Een prachtige uitvoering van de bosmarathon

Eind oktober kan de regen met bakken uit de hemel komen. Het ook prachtig weer zijn zoals vandaag en dan is het een feestje bij de Bosmarathon  Met de heldere lucht en zon was het bos prachtig en in de zon zou het op het terrein van AV Pijnenburg prima toeven worden. Bovendien had in de afgelopen weken niet al te veel geregend, ook het parcours lag er dus prima bij.

's Morgens vroeg was het nog wel frisjes tijdens het opbouwen van de tijdregistratie. Het ging gelukkig weer probleemloos en afgezien van een enkele verwisseling bij de inschrijving of de incidentele loper die de chip niet op de schoen had bevestigd verliep de verwerking weer als een zonnetje. Voor de start lag de baan er al prachtig bij:

Florijn van der Vliet wad e eerste winnaar van de dag.

Het mooie weer  verleidde natuurlijk veel deelnemers. In totaal waren het er bijna 600. Daarvan deed iets meer dan 60 mee met de 5 kilometer:

Bij de halve marathon waren het ongeveer 80. Met daarbij de nodige lopers van de wedstrijdgroep van AV Pijnenburg (Niek, Stef, Martin, Titus, Edgar). Bij de start kon Stef nog lachen. Twee rondes later trouwens ook. Niek liep knap naar de dere plaats met 1:27:18.

Het laatste onderdeel was de kwart marathon, met meer dan 150 deelnemers. Ik had de tijd om ook mee te doen, net als vorig jaar. Verder waren Jos, Theo, Dick, Berend, Gerrie, Tugrul, Marcel en Peter van de partij. 

Ik zorgde voor een plekje op de eerste startrij. Daar stonden ook Arnout en Vincent van het Baas running team. Die zouden te snel zijn. Jos kwam er ook bij. Hij besloot met mij mee te lopen. Ik was het omgekeerde van plan. De laatste tijd wordt het verschil tussen Jos en mij in wedstrijden steeds kleiner. Ik hoopte nu met hem mee te kunnen. Zo begonnen we ook. De eerste kilometer naast elkaar, daarna liet ik Jos voor, omdat de paadjes af en toe toch wel smal waren. Na 2,5 kilometer sneed ik een bocht wat slimmer aan en nam de kop weer over. Het tempo leek een beetje gezakt van net onder 4 minuten per kilometer naar net er boven en ik besloot weer iets aan te zetten. Jos bleef in mijn kielzog. Langzaam liepen we naar een andere loper toe die ons eerder had ingehaald. Bij 5,5 kilometer hadden we we 'm te pakken en nog steeds gingen de kilometers in ongeveer 3:57. 

Na 6,5 kilometer had ik het idee dat Jos moest lossen. Dat gaf me wat extra energie en dat was welkom want ik begon de vermoeidheid ook te voelen. Volgens mij Garmin liep nu de kilometertijd weer op naar net boven 4 minuten (4:02). Het kleine stukje stuwwal breekt altijd je ritme, gelukkig was de rest bam het parcours heel goed. Kees moedigde me aan door te roepen dat ik zesde lag. Op het laatste stuk haalde ik nog aardig wat lopers van de halve marathon in, die toch 75 minuten eerder waren gestart. Een eindje voor me liep nummer 5 in de wedstrijd, met een laatste versnelling probeerde ik die nog te pakken. Ik kwam nog wel dichterbij, maar bleef er uiteindelijk 4 seconden achter. Maar een eindtijd van 42 minuten precies was natuurlijk erg goed en toch weer ruim 2 minuten sneller dan vorig jaar. 

Na uitlopen en douchen moesten we nog even wachten op de laatste deelnemer van de marathon:

Daarna zat deze zeer geslaagde uitvoering van de Bosmarathon er weer op.

Clubkampioenschappen baan 2015

Iedereen die lid is van een atletiekvereniging kent waarschijnlijk het fenomeen clubkampioenschappen en veelal worden die in deze tijd van het jaar gehouden. Bij de AV Pijnenburg is dat niet anders. Sinds vorig jaar mogen recreanten, jeugd en masters allemaal op dezelfde dag aan de bak. 's Morgenvroeg de recreanten, daarna een uitgebreid programma van de jeugd met niet alleen looponderdelen maar het hele scala aan atletiek en aan het eind van de dag is de start van de 3000 meter voor de masters.

Ik mocht 's morgens al helpen met de tijdregistratie bij de recreanten en kon ze natuurlijk ook mooi aanmoedigen.

Later op de dag stond ik aan de start bij de masters. Het was maar een klein (select) groepje en deze keer alleen heren, maar gelukkig wel wat mensen waar ik me aan op hoopte te kunnen trekken.

Ik had de lat voor mezelf hoog gelegd.. Drie weken geleden liep ik een PR met 10:48, maar die race was niet goed opgebouwd, door een (te) snelle start had ik in het tweede deel te veel moeten inleveren. Nu iets rustiger starten en met Niek meelopen was de opdracht, met de bedoeling op 10:45  uit te komen. Ik zocht dus Niek en kroop er direct achter, maar er waren er meer die weer met mij wilden lopen, Zo ontstond er een groepje met Erik voorop. Daarachter Maarten, dan Niek, ik, Martin, Bas en Theo. Kees gaf de ronden tijden door. Rondjes van 86 seconden zouden me op 10:45 brengen. De eerste twee gingen goed. Niek had wel een gaatje aten vallen naar Maarten, maar dat duo zou normaliter wat te snel zijn.

De eerste kilometer lag op schema met 3:35. Maar daarna leek Niek het tempo wat te laten zakken. Ik besloot de kop maar over te nemen. Martin volgde en Niek sloot daar achter aan. Bas moest nu ook een gaatje aten vallen. Theo was er al eerder af en werd later ook door Stef ingehaald. Ik moest er steeds iets harder voor werken en de ronde tijden liepen een beetje op. In het begin was het nog 85 of 86, nu werd het 86 of 87. Maar ik zag ook dat ik een beetje buffer had en ik hoopte dat een snelle laatste ronde nog wel kon volgen. Martin en Niek konden echter ook nog steeds volgen, dus dat zou een spannende finish worden. Met nog een ronde te gaan wist ik dat een PR er in zat en ik zette nog een beetje aan. Mijn Garmin registreerde mooi dat mijn snelheid van net boven 3:35 per kilometer weer op liep naar 3:20 en later nog verder.

Later hoorde ik dat Martin er op 200 meter af moest. maar met nog 80 meter te gaan kwam Niek toch weer voorbij en hij versloeg me met 2 seconden. Later gaf hij toee dat hij me bewust de kop had opgedrongen na de eerste kilometer. Veel kon het me niet schelen met 10:42 had ik weer een mooie verbetering van mijn PR gerealiseerd.

Tijdens de wedstrijd hebben we weer een video-opname gemaakt met de fotocamera. Deze keer had ik 'm iets verder van de baan opgesteld, daardoor lijkt de beeldkwaliteit beter. Bovendien kunnen we nu zien hoe de techniek eruit ziet als je vermoeid wordt. Helaas hield de camera er na net iets meer dan 10 minuten mee op.

Gooi en Eemlandcircuit

Meestal loop ik ieder jaar een stuk of vijf baanwedstrijden van 3 of 5 kilometer. Dit jaar was dat er tot nu toe één, een 3 kilometer bij de Amersfoortse Baancompetitie. Daar had ik de gehoopte aanscherping van mijn PR niet gehaald. Gezien de tijden die ik dit voorjaar had gelopen zou het wel weer iets rapper moeten kunnen dan 10:55. Maar zou dat na de vakantie ook kunnen? Bovendien zou ik hier niet in een serie met lopers met ongeveer dezelfde tijd lopen. De kans was groot dat ik de wedstrijd alleen zou moeten doen.

In de loop van de afgelopen week bleek dat ook Martin, Bas en Niek belangstelling hadden om mee te doen. Vanmiddag verscheen ook Marcel aan de start. Maarten en Camiel van het BAAS running team waren er ook maar zouden in veel te snel zijn. Met 16 lopers was de wedstrijd in ieder geval wel goed bezet.

(foto van John)

Gelukkig was er niet al te veel vertraging in het programma en om 15:40 werden we weggeschoten. Ik wilde niet te langzaam beginnen en besloot ongeveer op de 5e plek aan te haken bij een loper van Phoenix. De eerste doorkomst was met 40 seconden hard, maar dat gebeurt wel vaker. Bij de start  riep iemand "79". Dat was dus een rondje van 1:19 en een stuk sneller dan de beoogde 1:28 of net daar onder. Het voelde ook te hard dus ik nam een beetje gas terug en kwam daardoor alleen te lopen. De 4 lopers voor me verdwenen langzaam uit beeld en in de bocht kon ik zien dat een gaatje had geslagen naar Niek, die normaliter wat sneller dan mij zou moeten zijn. Ik besloot om met een strak tempo door te lopen en hoopte op rondjes van 1:25 uit te komen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan als ik naar de registratie van mijn Garmin kijk. De eerste twee kilometers lukte het nog wel een beetje, In de laatste kilometer viel ik een beetje terug naar 1:30.

Het lukte net om niet gelapt te worden door Camiel en Maarten, maar in de laatste 100 meter kwam Niek nog wel voorbij. Een eindsprint zat er niet meer in. Ik had echter al 2 ronden voor het einde gezien dat een PR er wel in zou zitten en uiteindelijk finishte ik na 10:48.

Hier vind je nog meer foto's van John.

Moe na 800 meter?

Drie keer in de week train ik en daarnaast ga ik ook nog één keer in de week mee als hulptrainer. Dat leidt tot 40 à 50 kilometer per week en er zijn ook pittige trainingen bij. Afgelopen zondag liep ik met vriend Peter een wat langere duurloop, maar wel weer relatief rustig. Ik greep de kans om hem eens wat mooie looproutes uit de omgeving te laten zien, inclusief wat uitdagende heuveltjes en een flink stuk duinzand.

Het was een heerlijk rondje en na die tijd voelden mijn benen alsof ik nog een rondje (van 18 kilometer) zou kunnen, hoewel het de avond (nacht) daarvoor laat geworden was.

Wat een contrast met vandaag. Gisteravond liep ik een 800 meter wedstrijd en inclusief in en uitlopen zal het 6 kilometer geweest zijn, maar vandaag voelt het niet alsof ik die 800 meter van gister nog een keer kan doen. Het was de laatste avond van de Amersfoortse Baancompetitie en ik had een mooi doel voor mezelf gesteld. eerder dit jaar is er een inventarisatie gemaakt van de clubrecords voor masters en daarin bleek de 800 meter bij mannen 50+ op 2:24,6 te staan, Mijn PR op deze afstand stond op 2:25. Een aanval op dat clubrecord leek me mogelijk, waarmee ik ook direct weer mijn PR scherper zou stellen. De serie-indeling kwam maandagavond laat binnen. Ik mocht deze keer weer samen met Martin en Bas, maar ook Robert-Jan van Altis zat in dezelfde serie. Dat zag er op het oog prima uit.

Het was prima loopweer en ik liep weer het gebruikelijke rondje als warming-up. Daarna was het zaak warm te blijven en ik deed wat versnellingen. Bij de start stond ik een beetje in het midden van het veld. Hoewel het kleine series zijn met 8 of 9 lopers was het in de eerste bocht een beetje dringen. Bij het uitkomen daarvan lag ik vierde. Twee junioren namen de kop, daarachter liep Bas. Robert-Jan liep schuin achter mij. De eerste 200 meter ging in 34 seconden. Dat was mooi, maar het voelde als veel te hard. Ik wilde de eerste ronde in 1:10 of net daaronder doorkomen en daarna maar zien wat er mogelijk was. De doorkomst was inderdaad net onder 1:10. Ik was onderstussen weer een beetje in een ritme gekomen en had de snelle start verwerkt. Net voor de derde bocht stak ik Bas voorbij omdat ik voelde dat ik iets harder kon. Na de bocht schoof ik op naar plaats twee en nog voor de 600 meter liep ik op kop. Vanaf 600 meter was het alleen maar heel hard knallen. Toen ik de bocht uitkwam riep de speaker dat er 2 minuten voorbij waren, een tijd onder 2:24 moest dus kunnen. Onverwacht kwam er toch nog iemand hard voorbij. Op de klok zag ik de tijd wegtikken richting 2:20. Hij stond stil op 2:19 toen iik over de streep kwam: de tijd van de winnaar die net voor mij gefinisht was. Ik zat daar zo dicht achter dat ik wist dat mijn missie geslaagd was. Later bleek ik 2:20,97 gelopen te hebben.

In de serie daarna wisten Maarten en Bart daar net onder te duiken. Jos beet voor het eerst zijn tanden stuk op mijn tijd. Ik was diep gegaan, maar het karakteristieke 800-meter hoestje was niet zo ernstig als de vorige keer na de 1500 meter. Maar een dag later voel ik het nog wel, zoete herinneringen aan weer een mooi race.

Weer een magische grens doorbroken.

Iedere hardloper kent het: een tijd net onder een minuut voelt beter dan net er boven. Er is gevoelsmatig een groter verschil tussen bijvoorbeeld 40:01 en 39:59 dan tussen 39:43 en 39:41. Dit jaar had ik al twee keer het geluk zo'n grens voor het eerst te overschrijden: een 10 km onder 40 minuten en een 2 km binnen 7 minuten. Gisteravond was de 1500 meter van de Amersfoortse baancompetitie. Ik zou deze afstand pas voor de tweede keer lopen. de vorige keer liep ik 5:12 ik hoopte nu op 5:05.

Meestal ben ik ruim op tijd. Zo ruim dat ik m'n best moet doen om niet weer af te koelen na het inlopen. Deze keer besloot ik iets later te gaan. Na een rondje inlopen

kwam ik weer op de baan toen de serie voor de mijne op het punt stond te starten, precies genoeg tijd voor een paar oefeningen en dan naar de start. In dezelfde serie stond ook Bas aan de start. Marcel had zich afgemeld. Volgens de presentator lagen de opgegeven eindtijden voor deze serie tussen 5:00 en 5:15, een mooie serie.
Het tempo zat er direct goed in, voor het eerst was ik niet aan de binnenkant gestart en aangezien de groep compact bij elkaar bleef, zat er weinig anders op dan iets verder naar de buitenkant te lopen. Er was wat gedrang en Bas liet me bijna struikelen, ook in de rest van de eerste ronde had ik moeite om ruimte voor mijn pas te vinden. Pas na zo'n 600 meter kon ik een beetje naar binnen kruipen.

Tot die tijd had ik ook het gevoel dat het eigenlijk iets te hard ging, maar nu kwam er een beetje ontspanning in mijn lopen. Op zo'n 800 meter werd tegen de meelopen de B-juniore (het meisje met het blauwe shirt op de foto) gezegd dat ze op een schema van 5:03 zat.Dat was mooi, want ik had geen idee hoe hard het ging. Bij het ingaan van de laatste ronde werd er wat versneld en een meneer in een blauw shirt wilde buitenom. Aangezien de man in het rode shirt niet mee ging met de versnelling dreigde ik een beetje ingesloten te raken en de aansluiting te missen. dus ging ik ook buitenom en mee met de meneer in blauw shirt. Op 100 meter voor de finish kwam ik er weer naast en met alles uit kas wist ik er voor te komen en te blijven, terwijl ik uit mijn ooghoeken de klok langzaam naar de 5 minuten zag lopen. Ik bleef er met 4:58 net onder.

Vijftig plus, veertig min

Gister was onder perfecte loopomstandigheden de tweede wedstrijd van de Zomeravondcup bij Maarschalkerweerd in Utrecht. De zon scheen het was met een graad of 10 niet al te warm en de wind was al wat aan het afnemen. Zoals altijd wordt deze wedstrijd bezocht door een goed regionaal deelnemersveld inclusief een flinke delegatie uit Soest. Deze keer stonden aan de start Bart E, Bart vd B, Bas, Dirk, Erik, Jos, Maarten, Marcel, Martin, Titus, Theo en ik. Bij het inlopen kwamen we ook Wim nog tegen die ons op de fiets weer zou aanmoedigen. Bij de start stonden The0, Martin, Titus, Jos, Erik en ik dicht bij elkaar en wisselden onze ambities uit. Aangezien het de eerste wedstrijd van Erik was sinds lange tijd hoopte hij rond 40 minuten te lopen. Voor Martin, Titus en mij is het doorbreken van de 40-minutengrens een lang gekoesterde wens. Jos riep dat we hem dan maar moesten volgen, maar uit ervaring wist ik dat Jos net te hard gaat en van Erik verwachte ik dat ook. Een jongedame in onze nabijheid wilde graag met ons mee.

Het eerste stuk over de baan is altijd een beetje druk en chaotisch. Bijna eindigde mijn race al binnen 150 meter, op het laatste moment zag ik dat er toch pilonnen stonden om de lopers in de juiste (buitenste drie) banen te houden. Met een soort sprong wist ik er één te ontwijken die plots voor mijn voeten opdook. Verder gebruikte ik deze eerste 700 meter om een beetje op tempo te komen en forceerde ik vooral niet om nog even snel wat mensen in te halen. het tempo ging wel langzaamaan omhoog zo dat ik Titus kon volgen die door binnenbocht voorbij kwam en het gat met Erik werd niet al te groot. Ondanks dat we volgens mij rustig begonnen, ging de eerste kilometer volgens mijn Garmin in 3:46. Ik sloot aan bij een groep waarin ook Erik, volgens mij volgden Titus en Martin en de dame met bril op redelijk korte afstand. Ik voelde dat we hard gingen, maar ook dat ik niet in het rood liep. De snelheid bleef mooi tussen 3:50 en 3:55 per kilometer, waarbij natuurlijk geldt dat de kilometers op mijn Garmin net iets korter zijn dan volgens de parcoursmeter, na 5 kilometer had ik een verschil van ongeveer 90 meter. Ondertussen was de groep een beetje uit elkaar gevallen. Erik had wat versneld en liep zo'n 20 meter voor me, met daar achter het snelle deel van de groep, een stukje achter me liep het langzame deel en ik zwom er een beetje tussen in. Ik wist dat we in het tweede deel nog een beetje tegenwind konden krijgen en wilde dus eigenlijk weer in een groep lopen. Zonder echt te forceren kroop ik heel langzaam naar de staart van de groep voor me toe en in het stukje achter fort Marschalkerweerd rond het 5 km punt zat ik er bij. Ik kon direct een beetje opschuiven omdat er wat mensen door de groep heen zakten, die waren even daarvoor ingehaald. Rond 6 kilometer kwam ik achter een loper in een oranje shirt die langzaam naar de kop van de groep toeliep en waar ik mooi uit de wind van kon profiteren. Erik was ondertussen al een aardig stukje verder en begon in te lopen op Jos.

Op het moment dat de man in oranje shirt de kop van de groep overnam, leek het of hij stil viel. Ik ging er voorbij en de oorspronkelijke koploper, een langere man met een wit shirt, nam het tempo weer over. Tussen 7 en 8 volgde mijn langzaamste kilometer met 4:01. Ik zag echter dat ik een marge van bijna 30 seconden had ten opzichte van het schema van 40 minuten. Nu liep ik samen met deze man in een wit shirt. Hij deed het meeste kopwerk en we kwamen bij een groepje met twee dames en Manuel. Meestal eindig ik ruim achter Manuel, deze keer haalde ik hem in in de laatste kilometer. De man in het witte shirt had nog iets meer over dan ik en ik moest hem laten gaan. Bij het betreden van de baan hoorde ik de speaker zeggen dat de klok nu richting 38:20 ging, Alsof ik nog meer motivatie nodig had, zie mijn slotsnelheid van 3:22. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik later op de uitslagen zag dat ik zelfs onder 39:30 had gelopen: 39:21

Dat het ideale omstandigheden waren blijkt ok uit de regen aan PR's van de overige Pijnenburgers: Bas, Bart E, Maarten, Martin, Titus waren nog nooit sneller.

De eerste twee kilometer

Voor alles is een eerste keer. Ik loop al een tijdje wedstrijden, ook op de baan. Korter dan 3 kilometer komt echter weinig voor, alleen bij de Amersfoortse Baancompetitie en daar was dit jaar voor het eerst een 2000 meter in het programma opgenomen. Die afstand is ook voor de overige lopers in mijn groep ongewoon. In de weken voorafgaand werd al een beetje gespeculeerd op wat een haalbare tijd zou zijn. De 7 minuten grens werd als een scherpe maar haalbare grens geschat. Dat leek me een mooi doel.

Voor de start was er de gepaste spanning bij het deelnemersveld, We sotonden al helemaal klaar toen het bericht kwam dat we nog twee minuten hadden. In de voorgaande serie was de totdantoe snelste tijd van 7:03 neer gezet en ik had gezien hoe Rene een (te) snelle start moest bekopen met een flink verval van ca 15 seconden in de tweede kilometer.

Eindelijk mochten we weg en ik had weer een mooi plekje in de binnenbocht weten te bemachtigen. Direct vanaf de start nam René vd Veen (nr 262 op de foto hieronder) de kop met een flink tempo. Ik haakte aan maar vond het wel hard gaan.

Dat bleek te kloppen, want op 200 meter stond Kees te tellen, 36, 37, ... De eerste 200 ging in 37 seconden. René riep dat het te hard ging en ik gaf hem gelijk. Ik was blij dat he=ij het tempo iets liet zakken en bleef op mijn gemak op de 2e plek lopen.

In de bocht na de 1e volle ronde hoorde ik dat we werden ingehaald. Xander nam de kop over en bij het uitkomen van de bocht stak ik ook René voorbij om te proberen bij Xander aan te haken. Hij liep echter net te hard en na nog een bocht was ik het contact met hem kwijt. Even later kwam Vincent voorbij. Dat was degenen die ik al eerder had verwacht. De doorkomst van de eerste kilometer liep ik in zijn kielzog naar ca 3:26. Zijn tempo was ook net te hard. Heel langzaam liep hij naar Xander en bij mij vandaan. Op mijn tandvlees liep ik de resterende 1000 meter, vastbesloten om het tempo niet te veel te laten zakken.

Met nog 600 meter te gaan had ik zelfs even het idee dat ik weer iets dichter bij Xander en Vincent kon komen. Maar zij begonnen te duelleren om de eerste plaats en versnelden. Op 300 meter van finish begon alles toch wel aardig pijn te doen, maar de wetenschap dat ik op een tijd van onder 7 minuten liep, gaf me voldoende motivatie en in 6:54 kwam ik over de streep.

In de serie daarna liep Jos tot 1 ronde voor het einde onder mijn tijd, maar met een enorme eindsprint dook hij er net 1 seconde onder.

Bosmarathon 2014

Er zat een wereld van verschil tussen de Bosmarathon van 2014 en die van het voorgaande jaar. In 2013 viel de hele dag regen, zo erg dat de wedstrijd uiteindelijk halverwege afgebroken moest worden. Dit jaar fietste ik 's morgens in een mooi zonnetje naar de baan om de tijdregistratie te installeren en kon na een half uurtje wat plaatjes via twitter verspreiden om eventuele twijfelaars nog te verleiden om naar Soest te komen.

Al snel druppelden de eerste lopers binnen en om 10:30 vertrokken de deelnemers voor de lange afstanden (hele en 3/4 marathon) en de estafette-teams. Daarna volgde de jeugd en dat zorgt altijd voor boel extra gezelligheid. zie ook de foto's op de site van de Bosmarathon. Een uur later was de start van de 5 kilometer. Deze keer deed Derk ook mee, samen met Wil-Anne:

Een paar weken eerder hadden ze meegedaan met de Mud Masters, dus deze 5 kilometer was een peulenschilletje.

Ons Gateway-systeem deed het zonder haperingen. Kijk mij eens blij zitten achter de laptop.

Vanaf die plek kon ik prima de verrichtingen van diverse bekenden volgen. Bart liep een mooie hele marathon, Titus en Martin een halve. Diverse bloggers deden ook mee. Lees hier de verslagen van Jantiene en Ruud. Het team van de wedstrijdgroep met Marcel, Edgar, Bas en Jos liep naar de tweede plaats.

Ik had ook de gelegenheid om zelf een stuk te lopen en stond om 13:45 aan de start voor de 10,5 km. Dezelfde afstand werd o.a. ook gelopen door Michiel (uit de A-groep), Dirk, Erik en Dick. Het lukte niet meer om een heel mooi plekje op de eerste rij te veroveren en had daardoor wat oponthoud bij de start.

Erik en Raymond, een oude bekende van de BAV Wintercup liepen een eindje voor me. Langzaam liep ik in op Raymond en ik haalde hem in na ca 3,5 km. Het gat met Erik bleef schommelen tussen 50 en 100 meter. Het parcours lag er prachtig bij, maar is traditioneel zwaar, regelmatig moet je uitwijken voor een plas of erg modderig stuk en op andere delen voel je de grond een beetje zuigen aan je schoenen, moet je om boomwortels heen of glibber je een beetje weg. Ondanks dat ik Erik in het vizier hield bleef het zwaar. Een echt heel hoog tempo kon ik op de een of andere manier niet maken, het bleef zo tussen 4:15 en 4:20, met af en toe een uitschieter.

In het tweede deel had ik het idee dat ik toch iets dichter bij Erik kwam. en na 9 kilometer ging dat ineens sneller. Met nog ongeveer een kilometer te gaan, ging ik er voorbij. Hij kon niet aanhaken. Voor de laatste paar honderd meter over de baan had ik nog een flinke tempoversnelling over en ik kwam na 44:26 over de streep. Dat was in ieder geval (alweer) een PR. Ik bleek overall 6e geworden te zijn. Voor een plaats op het podium had ik toch meer dan 4 minuten sneller moeten lopen, maar je kan niet alles hebben.

Club kampioenschappen

In oktober houden veel atletiekverenigingen interne clubkampioenschappen. AV Pijnenburg deed dat voorheen op twee dagen. Op zaterdag liepen de loopgroepen (recreanten en wedstrijdatleten) 1500 of 3000 meter op de baan en op zondag deed de jeugd een meerkamp. Dit jaar werd alles gecombineerd op één zaterdag en afgesloten met een barbecue. De wedstrijdgroep was als laatste aan de beurt. Onze start stond gepland om 15:15. Daarvoor hielp ik mee me de tijdregistratie van de jeugd bij hun wedstrijden over 400, 600, 800 of 1000 meter.. Een gezellige boel met atleten en atleetjes die tot het uiterste gingen en dat ales onder prachtige weersomstandigheden.

Een beetje aan de late kant begon ik aan mijn eigen warming-up. Ik had net genoeg tijd voor een paar rondjes en wat oefeningen. We stonden met 14 atleten aan de start, 2 dames en 12 heren. In bijna elke categorie zou het voor iedereen prijs zijn, maar in de categorie 45+ waren 5 deelnemers voor 3 prijzen. En dat is natuurlijk net de categorie waar ik in loop. Normaliter zijn Bart en Jos ruim te snel. Titus, René en ik zouden strijden om brons. Ik probeerde weg te gaan op rondjes van 90 seconden en daarna zou ik verder wel zien.

Direct vanaf de start gingen Jos en Bart snel weg, vergezeld van René, die zelfs de kop pakte. Daarachter ontstond een groep aangevoerd door Bas en Martin waarin ik op de tweede rij liep naast Theo. Later ontdekte ik dat ook Titus, Selina en Maarten in deze groep liepen. De start was hard het eerste rondje ging rond in ca 85 seconden, daarna zakte het tempo wat.

Een rondje later nam Titus het tempo over en ik besloot direct aan te sluiten om te voorkomen dat er een gaatje zou vallen. Bas en even later Martin gingen er af. Ik bleef een kilometer in het kielzog van Titus. Het ging redelijk eenvoudig. Op een zeker moment had ik de indruk dat Titus wat inzakte en Stef liep vanaf de kant dat iemand anders moest overnemen. Hoewel ik eigenlijk nog had willen wachten tot de laatste kilometer, nam ik nu 300 meter eerder de kop over en blijkbaar deed ik dat zo hard dat er direct een gaatje ontstond. Het was nog te ver om echt vol uit te gaan. Ik probeerde vooral het tempo strak te houden, Aan de aanmoedigingen te horen werd het gaatje steeds ietsje groter, maar wie er achter me liep wist ik niet. Het gaatje met Jos voor me leek zelfs weer wat kleiner te worden en de laatste ronde perste ik er nog een versnelling uit. Op 200 meter voor het einde riep Kees een tussentijd die klonk als 10:16. Dat betekende dat ik met een snelle laatste 200 meter onder de 11 minuten zou lopen. De klok tikte de laatste seconden weg, ik zag: 10:50, 10:51: 10:52, 10:53 ... Ik liep onverwacht zelfs een nieuw PR.

Uiteindelijk was mijn eindtijd 10:55. Net iets langzamer dan ik had gedacht, maar wel 1 seconde onder mijn PR. Zoals je uit de rondetijden hieronder kunt zien heb ik vooral een hele mooie fvlakke race gelopen met als afsluiting het snelste rondje van iedereen.

Naam	Plaats	Prestatie	Ronde 1	Ronde 2	Ronde 3	Ronde 4	Ronde 5	Ronde 6	Ronde 7	Ronde 8
Bart Eigenhuis	1	10:29	0:41	1:23	1:22	1:23	1:26	1:26	1:28	1:23
Jos Bloem	2	10:42	0:41	1:25	1:23	1:26	1:27	1:30	1:32	1:21
Richard Voorintholt	3	10:55	0:42	1:29	1:31	1:29	1:29	1:29	1:28	1:20
Titus Blom	4	11:12	0:43	1:28	1:30	1:29	1:30	1:31	1:32	1:31
Rene Hilhorst	5	11:29	0:40	1:26	1:31	1:34	1:35	1:37	1:36	1:34

Het was bovendien weer goed voor een derde plaats.

Moeizaam, maar wel weer een PR.

De ene keer is de voorbereiding voor een wedstrijd beter dan de andere keer. Op diverse punten had het beter gekund voorafgaand aan de Halve van Hoogland 2014. Ik had na de vakantie niet al te veel lange duurlopen gedaan, welgeteld één van meer dan 16 kilometer. De dag voor de start was ik nog druk geweest met allerlei klusjes en 's avonds had ik het laat gemaakt en een paar wijntjes gedronken. Bovendien was mijn nachtrust niet helemaal ongebroken. Al met al niet ideaal en dan stond er ook nog eens een flinke wind, maar daar had ik geen invloed op.

Afgezien van de wind was het verder wel lekker loopweer, de temperatuur was in vergelijking met vorige week een paar graden gezakt en de kans op regen was klein. Ik kon dus lekker op de fiets en toen er toch nog een klein buitje viel, zat ik net in de tent om mezelf om te kleden. Op het startterrein trof ik al Titus en Daan. Ook oud-voetbalteam genoot Herman was als lid van de organisatie aanwezig, Het inlopen ging traditioneel moeizaam, maar tegen de tijd dat ik terug was op het feestterrein was ik in ieder geval lekker warm. Snel mijn jack in mijn tas en die even snel bij de garderobe afleveren. Dat was het plan, maar de afhandeling daarvan duurde zo lang dat ik direct in het startvak moest gaan staan om niet veel te ver naar achteren te staan.

Ik wist dat de eerste fietspaden niet al te breed zijn, maar ik stond blijkbaar iets beter dan vorig jaar en had niet al te veel last van opstoppingen. Al snel zat ik op het geplande tempo van 4:18 per km. Ik hoopte dat er ergens een groepje zou ontstaan waarin ik het eerste stuk met tegenwind (kilometer 3 naar kilometer 4) kon overbruggen. Maar de groepjes waar ik bij aansloot liepen een stukje langzamer dan ik en de individuele lopers die mij inhaalden liepen net iets te hard. Eén van die snellere lopers (met een geel shirt) leek voor mij weer iets stil te vallen en even later sloot ik bij hem aan. Hij keek erg veel op zijn horloge. Blijkbaar had hij zich een een doel gesteld qua tempo en/of hartslag, maar in mijn beleving fluctueerde zijn snelheid nog al en zo kwam het dat ik de kop weer overnam en hij achter mij liep precies in dat stuk met wind tegen. Bij het tunneltje onder de N199 had ik een klein gaatje en haalde ik ook een dame in. Maar ik merkte ook dat mijn tempo wat aan de hoge kant begon te worden en mijn hartslag liep op van 80% naar zo'n 85%. De eerlijkheid gebiedt om te zeggen dat ook mijn tempo niet lekker constant was. De kilonetertijden schommelde tussen 4:11 en 4:23.

Ergens rond 5 kilometer sloot de loper met het gele shirt weer bij mij aan. Met hem in mijn kielzog probeerde ik zo constant en ontspannen mogelijk door te lopen. Vanaf 7,5 kilometer volgden ongeveer 4 kilometers met veel tegenwind vooral de open stukken door de weilanden waren erg zwaar. Heel langzaam liepen we naar nog een paar verspreide andere lopers, maar de weg voor me was vooral leeg en ik mocht al het kopwerk doen. Omdat ik probeerde het tempo constant te houden begon mijn hartslag wel op te lopen naar 90% en soms daarboven. De kilometers vlogen echter voorbij, dus ook voor mijn gevoel zat het tempo er nog goed in. Het 10 km punt bereikte ik na 43:36. Een tijd onder anderhalf uur leek niet meer haalbaar, maar met een klein verval zou een PR nog wel moeten kunnen, dan moest ik in staat zijn om de kilometertijden onder 4:30 te houden.

Op het punt dat we de wind achter kregen nam de loper in het gele shirt de kop over. Ik kon hem een kilometer volgen, maar moest er toen af, vanaf 14 kilometer lukte het ondanks wind achter niet meer om mijn tempo onder 4:20 te krijgen, maar nog wel sneller dan 4:30 en de kilometerpaaltjes kwamen nog steeds geruststellend snel voorbij. Ik zat nog steeds op PR schema, maar moest er voor blijven strijden. In de laatste 500 meter wist nog weer iets te versnellen en ik kwam net binnen de 1:33 over de streep. Daarmee haalde ik zon 30 seconden af van mijn PR.

Dat de laatste meters niet makkelijk waren kun je zien op deze foto van Jan Willem.

Mijn eindtijd was 1:32:55. Vooraf had ik gehoopt dichterbij 1:30 te komen, dus een beetje gemende gevoelens had ik wel na afloop, maar het is een PR en met een iets betere voorbereiding moet er meer inzitten. Titus, Daan, Bart en Selina liepen overigens naar hele mooie tijden: 1:29:00, 1:28:15, 1:24:07 en 1:26:54.

18:46

Helemaal onverwacht is het niet. Op de één of andere manier valt op dit moment alles op z'n plek. drie weken geleden liep ik makkelijk naar 19:28 op de 5 kilometer, net boven mijn PR. Een week later was er een PR op de 3 kilometer en vorige week dook ik ruim onder mijn PR op de 10 kilometer. Bij de derde wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie (weer een 5 kilometer) verwachtte ik weer onder mijn PR te kunnen duiken. Deze keer zat ik in een mooie serie samen met Jos, Titus, Martin en Sjaak en een groepje deelnemers die vorige keer tussen 1*:45 en 19:30 hadden gelopen. Ik zou proberen rondje 92 te lopen om op 19:10 uit te kunnen komen, onder mijn PR van 19:23.

De dag ervoor was ik nog flink aan het tuinieren geweest, maar die stijfheid raakte ik tijdens het inlopen wel kwijt. Deze keer stond ik niet helemaal vooraan bij de start, maar wel aan de binnenkant. Veel lopers van ongeveer hetzelfde niveau betekende wel een beetje dringen, maar gelukkig gingen we niet als gekken van start. De doorkomst na de eerste 200 meter was rond 44 seconden. De eerste volle ronde ging in ongeveer 90. Ik vocht wat voor een goed plaatsje in de groep, niet al te ver achter Martin, die rondjes 90 wilde lopen. Een loper dook voor me ertussen, maar liet vervolgens een gaatje vallen, dat was niet de bedoeling, dus versnelde ik even om hem weer in te halen en aan te sluiten. Maar een half rondje later gebeurde weer hetzelfde. Weer stak ik hem voorbij, waarbij ik hem waarschijnlijk een beetje al te krap inhaalde een beetje afsneed, maar ik wilde zuinig blijven lopen, langs de binnenkant, niet op kop, maar wel attent zodat ik zolang mogelijk mee zou kunnen gaan met versnellingen. Ongeveer halverwege kwam Titus voorbij en maakten we een treintje van drie AVP-ers aan kop van het groepje. Ik lette niet op tijden, pas bij 3 kilometer zag ik dat we onder 11:30 liepen en dat ik dus ruim binnen het schema van 19:10 zat. Bij Martin was het beste er ondertussen een beetje af. Ik bleef achter Titus en ene Thomas in de kop van het groepje lopen. Titus nam de kop over en ik volgde hem, met nog een kilometer te gaan, nam ik de kop over. ik nam het risico dat Titus me uiteindelijk met zijn eindsprint nog zou verslaan. In de laatste ronde kwam een andere loper (Gosse) voorbij, ik probeerde hem te volgen, maar moest een klein gaatje toestaan. Maar ik zag dat we wel weer dichterbij Jos kwamen. Bij het ingaan van die laatste ronde had ik gezien dat een tijd onder 19 minuten mogelijk was. Op 200 meter riep Kees 18:05 als tussentijd, dus ik zat goed. Met nog 100 meter probeerde ik alsnog naar Gosse toe te lopen en tot mijn verbazing werd het gat ineens kleiner en wist ik hem op de streep (met 0,1 seconde) te verslaan. Titus kwam een paar seconden later over de streep. Ik had niet op de tijd gelet, maar onder 19 minuten was in ieder geval gelukt. Edgar feliciteerde me zei dat ik ongeveer 18:47 gelopen zou hebben. Ongelofelijk.De officiële tijd zag ik vanmorgen: 18:46

Uit mijn Garmin data blijkt dat ik het ook weer gelukt is om redelijk vlak te lopen. De eerste en laatste kilometer waren met ongeveer 3:38 het snelst daartussen gingen ze in ca. 3:44.

Elke week een wedstrijd

Eigenlijk wilde ik als titel "Elke week een PR" zetten, maar dat vond ik wat te gortig. Het is wel een feit dat ik in deze periode van het jaar veel wedstrijden loop en aangezien het lijkt of er wat dingen op hun plaats vallen. loop ik ook mooie tijden. Maar zo mooi als gister had ik toch echt niet verwacht. Gisteravond was de eerste wedstrijd van de Zomeravondcup in Utrecht in 2014. Het parcours bij Maarschalkerweerd was in vergelijking met twee jaar geleden een beetje aangepast, er stond een flinke wind en de het was niet al te warm, maar mooie omstandigheden voor een snelle wedstrijd. Gezien mijn vorm durfde ik wel een aanval op mijn PR te doen. Ik zou proberen 4:10 per kilometer als bovengrens aan te houden, dan moest onder 41:30 wel kunnen.

De Zomeravondcup is populair bij de masters van AV Pijnenburg en zo trof ik voor de start (in alfabetische volgorde): Aaldrik, Adry, Bas, Dick, Edgar, Esther, John, Jos, Lotje, Marcel, Martin, Sjaak en Theo. Allemaal met hun eigen plannen. Martin en Theo zouden wel in mijn buurt finishen. Van Aaldrik wist ik niet wat ik kon verwachten en Bas zou proberen om mij een tijdje te volgen. Samen met Marcel liep ik een stukje in en na nog een paar rondjes op de baan, sloot ik vlak voor het startschot aan in de groep lopers bij de start. Deze keer was ik niet afgekoeld. het was even dringen want we liepen bijna twee rondjes op de baan. eerst in de banen 5, 6, en 7 en daarna in baan 7 en 8. Op de baan gaat het altijd hard, ik zag vanuit mijn ooghoek tempo's van rond 3:50. Het was dus niet zo gek dat de eerste kilometer in 3:51 ging. Wel veel harder dan 4:10, dus ik liet tempo een beetje zakken. Bas liep vlak achter me en Martin kwam langzaam voorbij en liep een beetje weg. Jos, Theo en Aaldrik liepen ergens voor me.

We kwamen op bekend terrein, langs het Oude Tolhuys en onder de snelweg door. Ik liep in wisselende groepjes, soms liepen er een paar weg, dan haalde ik deze of anderen weer in en omgekeerd. De kilometertijden bleven rond 4:00. Ik vond het eng hard. De voorgaande keren moest ik zo'n snelle start in het tweede deel dubbel terugbetalen. Maar dan begon het verval al na zo'n 3 kilometer. Deze keer kon ik blijven doorlopen. Ik trok een tijdje op met een dame in een paars shirt. Op het stuk met de wind mee probeerden we bij een groepje te komen met Aaldrik en Martin, zodat we daar tegen de wind in profijt van hadden. Op het moment dat we bij Aaldrik kwamen, was het groepje helaas uit elkaar gevallen. We liepen Aaldrik voorbij, op weg naar de volgende afvallers uit dat groepje. Daarbij hoorde ook Theo, die last had van kramp of steek. Helaas moestik lossen bij de dame met paars shirt. De afstand naar Martin bleef ongeveer gelijk. Zo rond de 7e kilometer had ik een dipje en liep het tempo terug naar 4:07. Ik zat nog steeds ruim onder het schema van een PR. Aaldrik kwam weer voorbij en ik kon even aanhaken. In een scherpe bocht verloor ik het contact en moest hem laten gaan. Dit was wel genoeg om weer op tempo te komen, ik liep weer rond 4:00, deze keer kop over kop met een dame in een rood shirt, die ik had bijgehaald. Met nog 1500 meter te gaan zag ik dat het gaatje met Martin wat begin te slinken. Ik kon de finish ruiken en versnelde automatisch iets. Met nog een kilometer te gaan besloot ik te proberen om Martin in te halen. Toen we de baan opliepen was het gat nog zo'n 25 meter. Op 150 meter van de finish haalde ik hem in en trok hard door richting de finish. Adry die al gefinisht was riep dat ik op 40 minuten zat. Op de klok bij de finish zag ik inderdaad 40:... staan. Zelf drukt ik af op 40:10 Dat is een verbetering van mijn PR met ongeveer 1:20. Officieel blijkt het zelfs 40:05 te zijn. Die 5 seconden kunnen er ook nog wel een keer af.

Misschien toch elke week een PR?

PR op 3000 meter

Na mijn optreden bij de Amersfoortse baancompetitie van twee weken geleden zei Edgar dat ik weer helemaal terug leek. En ik moest hem in de week daarna gelijk geven. Op donderdag deed ik het rustig aan bij een piramideloop van 6, 8, 10 , 8 en 6 minuten. Althans in het begin bij de 10 minuten liepen we weer heuvelaf vanaf 't Soester Hoogt en ik liet me lekker gaan. Daarna hield ik het hogere tempo eenvoudig vast. In de laatste 6 minuten liep ik zelf Theo en Stef voorbij. Het ging allemaal erg makkelijk.

In het weekend stapte ik op de terug vanbezoek aan mijn schoonouders al bij het Henschotermeer uit de auto en liep prachtige route door de bossen langs de Leusderhei, met een beklimming over de Treekerweg naar Soesterberg. Daarna dwars over de vliegbasis en via de Paltzerweg (met weer een mooie klim) terug naar huis.

In totaal was het 17,5 kilometer. Helaas kreeg ik tegen het einde last van een blaar, waarschijnlijk zat mijn sok niet helemaal goed. Gelukkig was het geen groot ongemak. Dinsdag had ik al geen last meer van. Toen deden we 15 x 200 meter op de baan (200 meter rust) waarvan de eerste 100 meter intensief, dan 50 meter extensief en dan nog 50 meter 50 intensief. Geen lange training, maar wel veel snelheidswerk. Mooi voor de 3 km wedstrijd die een week later op het programma zou staan.

Eerst was er nog een testloopje op donderdag. Twee rondjes op het oude parcours van de clubcross. We stonden met 23 lopers aan de start van de gecombineerde wedstrijdgroepen. De snelle jonge jongens zou ik laten gaan en verder zouden we wel zien. De eerste 700 meter liep ik het sppor van Theo, zonder me te forceren. Titus was een stukje voor ons uit in een groepje van 3 beland. Na 700 meter nam ik de kop over van Theo en liep heel makkelijk naar dat groepje toe. Voor mijn gevoel vielen ze een beetje stil, dus ik liep er direct voorbij. Even haakte Niels aan, maar al snel liep ik alleen verder. Iets ahter me hoorde ik wel het karakteristieke getik van de voetpod van Titus. Voor me liep nu nog Kees, die sneller was gestart. langzaam kwam ik dichterbij en een kilometer verder sloot ik aan. Kees liet me op het smalle pas eerst niet passeren. Pas waar het wat breder was, kon ik er langs. Zo ging ik de tweede ronde in met steeds Titus binnen gehoorsafstand, Kees had al snel moeten lossen. De laatste kilometer begon ik het zwaar te vinden en ik ik hield rekening met een eindsprint van Titus, maar probeerde het tempo strak te houden. Titus kwam niet meer langszij en ik bleek 8e geworden te zijn in 16:41.

De verwachtingen voor de 3000 meter van gister waren daarom hooggespannen. Ik had al eens 10:59 gelopen en hoopte daar weer in de buurt te kunnen komen. 11:15 of lager was mijn doel, rondjes van 90 of sneller. Ik zat in een prima serie, samen met alweer Titus. Onder het toeziend oog van Theo en Edgar gingen we van start tegen 9 uur. Er zouden een paar te snelle mannen in de serie zitten, maar aanpikken bij de subtop zou moeten kunnen. Ik kon mooi direct in de binnenbocht starten en na een klein duwtje had ik een mooi plekje.

Na 400 meter schoof er nog iemand voor me in en zo werd het een lang lint. Titus zu ergens achter me zitten, maar daar had ik geen oog meer voor. De loper voor me (Marcel Broekema) liet een klein gaatje vallen naar de voorste 6 anderen. Toen ik dat zag overwoog ik even om er overheen te gaan, maar vond het risico van forceren te groot. Het tempo voelde goed, ik keen niet te veel op klok. De eerste kilometer ging in ongeveer 3:36. Best snel, maar ik had het idee dat Marcel begon in te zakken. Op het volgende rechte stuk tegen de wind in bleef ik nog achter hem, maar in de daarop volgende bocht kon ik mezelf niet meer inhouden en nam de kop (hard) over. Nu hoopte ik dat het geen toneelspel was en dat hij nu van mij ging profiteren. Maar ik kreeg het idee dat ik een klein gaatje had. Kilometer 2 ging wel iets langzamer, net boven 3:40. Ik begreep dat ik precies op 11 minuten rond zat. daar wilde ik natuurlijk wel onder en dus ging het tempo weer wat omhoog. Bovendien waren twee van de oorspronkelijke kopgroep afgewaaid. Ze vormden een mooi richtpunt voor me. Met nog zo'n 600 meter had ik de eerste te pakken. Martin moedigde me aan met de mededeling dat ik op 11 minuten rond koerste. Bij het ingaan van de laatste ronde wist ik dat het moest kunnen. In de laatste 200 meter probeerde ik nog iemand in te halen, maar die wist nog net voldoende te versnellen. Op de klok bij de finish zag ik de tijd oplopen van 10:50 en volgens mijn eigen waarneming hield ik voldoende over, dus helemaal gelukkig kwam ik over de finish. Het bleek uiteindelijk 10:56 te zijn.

Het was een avond van PR's. Marcel, Bas en Martin scherpten hun PR aan. Jos zat er maar net boven. Een mooie avond voor AV Pijnenburg.

2 PR's binnen een week

Nog maar net bekomen van de verbazing over een PR op de Sylvestercross, stond ik gister aan de start in Woudenberg voor de Florijn Winterloop. Een prima georganiseerd evenement op een schappelijke afstand met een mooi rondje over goede wegen zonder extreme hoogteverschillen en waarbij rekening is gehouden met de meest voorkomende windrichting. Voorinschrijven is niet noodzakelijk, zodat je op het laatste moment de weerssituatie kunt bekijken om over je deelname te beslissen. Vroeger wilde het in Nederland nog wel eens sneeuwen of vriezen begin januari. De voorgaande twee jaar was dat niet het geval en ook deze keer stond niets mijn deelname in de weg.

Op donderdag had ik nog lekker getrained: 9 x heuvelop op de Kolonieweg, vooral op souplesse, waarbij mijn hartslag niet al te veel omhoog schoot. Ik kon dus fris aan de start staan. Het inlopen voor een wedstrijd is nooit een graadmeter, ook deze keer had ik de indruk dat een tempo van 5 minuten per kilometer ongeveer het maximaal haalbare zou zijn. Vorige jaren was er een relatief grote deelname van AV Pijnenburg, maar deze keer deden alleen Gerrie, Lotje en Selina mee. Vlak voor de start zagen we ook nog Jan H. Ik had een plekje redelijk vooraan op het smalle weggetje. We stonden dicht tegen elkaar aan, dus echt koud werd ik niet ondanks dat ik lekker in mijn korte tight en kort shirt zou gaan lopen.

Ondanks mijn PR van de Sylvestercross had ik geen hele hoge verwachtingen. De tijd op de Montferlandrun van een maand eerder was niet heel scherp. Als ik onder 1:12 zou lopen was het al mooi. Ik hoopte door behoudend te beginnen met kilometer van 4:25 wat over te houden voor de laatste 5 kilometer, die traditioneel moeilijk zijn. Dat betekende dat ik de verleiding moest weerstaan om direct mee te gaan met de mensen om me heen, maar eerst mijn eigen tempo moest zoeken. Dat ging bijzonder goed. Ik hield het tempo op mijn Garmin een beetje in de gaten en het lukte om de eerste kilometer door te komen in 4:22. Dat was een stukje langzamer dan vorig jaar (4:11). In de vogende kilometers bleef ik de handrem er op houden. Als ik het idee kreeg dat het wat harder ging controleerde ik dat op mijn Garmin en paste ik mijn tempo aan. Dat betekende dat ik af en toe bewust loste bij een groepje waar ik in liep, maar dan kwam er wel weer een volgend groepje. De kilometers 2 t/m 6 gingen zo tussen 4:18 en 4:22.. Zoals je hieronder kunt zien was dat ongeveer gelijk aan vorig jaar en iets sneller dan 2011. Opvallend in die vergelijking is dat kilometer 6 altijd een beetje langzamer is.

Ondertussen had ik een aantal lopers weer ingehaald die me eerder voorbij waren gelopen. Een lange kalende man en een groepje met 3 dames die op dat moment rond de 10e plaats (dames) in de wedstrijd liepen. Vanaf kilometer 6 ging mijn tempo wat omhoog, misschien door dat groepje? Er volgden 3 kilometers van 4:14, één van 4:17 en weer één van 4:14. Ik liep langzaam van loper naar loper, bleef er even bij en liep weer weg. Het leek erop dat er een scherpe tijd in kon zitten. Dat werkt altijd motiverend. Als het zou lukken de overige kilometers ook onder 4:25 te houden, moest ik in de buurt van 1:10 kunnen komen. Maar het gevreesde stuk begon nu pas. Ik liep op dat moment samen met iemand anders die bekende nog nooit zo hard gelopen te hebben. Ik zag zelf dat mijn tempo onder 4:10 lag en hield even in. Het was te vroeg om nog te forceren. Zo liepen we een stukje samen onder andere langs huize den Treek. Daar zit nog een klein klimmetje. Vervolgens kwam er nog een stuk tegen de wind. Ik forceerde een beetje om naar een duo voor me toe te lopen en bleef er vervolgens even achter hangen. Dit zwaare stuk ging wel iets langzamer, maar met tijden weer rond 4:20 was ik zeer tevreden.

Toen we de bocht naar de laatste kilometer ingingen, probeerde ik buiten om weer op kop te komen bij deze twee lopers, maar daarbij moest ik vol door de wind, dat was te veel van het goede. Iets verderop moest ik ze toch laten gaan. In de laatste paar honderd meter kon ik nog wel weer tempo maken door vooral op techniek hard te gaan, dat werd dus toch mijn snelste kilometer (4:13). Met de finish in zicht kreeg ik vleugels toen ik de klok op 1 uur 9 zag staan. ik verwachtte op basis van mijn eigen timing 1:09:35, in de officiële uitslag staat zelfs 1:09:27.

Ik ben blij met de tijd en met de vlakke race. Minder dan 10 seconden verschil tussen de snelste en langzaamste kilometers.

Florijnwinterloop weer een PR

Uiteindelijk stond ik vandaag toch aan de start in Woudenberg, De maand december was qua hardlopen wat in het water gevallen onder andere door een pijntje in mijn linkerkuit/enkel. Niet meer dan zo'n 75 kilometer en dan vooral door een 20 kilometer duurloop van 1 december. Maar het zou mooi loopweer zijn voor een wedstrijd en de laatste training had ik zonder problemen doorstaan.

Al direct trof ik Snellerijk in de kleedkamer, waar later ook de Altismasters binnenkwamen. Later trof ik in dezelfde kleedkamer Herman waar ik in 2001 voor het laatst mee had gevoetbald. Na afloop stonden we toevallig weer samen onder douche, toch wel apart na 12 jaar. Bij de start stond ik samen met Roger en Theo klom even later ook over het hek. Aan de andere kant stond Petra, die weer hoopte op een podiumplaats in haar categorie. Voor Roger was het de eerste echte 10 EM. Hij hoopte op tijd onder 1:10. Dat leek mij ook mooi, maar wellicht te ambitieus. Ik besloot te richten op kilometertijden van 4:20 tot 4:25 en dan maar zien hoe het zou lopen.

Al direct na de start liep Theo weg. Na een beetje dringen gingen we over het bruggetje en werd het tijd om te zorgen dat ik mijn ritme kwam. Dat wil zeggen, niet in de verleiding te hard te gaan en een beetje inschatten of er een interessant groepje zou ontstaan. Samen met Roger liep ik de eerste kilometer in 4:11, een beetje te hard, maar dat kwam door een snelle start. Ondertussen sloten we aan bij Petra. We liepen even gelijk op, waarna zij aangaf dat 4:20 te snel voor haar was en we dus op eigen tempo verder moesten. Roger en ik liepen een stukje aan kop van een groepje, maar ik had het idee dat het te hard ging en liet Roger en een ander weg lopen. Naast mij sloot Kees (Hardlopert) aan Samen met hem en een derde loper liep ik tot ongeveer 6 kilometer (het begin van de Doornseweg). In het begin nog babbelend over van alles, maar langzaamaan werd ik stiller. Het tempo lag iets hoger dan de bedoeling (ca 4:18) en dat voelde ik. Bij het begin van Doornseweg moest ik Kees ook langzaam laten gaan. Later vertelde hij dat hij daar ook iets had versneld.

Ruim een kilometer later sloot Petra weer aan. Ze was gehaasd door een man in oranje, die er nu een versnelling uitgooide. Ik besloot om een beetje in te houden en te kijken of ze bij mij kon aanpikken. We waren ondertussen over de helft en in dit tempo zou er voor haar en mij een hele mooie tijd inzitten. In de volgende twee kilometers moest ze toch weer een gaatje laten, terwijl ik probeerde om het gat met de man in oranje niet te groot te laten worden. Ik liep een beetje op reserve omdat ik het vorig jaar in de laatste 5 kilometer erg zwaar had. Desondanks gingen de kilometers van 7 tot en met 12 in gemiddeld 4:20.

Gegangmaakt door een loper die voorbij kwam had ik een groepje andere lopers en de man in oranje weer bijgehaald. Helaas kwam er daarna toch een dipje met 3 kilometers van 4:25 (ok) 4:30 en 4:32 (jammer). De man in oranje moest ik toch weer laten gaan. In de laatste kilometer gooide ik de laatste restjes in de strijd (4:19) en ik eindigde met een tempo van 3:42. Een tijd van onder 1:10 zat er net niet in. het werd 1:10:11 en Petra liep een dik PR met 1:10:44.

Over de streep kregen we een folder en het aanbod voor massage in de kleedkamer. Omdat de grote meute nog moest komen, wilden we wel even kijken. Daar troffen we Roger al op de tafel. Hij had een geweldige 1:07:44 gelopen. De masseuse probeerde mijn kuiten een beetje los te krijgen. Dat viel niet mee en om nou te zeggen dat deze eerste kennismaking erg lekker was ... Ik ging dus met wat stijve kuiten terug naar huis, maar was toch tevreden. 40 seconden sneller en vlakker gelopen dan vorig jaar ondanks de mindere voorbereiding is geen reden tot klagen.

PR bij de Bananenrace

Het is wel vreemd dat je voor een onbenullige wedstrijd als de Bananenrace gespannen kunt zijn. Het zou een onderling wedstrijdje van AV Pijnenburg zijn, waarvoor ook lopers van de BAV en de Schieter waren uitgenodigd. 5 kilometer op de baan heb ik wel vaker gedaan, gezien de te verwachten deelnemers zou een podiumplaats er niet in zitten, maar dat overkomt me toch hoogst zelden. De spanning kwam omdat ik van mezelf verwachtte dat ik snelle tijd neer kon zetten. Ik wilde in ieder geval sneller lopen dan eerder dit jaar in Amersfoort, toen ik op 19:50 uitkwam. En juist omdat het een onderlinge wedstrijd is, zouden voldoende medelopers getuige zijn van het resultaat.

Ik was ruim op tijd. Dat werd lang inlopen om te zorgen dat ik niet weer koud zou worden. Ondertussen verschenen Erwin, Titus, Berend Edgar, Stef, Ruud, Rob, Petra, Ilse Jos (al een beetje laat) en Adri op het laatste moment. Peter bleef onverwacht weg en Theo was helaas ziek. De oorspronkelijk geplande twee series werden samengevoegd en de start tien minuten uitgesteld, dus nog langer warmblijven, maar eindelijk mochten we weg.

Ik drukte prompt op de lap knop in plaats van start en was al een paar seconden onderweg toen ik me dat realiseerde. Ik had wel voor een goede startpositie gezorgd, vooraan en aan de binnenkant. De snelle jongens kwamen me direct voorbij en ik liet me een beetje meezuigen. Na de bocht realiseerde ik me dat dit voor mij niet de goede groep was en zocht naar mijn eigen tempo. Niels, die in Amersfoort lang het tempo in mijn groepje bepaalde liep een stukje voor me, maar ik besloot niet te forceren in een poging daarbij te komen. Ook niet toen Jaap na 300 meter voorbij kwam. De eerste kilometer ging in 3:45. Na ongeveer een kilometer kwam Titus ook voorbij. Even dacht ik aan aanpikken, maar ik besloot in mijn eigen tempo door te lopen. In de uitslagen op de site van AV Pijnenburg lees ik terug dat ik daar goed aan deed: 3 rondjes op rij van 94,6 seconden. Na zo'n 1800 meter nam Stef die al een tijdje achter me liep de kop over met de mededeling dat hij wel even op kop wilde. Vanaf dat moment werd het een mooie race. Stef liep een prachtig tempo dat ik heel goed kon volgen en langzamerhand liepen we weer in. Eerst op Niels en daarna het duo Erwin en Titus. Bij het in gaan van de laatste kilometer waren we een groepje van vijf. De kilometer tijden tot dan waren: 3:58, 3:55 en 3:54. Met de winst van de eerste snelle kilometer zat een tijd van onder 19:50 er dus in ieder geval in. Stef versnelde licht en ik kon makkelijk volgen. De rest kraakte. Ik besloot tot de laatste ronde te wachten voor een laatste versnelling. Bij het in gaan van die laatste ronde deed Stef een stap op zij en riep iets van "En nu vol gaan". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Op 150 meter dacht ik te ontploffen, maar op karakter sprintte ik naar de finish. Het leidde tot een rondje van 81 seconden. Er waren maar 4 anderen sneller.

Over de finish dacht ik ongeveer 19:27  gelopen te hebben, dat zou 4 seconden sneller zijn dan mijn PR. Thuis stond er 19:20 op mijn Garmin, maar ik was te laat geweest met timen. Pas vandaag zag ik dat het uiteindelijk 19:23 is geworden. Daar ben ik heel tevreden mee.

Amersfoortse baancompetitie 800 meter

Voor het eerst van mijn leven stond ik gister aan de start van een 800 meter. Ik vond het een stuk minder spannend dan de 1500 meter van twee weken geleden. Het is maar 2 rondjes en mijn opgegeven tijd van 2:40 moest haalbaar zijn, want tijdens de 1500 meter liep ik ook al rondjes van 1:20. Voor het inlopen koos ik deze keer een rondje door het bos, ruim 2 kilometer. Bij het inlopen had ik geen last van mijn achillespees, helaas begon ik 'm bij het rekken en strekken en de loopoefeningen wel wat te voelen.

Zo'n 800 meter is ook leuk om te zien. De series zijn kort en aan de hand van de doorkomsttijden bij de eerste ronde kun je al aardig inschatten waar mensen op uit komen. In de eerste serie liepen Gerrie (3:10) en Lotje (3:21). In de tweede serie dook Petra knap net onder de 3 minuten en in de derde serie ging Dirk onder de 2:50. In de vierde serie stond ik met Sjaak en Martin (toegevoegd uit de tweede serie) aan de start. We hadden al tijden onder de 2:30 gezien in voorgaande series en volgens berekeningen zouden Martin en ik daar ook in de buurt moeten kunnen komen. Het was mijn eerste 800 meter, dus ik had geen idee hoe dat in te delen, maar begreep dat inhouden eigenlijk niet aan de orde is. In deze serie stond ook weer Mira aan de start. Uit ervaring wist ik dat ik zij iets harder start, maar dat ik haar over het algemeen uiteindelijk net voorblijf. Direct na de start koos ik dan ook het groepje waarin zij ook liep.

Voor mijn gevoel ging het hard, maar ach het is maar 800 meter. De eerste 200 ging in ongeveer 35 sec en het eerste rondje in ca 1:12. Bij het ingaan van de volgende bocht haalde Mira twee juniores in, die een beetje stil begonnen te vallen. Ik besloot om in de bocht ook in te halen, ondanks de extra meters.

In mijn rug hoorde ik nog steeds Martin. Ik had nu meer snelheid dan Mira en haalde haar op het rechte stuk ook in, nog steeds met Martin in mijn spoor. Ik besloot het niet makkelijk voor hem te maken. In de laatste bocht versnelde ik wat en op het laatste rechte eind ging het gas er op. Martin moest lossen en ik kwam net onder 2:30 over de streep. (officieel 2:28). Martin zat er één seconde achter. Sjaak had in het begin een gaatje moeten laten, maar kwam toch onder de 2:40.

Na afloop had ik een knallende hoofdpijn, mij niet geheel onbekend na zo'n sprintje. Ik deed het even rustig aan en zag in de zesde serie Erik naar 2:26 lopen. In de zevende serie liep Bart 2:12.

Uiterst tevreden liep ik nog een paar rondjes uit. Thuis haalde ik maar weer een icepack te voorschijn voor mijn achillespees. De komende week sla ik de trainingen over en doe ik alleen de zomeravondcup (6 juni) en de Stoomtramloop (10 juni).