Sinds mei 2004 ben ik verslaafd aan het hardlopen. Sindsdien heb ik diverse uitslagen en plaatjes verzameld. Een blog is een mooie manier om ze bij elkaar te houden en jullie (?) ervan te vertellen. Hier vind je een verslag van mijn prestaties en andere hoogte- en dieptepunten.
Ik probeer in ieder geval wekelijks iets toe te voegen. Laat maar weten wat je er van vindt.
Een paar dagen na de UHE vertrokken we voor een korte vakantie naar mijn zwager in Zuid Frankrijk. De bedoeling was om daar in het glooiende landschap een paar rustige duurloopjes te doen, Maar toen we bij de bushalte stonden en de bus er bijna aankwam realiseerde ik me dat ik geen loopspullen (schoenen, kleding en Garmin) had meegenomen. Dat was balen. We besloten dan maar in Frankrijk een sportzaak (Decathlon oid) op te zoeken. Het was toch weer tijd voor een nieuw paar. Het duurde een paar dagen voor we uiteindelijk bij een lokale Sport 2000 waren. De keuze was een beetje beperkt, maar voorzien van een paar Asics Gel Pulse 8, een adidas shirt, mizuno short en puma sokken stond ik wat later weer buiten en omdat de temperatuur wel mee viel (het was bewolkt) besloot ik maar direct een rondje te gaan maken.
Natuurlijk ben ik niet erg bekend in de omgeving, dus zette ik samen met mijn zwager een route uit. Deze zou tussen twee heuvels door omhoog gaan naar een bergruggetje. Daarna afdalen naar de weg bij Lieuran-Cabrières en vervolgens zo vee mogelijk via landweggetjes terug naar Aspiran. Voor de zekerheid maakte ik een foto van de kaart op mijn telefoon:
Ik was nog maar een minuutje of 10 onderweg toen er dikke druppels vielen. De weersverwachting was niet heel slecht dus ik verwachtte niet meer dan een klein buitje (misschien met flinke druppen). Gezien de temperatuur was een beetje afkoeling geen probleem. Waar mijn pad in eerste instantie een smal maar verhard weggetje was, werd het wat later een soort tractorspoor, nog steeds goed begaanbaar, maar het ging ook al de hele tijd licht omhoog (meer dan dat ik Nederland gewend ben). Bij een volgende kruising ging het pad echt omhoog en bovendien ging het over in een pad met losse stenen. Nog prima te doen als je aan het wandelen bent, maar voor een hardloper is het een extra uitdaging omdat je het gevaar loopt uit te glijden of door je enkel te gaan. Door de regen werd het allemaal nog een beet glibberiger. Na een tijdje werd het weer wat minder stijl. Het pad bleef echter het zelfde en op dat moment hoorde ik een donderslag. Daar was ik niet blij mee omdat ik nu boven op een bergrug liep, met niet al te veel bomen, niet de beste plek om te zijn met een onweersbui. Terug vond ik niet een heel goede optie omdat die helling niet heel goed begaanbaar was en bovendien nog minder beschutting had. Daarom liep ik verder in de hoop dat bui niet te dicht bij zou komen.
Het tempo ging onbewust wel omhoog, ik wilde zo snel mogelijk via een meer beschutte route weer naar beneden kunnen. Onderweg passeerde ik een soort schuilhut opgetrokken uit dezelfde soort stenen als waarmee het pas was verhard. Ik was nog niet veel verder toen de bliksem niet al te ver voor me insloeg en ik besloot om terug te gaan de schuilplaats. Daar belde ik even naar huis en wachtte de ontwikkelingen af.
Na een tijdje leek het onweer weer wat verder weg te zijn en ik besloot het er op te wagen. Helaas was ik nog niet zo heel erg ver toen er toch weer dichtbij een inslag was. De schuilplaats was nu wel weer een stuk verder terug dus er zat weinig op om door te gaan. De weg ging nog steeds licht omhoog en af en toe was het wel erg open. Het pad was wel overgegaan in iets meer zand afgewisseld met groten stenen. Op zich beter begaanbaar, maar soms was het wel erg glad. Ik was daarom blij toen ik echt over het hoogste punt heen was. Ik liep wat meer in het bos en even later zag ik de weg. Ik nam vervolgens een verkeerde afslag en kwam op een doodlopend stuk uit. Iets verder vond ik wel het juiste landweggetje, omdat het ondertussen wel erg hard regende spoelde op sommige plaatsen het water van de wijngaarden over de weg, dat leverde weer wat nieuwe uitdagingen op, maar gelukkig bleef dat allemaal doorwaadbaar. Het onweerde wel nog steeds en nu ik over de weg liep, was het ook allemaal weer heel open en ik bleef voor zover mogelijk uit de buurt van alleenstaande bomen of elektriciteitsmasten.
Eenmaal terug in Aspiran voelde ik me weer veiliger. Een enkele dorpsbewoner zal zich wel hebben afgevraagd wie er met dit weer een stukje ging hardlopen. Met geen enkele droge draad meer aan mijn lijf arriveerde ik uiteindelijk weer bij mijn zwager. Omdat ik mijn Garmin niet bij me had, heb ik de route ongeveer uitgezet op afstandmeten
Mijn telefoon was doorweekt en ook mijn nieuwe schoenen hadden een dag in de zon nodig om weer droog te worden.
Drie dagen later had ik tijd voor een nog een rondje. Tijdens mijn eerste loopje had ik mijn hamstring gevoeld, daarom besloot ik een wat vlakkere route uit te zoeken. Dat is allemaal relatief in dit gebied, er zaten voldoende lange stukken vals plat in.
Nu was het prachtig weer en ik kon wat sfeerimpressies vastleggen in een filmpje en een foto van Aspiran.
Sinds half augustus ben ik in overleg met de fysio weer voorzichtig begonnen met opbouwen. De spanning in mijn hamstring was flink afgenomen en de vage moeilijk aanwijsbare klachten werden ook minder. Het begon met een stukje van 2 kilometer en met steeds een stukje verder liep vandaag negen kilometer. De snelheid blijft nog beperkt. Als ik sneller ga dan 4:30 per kilometer is het nog steeds gevoelig. Over het algemeen valt de reactie een dagje later mee en ik heb nu af en toe een dag dat ik mijn hamstring of bil helemaal niet voel. De laatste keer heeft de fysio nog een dry needling gedaan. Nu hoef ik pas over drie weken terug te komen en als het nodig mocht zijn, mag ik proberen om bij de Utrechtse Heuvelrug Estafette een etappe rustig (max 5 min per km) te lopen.
Gister was er een mijlpaal en meetpunt in mijn herstelproces. De Amersfoortse baancompetitie ging van start met een 3000 meter. Het is één van mijn favoriete wedstrijdcycli. Goed georganiseerd gelijkwaardige tegenstand, niet duur en lekker dichtbij. Ik doe daar graag mee en dit jaar kon ik de eerste wedstrijd gebruiken om te testen welk niveau ik heb en of mijn achillespees ook deze belasting aan kan. Over de eindtijd maakte ik me niet te veel illusies. Het zou mooi zijn als ik 12:00 zou kunnen lopen. Over mijn achillespees maakte ik me eigenlijk geen zorgen, een rondje van 3 kilometer mocht geen probleem zijn.
De eerste wedstrijd valt vroeg dit jaar, daarom was het ook frisjes, maar er stond vrijwel geen wind. Ik besloot dat ik in een korte tight en t-shirt moest kunnen lopen, maar voor het in- en uitlopen gingen daar diverse laagjes over heen. Mijn GFR 310 was nogal van slag tijdens het inlopen. Ik liep rustig terwijl het horloge vond dat ik ruim sneller dan 15km/u liep. Thuis zag ik ook een hele vreemde route:
Ik mocht starten in de derde serie met Roger en Emiel. John had op het laatste moment afgehaakt, net als Dick die in de serie voor mij had mogen starten. Emiel liep afgelopen weekend nog 1:24 bij de CPC en zou dus tot veel meer in staat moeten zijn. Roger hoopte 11:45 te kunnen lopen. Ik had een goede start en kon snel naar de binnenkant van de baan op ongeveer 4e positie in het veld. Het tempo voelde goed en ik besloot lekker door te lopen. De doorkomst na 200 meter was ca 45 seconden, prima voor een start. Er werd een beetje van positie gewisseld. Een loper nam wat voorsprong en Emiel nam de kop van het peloton. Ik bleef lekker op de 5e plek hangen. De eerste volle ronde ging in 90-91 seconden. De ronden daarna bleven schommelen tussen 90 en 95 seconden en ik kon goed blijven volgen. Twee lopers van Altis namen even de kop over. Maar even later besloot Emiel dat het harder kon en liep hij uit op de rest van de groep, maar nog wel een stukje achter de eenzame koploper. Ongeveer halverwege liet nummer 4 een gaatje vallen en ik meende dat ik wel iets harde kon. Ik ging er voorbij en kwam weer vlak achter nummer 3, maar 200 meter verder had ik al spijt van deze versnelling. Ongeveer anderhalve ronde liep ik op de 4e plek, toen liet ik me bewust weer inhalen en sloot aan in de hoop in de laatste 200 meter nog wat over te hebben. Op 150 meter versnelde ik, dat leek makkelijk te gaan, maar mijn "concurrent" pareerde de versnelling en ik had het idee dat ik stil viel. Toch was ik met 11:33 tevreden, want het was sneller dan ik vorige week had verwacht.
Emiel liep 11:15 en Roger kwam uit op 12:23. Twee series later stonden er weer 4 Pijnenburgers aan de start. Ze liepen alle vier een sterke race en verbeterden hun tijden van vorig jaar of zelfs hun PR. In de laatste serie bleek Bart weer de snelste van ons allemaal.
Vandaag lijkt mijn achillespees echter een beetje stijfjes. Dat is onverwacht en ik hoop dat dit eenmalig is.
Het duurt nog tot eind april voor ik durf te zeggen dat ik mijn achillespees weer helemaal vertrouw. Ik vind dat ik weer drie maanden gelopen moeten hebben zonder problemen.Daarvan zit al ongeveer de helft er op. Sinds twee weken doe ik met de baantraining weer met de club mee, waarbij ik dan wel wel een aangepast (korter) programma loop. De afstanden per training lopen gestaag op. Gister liep ik voor het eerst, samen met Derk, het rondje Zwarte weg van 14,5 km.
De snelheid is nog niet terug, bij de training van dinsdag lukte het niet om 3 x een serie van 53, 51, 49, 47, 45, 43 seconden neer te zetten. Toch sta ik morgen voor het eerst weer aan de start bij een wedstrijd, want de Amersfoortse baancompetitie begint weer. Ik heb wel de verwachte eindtijd een stukje naar beneden bijgesteld.
Drie keer in de week train ik en daarnaast ga ik ook nog één keer in de week mee als hulptrainer. Dat leidt tot 40 à 50 kilometer per week en er zijn ook pittige trainingen bij. Afgelopen zondag liep ik met vriend Peter een wat langere duurloop, maar wel weer relatief rustig. Ik greep de kans om hem eens wat mooie looproutes uit de omgeving te laten zien, inclusief wat uitdagende heuveltjes en een flink stuk duinzand.
Het was een heerlijk rondje en na die tijd voelden mijn benen alsof ik nog een rondje (van 18 kilometer) zou kunnen, hoewel het de avond (nacht) daarvoor laat geworden was.
Wat een contrast met vandaag. Gisteravond liep ik een 800 meter wedstrijd en inclusief in en uitlopen zal het 6 kilometer geweest zijn, maar vandaag voelt het niet alsof ik die 800 meter van gister nog een keer kan doen. Het was de laatste avond van de Amersfoortse Baancompetitie en ik had een mooi doel voor mezelf gesteld. eerder dit jaar is er een inventarisatie gemaakt van de clubrecords voor masters en daarin bleek de 800 meter bij mannen 50+ op 2:24,6 te staan, Mijn PR op deze afstand stond op 2:25. Een aanval op dat clubrecord leek me mogelijk, waarmee ik ook direct weer mijn PR scherper zou stellen. De serie-indeling kwam maandagavond laat binnen. Ik mocht deze keer weer samen met Martin en Bas, maar ook Robert-Jan van Altis zat in dezelfde serie. Dat zag er op het oog prima uit.
Het was prima loopweer en ik liep weer het gebruikelijke rondje als warming-up. Daarna was het zaak warm te blijven en ik deed wat versnellingen. Bij de start stond ik een beetje in het midden van het veld. Hoewel het kleine series zijn met 8 of 9 lopers was het in de eerste bocht een beetje dringen. Bij het uitkomen daarvan lag ik vierde. Twee junioren namen de kop, daarachter liep Bas. Robert-Jan liep schuin achter mij. De eerste 200 meter ging in 34 seconden. Dat was mooi, maar het voelde als veel te hard. Ik wilde de eerste ronde in 1:10 of net daaronder doorkomen en daarna maar zien wat er mogelijk was. De doorkomst was inderdaad net onder 1:10. Ik was onderstussen weer een beetje in een ritme gekomen en had de snelle start verwerkt. Net voor de derde bocht stak ik Bas voorbij omdat ik voelde dat ik iets harder kon. Na de bocht schoof ik op naar plaats twee en nog voor de 600 meter liep ik op kop. Vanaf 600 meter was het alleen maar heel hard knallen. Toen ik de bocht uitkwam riep de speaker dat er 2 minuten voorbij waren, een tijd onder 2:24 moest dus kunnen. Onverwacht kwam er toch nog iemand hard voorbij. Op de klok zag ik de tijd wegtikken richting 2:20. Hij stond stil op 2:19 toen iik over de streep kwam: de tijd van de winnaar die net voor mij gefinisht was. Ik zat daar zo dicht achter dat ik wist dat mijn missie geslaagd was. Later bleek ik 2:20,97 gelopen te hebben.
In de serie daarna wisten Maarten en Bart daar net onder te duiken. Jos beet voor het eerst zijn tanden stuk op mijn tijd. Ik was diep gegaan, maar het karakteristieke 800-meter hoestje was niet zo ernstig als de vorige keer na de 1500 meter. Maar een dag later voel ik het nog wel, zoete herinneringen aan weer een mooi race.
Het tweede parcours van de zomeravondcup vanaf de atletiekbaan Overvecht ligt me minder goed dan het eerste. Meestal speelt daarbij de gemiddeld hogere temperatuur in mei en juni een rol. Al vaker is het me overkomen dat ik rond vijf kilometer een een dipje krijg, waardoor er een (te) groot verschil zit tussen de eerste en tweede helft. Gister paste in dat rijtje ondanks dat de temperatuur nu prima was. Er stond wel een flinke wind. De belangrijkste oorzaak was dat ik een beetje overmoedig was en na een snelle start besloot om mee te gaan met Jos. Het tempo lag daardoor rond mijn PR, of zelfs iets er boven tegen de wind langs de Vecht. Kilometertijden tussen 3:45 en 3:58.
Daarna moest ik Jos laten gaan en ging het tempo naar beneden. Ik had een flinke marge om weer toch onder de 40 minuten te kunnen finishen, want halverwege kwam ik door rond 19:35, maar die verdween uiteindelijk in rap tempo omdat de kilometertijden opliepen tot 4:10. Ondanks een versnelling in de laatste kilometer eindigde ik nu net boven 40 minuten: 40:04. Het is wel mijn tweede tijd ooit en op dit parcours was ik nooit sneller, maar het verval in de tweede helft vond en vind ik eigenlijk te groot. Positief is wel dat ik tijdens de wedstrijd geen last had van mijn achillespees en ook de dag erna bleef pijnvrij.
Natuurlijk waren ook weer veel andere deelnemers van Pijnenburg. De resultaten waren wisselend. Jan moest helaas uitstappen. Titus en Martin konden niet in de buurt van hun PR komen. Jeroen klaagde over een zware wedstrijd. Jos liep makkelijk naar net onder 39 minuten. Berend was de afgelopen jaren niet meer zo snel geweest en Theo liep weer onder 41. Bart was weer de snelst van ons allemaal, Maarten dook een paar seconden onder zijn al snelle PR en Bas liep meer dan een minuut van zijn PR af. Nog even en ook hij duikt onder de 40 minuten.
Vorige week won mijn zoon twee kaartjes voor Feyenoord - AZ. Dat is zondag as. Jullie zullen me dus missen aan de start van de 2e wedstrijd van de BAV Wintercup. In de afgelopen weken heb ik wel weer een paar mooie rondjes gelopen en flink kilometers gemaakt.
Net als vorig jaar stonden we met een team van de wedstrijdgroep van AV Pijnenburg aan de start on de de naam KDO De Lange Duinen Runners in ongeveer dezelfde samenstelling als vorig jaar. We liepen dit jaar in de volgende volgorde: Menno, Theo, Erik, Petra, Richard, Berend, Gerrie, Dick, John en Marcel. Fred zat weer aan het stuur van de rode bus zodat er altijd voldoende fietsen beschikbaar waren.
Op basis van onze opgegeven verwachte eindtijd mochte we weer relatief laat (8:38 uur) starten en zouden we als het goed is inlopen op de andere teams. Van de vorige keer hadden we een aantal potentiële punten onthouden waar we verkeerd konden lopen. De eerste 4 etappes gingen vlekkeloos en al bij de start van de vierde etappe hadden we onder andere het andere Pijnenburg-team in beeld.
Voor mij stond deze keer de 5e etappe op programma. Volgens de beschrijving van de SicpackRunners zou die er zo uit zien:
Ik startte vrijwel direct met Anita van het andere Pijnenburg team en ging hard van start. Op papier is alles plat, maar gelukkig levert de organisatie ook nog een een hoogteprofiel van de hele route. Het stukje in het rode rechthoekje was dus mijn etappe. Ik had vooral die hoge bult (de Amerongse berg) gezien. Die extra bultjes aan het begin had ik genegeerd. Bovendien dacht ik dat de beklimming aan het eind zo zitten.
Al snel kwam ik er achter dat die bultjes aan het begin niet te onderschatten waren. Het ging venijnig omhoog en soms ook heel hard naar beneden. Weinig mogelijkheid om lekker in mijn ritme te komen. De passage door Amerongen was onverwacht zwaar want die ging de hele tijd omhoog. Daar had ik dus niet op gerekend en daarna begon de klim van de Bergweg. John die bij me reed wist nog te melden dat het een lange klim was. De moed zonk me in de schoenen en ik had het gevoel dat ik mezelf flink op geblazen had. Waar ik in het begin een tempo van ca 4:15 kon lopen, liep het nu op naar boven de 4:30.
Dick fietste een eind vooruit om de route aan te geven. Onderweg passeerden we een grindpad naar rechts waarvan ik het idee had dat we daarin moesten, maar Dick was doorgefietst. Pas ruim 500 m verder (en boven op de berg) kwam hij tot de conclusie dat er iets niet klopte. Daardoor zag mijn route er dus als volgt uit:
Een beetje jammer, gelukkig was het eerste stuk heuvel af. Ik kwam ook weer een beetje in een soort ritme maar ik het kostte me nog steeds veel moeite om rond 4:20 te lopen. Waarschijnlijk had ik de halve van Hopogland ook nog een beetje in de benen. Uiteindelijk liep ik ca 11;3 km in plaats van de verwachte 10 in ongeveer 49 minuten.
In de einduitslag wisten we toch een mooie 5e plaats te halen en we hadden in ieder geval weer veel plezier. Hieronder nog een heleboel foto's als sfeer impressie.
Den Treek
