te doen tot en met mijn vakantie, Daarna zou het wel weer over zijn, hoopte ik.

Helaas en dus ging ik donderdag weer naar de fysiotherapeut. Die constateerde een irritatie aan de aanhechting van de semimembranosus (één van de drie hamstrings).

Een herstelperiode van 6 tot 8 weken met actieve rust (wandelen, fietsen en heel rustig dribbelen) en wekelijks een behandeling om de doorbloeding te stimuleren. Balen natuurlijk, maar op dezelfde wijze ben ik ook van mijn achillespeesklachten genezen, dus ik heb goede moed.

Back on track

Gelukkig bleek mijn kuitprobleem niet zo ernstig. Al na een paar dagen kon ik pijnloos rekken en strekken en op mijn tenen staan. Halverwege de week heb ik een mooie wandeling gemaakt en na een week heb ik heel voorzichtig een klein stukje hardgelopen. Het werden wat minuutjes (1, 1, 1, 2, 1, 1) met steeds 1 minuut rust samen 2 kilometer. De dinsdag erna liep ik 4 x 3 minuten na een stukje inlopen. De intervalletjes deed ik in een pittig tempo ca 750 meter. Weer twee dagen later liep ik 8 kilometer met daarin 2 x 2 kilometer in hoger tempo. Alles ging zonder klachten en zonder reactie daarna. In het weekend was ik weer trainer bij de fitstart en daarna besloot ik dat ik wel mee kon doen met de afsluitende 800 meter van de Amersfoortse Baancompetitie.

Omdat ik niet verwachtte dat ik heel snel zou zijn stuurde ik nog een berichtje met een bijstelling van mijn verwachtte eindtijd (2:45), maar bij de serie-indeling zag ik dat mijn oorspronkelijke verwachting (2:25) was gehandhaafd. Daardoor zat ik in snellere serie met o.a. Erik. Deze keer mochten we starten in een eigen baan en moest de eerste bocht ook netjes in die baan worden afgelegd, pas bij het bereiken van het rechte eind, mochten we naar binnen. Waarschijnlijk zal dezelfde procedure ook bij het NK worden gehanteerd, dus dat heb ik nu ook een keer gezien. Onze serie was niet heel dik bezet, met 6 lopers en ik had de mazzel dat ik baan 1 mocht starten. Ik kwam als nummer 4 de bocht uit en hield Zeger net achter me Erik liep als 2e de loper uit de buitenbocht was heel hard gestart en liep op kop. Al snel viel het veld uit elkaar, iedereen liep zo ongeveer alleen. Het eerste rondje ging in 1:15 en daarmee was ik niet ontevreden. Ik kon het tweede rondje goed tempo houden en bij het uitkomen van de laatste bocht nog wat versnellen om Zeger achter me te houden en nog bijna nummer in te halen. Met mijn eindtijd van 2:32 was ik niet ontevreden. Over anderhalve week sta ik weer aan de start van een 800 meter, dan bij de NK Masters. Ik denk dat het nog een stukje sneller kan, waarmee ik geen modderfiguur denk te slaan.

In de eindstand van de baancompetitie ben ik uiteindelijk 37e geworden.

In de buurt van de atletiekbaan woont ook Sporterjoost, bekend van twitter, facebook en een eigen blog. Deze keer kwam ik hem in levende lijve tegen. Hij schreef weer een leuk verslagje en maakte ook nog een paar foto's van mij:

Verder maakte Ries weer veel mooie foto's:

Helaas

Was ik te overmoedig geworden of is het gewoon domme pech? Vorige week maakte ik wat meer kilometers, maar vooral deed ik twee intensieve activiteiten na elkaar (10 km wedstrijd en blauwe paaltjes), gevolgd door een "normale" training op donderdag. Die training viel niet mee, maar ik deed het rustig aan en sloeg één serie over.

Op zondag kon er wel weer een rustig duurloopje volgen. Ik voelde me weer fris en liep lekker ontspannen onder prima weersomstandigheden door een prachtig bos. Helaas, na ongeveer 6,5 kilometer voelde ik plots iets in mijn rechterkuit en verder lopen was geen optie. Een typisch geval van een spierscheurinkje. Wandelen ging nog wel en heel rustig dribbelen ook. Omdat de treugweg zo wel wat langer zou duren (ik was ongeveer op het verste punt), belde ik maar even naar huis. Daar boden ze aan om me met de auto tegemoet te komen.

Nu een paar dagen later lijkt de schade niet al te groot. Aan de buitenkant is er niet te zien (geen welling of bloeduitstorting). Gister kon ik nog vaag een pijnlijke plek voelen als ik hard op mijn kuit drukte, maar dat is verdwenen en ook het trap lopen gaat geheel pijnloos. Ik neem wel even de tijd om te herstellen. Bij de training die ik gister moest geven, deed ik dus niet mee. De rest van de week zal ik ook niet niet hardlopen. Wellicht komend weekend voorzichtig een paar minuutjes en dat volgende week opbouwen. Van de geplande wedstrijden zal de zomeravondcup van volgende week in ieder geval afvallen. Ik hoop nog wel mee te kunnen doen met het NK Masters dat op 12 en 13 juni in Amersfoort wordt gehouden.

Dat viel niet tegen

De vorige keer schreef ik over de eerste wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie. De gelopen tijd viel uiteindelijk niet tegen. Maar in de weken daarna was mijn linkerkuit stijf en soms een beetje pijnlijk, soms tegen het eind van een training, soms en de dagen daarna. Over het algemeen zat de gevoelige plek aan de onderkant van mijn kuit, dichtbij maar niet in mijn achillespees. Toch werd (word) ik daar wel wat ongerust van. Ik heb het idee dat het verstandig is om na (naast) de baantrainingen op dinsdag, het wat rustiger aan te doen bij de trainingen op donderdag en in het weekend. Op de baan, gaat de afstand en de snelheid wat omhoog. Dat lijkt me meer dan genoeg belasting. Die aanpak lijkt te werken, de verschijnselen worden weer minder.

Gister was de tweede wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie. Het betrof een 1500 meter. Relatief kort, dus ik verwachtte geen problemen met mijn kuit. Vooraf had ik een eindtijd van 5:25 opgegeven. Ik hield er rekening mee dat dat net iets te scherp zou zijn en gokte op rondjes van 90 seconden die een eindtijd van 5:37 zouden moeten opleveren. Zelf was ik in de 6e serie aan de beurt. In de 4e liep Emiel al naar een hele mooie eindtijd: 5:08 met een grote voorsprong op de rest van het veld. Mijn serie zou gemiddeld sneller zijn, ik hoopte maar dat ik een groepje zou kunnen vinden. Gelukkig waren de series vrij goed bezet (15 - 20 deelnemers). Daardoor was het wel een beeje druk bij de start. Deze keer kon ik niet vooraan aan de binnenkant starten. Ik stond aan de buitenkant en op de 2e rij, maar door een vlotte start had ik heel snel een plaatsje aan de binnenkant en ook al na 100 meter iemand voor me die volgens mij een goed tempo liep. Zo op het oog waren de doorkomsttijden prima: 1:03, 2:32, 4:00. Ik kon goed volgen, maar had niet de behoefte om de kop over te nemen. In de één na laatste ronde wurmden zich twee andere lopers tussen mij en mijn voorganger. Ik besloot er zuinig achter te blijven. Vlak voor het begin van de laatste ronde voelde ik dat ik nog wel wat over had. Het had geen zin om in de bocht in te halen, maar met nog 300 meter te gaan versnelde ik wat. De nummer één van het groepje had al eerder versneld en was buiten bereik, maar ik kon nog wel naar twee andere lopers voor me toe lopen en wist ze in de sprint in de laatste 100 meter voor te blijven. Met een eindtijd van 5:20 was ik heel tevreden en met het verloop van mijn race nog meer.

In de volgende series zag ik nog Erik met een mooie versnelling eerste worden en Maarten en Jos die ook prima tijden neerzetten. Na afloop en ook vandaag heb ik geen klachten aan mijn kuit of achillespees en dat is de grootste winst van gister.

Ries de Beer maakte weer foto's. Deze zullen binnenkort wel beschikbaar komen. Hieronder nog een paar foto's van de 3000 meter van twee weken geleden.

Op de weg terug?

Gister was er een mijlpaal en meetpunt in mijn herstelproces. De Amersfoortse baancompetitie ging van start met een 3000 meter. Het is één van mijn favoriete wedstrijdcycli. Goed georganiseerd gelijkwaardige tegenstand, niet duur en lekker dichtbij. Ik doe daar graag mee en dit jaar kon ik de eerste wedstrijd gebruiken om te testen welk niveau ik heb en of mijn achillespees ook deze belasting aan kan. Over de eindtijd maakte ik me niet te veel illusies. Het zou mooi zijn als ik 12:00 zou kunnen lopen. Over mijn achillespees maakte ik me eigenlijk geen zorgen, een rondje van 3 kilometer mocht geen probleem zijn.

De eerste wedstrijd valt vroeg dit jaar, daarom was het ook frisjes, maar er stond vrijwel geen wind. Ik besloot dat ik in een korte tight en t-shirt moest kunnen lopen, maar voor het in- en uitlopen gingen daar diverse laagjes over heen. Mijn GFR 310 was nogal van slag tijdens het inlopen. Ik liep rustig terwijl het horloge vond dat ik ruim sneller dan 15km/u liep. Thuis zag ik ook een hele vreemde route:


Ik mocht starten in de derde serie met Roger en Emiel. John had op het laatste moment afgehaakt, net als Dick die in de serie voor mij had mogen starten. Emiel liep afgelopen weekend nog 1:24 bij de CPC en zou dus tot veel meer in staat moeten zijn. Roger hoopte 11:45 te kunnen lopen. Ik had een goede start en kon snel naar de binnenkant van de baan op ongeveer 4e positie in het veld. Het tempo voelde goed en ik besloot lekker door te lopen. De doorkomst na 200 meter was ca 45 seconden, prima voor een start. Er werd een beetje van positie gewisseld. Een loper nam wat voorsprong en Emiel nam de kop van het peloton. Ik bleef lekker op de 5e plek hangen. De eerste volle ronde ging in 90-91 seconden. De ronden daarna bleven schommelen tussen 90 en 95 seconden en ik kon goed blijven volgen. Twee lopers van Altis namen even de kop over. Maar even later besloot Emiel dat het harder kon en liep hij uit op de rest van de groep, maar nog wel een stukje achter de eenzame koploper. Ongeveer halverwege liet nummer 4 een gaatje vallen en ik meende dat ik wel iets harde kon. Ik ging er voorbij en kwam weer vlak achter nummer 3, maar 200 meter verder had ik al spijt van deze versnelling. Ongeveer anderhalve ronde liep ik op de 4e plek, toen liet ik me bewust weer inhalen en sloot aan in de hoop in de laatste 200 meter nog wat over te hebben. Op 150 meter versnelde ik, dat leek makkelijk te gaan, maar mijn "concurrent" pareerde de versnelling en ik had het idee dat ik stil viel. Toch was ik met 11:33 tevreden, want het was sneller dan ik vorige week had verwacht.

Emiel liep 11:15 en Roger kwam uit op 12:23. Twee series later stonden er weer 4 Pijnenburgers aan de start. Ze liepen alle vier een sterke race en verbeterden hun tijden van vorig jaar of zelfs hun PR. In de laatste serie bleek Bart weer de snelste van ons allemaal.

Vandaag lijkt mijn achillespees echter een beetje stijfjes. Dat is onverwacht en ik hoop dat dit eenmalig is.

Het vertrouwen groeit

We zijn weer twee weken verder. Ik loop drie keer in de week en probeer door afwisselende te trainen zowel de afstand als de snelheid weer langzaam op te bouwen. Achtereenvolgens liep ik:
10 x 200 m
een rondje van 6 km
7 x 400 m
een rondje van 7 km
5 x 800 m
3 x 4 x 200 m
Klik op de links om de details te bekijken.

In het begin voelde ik nog soms nog wat aan mijn achillespees en vreesde ik dat ik toch nog niet voldoende hersteld was. Maar dat is nu ook al bijna twee weken voor het laatst geweest en dat geeft vertrouwen. Volgende week wil ik weer aansluiten bij de baantraining met de hele groep.

Ik merk wel dat ik flink wat snelheid en conditie heb ingeleverd, voor 200-jes van 45 seconden moet ik al flink aan de bak. Misschien ben ik iets te optimistisch geweest bij de inschrijving voor de Amersfoortse baancompetitie met een km van 11:30.

Rustig weer opbouwen

In mijn hoofd had ik bij het weekend van 23 januari een kruis gezet. Dan zou ik weer beginnen met hardlopen. Het was dan ongeveer 8 weken geleden sinds mijn eerste bezoek aan de fysio en de klachten aan mijn achillespees waren voorbij. Ik moet bekennen dat ik het (nog steeds) spannend vind. Bij ieder pijntje denk ik dat het toch nog niet over is.

Ik had bedacht om eerst maar eens te beginnen met 3 x 1 km. Dat kon ik mooi combineren met wat uitleg aan Derk. Hij gaat een groep studenten die de Batavierenrace gaat lopen trainen en wil van mij wat voorbeelden van warming-up en techniekoefeningen. We liepen samen een kilometer naar de bosrand, Daar deden we wat oefeningen en daarna gingen we ieder onze weg. Ik liep 500 meter heen en terug en daarna weer een kilometer terug naar huis. Tijdens het lopen had ik nergens last van en de rest van de dag thuis ook niet, dat leek me een mooi begin. Maar maandag tijdens het autorijden begon ik ineens iets te voelen bij het schakelen. Dat bleef de rest van de dag ook zo, was het een gevalletje hypochondrie?

De volgende dag was er niets meer aan de hand, dus besloot ik het herstelprogramma door te zetten. Deze keer 4 x 1 km. Ik had mijn rondje niet helemaal goed gepland, dus ik moest na de laatste kilometer nog ruim 500 meter overbruggen voor ik weer thuis was, dat deed ik deels wandelend en deel dribbelend. Wederom nergens last van en in de dagen daarna ook niet.

De volgende trainingsmogelijkheid was afgelopen zondag, weer samen met Derk. Nu mocht hij mij laten zien welke oefeningen hij onthouden had. Dat ging best goed, ik ben benieuwd of het een beetje aanslaat bij de studenten. Na de warming-up deed ik 2 x 1500 meter en daarna weer een kilometer terug naar huis. Die 1500 meter besloot ik wat vlotter te lopen. Dat viel me niet mee, het kostte al behoorlijk wat moeite om op een tempo van 4:20 uit te komen. Het leverde maandag en gister zelfs spierpijn op en mijn rechter hamstring voelt ook een beetje pijnlijk. Toch besloot ik ook gisteravond nog weer de straat op te gaan. Deze keer 4 km in één keer maar heel rustig. In het begin meende ik mijn achillespees links weer wat te voelen en ik was bang dat ik hier wel een reactie op zou krijgen, maar die is gelukkig uit gebleven. Langzamerhand begin ik een beetje vertrouwen te krijgen dat ik op de goede weg ben. De komende tijd ga ik rustig door met opbouwen en uitbreiden van de afstanden.

Schoenen en blessures en zo

Via Facebook vond ik een link naar een leuk artikel. Het is wellicht slecht nieuws voor alle hardloopspeciaalzaken, maar het bevestigt ook de berichten die vorig jaar verschenen. Speciale (dure) schoenen met correctie en extra demping zijn niet nodig, misschien wel ongewenst. Blessures komen toch vooral door te snel, te veel, te vaak en te hard trainen. Rustig opbouwen en rust nemen zijn belangrijk. Een andere belangrijke oorzaak is geforceerd een andere looptechniek gaan gebruiken (lees: van haklanding naar middenvoet).

Update over mijn achillespees: de klachten lijken voorbij, de fysio voelt of ziet ook niets meer, maar heeft me aangeraden om 8 weken rust vol te houden en daarna rustig weer te beginnen. Zoals het er nu naar uitziet ga ik mijn eerste stukje over ongeveer anderhalve week weer proberen. Maar ik heb me al wel ingeschreven voor de Amersfoortse Baancompetitie.

Niet rennen, maar ook niet stilzitten

De achillespeesblessure lijkt voorspoedig te genezen. In het dagelijks leven heb ik er geen last meer van, zelfs niet als ik mijn pees maximaal rek of als ik mijn voet maximaal strek. Als de fysio mij niet op mijn hart gedrukt had dat ik 6 tot 8 weken rust moet houden, zou ik de hardloopschoenen al weer aangetrokken hebben. Dat doe ik overigens toch wel zo'n drie keer per week omdat ik wel mag (of eigenlijk moet) wandelen en dat bij voorkeur op mijn hardloopschoenen moet doen, om gewend te blijven aan bewegen op dat schoeisel.

Ik heb al heel wat kilometertjes gewandeld, maar doe dat zonder Garmin. Mijn vrouw vindt het ook leuk, dus vaak lopen we nu samen. Begin deze week namen we een extra lange route die ook door de IVN gelopen wordt, langs een grot deel van de IVN wandelpaden in de omgeving van Soest. We begonnen bij de molen en liepen via de Oude Kerkebuurt en Maarschalkersteeg naar de Korte Duinen.

Zoals je ziet was het prachtig weer. Daarna ging het via het 1e Heezerspoor naar de Stompert, waar we bij 't Hoogt even een kopje koffie namen.

Na de koffie liepen we over landgoed de Palz, langs de voormalige vliegbasis naar de Lange Duinen, bij onder andere de boom met uilen langs. Over een paar dagen zou hier de Sylvestercross gehouden worden, maar daar was nog niets van te zien.

Uiteindelijk liepen we via Soest Zuid de bebouwde kom weer binnen en zagen de Molen weer.

Toch een mooi rondje van ruim 16 kilometer.

Achillespeestendinose

Omdat er geen verbetering in mijn klachten was en ik vorige week zondag zag dat er een zweling onderaan mijn kuit zat besloot ik toch maar een fysiotherapeut te bezoeken. Zijn diagnose was snel gesteld. achillespeestendinose. Dat is één van de meest gevreesde hardlopblessures als ik zo rondneus op Internet. Voorlopig 6 tot 8 weken niet hardlopen. Wandelen mag wel. Daarnaast voorzichtig wat evenwichtsoefeningen en rekken. Dus de komende tijd ben ik alleen wandelend te bewonderen.

Vooralsnog geen herstel

Alweer drie weken geleden kreeg ik plotesling last van mijn linkerachillespees. Ik hield een week rust en probeerde bij de daaropvolgende dinsdagtraining of er een reactie zou zijn. Ik deed de helft van de training mee en had tijdens die training nergens last van. Maar 's avonds thuis werd mijn pees toch weer stijf en pijnlijk. Het was wel minder dan de week ervoor. Nog maar een weekje rust en dan weer verder kijken was de gedachte. In die week bleef het wel gevoeliger. Als ik op mijn tenen ging staan of mijn achillespees rekte, voelde dat niet prettig. Bij de training van vorige week dinsdag wilde ik weer maximaal een halve training doen, maar al in de eerste serie van 600-400-200 voelde ik mijn achillespees en daarom besloot ik het daar maar bij te laten.

In de dagen daarna heb ik mijn achillespees regelmatig gekoeld en tegen het weekend had ik het idee dat er wat vooruitgang in zat. Gister liep ik daarom heel rustig een rondje van 6 km. Onder het lopen voelde ik af en toe wel wat, maar minder dan bij de dinsdagtraining. Thuis heb ik direct gekoeld en ik had het even het idee dat er geen reactie zou volgen, maar helaas, in de loop van de middag werd mijn achillespees toch weer stijf en pijnlijk als ik rek of strek. En dat is vandaag ook nog zo.

Het blijft een andere blessure dan vorige keer, er is volgens mij geen zwelling en ook geen duidelijk aanwijsbare plek waar het zeer doet als ik knijp. Maar voorlopig moet ik waarschijnlijk nog meer rust nemen en eventuele wedstrijdplannen gaan de ijskast in.

Auw

Sinds gister doet mijn achillespees links pijn. Ik heb wel eens lichte achillespeesklachten gehad, maar dat was altijd rechts. Bovendien begon dat dan als een vaag zeurderig pijntje, dat langzaam een beetje erger werd. Meestal kon ik met iets rustiger trainen, thuis een koelen en een rustig rekken zorgen dat het niet erger werd en na een korte of soms wat langere periode waren de klachten verdwenen. Gister was mijn achillespees in eens behoorlijk pijnlijk en ik had er de hele dag meer last van dan dat ik gewend ben.

Ik heb niet echt een idee waar het van komt. Zaterdag had ik een duurloop gedaan die wel behoorlijk langer was dan wat ik in de afgelopen tijd deed.
Zondag was ik nog een beetje stijf daarvan, maar dat was dinsdag bij de training wel over. Tijdens de baantraining (2 x 5 x 600m) was het slecht weer, met regen en wind. Daar had ik niet op gerekend, dus ik liep in mijn korte broek. Misschien iets te veel koud water?

Hoe dan ook, ik sla even een training over en hoop dat ik snel weer kan lopen.

Spannende tijden

Als hardloper ben ik (helaas) wel bekend met het fenomeen van een pijntje hier of daar. Over het algemeen is dat kortdurend, dat wil zeggen dat het na of tijdens een volgende training niet meer voorkomt. Soms is het hardnekkiger en komt er een moment dat ik besluit om iets rustiger aan te doen en als dat niet helpt, moet medische hulp worden ingeschakeld.

Ongeveer een maand geleden was mijn rechter achillespees een beetje gevoelig. Achillespeesblessures zijn berucht, dus als er daar pijntjes ontstaan, ben ik heel voorzichtig. Het leek in dit geval beperkt te blijven tot één keer, maar zo'n twee weken geleden was het er weer, nu na een training waar ik als hulptrainer heel rustig had meegelopen. Ik kon niet echt een oorzaak aanwijzen (behalve mijn PR bij de zomeravondcup). Op zaterdag was ik weer als hulptrainer actief en tijdens en na die training leek het wat erger geworden. Een goede reden om even rustig aan te doen. Gelukkig stond er voor de week daarna geen wedstrijd op het programma. Op bevrijdingsdag was er geen training, dus kon ik makkelijk rust nemen. De donderdagtraining was kort omdat een groot deel van de groep aan de start zou staan van de Eemmeerloop. Dat kwam me ook goed uit. Tijdens de training voelde ik maar heel weinig en ook een reactie na de training was beperkt, maar ik besloot wel om ook afgelopen weekend nog weer rust te houden. In deze trainingsloze dagen had helemaal geen last van de pees, zelfs 's morgens bij het opstaan. Dat was geruststellend.

Gister was de eerste echte test met een vrij lange baantraining met een flink aantal intensieve intervallen (4 x 200, 400, 600 meter). Bij de loopscholing deden we loopsprongen, dat ging niet helemaal pijnloos ("2" op een schaal van 10). Bij het lopen voelde ik soms ook een beetje. Thuis besloot ik deze keer een cool-pack te gebruiken, want mijn pees was een beetje stijf. Dat was een goed plan, want daarna was mijn achillespees "als nieuw" en vanmorgen stapte ik zonder problemen mijn bed uit. Het lijkt er op dat mogelijke problemen voor ben.

Spannend in positieve zin is de tussenstand van het klassement van de zomeravondcup. Tot mijn verrassing sta ik in de categorie 50+ op de eerste plaats.

Categ  Plts  Naam                       GbJr  14 apr  28 apr  20 mei  3 jun   
-----  ----  -------------------------  ----  ------- ------- ------- -------  --------
M50       1  Richard Voorintholt        1965    40:30   39:29                   1:19:59
          2  Eric Minjon                1963    40:17   40:06                   1:20:23
          3  Titus Blom                 1965    40:44   40:10                   1:20:54
          4  Cor van de Bilt            1964    44:42   43:17                   1:27:59
          5  Rene Rensen                1962            38:46                     38:46
          6  Anton Kiewiet              1962            40:13                     40:13
          7  Wim van den Heuvel         1963    46:11                             46:11

De verschillen zijn nog klein. Bovendien gaan de lopers die nog meer één wedstrijd gelopen hebben waarschijnlijk ook nog een rol spelen, maar dit is een leuk lijstje. Overigens staan ook andere Pijnenburgers er goed voor, bij de M40+ staat Martin nu tweede, maar op basis van de tijden die Maarten en Erik gelopen hebben zijn dat potentiële kandidaten voor het podium. Bij 45+ staat Bart ruim bovenaan, voor Jos lijkt het podium buitenbereik. Theo staat op de derde plek bij M55, maar zal flinke concurrentie krijgen. Bij M60 tenslotte, hebben Jan en Dirk op basis van hun enige wedstrijd een goed kans het podium te bereiken, maar dan mogen ze geen wedstrijden meer missen.