Sinds mei 2004 ben ik verslaafd aan het hardlopen. Sindsdien heb ik diverse uitslagen en plaatjes verzameld. Een blog is een mooie manier om ze bij elkaar te houden en jullie (?) ervan te vertellen. Hier vind je een verslag van mijn prestaties en andere hoogte- en dieptepunten.
Ik probeer in ieder geval wekelijks iets toe te voegen. Laat maar weten wat je er van vindt.
Een paar dagen na de UHE vertrokken we voor een korte vakantie naar mijn zwager in Zuid Frankrijk. De bedoeling was om daar in het glooiende landschap een paar rustige duurloopjes te doen, Maar toen we bij de bushalte stonden en de bus er bijna aankwam realiseerde ik me dat ik geen loopspullen (schoenen, kleding en Garmin) had meegenomen. Dat was balen. We besloten dan maar in Frankrijk een sportzaak (Decathlon oid) op te zoeken. Het was toch weer tijd voor een nieuw paar. Het duurde een paar dagen voor we uiteindelijk bij een lokale Sport 2000 waren. De keuze was een beetje beperkt, maar voorzien van een paar Asics Gel Pulse 8, een adidas shirt, mizuno short en puma sokken stond ik wat later weer buiten en omdat de temperatuur wel mee viel (het was bewolkt) besloot ik maar direct een rondje te gaan maken.
Natuurlijk ben ik niet erg bekend in de omgeving, dus zette ik samen met mijn zwager een route uit. Deze zou tussen twee heuvels door omhoog gaan naar een bergruggetje. Daarna afdalen naar de weg bij Lieuran-Cabrières en vervolgens zo vee mogelijk via landweggetjes terug naar Aspiran. Voor de zekerheid maakte ik een foto van de kaart op mijn telefoon:
Ik was nog maar een minuutje of 10 onderweg toen er dikke druppels vielen. De weersverwachting was niet heel slecht dus ik verwachtte niet meer dan een klein buitje (misschien met flinke druppen). Gezien de temperatuur was een beetje afkoeling geen probleem. Waar mijn pad in eerste instantie een smal maar verhard weggetje was, werd het wat later een soort tractorspoor, nog steeds goed begaanbaar, maar het ging ook al de hele tijd licht omhoog (meer dan dat ik Nederland gewend ben). Bij een volgende kruising ging het pad echt omhoog en bovendien ging het over in een pad met losse stenen. Nog prima te doen als je aan het wandelen bent, maar voor een hardloper is het een extra uitdaging omdat je het gevaar loopt uit te glijden of door je enkel te gaan. Door de regen werd het allemaal nog een beet glibberiger. Na een tijdje werd het weer wat minder stijl. Het pad bleef echter het zelfde en op dat moment hoorde ik een donderslag. Daar was ik niet blij mee omdat ik nu boven op een bergrug liep, met niet al te veel bomen, niet de beste plek om te zijn met een onweersbui. Terug vond ik niet een heel goede optie omdat die helling niet heel goed begaanbaar was en bovendien nog minder beschutting had. Daarom liep ik verder in de hoop dat bui niet te dicht bij zou komen.
Het tempo ging onbewust wel omhoog, ik wilde zo snel mogelijk via een meer beschutte route weer naar beneden kunnen. Onderweg passeerde ik een soort schuilhut opgetrokken uit dezelfde soort stenen als waarmee het pas was verhard. Ik was nog niet veel verder toen de bliksem niet al te ver voor me insloeg en ik besloot om terug te gaan de schuilplaats. Daar belde ik even naar huis en wachtte de ontwikkelingen af.
Na een tijdje leek het onweer weer wat verder weg te zijn en ik besloot het er op te wagen. Helaas was ik nog niet zo heel erg ver toen er toch weer dichtbij een inslag was. De schuilplaats was nu wel weer een stuk verder terug dus er zat weinig op om door te gaan. De weg ging nog steeds licht omhoog en af en toe was het wel erg open. Het pad was wel overgegaan in iets meer zand afgewisseld met groten stenen. Op zich beter begaanbaar, maar soms was het wel erg glad. Ik was daarom blij toen ik echt over het hoogste punt heen was. Ik liep wat meer in het bos en even later zag ik de weg. Ik nam vervolgens een verkeerde afslag en kwam op een doodlopend stuk uit. Iets verder vond ik wel het juiste landweggetje, omdat het ondertussen wel erg hard regende spoelde op sommige plaatsen het water van de wijngaarden over de weg, dat leverde weer wat nieuwe uitdagingen op, maar gelukkig bleef dat allemaal doorwaadbaar. Het onweerde wel nog steeds en nu ik over de weg liep, was het ook allemaal weer heel open en ik bleef voor zover mogelijk uit de buurt van alleenstaande bomen of elektriciteitsmasten.
Eenmaal terug in Aspiran voelde ik me weer veiliger. Een enkele dorpsbewoner zal zich wel hebben afgevraagd wie er met dit weer een stukje ging hardlopen. Met geen enkele droge draad meer aan mijn lijf arriveerde ik uiteindelijk weer bij mijn zwager. Omdat ik mijn Garmin niet bij me had, heb ik de route ongeveer uitgezet op afstandmeten
Mijn telefoon was doorweekt en ook mijn nieuwe schoenen hadden een dag in de zon nodig om weer droog te worden.
Drie dagen later had ik tijd voor een nog een rondje. Tijdens mijn eerste loopje had ik mijn hamstring gevoeld, daarom besloot ik een wat vlakkere route uit te zoeken. Dat is allemaal relatief in dit gebied, er zaten voldoende lange stukken vals plat in.
Nu was het prachtig weer en ik kon wat sfeerimpressies vastleggen in een filmpje en een foto van Aspiran.
Bij de wedstrijdjes in maart was het al zo ver, maar nu eindelijk de temperaturen ook 's avonds weer boven 10 graden celcius liggen, doe ik bij de trainingen weer mijn korte tight aan. Voor de toevallige voorbijgangers betekent dat dan wel dat ze weer geconfronteerd worden met mijn witte benen :-) Helaas voor hen kleuren mijn benen maar weinig, dus dat zal de rest van het seizoen zo blijven.
Een ander voordeel voor mij is dat ik nu ook 's avonds in het bos kan trainen. De rondjes door Soest behoren voorlopig even tot het verleden. Vorige week donderdag wilde ik met de groep mee, maar omdat het op de weg erg druk was, was ik zo laat thuis dat ik het begin van de training niet meer ging halen. Op basis van het schema had ik echter een goed idee waar ze naar toe zouden gaan en dat was voor mij vanuit huis ook goed bereikbaar. Ik vertrok dus wat later, direct vanuit huis richting het Pluismeer. Inderdaad na zo'n 2,5 kilometer trof ik ze aan bezig met hun warming-up. Ik kon lekker mee met een mooi rondje om Lage Vuursche heen met wat versnellingen er in. Onderweg spotte ik nog een paar buizerds, die met trage vleugelslag over de weilanden en tussen de bomen door vlogen.
In de lente begint ook altijd weer de fitstart en ik ben daarbij weer actief als assistent. Afgelopen zaterdag maakte ik kennis met de groep. De bedoeling is dat ik ze de komende zaterdagen weer samen met een andere trainer ga begeleiden en vooral enthousiast ga maken voor deze mooi sport.
Door allerlei omstandigheden moet ik een aantal dinsdagtrainingen laten schieten, maar dat betekent niet dat er minder getraind gaat worden. In plaats van dinsdag ging op maandag al naar de baan voor 3 x 5 x 200 het in- en uitlopen kon mooi direct vanuit huis. De eerste serie begon ik nog redelijk rustig, maar langzaam ging het gas erop en liep ik de 200-jes in 41 of 42 seconden en de laatste in 37. Dat was lang geleden.
Drie maanden geleden schreef ik me in voor de Amersfoortse Baancompetitie. Op dat moment was ik nog geblesseerd, De verwachte eindtijden bij de inschrijving waren daarom een flinke gok. Ik hoopte vrij snel weer op het niveau van ca. anderhalf jaar geleden te komen. Ik begon dapper met mijn trainingen, waarbij het de eerste paar weken vooral rustig opbouwen van belasting was. Pas daarna ging de snelheid en intensiteit omhoog.
Al snel werd me duidelijk dat ik toch wel vrij veel had ingeleverd op het gebied van tempohardheid, het lukte niet om wat langere intervallen met een hogere snelheid af te leggen. Ik stelde mijn verwachte eindtijd voor de 3000 meter bij en was niet ontevreden met de 10:33. De 1500 meter ging wat beter dan verwacht. Voor de 5000 meter had ik als verwachte eindtijd 19:15 opgegeven. Zaterdag liep ik voor mezelf ongeveer de training die de groep op donderdag had afgewerkt: 6 - 8 - 10 - 8 - 6 minuten. Het kostte me behoorlijk wat moeite om snelheden van net onder 4:30 per kilometer te lopen. Een tijd van 19:15 op 5000 meter leek me onhaalbaar, Mogelijk zou het 19:45 worden, maar ik hoopte door de wedstrijdsfeer nog op 19:30 uit te kunnen komen.
Door mijn opgegeven eindtijd zat ik een relatief snelle serie. Maar ik hoopte met met een groepje mee te kunnen lopen. Vanaf de start zocht ik ergens in de staart van de groep een plekje. Omdat het een vrij grote serie was liep ik de eerste kilometer niet strak langs de binnenkant.
De eerste rondjes gingen in 1:34 en ik kon goed volgen. Na de eerste kilometer (3:55) kon ik in de bocht naar de binnenkant direct achter Luc. De voorgaande wedstrijden was de tijd van Luc vergelijkbaar met die van mij, dat leek me dus een mooi richtpunt. Bij het uitkomen van de bocht haalde hij twee lopers voor hem in en ik besloot hem te volgen. Daarvan had ik na 100 meter al spijt, want hij had besloten om wat te versnellen en eigenlijk ging dit dus net te hard. Na een rondje moest ik een gaatje laten ondanks aanmoedigingen van de kant en begon een lange lijdensweg.
Eerst kwamen twee lopers voor bij en iets later kon ik aanpikken bij de laatste twee lopers uit de serie. Mijn snelheid was niet extreem gezakt, van net onder 4 minuten per kilometer naar net iets er boven, Met iets meer dan een kilometer te gaan moest ik ook deze laatste lopers laten gaan hoewel het gat niet al te groot werd. Bij het ingaan van de laatste ronde zag ik dat onder de 20 minuten nog zou moeten kunnen. Ik wist er nog een redelijke laatste ronde uit te persen, maar het duo voor mij maakte er ook een sprint van, dus daar kwam ik niet meer bij. Mijn eindtijd werd uiteindelijk 19:54 en viel me dus behoorlijk tegen, maar meer zat er niet in. Volgens een calculator is deze tijd wel in lijn met mijn 3 kilometertijd van 4 weken geleden. Ik had gehoopt op wat progressie, maar dat zit er nog even niet in.
Om toch positief af te sluiten, van mijn linkerkuit of achillespees heb ik gelukkig geen last.
2015 is al weer een paar weken oud. Na de Florijn winterloop volgde een week met veel kilometers, gevolgd door twee met wat minder. Halverwege vorige week had ik twee keer 's nacht flink kramp in mijn linkerkuit waarna mijn kuit pijnlijk bleef. Een training met 12 x heuvelop de Dalweg op maakte het niet beter. Daarom nam ik even rust en sloeg een paar trainingen over. Afgelopen donderdag leek het voldoende hersteld om weer te lopen. Dat was direct een test, want vandaag stond de derde wedstrijd van de BAV Wintercup op het programma. Ik liep makkelijk 15 x de Kolonieweg op samen met Theo en Stef. Deelname aan de Wintercup leek me geen probleem,
Zaterdag had ik nog tijd een paar nieuwe schoenen te kopen. Na wat wikken en wegen werd het een paar Asics Cumulus 16:
Vanmorgen zag ik dat er toch nog vrij veel sneeuw lag en omdat het gevroren had, maakte ik me wat zorgen over de toestand van het parcours in het bos bij Baarn. Mijn vrees was terecht, want in de loop van de ochtend verscheen het bericht dat de wedstrijd helaas was afgelast. Jammer, maar veiligheid staat voor op. Ik had weinig zin in een kans op blauwe plekken of verzwikte enkels. Ik besloot voor mezelf een rondje te lopen en kon zo mooi mijn nieuwe schoenen proberen. Het eerste stuk, tot het ecoduct, was goed begaanbaar, Daarna werd het een stuk slechter. Afentoe kon ik nog een onverhard parallel pad nemen, maar vaak was het glibberen. Ook op het stukje Sylvestrcross parcours dat ik nog meepakte was het niet beter.
Ja, het staat er echt. Ik begin weer aan wedstrijdjes te denken. De eerlijkheid gebiedt me wel om daarbij te zeggen dat, dat vooral komt omdat er een paar leuke evenementen op het programma staan en niet omdat ik denk nu al weer hele snelle tijden te kunnen lopen. In mijn trainingen probeer ik het nog steeds rustig aan te doen. TWee weken geleden liet ik me nog een beetje gaan toen we 4 x 1000 meter liepen in 400m intensief, 400m doorlopen, 200m intensief. Die gingen in 1:33, 1:43 en 0:45. Een week later deed ik het beter bij 4 series van 500-400-300 in 2:07, 1:37, 1:07. Het was trouwens een lange training onder bezielende leiding van Theo.
Afgelopen zondag liep ik voor het eerst weer een rondje over de Zwarte weg. Helaas was de batterij van mijn GFR leeg. Volgens Afstandmeten.nl was het 14,5 km en volgens de klok thuis deed ik er iets minder dan 5 kwartier over. Ondanks dat ik de nacht daarvoor wat minder had geslapen liep ik lekker en best stevig door, maar dat is geen wedstrijdtempo.
Toch komen er een paar leuke evenementen. Morgen zou de Soestdijkse Grachten Kunstrouteloop worden gehouden, ongeveer in mijn achtertuin, maar die is helaas afgelast. Die had ik als test willen gebruiken voor een 10 kilometer op de baan op 21 september. Ik twijfel nog over deelname. Ik heb me in ieder geval wel aangemeld voor een etappe in de Utrechtse Heuvelrug Estafette op 29 september en dan volgen op 5 oktober nog de clubkampioenschappen op de baan.
Vakantie en druk op mijn werk waren de reden dat er al een tijd geen update op mijn blog te vinden was. Wellicht vreesden jullie dat ik mijn schoenen aan de wilgen had gehangen. Ik kan jullie geruststellen, RichardRent nog steeds. Begin juli ben ik doorgegeaan op de ingeslagen weg naar herstel. Op dinsdag trainde ik mee op de baan, maar deed een eigen programma, dat over het algemeen wat korter was. Op donderdag en in het weekend liep ik een rustige duurloop, waarbij langzaam de afstand werd opgevoerd. Uiteindelijk kwam ik tot ongeveer 13 kilometer. Verder werd het programma van de Fitstart afgesloten. Op de laatste avond liep iedereen aan één stuk door 15, 20 of zelfs 25 minuten. De meeste lopers verbaasden zichzelf door 25 minuten vol te maken en ze liepen ook nog een aardige afstand. Ik mocht met de snelste lopers mee, die uiteindelijk tot ruim 4 kilometer kwamen. Daarna was het vakantie. Natuurlijk gingen er hardloopschoenen mee, maar net als vorig jaar werd er niet veel gerend. Het was warm, we waren met z'n allen andere dingen aan het doen en ik vond lopen langs drukken franse binnenwegen niet aantrekkelijk. Uiteindelijk liep ik één keer een rondje om een meer bij Nailloux. Na de vakantie heb ik de draad weer opgepakt en vanf nu loop ik dinsdag en donderdagavond wer met de groep mee. Afgelopen dinsdag op de baan was dat geen probleem, 4 x 1000 met ins en outs over 100 meter kon ik prima in eigen tempo uitvoeren. Gister stond er een vaartspel naar het Pluismeer op het programma. Dat werd een stuk langer dan ik had verwacht. Uiteindelijk waren we na 17,5 kilometer en zo'n twee uur later weer bij de club.
In de afgelopen 6 maanden had ik niet meer dan 13 kilometer gelopen. Dit hakte er dus flink in. Ik ben heel benieuwd hoe mijn benen zich houden, maar ik doe het de komende dagen in ieder geval rustig aan.
Al bijna twee weken sinds mijn vorige update, jullie zullen wel denken dat ik van de aardbodem verdwenen ben of in ieder geval niet meer ren. Maar gelukkig valt dat allemaal mee. Ik heb gewoon lekker door getraind. Slechts eenmaal heb ik wegens de sneeuwval een training overgeslagen. Op twitter las ik enthousiaste tweets van mensen die 's avonds in de sneeuw hadden gelopen, maar ik ben niet zo'n fan van lopen op een gladde ondergrond en ik had sneeuw na mijn fietstochtje terug van het station al wel weer gehad.
Een paar dagen later gingen we 15 keer de Kolonieweg op. Dat stukje weg heeft een interessant hoogteprofiel volgens mijn GFR:
Zie hier een voorbeeld van 12 keer omhoog (en weer naar beneden). Uit dit grafiekje lijkt iedere beklimming uit twee piekjes te bestaan, waartussen je weer naar het oorspronkelijke niveau daalt. Ik kan jullie vertellen dat het echt niet zo voelt of er zo uit ziet.
Vrijdagavond was onze jaarlijkse runnerscup-etentje, waar we de certificaten voor de cup uitgereikt kregen als het gelukt was om 2012 aan de voorwaarden daarvan te voldoen. Bovendien was er een soort prijsvraag, waarbij ik met zowaar met de hoofdprijs (een tuinkabouter :-) ) naar huis mocht.
In de weekenden ben ik thuis hard deuren en kozijnen aan het schilderen, maar vorig weekend had ik nog net een gaatje om voor de sneeuwbui aan een mooi rondje te maken door het bos. De fietspaden waren goed begaanbaar, er lag een los soort sneeuw vermengt met zand, dat was niet glad en door het betonnen fietspad ook vlak. De afgelopen week konden wegens de sneeuw nog steeds niet op de atletiekbaan. Er was maar een smal baantje sneeuwvrij gemaakt. In plaats daarvan liepen we 8 x 800 meter langs de weg. Dat er in deze maand wat langere trainingen op et programma staan, merkten we donderdag. in twee sieries van 10, 8, 6, 4, en 2 minuten liepen we ruim tot Soesterberg, bijna 19 kilometer. Deze week staat er nog een rondje Amersfoort op het programma.
Wat kan er toch een boel gebeuren in een week :-) De wedstrijdgroep van AV Pijnenburg heeft iets nieuws geïntroduceerd. Vanaf nu gaan we regelmatig testloopjes houden. Dat worden een soort onderlinge wedstrijdjes inclusief tijdregistratie waaraan de weg-wedstrijdgroep, baanatleten en oudere junioren mee kunnen doene. Als het goed bevalt, komt er zelfs een klassement van. Vorige week dinsdag was de eerste over de blauwe paaltjes van de Stompert, een tankbaan van ongeveer 2600 meter. Op zich een ongelukkig tijdstip, want in het weekend daarvoor was de marathon van Amersfoort, waar diverse lopers een halve marathon hadden gelopen en ik had natuurlijk net de Stoomtramloop gedaan.
Ik had nog wat stijve kuiten en eigenlijk wilde ik me dus een beetje inhouden, maar eenmaal aan de start kwam er toch een soort wedstrijdspanning boven. Het parcours was nieuw voor mij, anderen kenden het rondje wel. Peter was ook van de partij. Hij kende het rondje en had net een halve marathon gelopen. Dat leek me een mooie partner om vandaag te volgen.
Na de start verdwenen de snelle jongens al snel uit beeld. Ik liep samen met Peter, Adri volgde vlak achter ons. Na een kilometertje kwam Sjaak voorbij. Ik riep tegen Peter dat hij Sjaak mocht volgen als hij wilde, maar Peter bleef bij mij, Sjaak liep niet al te ver uit. Gebrek aan kennis van het rondje kostte me wel snelheid toen ik bijna uit de bocht vloog. Met Adri nog steeds op mijn hielen sloot ik toch snel weer bij Peter aan. Het werd erop en erover en met een snelle afdaling liep ik het gat naar Sjaak weer dicht. Iets verder daarvoor had Kees ondertussen junior Koen gepasseerd en bij Koen leek het beste eraf. Ik besloot gelijk maar door te trekken en liet ook Sjaak achter me. Met nog zo'n 600 meter te gaan zat ik achter Koen. Heuvelop was ik iets sterker, heuvelaf had ik moeite hem te volgen. Op mijn tandvlees bleef ik bij, tot ik tussen de bomen door de finish meende te zien. Tijd voor een eindsprint, in een beklimminkje schoot ik Koen voorbij en hij moest lossen. Tot mijn verrassing was ik 10e in 10:38 en in mijn leeftijdscategorie was alleen Kees sneller geweest.
Zondag liep ik weer een rondje Zwarte weg.Ik hoopte net zo lekker te lopen als bij de Stoomtramloop, maar dat lukte niet helemaal. Ik had me 's morgens al wat verkouden gevoeld, waarschijnlijk speelde dat me parten. In de loop van de dag werd de keelpijn erger. De training van dinsdag heb ik daarom ook overgeslagen.
Mijn GFR310 voelt zich ook niet helemaal lekker. Ondanks het vervangen van de batterij doet de hartslagsensor het niet meer. Er zat niets anders dan alles inpakken en weer opsturen naar de webshop. Hopelijk hoor ik binnenkort hoe of wat. Voorlopig dus even geen routes via connect.garmin.com.
De officiële uitslag van de Zomeravondcup is online. Daarin staat 42:45 achter mijn naam. Dat klopt wel met mijn beleving dat het even duurde voor ik voorbij de start kwam. Het behoort nog steeds bij één van mijn betere 10 kilometers, maar ik uiteindelijk wil ik toch richting de 41 minuten. Dus trainde ik weer lekker verder. Vorige week donderdag met de groep, met alleen maar deelnemers aan de Zomeravondcup, 2 series van 3 x 1000 meter in het bos. Het werd zowaar nog warm, dus na 2 x 1000 deed ik maar een shirtje uit. De laatste zat net onder 4 minuten. Opvallend dat mijn GFR310 zoals wel vaker naar verloop van tijd de 1000 meter korter maakte. Tussen de eerste en de laatste 1000 zat meer dan 10 meter verschil volgens mij.
In het weekend was ik een weekendje met familie weg. Ik had mijn hardloopkleding meegenomen, maar mijn schoenen vergeten :-( Dus heb ik alleen maar gefietst en gewandeld. In de afgelopen week kon wegens omstandigheden niet mee doen met de groepstrainingen van dinsdag en donderdag. Ik moest ook de derde wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie laten schieten.
Daarom liep ik om maandag zelf een rondje over de Stulp, waarbij ik het rondje over de Stulp flink aanzette en stevig doorliep. Donderdagavond deed ik een intervaltraininkje in het bos, 5 x 400 meter en 5 x 200 meter. Tot slot liep ik uit naar het station om mijn fiets nog op te halen omdat ik van mijn werk een lift naar huis gekregen had.
Over twee weken wordt alweer de derde aflevering van de Open Soester Kampioenschappen Blauwe Paaltjes gelopen. Ik help mee als parcourswacht omdat ik de dag daarvoor nog met de Zomeravondcup meedoe. Maar als je in de buurt bent, doe dan vooral mee met dit leuke initiatief en een mooi parcours zoals je op deze clip kunt zien.
Hoewel de temperatuur nu weer (onder) normaal is en we zelfs een nat weekend achter de rug hebben (ik heb medelijden met de deelnemers aan de Marathon van Utrecht), is het toch wel duidelijk dat de lente aanbreekt. Dat geldt in ieder geval voor lopers die zoals ik hun trainingen lekker in de natuur mogen afleggen. In de vorige week heb ik diverse rondjes over de Stulp afgelegd en daarnaast ook met mijn vrouw en gewapend met een verrekijker door dat gebied gelopen. Tijdens die rondjes heb ik diverse malen reeën, spechten, boomklevers, tjif-tjaf's buizerds, witte kwikstaarten, muizen, mezen, vinken, boomleeuwerikken enzovoort kunnen spotten of mogen horen.
Langzaamaan kom ik ook weer in het normale ritme van drie trainingen per week en mijn scheenbeen protesteert nog steeds niet. Afgezien van wat spierpijn zo af en toe gaat het probleemloos. De duurlopen doe ik rustig aan met een paar versnellinkjes heuvelop of door stukje mul zand. Bij de groepstrainingen geef ik wat meer gas.
Stabiele 1000-jes van 4:10 - 4:15.
Of gister 15 200-jes waarvan de meeste vlak in 42 seconden.
Nog twee trainingen en dan kan ik kijken of ik in staat ben om een 10 kilometer vlak te lopen en uit te komen op een 43-er.
Vorige week heb ik wel getraind, maar het programma aangepast, na de plotselinge scheenbeenklachten. Dinsdag heb ik na rustig inlopen 2 series van 5 x 200 meter gelopen, maar dan een stukje rustiger dan de week ervoor. Het was een probeersel, als ik net zoveel last van mijn scheenbeen zou hebben als zondag zou ik al bij het inlopen uitstappen. Dat gebeurde gelukkig niet, maar ik voelde mijn been. Dat was ook het geval bij de 200-jes. Daarna liep ik nog wat rondjes rustig uit. De training kwam uit op 11 kilometer, dat was toch 5 meer dan zondag.
Donderdag probeerde ik iets vergelijkbaars 4 x 1000 in plaats van 6 keer. Ik merkte wel verschil waarschijnlijk veroorzaakt door de ondergrond, de weg is harder dan de baan. Af en toe liep ik honderd meter zonder dat ik iets voelde, maar meestal voelde ik wel iets. In totaal was het weer bijna 11 kilometer. En er is verder geen reactie na die tijd.
Ik besloot om het weekend niet te lopen en op dezelfde basis wel aan de start te staan van de Amersfoortse Baancompetitie. Ik sta ingedeeld in een langzamere serie omdat ik heb doorgegeven dat een richttijd van 20:30 eerder mogelijk is dan 19:30. Maar waarschijnlijk wordt het nog wat langzamer. Als ik onderweg te veel last krijg van mijn scheen stap ik eerder uit.
Het heeft even geduurd, maar de afgelopen week sloot ik dan toch eindelijk weer aan bij de wedstrijdgroep van AV Pijnenburg. Ik werd met open armen ontvangen en voelde me direct weer thuis. Wel was ik erg benieuwd hoe het zou gaan , want er stond voor de dinsdag direct een stevig programma klaar: 3 series van 5 x 400 meter. Aan de andere kant heb ik geen hekel aan 400-jes. Eind vorig jaar liep ik ze tegen 1:30. Dat gaf me een mooi houvast, want nu moest het rustig aan en daarom was 1:40 een prima richttijd. Maar zoals altijd mochten we eerst flink inlopen, dat is het voordeel van het eerst op de baan zijn :-)
De eerste 3 400-jes gebruikt ik om een beetje op gang te komen, daarna gingen ze steeds soepeler en met een soort van speelsgemak in 1:40. Ik had voldoende lucht over om onderweg te blijven praten. De laatste 400 liet ik me door Berend verleiden en versnelden we onderweg steeds een beetje om uiteindelijk in 1:29 binnen te komen. Na het uitlopen stond er ruim 17 km op de teller.
Donderdag gingen we 12 x de Kolonieweg omhoog (voor lezers die Soest niet kennen: een stukje weg een meter of 10 stijgt). Dat ging in 4 setjes: rustig - stevig - hard. Ik ging lekker in mijn eigen tempo ongeveer 1:25, 1:20 en 1:15. Technisch zag het er ook allemaal goed uit.
In de dagen daarna had ik geen terugslag en eigenlijk ook geen spierpijn. Als ik zo rustig doorga, moet het lukken om alles weer een tijdje heel te houden en mee te kunnen doen aan de Amersfoortse Baancompetitie.
De verkoudheid van een paar weken geleden is nu wel weer verdwenen en ik heb het trainingsritme weer opgepakt. Dinsdag op de baan, donderdag ergens op de straat (want het bos is nu te donker) en in het weekend een duurloop (wel het bos in). Afgelopen zondag wilde ik een lang stuk en het liefst weer naar onbekend terrein. Ik bedacht dat het wel leuk zou zijn om naar Kasteel Groeneveld te lopen. Dan moest ik ergens achter het Baarnse bosbad over het spoor. Dat had ik een aantal jaar geleden al eens gedaan. Nu kon ik het juiste pad naar de spoorwegovergang niet vinden. Dus bleef het kasteel buiten bereik. Maar het werd wel een mooi rondje waarin ik onder andere veel stinkzwammen spotte.
Wel ontstond er bij 10 kilometer een blaartje bovenop mijn voet en dat was aan het eind toch wel een vervelend wondje geworden.
Daar deed ik dinsdag maar even een pleistertje op. Het zou geen lange training worden, maar we zouden de maximale hardslag gaan bepalen. Voor velen een bekend gegeven, voor mij voor het eerst. Theoretisch zou het 174 moeten zijn. Die waarde had ik al eens bereikt na de eindsprint bij de clubkampioenschappen cross.
Na de warming up deden we een 800 meter, waarin de laatste 200 voluit. Ik klokte 174 op mijn hartslagmeter en zag thuis dat ik een topsnelheid van 2:09 minuut per kilometer had gehaald.
Komend weekend even niet lopen, want het jaarlijkse spellenweekend staat voor de deur. De week daarna begint de Wintercup van de BAV alweer.
Met nog twee weken voor de halve marathon van Eindhoven, doe ik nu geen hele lange duurlopen meer. De doordeweekse trainingen met groep zijn overigens ook lang genoeg. Vorige week dinsdag liepen we 8 x (350+50) + 2 x 700 + 4 x (350+50) met bijna 17 kilometer op mijn GFR. Donderdag was het 5 x 1000, inclusief in- en uitlopen ook zo'n 13 kilometer.
In het weekend hield ik het op 10,5. Die vielen nog niet mee omdat ik het de avond ervoor erg laat had gemaakt en overdag eerst nog flink in de tuin bezig was geweest. Gelukkig ging het eergisteren weer een stuk beter op de baan. Eerst 10 x 400 en daarna nog 3.000 meter in halve marathon tempo. De 400-jes gingen tussen 1:30 en 1:33, bij de 3.000 hield ik 4:20 per kilometer aan. Dat is wel iets harder dan dat ik in Eindhoven verwacht.
Zaterdag staat er nog een baanwedstrijd over 3.000 meter op het programma, de clubkampioenschappen. De concurrentie in de 45+ categorie is dit jaar zo groot dat ik niet verwacht in de prijzen te vallen. Als ik weer onder 11:30 loop ben ik al tevreden.
In het afgelopen weekend werden diverse leuke wedstrijden gelopen waaraan clubgenoten, bloggers of andere bekende hardlopers deelnamen. Da's niet zo verwondelijk met bijvoorbeeld de Dam-tot-Dam-loop of de Halve van Hoogland en het kriebelde daarom ook wel een beetje: "Had ik daar ook niet moeten lopen?". Maar ik probeer niet te veel in één keer te willen. Dus liep ik deze week het gewone trainingsprogramma.
Op dinsdag op de baan 4 series van 300, 600, 900 met respectievelijk 100, 200 en 200 meter rust. Iedere serie ging vlak in ongeveer 1:14 per 300. Het was nog best een ingewikkelde training om te onthouden waar je moest stoppen en weer moest beginnen. Ergens halverwege riep Dick dat we 100 meter te weinig rust hadden gehouden. Maar volgens Garmin heb ik me toch netjes aan het schema gehouden. Op donderdag liepen we 4 x 1200 meter in 15 kilometertempo (maar stiekem net iets sneller)
Zaterdag liep ik nog een keer het rondje langs Den Dolder en Lage Vuursche. Deze keer had ik mijn Garmin goed opgeladen.
Ik wilde proberen het iets vlotter te lopen en na een rustig begin, waarin ik ook mijn hartslagband wat strakker zette, versnelde ik naar net onder 5 minuten per km. Dat kan ik mooi volhouden, hoewel mijn GFR tussen kilometer 13 en 16 wat moeite had met het bladerdak, want de snelheid schommelde tussen 3 en 6 minuten per km, terwijl ik volgens mij vrij constant liep.
Na 1 uur 36 was ik weer thuis inclusief alle stops (hartslagband, wegen oversteken, ...). Een tijd van onder 1:45 in Eindhoven behoort dus zeker tot de mogelijkheden. Maar hoeveel sneller kan het nog?
In onze schema's staat uiteraard ook altijd de intensiteit waarmee we geacht worden de training uit te voeren, uitgedrukt in percentage van de maximale hartslag. Tot nu toe lette ik daar niet heel nauwkeurig op. Ik liep op gevoel en vertaalde de percentages (onterecht?) naar tempo's. In de afgelopen weken ben ik wat bewuster met die percentages aan de slag gegaan. Dat betekent dat ik onder het lopen regelmatig op mijn klokje kijk om mijn hartslag te controleren. Daarbij loop ik wel regelmatig tegen een bekend probleem met de hartslagsensor van Garmin aan. In de eerste kilometers wordt een veel te hoge hartslag weergegeven. Maar meestal is dit na het inlopen wel voorbij.
Het begon een week of drie geleden toen we 2 x 3 km moesten lopen en ik in mijn overmoed te hard van stapel liep. Net teruggekeerd van mijn blessure schoot mijn hartslag naar boven de 95% en die ging niet meer naar beneden (mijn tempo wel). In de weken daarop hield ik mijn hartslag al iets meer in de gaten. Vorige week donderdag besloot ik bij 2 x 2 x 1000 op HF 85% eens echt te kijken hoe dat ging. Gerrit had vooraf een streeftijd van 4.15 voor mij neergezet, gebaseerd op de prestaties van dit seizoen, maar dat was voor mijn blessure. Ik bleef met mijn hartslag op maximaal 87% en kwam uit rond 4.20.
Zaterdag liep ik voor het eerst weer een duurloop van 14.3 km. Ik hield mijn harstlag rond 75% (op het laatst 77%). Dat liep erg lekker en het tempo lag op 5.30 per km. Gister liepen we een piramide (400, 600, 800, 1000, 800, 600, 400) op 90%. Ik liep net iets te hard (93%) maar wel constant en de laatste intervals gingen net zo makkelijk als de eerste, maar dan iets harder (gemiddeld 3.55 per km).
Wat meer op mijn hartslag letten bevalt me tot nu toe uitstekend. Op deze manier heb ik een beter gevoel voor de tempo's die ik een training moet lopen en het lijkt er op dat ik de trainingen nog makkelijker in dezelfde tempo's loop. Ik zal wel nog een beetje moeten leren om er niet steeds net iets boven te gaan lopen.
Eind vorige week was ik in ieder geval in mijn hoofd nog steeds een bezig met mijn knieën. In mijn linkerknie begon ik ook iets te voelen. Toch besloot ik zaterdag een duurloop te doen en daarna was het helemaal over. Beide knieën voelen sindsdien als vanouds. Afgelopen maandag had ik de laatste sessie bij de fysio. Zij was ook zeer tevreden met de stabiliteit die ik nu in mijn knieën heb. Het komt nu neer op discipline om de oefeningen te blijven doen en voorzichtig op bouwen. De Gildeloop volgende week wordt een test. Vlak lopen is belangrijker dan een snelle tijd.
Het is op dit moment prachtig in de bossen rond Soest. En als je niet op het midden van de dag gaat ook heerlijk loopweer. Het is dus geen straf als je rondje wat langer is dan geplanned. Afgelopen donderdag wilde ik het na de wedstrijd van dinsdag eigenlijk iets rustiger aandoen, maar we waren maar met z'n zessen en niet de langzaamste lopers van de groep. Gerrit had een mooie route in z'n hoofd voor de fartlek door het bos, waarbij we uiteindelijk ook het Pluismeer zouden aandoen:
Via allerlei kleine paadjes over hellinkjes kwamen we daar uiteindelijk na ruim 12 kilometer. Uiteindelijk stond er 17,5 kilometer op de teller toen we terug waren. Inclusief plaspauze en een paar keer oponthoud waren we na 1 uur 41 minuten weer terug. Pittig dus.
Zondag deed ik het rustigeraan. Mijn hartslag bleef rond 130 en ik had een par flesjes water mee. Ik wilde wel wat langer dan normaal, dwz meer dan 15 kilometer. Eerst maar eens richting de Zwarte weg, dan kon ik daarna wel zien wat ik daar achteraan zou plakken. Onderweg zag ik weer wat grafheuvels bij Lage Vuursche. Weer terug bij Lage Vuursche bedacht ik dat ik een deel van de route van donderdag wilde volgen, langs Venwoude naar de Vuurschesteeg en dan de Biltseweg over naar de golfbaan. Maar ergens bij Venwoude pakte ik een verkeerd bospad en even later stond ik voor een (drooggevallen) sloot, met een weg aan de andere kant. Ik volgde de sloot een tijd via een smal paadje (?) tot dat niet verder kon. Dus stak ik het slootje over. De weg had ik ondertussen herkend als de Embrachementsweg. Niet helemaal de weg die ik bedoelde, maar ik had geen zin in terug gaan. Het werd dus een iets andere route, maar toch bijna 16 kilometer.
In verband met de verjaardag van mijn oudste zoon heb ik vorige week weer niet met de groep getraind en dinsdag zijn er tien-minutengesprekken op school. Dan lukt het weer niet. Donderdag liep ik in mijn eentje door het bos: 2, 4, 6, 8, 6, 4, en 2 minuten. Mooi rondje overigens. Zaterdag stond ik de hele dag te wieden, verticuteren, harken enzovoort en zondag en vandaag was ik daarvan zo stijf als een plank. Hopelijk gaat het morgen weer wat beter, want dan wil ik nog wel een stukje hardlopen.
Ondertussen heb ik me ingeschreven voor de zomeravondcup. De eerste wedstrijd is al weer op 19 april. Ik ben erg benieuwd hoe 10 kilometer op de straat me nu afgaat.
Hierbij nog het bewijs dat ik het podium gehaald heb :-) Volgens mijn meting was het parcours een paar honderd meter langer dan 10 kilometer, dus de tijd van 44:18 is een prima resultaat.
In de afgelopen week heb ik maar liefst 4 keer gelopen. Dinsdag was het kort maar heftig op de baan. 10 x 150 en 5 x 300 meter liep ik met Jos en Jefta mee in 27 seconden en 55 seconden. Alleen de laatste 300 liet ik lopen omdat mijn linkerkuit even niet meewerkte. Met in- en uitlopen was het bijelkaar toch weer 14,5 kilometer. Donderdag deed ik het rustig aan met 9 keer heuvelop. Ik wilde niets forceren voor de cross van zaterdag.
Zondag had ik een logé: Peter, waar ik al eens mee liep in Zuidlaren. Hij is bezig met de voorbereiding voor Rotterdam en wil daar onder de 3 uur lopen. Ik had geen zin in een 30 kilometer duurloop maar zo'n 15 kilometer vond ik prima. Na een rondje over de Stulp stond er nog maar 11,8 op de teller, dus liepen we nog een stukje Soest in. Dat bracht het totaal voor deze week op 55,1 kilometer.
In de afgelopen week heb ik gewoon lekker getrained. Niet alleen zonder dat er weer kleine klachten ontstonden, maar ook nog eens makkelijk gelopen. Het begon al goed op dinsdag. Op het programma stond 4 x 5 x 200 met 200 pauze en een seriepauze van 400. De opdracht was om het vooral goed technisch te lopen, ergens op 85 - 90%. Vooraf had ik gezien dat ik dan net boven de 40 seconden zou moeten zitten. De eerste twee rondjes heb ik niet getimed, omdat ik per ongeluk weer op de start-knop drukt in plaats van de lap-knop. Daarna gingen ze van 43 geleidelijk naar 41 tot ik aansloot bij de koplopers en nog 4 x 39 en 1 x 35 liep.
Donderdag 3 x 3000 meter volgens de opdracht extensief, dwz ruim boven 10 kilometer tempo. Ik liep met Berend en Edgar mee en ondanks dat we zeiden dat we te hard gingen liepen we ieder rondje harden: 13:48, 13:32, 13:23.
Zaterdagmiddag tenslotte en rondje over de Zwarte Weg. Ik wilde ongeveer 15 kilometer lopen dus nam niet de kortste weg naar huis. Onderweg probeerde ik mijn hartslag tussen 130 en 135 te houden. Ik liep lekker ongeveer 5:10 per kilometer, Pas de laatste twee kilometer gooide ik het tempo wat omhoog.
Bij alle trainingen had ik het gevoel rustig nog een stukje door te kunnen lopen. Hopelijk heb ik de blessures nu achter me gelaten en kan ik zaterdag bij de clubkampioenschappen Cross een leuke tijd neer zetten.
