Sorry: Druk, druk, druk

Al bijna twee weken sinds mijn vorige update, jullie zullen wel denken dat ik van de aardbodem verdwenen ben of in ieder geval niet meer ren. Maar gelukkig valt dat allemaal mee. Ik heb gewoon lekker door getraind. Slechts eenmaal heb ik wegens de sneeuwval een training overgeslagen. Op twitter las ik enthousiaste tweets van mensen die 's avonds in de sneeuw hadden gelopen, maar ik ben niet zo'n fan van lopen op een gladde ondergrond en ik had sneeuw na mijn fietstochtje terug van het station al wel weer gehad.

Een paar dagen later gingen we 15 keer de Kolonieweg op. Dat stukje weg heeft een interessant hoogteprofiel volgens mijn GFR:

Zie hier een voorbeeld van 12 keer omhoog (en weer naar beneden). Uit dit grafiekje lijkt iedere beklimming uit twee piekjes te bestaan, waartussen je weer naar het oorspronkelijke niveau daalt. Ik kan jullie vertellen dat het echt niet zo voelt of er zo uit ziet.

Vrijdagavond was onze jaarlijkse runnerscup-etentje, waar we de certificaten voor de cup uitgereikt kregen als het gelukt was om 2012 aan de voorwaarden daarvan te voldoen. Bovendien was er een soort prijsvraag, waarbij ik met zowaar met de hoofdprijs (een tuinkabouter :-) ) naar huis mocht.

In de weekenden ben ik thuis hard deuren en kozijnen aan het schilderen, maar vorig weekend had ik nog net een gaatje om voor de sneeuwbui aan een mooi rondje te maken door het bos. De fietspaden waren goed begaanbaar, er lag een los soort sneeuw vermengt met zand, dat was niet glad en door het betonnen fietspad ook vlak. De afgelopen week konden wegens de sneeuw nog steeds niet op de atletiekbaan. Er was maar een smal baantje sneeuwvrij gemaakt. In plaats daarvan liepen we 8 x 800 meter langs de weg. Dat er in deze maand wat langere trainingen op et programma staan, merkten we donderdag. in twee sieries van 10, 8, 6, 4, en 2 minuten liepen we ruim tot Soesterberg, bijna 19 kilometer. Deze week staat er nog een rondje Amersfoort op het programma.

Verdwaald en gevallen - lekker gelopen

Na de Florijnwinterloop had ik een paar dagen nodig om mijn kuiten en blaren op mijn tenen te laten herstellen. Dinsdag liep ik heel rustig een lange training op de baan (3 x 5 x 400 meter). Ik was mijn hartslagmeter vergeten, dus je vind geen informatie over mijn hartslag. De hele maand januari en ook februari heeft Wim lange trainingen op het programma staan. Daarom gingen we donderdag 12 keer de Kolonieweg op. Volgende week mogen we zelfs 15 keer. Ik begon vrij rustig met 1:17, maar gaandeweg ging het sneller, naar 1:10 en de laatste 1:02. Ik sloot die training af met een goed gevoel. Het was al even geleden dat ik wat harder had durven trainen.

Daarna werd het koud, maar ook mooi helder weer. Omdat het al een paar dagen relatief droog was, dacht ik zondagmiddag dat ik wel weer een zig-zag door Laag Hees (het bos van Pijnenburg) kon gaan lopen. Het was er weer prachtig weer voor en dat hadden veel mensen bedacht. Het is nooit echt druk in dit gedeelte, maar ik kwam nu toch regelmatig wandelaars, hardlopers en mountainbikers tegen. Toen ik de bospaden bereikte, ontdekte ik dat het nog een uitdagend parcours was. De modder was hard bevroren, zodat ik de vormalig plassen voorzichtig moest passeren om niet uit te glijden of mijn enkel te verzwikken. Op een wel heel slecht stuk ging het toch even mis, bij het uitwijken naar een begaanbaar stukje gleed mijn linkervoet weg en ging ik onderuit. Ik stond direct weer. Geen grote schade, bij thuiskomst ontdekte ik twee schaafplekjes.

Maar misschien was mijn richtinggevoel toch ook een beetje aangetast. aan het einde van de Gerritslaan ging rechtsaf, maar had daarbij onvoldoende in de gaten dat het bospad dat ik liep in een bocht verder naar rechts ging. Op de volgende kruising had ik rechtdoor moeten lopen, maar ik ging nogmaals naar rechts.
Toen mijn pad onverwachts eindigde had ik in de gaten dat ik verkeerd gelopen was. Nog een keer rechts danmaar en even later zag ik de atletiekbaan. Nu wist ik weer ongeveer waar ik was. Ik pakte de draad weer op en kwam zo op een mooie duurloop van 14,5 km.

Florijnwinterloop weer een PR

Uiteindelijk stond ik vandaag toch aan de start in Woudenberg, De maand december was qua hardlopen wat in het water gevallen onder andere door een pijntje in mijn linkerkuit/enkel. Niet meer dan zo'n 75 kilometer en dan vooral door een 20 kilometer duurloop van 1 december. Maar het zou mooi loopweer zijn voor een wedstrijd en de laatste training had ik zonder problemen doorstaan.

Al direct trof ik Snellerijk in de kleedkamer, waar later ook de Altismasters binnenkwamen. Later trof ik in dezelfde kleedkamer Herman waar ik in 2001 voor het laatst mee had gevoetbald. Na afloop stonden we toevallig weer samen onder douche, toch wel apart na 12 jaar. Bij de start stond ik samen met Roger en Theo klom even later ook over het hek. Aan de andere kant stond Petra, die weer hoopte op een podiumplaats in haar categorie. Voor Roger was het de eerste echte 10 EM. Hij hoopte op tijd onder 1:10. Dat leek mij ook mooi, maar wellicht te ambitieus. Ik besloot te richten op kilometertijden van 4:20 tot 4:25 en dan maar zien hoe het zou lopen.

Al direct na de start liep Theo weg. Na een beetje dringen gingen we over het bruggetje en werd het tijd om te zorgen dat ik mijn ritme kwam. Dat wil zeggen, niet in de verleiding te hard te gaan en een beetje inschatten of er een interessant groepje zou ontstaan. Samen met Roger liep ik de eerste kilometer in 4:11, een beetje te hard, maar dat kwam door een snelle start. Ondertussen sloten we aan bij Petra. We liepen even gelijk op, waarna zij aangaf dat 4:20 te snel voor haar was en we dus op eigen tempo verder moesten. Roger en ik liepen een stukje aan kop van een groepje, maar ik had het idee dat het te hard ging en liet Roger en een ander weg lopen. Naast mij sloot Kees (Hardlopert) aan Samen met hem en een derde loper liep ik tot ongeveer 6 kilometer (het begin van de Doornseweg). In het begin nog babbelend over van alles, maar langzaamaan werd ik stiller. Het tempo lag iets hoger dan de bedoeling (ca 4:18) en dat voelde ik. Bij het begin van Doornseweg moest ik Kees ook langzaam laten gaan. Later vertelde hij dat hij daar ook iets had versneld.

Ruim een kilometer later sloot Petra weer aan. Ze was gehaasd door een man in oranje, die er nu een versnelling uitgooide. Ik besloot om een beetje in te houden en te kijken of ze bij mij kon aanpikken. We waren ondertussen over de helft en in dit tempo zou er voor haar en mij een hele mooie tijd inzitten. In de volgende twee kilometers moest ze toch weer een gaatje laten, terwijl ik probeerde om het gat met de man in oranje niet te groot te laten worden. Ik liep een beetje op reserve omdat ik het vorig jaar in de laatste 5 kilometer erg zwaar had. Desondanks gingen de kilometers van 7 tot en met 12 in gemiddeld 4:20.

Gegangmaakt door een loper die voorbij kwam had ik een groepje andere lopers en de man in oranje weer bijgehaald. Helaas kwam er daarna toch een dipje met 3 kilometers van 4:25 (ok) 4:30 en 4:32 (jammer). De man in oranje moest ik toch weer laten gaan. In de laatste kilometer gooide ik de laatste restjes in de strijd (4:19) en ik eindigde met een tempo van 3:42. Een tijd van onder 1:10 zat er net niet in. het werd 1:10:11 en Petra liep een dik PR met 1:10:44.

Over de streep kregen we een folder en het aanbod voor massage in de kleedkamer. Omdat de grote meute nog moest komen, wilden we wel even kijken. Daar troffen we Roger al op de tafel. Hij had een geweldige 1:07:44 gelopen. De masseuse probeerde mijn kuiten een beetje los te krijgen. Dat viel niet mee en om nou te zeggen dat deze eerste kennismaking erg lekker was ... Ik ging dus met wat stijve kuiten terug naar huis, maar was toch tevreden. 40 seconden sneller en vlakker gelopen dan vorig jaar ondanks de mindere voorbereiding is geen reden tot klagen.

Sylvestercross 2012 beeldmateriaal

De Sylvestercross 2012 is weer uitgebreid in beeld gebracht. Natuurlijk stonden er veel fotografen langs de kant en Studio Sport maakte opnamen van de wedstrijd. Een beetje speuren op Internet leverde de volgende foto's van Leon, Derk, Kees en mezelf. En daarnaast had Titus een paar mooie foto's gemaakt.

Rennen: ver van huis en dichtbij huis

De Kerstdagen brachten we door bij mijn zwager in Zuid-Frankrijk. Dat verklaart de rus op mijn blog. Een paar dagen voor Kerst vertrokken we, zodat ik uiteindelijk toch niet mee kon doen met de training van 20 december. Ik wilde in Zuid-Frankrijk een paar keer lopen, lekker in mijn korte broek. Maar dat moest een beetje geperst worden tussen maatlijden en uitjes met de hele familie. Bovendien bleek ons mooie vakantiehuis in een klein dorpje met diverse loslopende honden te staan en daar ben ik niet zo dol op als hardloper. Uiteindelijk wist ik een keer met de auto naar een rustig gebied te ontsnappen voor een flinke bergtraining. We zaten namelijk aan de voet van de de Pyreneeën en ik had een stukje weg van net iets meer dan 1 kilometer gevonden met een flinke helling daarin. Die liep ik vier keer naar beneden en daarna dus weer omhoog:

Dat leverde wel een paar dagen spierpijn op, waarbij vooral mijn linkerkuit weer protesteerde. Ik besloot mijn aanmelding voor de Florijnwinterloop uit te stellen. Op de dag zelf kan ik me ook nog inschrijven.

Een paar dagen later was het weer tijd voor de trationele deelname aan het recreatiedeel van de Sylvestercross. Net als de afgelopen jaren stond ik met Derk, Kees en collega Leon aan de start. Ik volg daarbij de "langzaamste". Dat zou dit jaar weer Derk zijn, die 3 ronden zou lopen. Hij liep ze keurig vlak. De langzamere kilometers werden veroorzaakt door het tegen de wind in oversteken van het mulle zand. In de eindsprint was hij me zelfs te snel af, omdat ik in de buitenbocht klem kwam te zitten achter een groepje langzame lopers.

Eerste twee testen geslaagd

De zwelling van mijn enkel en kuit werd maar langzaam minder en de hele vorige week kon ik door mijn voet te draaien en/of mijn kuit onder spanning te brengen een pijnlijk gevoel oproepen. Het werd wel minder, maar ging langzaam. Uiteindelijk durfde ik het zondag pas aan om een klein rondje heel langzaam door het bos te gaan lopen. Pas na 4 kilometer begon ik een beetje los te komen.

Ik was benieuwd of er een reactie zou volgen, die bleef gelukkig uit. Omdat ik wegens gesprekken op school de dinsdagtraining niet met de groep mee kon doen, besloot ik om direct op maandagavond nog een stukje te gaan lopen. Nu iets verder en ook iets harder:

Onderweg voelde ik afentoe wat in mijn kuit, maar eigenlijk liep ik verder heel lekker. Zoals je in de splits kunt zien, ging het steeds harder. Een mooie test, zou mijn kuit/enkel dit ook zonder problemen doen?

Vanmorgen leek er iets van spierpijn in mijn kuit te zitten, maar geen zwelling en ook niet dat "pijntje" van vorige week. Het lijkt er op dat het voorbij is. Donderdag train ik weer met de groep mee. Wel een beetje rustig aan. Daarna is het Kerstvakantie en wordt het wat onregelmatig lopen. Op Oudejaarsdag sta ik aan de start voor de recreantenloop bij de Sylvestercross en de FlorijnWinterloop lijkt ook haalbaar.

Ik was zo lekker bezig

Afgelopen week was het Sinterklaas. Dat vieren we traditiegetrouw met surprise en gedichten. Degene die voor mij aan de slag was geweest, had ter inspiratie mijn blog van het afgelopen jaar uitgeplozen. Vandaar die piek in page-views van vorige week. Het was daarbij opgevallen dat ik wel veel over blessures schrijf. Ik moest bekennen dat ik in het afgelopen jaar veel geplaagd ben door grotere en kleinere ongemakken. En helaas is het nu weer raak. In de week voor Sinterklaas had ik lekker door getraind en op zaterdag voor het eerst een rondje Amersfoort als duurloop gedaan.


Ik wil regelmatiger een lange duurloop doen en dit is een mooie route daarvoor.

Op dinsdag liepen we 4 series van 800 - 400 - 200 meter met 200 meter dribbel. Deze keer langs de weg, omdat er onderhoud aan de baanverlichting werd uitgevoerd. Waarschijnlijk heb ik me daarbij ergens verstapt. Ik herinner me een tak waar ik op ging staan. Tijdens de training had ik daar verder geen last van. Maar eenmaal thuis deed het onderin mijn linkerkuit zeer als ik opstond na even gezeten te hebben. Als ik even liep werd het wel beter. Woensdag was het niet over, maar in de loop van de dag ging het wel iets beter. Donderdag idem. Ik besloot wel te gaan trainen. Als het een soort spierpijn was zou ik wellicht loslopen. Er stonden extensieve 1000 meters op het programma, die kon ik ook rustig aandoen. Zo gezegd zo gedaan. Onder het lopen voelde ik weinig bijzonders, maar eenmaal thuis werd mijn kuit weer pijnlijk en stijf, later zag ik dat het aan de binnenkant van mijn enkel dikker is. Zwaar balen dus.

We zijn een paar dagen verder. Ik voel nog steeds wat in mijn kuit., maar wel veel minder. Mijn enkel lijkt nog dik en volgens mij is mijn kuit dat ook Voorlopig houd ik een week rust. Daarna kijken we weer verder. Het moet niet te lang aanhouden anders kan ik mijn deelname aan de Florijnwinterloop wel vergeten.

Weinig nieuws

Het koude, natte en donkere deel van het loopseizoen is weer begonnen. Daar horen seizoenstradities bij. Twee weken geleden liep bij de bananenrace nog in mijn korte broek, maar dat was een wedstrijd. Twee dagen later had deed ik zelfs even mijn handschoenen aan bij het begin van de training. In het daarop volgende weekend sloeg een verkoudheidje toe. Dat schijnt er ook bij te horen in deze tijd van het jaar. Dan is het altijd weer de vraag denk ik dat het beter wordt als ik ga trainen of juist niet. Deze keer sloeg ik een training over.

Het is ook gebruikelijk dat Wim in deze tijd van het jaar wat trainingen op het programma zet waarin we een (groeiend) aantal keer heuvelop mogen lopen. Dat kan op de Kolonieweg of op de Dalweg. De naam van die weg is alleen juist als je de goede kant op loopt. Vorige week donderdag was het weer de eerste keer en bleef het beperkt tot 5 maal de Dalweg, omhoog dus.

En dan heb je nog de typische najaarsstormen. Afgelopen zondag was het weer raak. Om het noodlot niet te tarten besloot ik om niet het bos in te gaan. Ik liep eerst naar de Wieksloterweg (daar kwam ik Theo tegen op de mountainbike), vervolgens via de Biltseweg terug naar Soest en dan via de Beckeringstraat naar de Dalweg (alweer). Nu met de wind in de rug omhoog. Die wind had ik vervolgens flink tegen toen ik dwars over de Eng ging en via de Nieuweweg en de Dalweg naar de Koningsweg. Omdat ik het een beetje kort vond deed ik er nog een rondje Hofstedering achteraan. Samen 12,5 kilometer. Het tempo was laag, ik denk dat mijn verkoudheid nog een rol speelt.

PR bij de Bananenrace

Het is wel vreemd dat je voor een onbenullige wedstrijd als de Bananenrace gespannen kunt zijn. Het zou een onderling wedstrijdje van AV Pijnenburg zijn, waarvoor ook lopers van de BAV en de Schieter waren uitgenodigd. 5 kilometer op de baan heb ik wel vaker gedaan, gezien de te verwachten deelnemers zou een podiumplaats er niet in zitten, maar dat overkomt me toch hoogst zelden. De spanning kwam omdat ik van mezelf verwachtte dat ik snelle tijd neer kon zetten. Ik wilde in ieder geval sneller lopen dan eerder dit jaar in Amersfoort, toen ik op 19:50 uitkwam. En juist omdat het een onderlinge wedstrijd is, zouden voldoende medelopers getuige zijn van het resultaat.

Ik was ruim op tijd. Dat werd lang inlopen om te zorgen dat ik niet weer koud zou worden. Ondertussen verschenen Erwin, Titus, Berend Edgar, Stef, Ruud, Rob, Petra, Ilse Jos (al een beetje laat) en Adri op het laatste moment. Peter bleef onverwacht weg en Theo was helaas ziek. De oorspronkelijk geplande twee series werden samengevoegd en de start tien minuten uitgesteld, dus nog langer warmblijven, maar eindelijk mochten we weg.

Ik drukte prompt op de lap knop in plaats van start en was al een paar seconden onderweg toen ik me dat realiseerde. Ik had wel voor een goede startpositie gezorgd, vooraan en aan de binnenkant. De snelle jongens kwamen me direct voorbij en ik liet me een beetje meezuigen. Na de bocht realiseerde ik me dat dit voor mij niet de goede groep was en zocht naar mijn eigen tempo. Niels, die in Amersfoort lang het tempo in mijn groepje bepaalde liep een stukje voor me, maar ik besloot niet te forceren in een poging daarbij te komen. Ook niet toen Jaap na 300 meter voorbij kwam. De eerste kilometer ging in 3:45. Na ongeveer een kilometer kwam Titus ook voorbij. Even dacht ik aan aanpikken, maar ik besloot in mijn eigen tempo door te lopen. In de uitslagen op de site van AV Pijnenburg lees ik terug dat ik daar goed aan deed: 3 rondjes op rij van 94,6 seconden. Na zo'n 1800 meter nam Stef die al een tijdje achter me liep de kop over met de mededeling dat hij wel even op kop wilde. Vanaf dat moment werd het een mooie race. Stef liep een prachtig tempo dat ik heel goed kon volgen en langzamerhand liepen we weer in. Eerst op Niels en daarna het duo Erwin en Titus. Bij het in gaan van de laatste kilometer waren we een groepje van vijf. De kilometer tijden tot dan waren: 3:58, 3:55 en 3:54. Met de winst van de eerste snelle kilometer zat een tijd van onder 19:50 er dus in ieder geval in. Stef versnelde licht en ik kon makkelijk volgen. De rest kraakte. Ik besloot tot de laatste ronde te wachten voor een laatste versnelling. Bij het in gaan van die laatste ronde deed Stef een stap op zij en riep iets van "En nu vol gaan". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Op 150 meter dacht ik te ontploffen, maar op karakter sprintte ik naar de finish. Het leidde tot een rondje van 81 seconden. Er waren maar 4 anderen sneller.

Over de finish dacht ik ongeveer 19:27  gelopen te hebben, dat zou 4 seconden sneller zijn dan mijn PR. Thuis stond er 19:20 op mijn Garmin, maar ik was te laat geweest met timen. Pas vandaag zag ik dat het uiteindelijk 19:23 is geworden. Daar ben ik heel tevreden mee.

Spierpijn

Met een lagere frequentie aan wedstrijden en andere evenementen gaat ook de frequentie van blog-updates omlaag naar het schijnt. Dat betekent niet dat ik ineens ben gestopt met lopen :-) Alleen het eerste weekend van november heb ik overgeslagen wegens een traditionele andere verplichting (al meer dan 20 jaar). Na dat weekend ben ik (ook traditioneel) een beetje moe. Misschien wel daardoor voelde ik me begin vorige week een beetje stijfjes. Maar bij de dinsdagtraining (5 series van 600 - 400 - 200) liet ik me al direct verleiden tot een stevig tempo. Ik fungeerde als haas voor Rahel en liep de series vrij constant in 2:25, 1:35 en 0:45.

Na die training voelde ik mijn benen en dat was donderdag nog niet over. Dus deed ik het donderdag rustig aan bij de 3 x 2000. Meestal is dat voldoende om van de spierpijn af te komen, maar nu ook nog niet. Het was niet erg genoeg om dit weekend geen duurloop te doen. Ik besloot een rustig rondje Zwarte weg (14,5 km) met een HF van max 70% op zaterdagmorgen. Gister was het eindelijk over, maar ik was blij dat ik dit weekend niet meedeed met de eerste wedstrijd van de BAV Wintercup. Ik hoop morgen fris genoeg te zijn voor een mooie 5 km bij de Bananenrace.

Pijnenburg

Het bos van Pijnenburg ligt zo dichtbij dat ik het een beetje als mijn achtertuin beschouw. Toch loop ik er meestal alleen maar doorheen. Dat wil zeggen dat het de doorgangsroute is bij een duurloop. Afgelopen zaterdag wandelde ik met mijn vrouw een rondje door het bos als een voorbereiding op een IVN wandeling waar ze gids is. Hoewel ik veel meer heb met lente en zomer, was het bos op z'n mooist en dar inspireerde me om de duurloop die ik zondag wilde doen eens helemaal in Pijnenburg te doen.

Het bos kent een aantal lange lanen die van noordwest naar zuidoost lopen en die via paden daar dwars op verbonden zijn. Zo kon ik een mooi zigzagpatroon lopen.


Het werd een prachtige loop. De paden waren een stuk beter dan twee weken eerder tijdens de bosmarathon, maar wel allemaal onverhard. De bomen zaten nog vol kleurige bladeren, terwijl er op de grond ook al een dikke laag lag, voornamelijk van beuken. ik was niet de enige, er waren vooral veel mountainbikers op pad, maar ook andere hardlopers en wat wandelaars, ondanks dat het in het begin nog wat frisjes was.

De totale afstand was iets korter dan ik vooraf had bedacht. Een volgende keer kan ik nog een extra zig-zag maken verder naar het zuidwesten.

Eerder deze week liep ik 3 x 5 x 400 meter op de baan  en 6 x 1000 op de weg. Ze mochten extensief, dus een beetje rustig aan. Ik liep ze samen met Theo. De laatste 400 of 1000 deed ik nog even extra m'n best in 1:22 en 3:39. Dat gaf een goed gevoel.

Dit jaar doe ik niet mee met de Wintercup in Baarn. De eerste twee wedstrijden passen slecht in mijn agenda. Afgezien van de 5000 m bij de Bananenrace heb ik dus vooralsnog geen concrete wedstrijdplannen. De komende maanden train ik rustig verder om in het begin van 2013 weer te kunnen knallen.

Goed uitgerust zullen we maar zeggen.

In de afgelopen week mocht ik het van mezelf rustig aan doen, naar de bosmarathon. Dat schoot door privé omstandigheden een beetje door, zodat ik pas gister weer de schoenen uit de kast kon halen.
Samen met mijn vrouw wandelde ik eerst een stukje door de Lange Duinen bij Soest, daarna nam ik de parkeerplaats als startpunt voor een dwaalloopje terug naar huis. Ik had deze keer geen vastomlijnde route, maar alleen het plan om naar de Korte Duinen te lopen. Het werd met recht dwalen. Op de route zie je dat ik ergens een rondje liep omdat ik even niet in de gaten had waar ik eigenlijk was.

Ook in het begin zie je een dubbele lijn. De Lange Duinen is namelijk enorm in trek bij wandelaars met honden. Direct vanaf de start liep er een hond met me mee. ik besteedde er niet te veel aandacht aan omdat ik dacht dat deze bij een wandelaar hoorde, die een eindje achter me liep. Maar na een paar honderd meter bleef de hond enthousiast naast me mee draven. En na een kilometertje zag ik me in gedachten al  samen met hond thuis aankomen. Dat was niet de bedoeling. Dus draaide ik om en liep terug waarbij de hond me trouw volgde. Eenmaal terug bij de zandvlakte kreeg ik in de gaten dat een groepje wandelaars al op zoek was. Er riep iemand: "Hij loopt achter die hardloper aan." Op het fluiten reageerde de hond nog niet. dus wachtte ik maar boven op een duintje samen met de hond tot de hond besloot om naar zijn baasje te lopen. Ik werd vriendelijk bedankt en kon eindelijk mijn weg vervolgen. Onderweg moest ik nog een paar uitwijken voor loslopende honden die het pad in eens blokkeerden, maar afgezien daarvan was het weer een mooi stukje inclusief een paar pittige klimmetjes op de Korte Duinen.

De Bosmarathon

Voor het eerst sinds jaren deed ik weer mee met de Pijnenburg Bosmarathon. Eigenlijk is dat vreemd, want het is één van de mooiste evenementen in de wijde omgeving. De route gaat door de prachtige bossen van Pijnenburg over echte bospaadjes. Zo'n 10% is verhard, maar ook daar kun je naast de verharding lopen als je dat wilt. Daarbij komt dat door een slimme opzet van de starttijden de hele dag door publiek aanwezig is. De marathon (en de estafette) start zoveel eerder dat lopers daarvan finishen als de deelnemers van de kortere afstanden ook op het parcours zijn. Doordat er ronden van 10,5 kilometer gelopen worden, kom je als deelnemer ook regelmatig over de atletiekbaan, waar je hartstochtelijk wordt aangemoedigd voor je weer het bos in kunt.

Maar in de afgelopen jaren had ik telkens een reden om niet te starten. Dit jaar niet, sterker nog we hadden als wedstrijdgroep afgesproken om zoveel mogelijk deel te nemen en als aanmoediging was de halve marathon opgenomen in de wedstrijden voor de Runnerscup. Vorig jaar liepen Titus en Peter hier snelle tijden ondanks het parcours. Dat parcours is namelijk vrij zwaar te noemen met smalle bospaadjes, die soms modderig kunnen zijn, krappe bochten en ook een aantal pittige heuveltjes. In de voorbereiding hoopte ik stiekem op een tijd onder 1:35. Maar in de afgelopen weken viel veel neerslag en er zelfs een boom dwars over het parcours.

Op vrijdag en zaterdag was het weer flink nat. Ik hoopte nog op in ieder geval een droge zondag, maar toen ik vroeg op stond omdat ik weer assisteerde met de tijdwaarneming viel de regen weer met bakken uit de lucht en het was ook nog koud. Ik was maar wat blij met mijn winterjas.

In de loop van de ochtend werd het droog en het gateway-tijdregistratiesyteem functioneerde naar behoren, dus het werd tijd om warm te lopen. Ik nam een rondje "blauwe palen" even weg van de hektiek, maar moest wel een beetje doorlopen omdat ik niet te veel tijd had. Ik kreeg zowaar last van steek in mijn zij, dus dat was geen best begin. Eenmaal terug bij de start hoorde ik dat vooral het eerste bospad erg slecht was. Dat was geen verrassing, maar het was dus wel belangrijk om vooraan te starten om een beetje zelf het pad te kunnen vinden. Met ruim 100 deelnemers en deelneemsters hoefde ik niet erg te dringen voor een plekje op de tweede of derde rij en ik hoefde daar ook niet lang te wachten tot het startschot. Al glibberende koos iedereen op het slechte bospad voor het smalle randje langs de grote modderplassen. Toen we dat gehad hadden keek ik maar eens op mijn Garmin en zag dat ik harder liep dan verantwoord voor een halve marathon. Ik schakelde terug en liet me in een groepje zakken achter een meneer met een blauw shirt. Ook op de rest van de bospaden was het steeds zoeken naar de begaanbare stukken langs grote plassen. Kijk voor een indruk maar naar het deel van dit filmpje vanaf ca. 3:16.

Ondanks dat lag het tempo best hoog. De eerste 8 kilometers gingen tussen 4:18 en 4:27. Daarna kwam een technisch moeilijk stuk, met onder andere een en stukje over de "heuveltjes". Even daarvoor had was de groep waarin ik liep uit elkaar gevallen en had ik een kwartet met Titus, na een versnelling moeten laten gaan. Ik had een andere loper als haas, waar ik een beetje op het elastiek aanhing en het tempo zakte naar 4:42. Maar bij het opdraaien van de atletiekbaan ging hij rustig een gelletje eten. Ik nam de kop over en verwachtte hem later wel weer achter me te horen. Mijn snelheid ging weer omhoog, eerst naar onder 4:20 en daarna zes kilometer stabiel op 4:34. Bij mijn doorkomst had ik een tijd van hoog in de 46 minuten gezien en als het een beetje meezat kon er toch nog een mooie tijd uitrollen. Bij 13 kilometer stond mijn vrouw me aan te moedigen, een mooi steuntje in de rug, want Titus was ondertussen uit beeld verdwenen. Ook de aanmoedigingen van de eenzame baanwachten kon ik erg waarderen:

Zo telde ik de kilometers af en haalde ik af en toe een marathonloper in. Aan de voet van de heuveltjes motiveerde Wim me nog een keer: "Even aanzetten heuvelop". Dat werd nog een kilometer van 4:49, maar daarna was het nog maar twee kilometer en op het rechte eind naar de finish zag ik dat ik onder 1:35 zou eindigen.

Zo was het op dit zware parcours toch gelukt mijn snelste halve marathon van dit jaar neer te zetten. 1:34:44 was goed voor een tiende plaats. In mijn Garmin data zie je flinke schommelingen in de snelheid, maar ik vermoed dat dat door het parcours komt.

nieuwe look

Al een tijdje werd ik er door blogger op gewezen dat ik mijn sjabloon zou moeten upgrade. Vanavond heb ik eindelijk de moed verzameld. Het viel nie tmee, want ik moest handmatig het één en ander herstellen. Onder andere een groot deel van mijn uitslagen was verdwenen. Als het goed is, is dat nu weer compleet. Ik mis nog mijn teller, maar die voegde niet veel toe.

Het ziet er wel weer fris uit.

Baankampioenschap foto's

Een paar foto's gevonden op de site van av Pijnenburg

Tweede plaats bij Clubkampioenschappen

Ieder jaar houdt AV Pijnenburg eind september de clubkampioenschappen op de baan. Vandaag was het weer zo ver. Ik moest al vroeg op, want ik hielp weer met de tijdregistratie. Dat ging gelukkig weer soepel. Uiteindelijk hadden we een 100% score, dat wil zeggen, geen enkel chip gemist.

Nadat de tijdregistratie was opgebouwd ging ik lekker een stuk inlopen met Selina, Edgar, Jasper, Kees en z'n broer. Die liep als gastloper mee, ingeschakeld door Kees zodat hij een haas zou hebben. Wegens diverse omstandigheden zou het deelnemersveld vandaag uit maar 10 loper bestaan en Kees hoopte met een haas een snelle tijd te kunnen lopen. Er zouden prijzen verdeeld worden in 6 categorieën, dus altijd prijs zou je zeggen, maar geheel toevallig waren er nu net in mijn categorie (mannen Masters 45+) 4 deelnemers. Naast Kees, die normaliter te snel voor me is, nog Stef en Adri. Vorig jaar wist ik die te verslaan, maar Adri en Stef zijn op lange afstanden in ieder geval sneller. Stef liep dit jaar al 11:21 en Adri wordt ieder jaar sterker.

Ik voelde me goed en mikte op een tijd van 11:15. Misschien was zelfs nog sneller mogelijk.Rondjes van 1:30 ongeveer en in het begin vooral de concurrentie in het oog houden. Vanaf de start koos ik direct het kielzog van Adri. De eerste 200 ging in 43, een mooie start. In de bocht kwam Stef voorbij en dook ik achter hem aan. Vanaf de kant werd geroepen dat de eerste volle ronde in 83 ging. Dat vond Stef (en ik ook) te snel, dus hij liet het tempo wat zakken. Ik besloot om voorlopig lekker achter Stef te blijven hangen. Kees liep overigens niet eens zo ver voor ons en zijn broer had al na 300 meter moeten uitstappen met een kuit probleem. In de daarop volgende rondjes zag ik de voorsprong die we op het schema van 11:15 hadden snel verdampen. De rondjes gingen in 1:34 eigenlijk te langzaam, maar ik wilde ook niet te snel op kop ondanks dat het voelde dat ik harder zou kunnen. Ondanks dat had Adri al moeten lossen.

Met nog 4 ronden te gaan besloot ik toch zelf op avontuur te gaan, ik lag nu al ca 8 seconden achter het schema van 11:15. Stef liet me gaan en langzaam bouwde ik mijn voorsprong uit. Ik kwam zelfs wat dichter bij Kees, maar ik makte me geen illusies. zelfs als ik er nog bij zou komen zou zijn eindsprint te snel voor mij zijn. Dat bleek toen hij op 200 meter gas gaf in een poging nog onder de 11 minuten te komen. In die laatste 200 meter liep hij zo'n 5 seconden uit, terwijl ik ook nog mijn best deed er een sprintje uit te persen. Net niet voldoende voor 11:15, ik kwam op 11:17, maar met met een negatieve split op de tweede plaats. Ik was dus weer erg tevreden. Het is mijn snelste 3 km van dit jaar en de tweede ooit.

De halve van Hoogland

Pas op het allerlaatste moment besloot ik om toch mee te doen met de Halve van Hoogland. Na de training van dinsdag was mijn achillespees op woensdag toch weer gevoelig. Maar na de training van donderdag had ik nergens last van. In beide trainingen had ik het rustig aangedaan en ongeveer het gehoopte halve-marathon tempo gelopen.

Door het gedoe met die achillespees had ik in de laatste twee weken wat minder getraind. De lange duurloop van ruim 20 kilometer had ik niet gedaan, ik was dus vooral benieuwd hoe mijn duurvermogen was. De start was om 12:30 het was heerlijk weer, wellicht een beetje warm om te lopen. Dus ik besloot om lekker op de fiets te gaan. Een tochtje van ruim 10 km door de polder, heen met wind achter. Nadat ik mijn startnummer had gehaald en wat bekenden had begroet liep ik een ruim rondje in. Dat voelde al goed. Toen werd het tijd voor de start, daar was het een beetje dringen. Het zijn geen hele brede paden, dus in het begin moest ik af en toe wat inhouden en proberen om me niet te laten verleiden tot tussensprintjes, want dat is smijten met je krachten. Na een kilometertje onstonden er wat groepjes en vanaf daar was ik continue bezig met beslissen of ik in dit groepje wilde blijven hangen of dat ik met iemand mee zou lopen die iets sneller voorbij kwam. En op stukken met wind tegen wilde ik niet te veel op kop lopen.

Ondertussen hield ik mijn Garmin in het oog. De snelheid moest zo rond 4:30 per kilometer liggen zodat ik rond 1:35 uit zou komen. Dat ging 10 kilometer heel goed. De tijden schommelden tussen 4:20 en 4:29. Daarna kwam er één van 4:33 en weer drie tussen 4:21 en 4:27. Ondertussen liep ik haasje over met nog twee anderen. Op een stuk pal tegen de wind in kwam een vierde loper begeleid door een fietser voorbij. We haakten even aan, mijn twee companen lieten een gaatje vallen en ik versnelde iets om toch achter deze meneer te kunnen blijven lopen. Dat was waarschijnlijk ene vergissing. Die kleine versnelling en zijn net iets te hoge tempo moest ik verderop flink terug betalen en ik moest lossen. Van mijn medelopers bleef er nog één in het zicht. Maar mijn kilometer tijden stegen tussen 17 en 19 naar 4:40 tot 4:45. Met nog twee kilometer ter gaan waren we wel weer uit de wind en kreeg ik het tempo toch weer wat omhoog. Met nog een kilometer te gaan passeerde ik toch nog één van mijn oorspronkelijke groepsgenoten en ik finishte in 1:35:23. Voor een PR had ik in de laatste 5 kilometer nog een versnelling in huis moeten hebben, maar het verval is redelijk binnen de perken gebleven.

Clubgenoot Selina stond weer op het podium met een indrukwekkende 1:29:20.

PHPD

Een nieuwe gevleugelde uitdrukking in onze loopgroep is PHPD. Dit is een alternatief voor de diverse aandoeningen met afkortingen die met name bij kinderen worden geconstateerd (ADHD, PDD/NOS, ...). PHPD staat voor "pijntje hier, pijntje daar". En ik schijn er ook slachtoffer van te zijn, want twee weken geleden ging alles nog prima, maar nu gaat toch weer de rem er op.

Al sinds de vakantie had ik wel 's morgens een stijve achillespees. Maar binnen vijf stappen, dwz voor dat ik onder de douche stond was dat wel weer voorbij. De Gildeloop en direct daarop volgende training zijn waarschijnlijk net te veel geweest. In het weekend daarna liep ik nog zonder problemen ruim 20 km tussen twee hoosbuien door. Vorige week dinsdag trainde ik ook nog lekker op de baan, maar woensdagochtend bleef mijn achillespees stijf en een beetje pijnlijk. Tijd om op te letten. Donderdag was iets beter, maar niet voldoend, dus die training liet ik schieten. In het weekend probeerde ik een duurloop want met veel koelen zat ik weer op het niveau dat ik alleen 's morgens wat voelde. Het rustige duurloopje ging op zich goed, tijdens het lopen voel ik mijn pees niet, maar 's middags was het toch weer gevoelig, net als de dag erna.

Vandaag is het al weer beter, maar ik heb besloten om nu een weekje rust te houden en wel veel te koelen. De voorbereiding voor de Halve van Hoogland is zo niet optimaal, maar als het een beetje meezit kan ik in ieder geval meelopen. In juni liep ik tenslotte ook een halve marathon als duurloop zonder problemen.

Dat was dus toch een scherpe tijd

De uitslagverwerking bij de Gildeloop was blijkbaar lastig, maar ondertussen zijn de uitslagen wel beschikbaar op de site van av Pijnenburg. Tot mijn verrassing zag ik dat er 42:14 achter mijn naam stond. Daarmee is dit mijn snelste 10 km van dit jaar en mijn derde tijd ooit. Vorig jaar was ik slechts twee keer sneller bij de Zomeravondcup in Utrecht.

Voor de liefhebbers volgt hier ook nog de data van mijn GFR, waaruit duidelijk wordt dat ik het tempo na ca 5 km wel wat liet zakken, maar niet echt door het ijs zakte.

Gildeloop 2012

De eerste wedstrijd van het seizoen zit er al weer op. Traditioneel is dat voor mij de Gildeloop in Soest, een thuiswedstrijd. Het begon niet helemaal goed. Ik miste de trein en was daardoor een half uur later thuis dan geplanned. Ik zou helpen bij het opbouwen van de tijdregistratie. Snel m'n spullen pakken en op de fiets naar de start. Gelukkig ging dat allemaal wel vlot, met dank aan de voorbereidingen van Evert.

Ik had nog tijd genoeg om een stukje in te lopen. Daar ontdekte ik dat we langs de eemweg flink de wind tegen zouden hebben. Als het even zou lukken, moest ik proberen om daar in een groepje te lopen. Bij de start trof ik natuurlijk weer vele bekenden. Petra, Stef, Peter, Edgar, Erik, Jos, Theo, Sjaak, Esther, Ilse, Kees, Selina, Jan, Rien, ... Berend zou foto's maken. Langs het parcours stond ook John te fotgraferen.

Ik startte samen met Peter. Mijn plan was om een vlakke race te lopen op ongeveer 4:20 per kilometer, maar de eerste kilometer ging natuurlijk weer te hard (4:09). Ik liep naast Peter en constateerde tot mijn schrik dat we aan kop van een groepje liepen terwijl de bocht naar de eemweg naderde. Wij waren "het haasje" en mochten op kop tegen de wind in. Dat viel niet mee. Sjaak liep keurig achter ons uit de wind. Dat stuk tegen de wind kostte me teveel. Ik probeerde nog even achter Peter te lopen in plaats van ernaast, maar moest het langzaam laten gaan. Er bleef een klein groepje met o.a. Sjaak over.

Op het Kerkepad was er nog een verrassing. Eerder op de dag had @helwigj per twitter gevraagd om verzoeknummers en op mijn verzoek draaide daar precies getimed met mijn doorkomst Mr Blue Sky van ELO "Running down the avenue".

Ondanks dat volgens mij mijn tempo redelijk vlak bleef (4:14, 4:11, 4:07), moest ik na de eerste doorkomst Sjaak laten gaan, maar de verschillen werden niet echt groot. Ik zag Peter nog steeds voor me en ook Kees die samen met Selina een hele snelle start had. Helaas moest ik ook de tweede keer tegen de wind in alleen het werk doen.

(foto van John)

De snelheid liep nu wel een stukje terug (tussen 4:17 en 4:20). Maar de verschillen werden niet veel groter. Bij de laatste keer tegen de wind in probeerde ik nog een keer te versnellen om te proberen bij Kees te komen. Maar helaas vond hij daar weer een haas die hem tegen de wind in naar en voorbij Sjaak hielp terwijl ik het weer alleen moest doen. Ik wist wel de mensen achter me te lossen. De laatste kilometer was nog snel (4:00 ongeveer) en er stond een mooie 42:17 op mijn Garmin. De officiële uitslagen zijn er nog niet. Zo snel was ik nog niet eerder op de Gildeloop. Het was sneller dan vooraf gedacht, niet zo mooi vlak als gehoopt, maar het verval was binnen de perken gebleven. Ik krijg vertrouwen in mijn inhoud, dus ik durf het nu wel aan om me in te schrijven voor de halve van Hoogland.