De Zomeravondcup in Utrecht zit er al weer op. Dit jaar liep alle wedstrijden mee. Dus stond ik ook afgelopen woensdag in Overvecht weer aan de start. Het was mooi weer, wellicht een beetje warm, maar aanzienlijk minder benauwd dan een dag eerder en ook beter dan de derde wedstrijd. Geen stress bij de start deze keer door een onverwachte eerdere start of een GFR310 die geen satelieten kon vinden. Wel weer een beetje spanning over de mogelijkheden. Bij de training van donderdag was het erg goed gegaan en had ik bijelkaar 10 km in een beoogd wedstrijdtempo gelopen (40 minuten). In het weekend had ik het rustig aan gedaan en op de laatste training van dinsdag had ik me beperkt tot 10x200. Ik wilde weer proberen een aanval op de 40-minutengrens te doen, maar was dan wel afhankelijk van de temperatuur.
Er was meer spanning voelbaar onder de deelnemers. Op deze laatste avond zouden ook de klassementsprijzen verdeeld worden. Van Pijnenburg stond Jan er kansrijk voor, maar nummer twee hoefde maar 7 seconden goed te maken en ook nummer 3 lag nog op de loer. Jos stond tweede in zijn klasse, maar een aantal snellere lopers had een wedstrijd minder gelopen en zou normaliter in staat moeten zijn hem van het podium te verdrijven. Ik stond 4e in dezelfde klasse. Het podium was buiten bereik en nummer 5 zou op basis van de gelopen tijden mij moeten kunnen inhalen. Gerrie was wel zeker van de 1e plaats en Lotje van de 2e. Voor Bas, Theo, Martin en Dick stond er niets op het spel.
Bij de start stond ik iets verder vooraan dan de vorige keren, dat scheelde wat gedrang, maar bijna ging het mis door een struikelpartij in de eerste bocht voor me. Gelukkig bleef iedereen op de been en ik kon mooi op zoek naar het juiste tempo. Ik kwam voorbij de jongedame in roze shirt die me de drie eerdere wedstrijden voorbij was gelopen. Ook haalde ik al snel Jan in, maar zijn naaste concurrenten waren veel harder gestart. Pas na zo'n 800 meter had ik die ook te pakken. Diverse snellere lopers kwamen mij weer voorbij. De eerste kilometer ging in 3:55, vergelijkbaar met de voorgaande wedstrijden. Daarna kwam er met grote passen een trio jongemannen o.a. met een shirt van een roeivereniging voorbij. In eerste instantie liet ik ze passeren, maar het gat bleef 10 meter en ik besloot te proberen om aan te haken. Er zou nog een stuk langs de Vecht volgen, waar ik tegenwind verwachtte. Het aanhaken lukte en er volgde een serie kilometers van rond 3:55. Ondertussen pikten we wat andere groepjes op en ik zag Jos steeds op zo'n 100 meter voor ons lopen.
Bij 5 kilometer zat ik ondertussen zo'n 20 seconden onder het schema van 40 minuten, maar voelde ik ook het toch net te hard ging. Bij de waterpost kon ik geen bekertje te pakken krijgen. In plaats daavan kreeg ik een tikje van de man met de hamer. Mijn hartslag lag plotseling boven 95%, waar het daarvoor ongeveer 90% was geweest. Ik moest het groepje laten gaan ondanks de vriendelijke aanmoedigingen van een dame van Hellas. De vorige wedstrijd had ik het tweede deel nog profijt van wat andere groepjes waar ik bij kon blijven lopen. Nu moest ik het helaas grotendeels alleen doen. Het tempo liep op naar boven de 4 minuten per kilometer en een tijd van onder de 40 minuten verdween uit beeld. De afstand met Jos werd ook groter, maar niet eens zo snel. Ik had een nieuw tempo gevonden en kon dat wel ongeveer vast houden. Na een kilometer of 7 haalde ik Hardlopert in. Die had het nog aanzienlijk moeilijker dan ik. Zo waren er nog een paar en omgekeerd waren er nu ook weer niet zo heel veel lopers die mij inhaalden.
De laatste kilometer ging het tempo nog wat omhoog en uiteindelijk finishte ik in 40:31, een verval van meer dan een minuut in het tweede deel. Daarmee was ik precies 1 minuut langzamer dan Jos. Het was een nieuw record op dit parcours en mijn 4e tijd op rij onder de 41 minuten. Voor de Zomeravondcup heb nu achtereenvolgens: 40:05, 40:45, 40:58 en 40:31 gelopen. Toch een mooi rijtje vind ik.
vrijdag, juni 13, 2014
vrijdag, juni 06, 2014
Laatste wedstrijd Amersfoortse baancompetitie
Voor de tweede keer lukte het me om bij de Amersfoortse baancompetitie minstens 4 wedstrijden te lopen en zo officieel in de uitslag te komen. Omdat ik de 1500 meter had gemist moest ik dus deze week wel de 800 meter lopen. Dat is een heel ongewone afstand maar wel een heel leuk evenement. Door het grote aantal korte series zijn er veel starts. Bij de start staand heb je een goed overzicht over de doorkomsttijden en kun je dus proberen in te schatten wat voor tijden er gelopen gaan worden. Het zou pas mijn tweede 800 meter ooit worden. Gezein de resultaten de laatste tijd, rekende ik wel een beetje op een verbetering van mijn PR (2:28) aan de andere kant betekende dat wel dat ik heel hard zou moeten lopen. Een week eerder liepen we 15 200 metertjes op de training en daarvan ging de laatste in 35 seconden. Dat was dan wel de laatste van 15, maar ik moest er diep voor gaan. Voor 2:20 zou ik 4 x 35 moeten lopen, dat leek me niet haalbaar.
In eerdere series hadden Gerrie, John, Dirk, Petra en Bas gelopen en vooral Bas had indruk gemaakt met 2:27. In de series daarna bleek de 2:30 grens steeds door maar een beperkt aantal lopers doorbroken te kunnen worden. Ik mijn serie zou ook Marcel starten. Op basis van de 3000 meter tijden van de andere lopers verwachte ik dat ik de snelste zou zijn. Van de starter moest ik aan de buitenkant starten. Ik was wel zo snel weg dat ik voorin het veld naar de binnenkant van de bocht kon op de tweede plek, maar eigenlijk al direct vanaf de start had ik het idee dat het voor mij net te hard ging. Ik schoof wel mee toen Luc de kop over nam, maar durfde niet over te nemen om nog harder te gaan. Zo bleef het veld in de eerste 200 meter bij elkaar.
Bij de doorkomst van het eerste rondje zag ik 1:13 op de klok. Tot nu toe had vrijwel iedere loper een langzamere tweede ronde gelopen. Ik vreesde dat ik niet onder de tijd van Bas zou komen en mijn PR leek ook lastig. Pas op 600 meter durfde ik de kop over te nemen.
Heel even hoorde ik Luc nog achter en ik hield er rekening mee dat het een spannende sprint zou worden. Maar ik kon nog verder versnellen en kwam als eerst over de streep in 2:25. Dat betekende dat ik een negatieve split gelopen had en het was de 35e plaats
In de uitslag van de competitie eindig ik hiermee als 31e.
In eerdere series hadden Gerrie, John, Dirk, Petra en Bas gelopen en vooral Bas had indruk gemaakt met 2:27. In de series daarna bleek de 2:30 grens steeds door maar een beperkt aantal lopers doorbroken te kunnen worden. Ik mijn serie zou ook Marcel starten. Op basis van de 3000 meter tijden van de andere lopers verwachte ik dat ik de snelste zou zijn. Van de starter moest ik aan de buitenkant starten. Ik was wel zo snel weg dat ik voorin het veld naar de binnenkant van de bocht kon op de tweede plek, maar eigenlijk al direct vanaf de start had ik het idee dat het voor mij net te hard ging. Ik schoof wel mee toen Luc de kop over nam, maar durfde niet over te nemen om nog harder te gaan. Zo bleef het veld in de eerste 200 meter bij elkaar.
Bij de doorkomst van het eerste rondje zag ik 1:13 op de klok. Tot nu toe had vrijwel iedere loper een langzamere tweede ronde gelopen. Ik vreesde dat ik niet onder de tijd van Bas zou komen en mijn PR leek ook lastig. Pas op 600 meter durfde ik de kop over te nemen.
Heel even hoorde ik Luc nog achter en ik hield er rekening mee dat het een spannende sprint zou worden. Maar ik kon nog verder versnellen en kwam als eerst over de streep in 2:25. Dat betekende dat ik een negatieve split gelopen had en het was de 35e plaats
In de uitslag van de competitie eindig ik hiermee als 31e.
vrijdag, mei 23, 2014
PR (Parcours Record)
De Zomeravondcup in Utrecht wordt op twee verschillende lokaties gehouden. Ik loop altijd beter bij Maarschalkerweerd dan bij Overvecht. Dat zal vooral te maken hebben met het feit dat in Overvecht de laatste twee wedstrijden gehouden worden in mei en juni en dat het dan gemiddeld warmer is. Blader maar eens terug in mijn weblog en je ziet diverse verslag over verval in het tweede deel van de wedstrijd, wegens de warmte.
Dit jaar is het starttijdstip gewijzigd. Toen ik me inschreef stond er zelfs dat de start om 19:40 zou zijn, maar toen ik eenmaal op de baan was, vertelde Theo me dat de start om 19:30 zou zijn. Ik had dus iets minder tijd voor de warming-up. Het was echter warm genoeg, ik hoefde niet koud van start. Naast Theo waren ook Berend, Edgar, Esther, Gerrie, Jan, Jos, Lotje, Maarten, Niek Sjaak en Titus weer present. We wensten elkaar succes en gingen van start. De eerste 600 meter over de baan bleef ik bij Theo. Ik ging op zoek naar een goed tempo, het mocht gezien de warmte wat rustiger dan de voorgaande twee keer. Titus startte iets sneller. De eerste kilometer ging toch in 3:55, dat was dus vergelijkbaar met de voorgaande keren. Ondertussen kwam de jongedame in lila shirt weer voorbij. Deze keer kon ik het niet laten om te proberen haar te volgen, daarmee raakte ik Theo en de rest van een groepje kwijt. Het voelde wel als een stevig tempo, toch kwamen we niet dichterbij Titus, die steeds zo'n 25 meter voor ons liep. De tweede kilometer bleek ik 3:46 gegaan te zijn. Ik zag ook dat mijn hartslag aan de hoge kant lag en besloot in eigen tempo verder te lopen. Titus en de dame in lila liepen langzaam bij me weg terwijl mijn tempo zakte eerst naar 4:00 en ongeveer 4:05.
Langs de Vecht worstelde ik met de vraag of ik niet naar een rustig duurlooptempo zou terugzakken, toen ik ineens in de gaten kreeg dat Titus niet meer uitliep. De dame in lila liep hem voorbij en langzaam werd het gat tussen ons weer wat kleiner. Bij 5 kilometer gooide ik een bekertje water in mijn nek om een beetje af te koelen en iets verderop kwam een dame van Hellas bij me. Ze liep een mooi tempo, ik kon aanhaken en nu liepen we het gaatje naar Titus dicht. Rond 6,5 kilometer sloten we aan bij nog twee dames. De Hellas-dame trok stevig door, dat was net te veel voor me en ik bleef op hangen en wurgen bij de andere twee en een heer die ondertussen ook was aangehaakt. Het laatste deel van het parcours bij Overvecht is altijd zwaar omdat je nog een extra bocht langs de Vecht moet maken. Soms moest ik even lossen dan weer was het iemand anders, maar ongeveer samen gingen we de laatste kilometer in. Ondertussen had ik ook Niek nog ingehaald. Een goede eindsprint zat er niet meer in, maar Sjaak (die was uitgestapt) riep dat ik onder 41 minuten zat. Op de klok zag ik de tijd wegtikken 40:54, 40:55, ... ik perste er nog even alles uit. Bruto was het net boven 41, maar netto net er onder (40:58).
Het was weer een zwaar rondje, maar gegeven de omstandigheden was ik erg tevreden. Er was wel verval, maar ik kon het binnen de perken houden.
Dit jaar is het starttijdstip gewijzigd. Toen ik me inschreef stond er zelfs dat de start om 19:40 zou zijn, maar toen ik eenmaal op de baan was, vertelde Theo me dat de start om 19:30 zou zijn. Ik had dus iets minder tijd voor de warming-up. Het was echter warm genoeg, ik hoefde niet koud van start. Naast Theo waren ook Berend, Edgar, Esther, Gerrie, Jan, Jos, Lotje, Maarten, Niek Sjaak en Titus weer present. We wensten elkaar succes en gingen van start. De eerste 600 meter over de baan bleef ik bij Theo. Ik ging op zoek naar een goed tempo, het mocht gezien de warmte wat rustiger dan de voorgaande twee keer. Titus startte iets sneller. De eerste kilometer ging toch in 3:55, dat was dus vergelijkbaar met de voorgaande keren. Ondertussen kwam de jongedame in lila shirt weer voorbij. Deze keer kon ik het niet laten om te proberen haar te volgen, daarmee raakte ik Theo en de rest van een groepje kwijt. Het voelde wel als een stevig tempo, toch kwamen we niet dichterbij Titus, die steeds zo'n 25 meter voor ons liep. De tweede kilometer bleek ik 3:46 gegaan te zijn. Ik zag ook dat mijn hartslag aan de hoge kant lag en besloot in eigen tempo verder te lopen. Titus en de dame in lila liepen langzaam bij me weg terwijl mijn tempo zakte eerst naar 4:00 en ongeveer 4:05.
Langs de Vecht worstelde ik met de vraag of ik niet naar een rustig duurlooptempo zou terugzakken, toen ik ineens in de gaten kreeg dat Titus niet meer uitliep. De dame in lila liep hem voorbij en langzaam werd het gat tussen ons weer wat kleiner. Bij 5 kilometer gooide ik een bekertje water in mijn nek om een beetje af te koelen en iets verderop kwam een dame van Hellas bij me. Ze liep een mooi tempo, ik kon aanhaken en nu liepen we het gaatje naar Titus dicht. Rond 6,5 kilometer sloten we aan bij nog twee dames. De Hellas-dame trok stevig door, dat was net te veel voor me en ik bleef op hangen en wurgen bij de andere twee en een heer die ondertussen ook was aangehaakt. Het laatste deel van het parcours bij Overvecht is altijd zwaar omdat je nog een extra bocht langs de Vecht moet maken. Soms moest ik even lossen dan weer was het iemand anders, maar ongeveer samen gingen we de laatste kilometer in. Ondertussen had ik ook Niek nog ingehaald. Een goede eindsprint zat er niet meer in, maar Sjaak (die was uitgestapt) riep dat ik onder 41 minuten zat. Op de klok zag ik de tijd wegtikken 40:54, 40:55, ... ik perste er nog even alles uit. Bruto was het net boven 41, maar netto net er onder (40:58).
Het was weer een zwaar rondje, maar gegeven de omstandigheden was ik erg tevreden. Er was wel verval, maar ik kon het binnen de perken houden.
woensdag, mei 07, 2014
Het is niet altijd prijs
Na drie PR's op rij wist ik dat er een keer een eind aan die reeks zou komen. Je kunt niet iedere wedstrijd weer harder dan de vorige keer. Bovendien had ik de tijd op de 10 kilometer behoorlijk scherp gezet. Ik wist bij de start van de tweede wedstrijd van de Zomeravondcup dat het niet eenvoudig zou worden om daar nog wat af te halen. Aan de andere kant hoefde ik maar 6 seconden sneller te zijn om onder de magische grens van 40 minuten te kunnen duiken en hoewel het al behoorlijk warmer was dan de vorige keer, zal de temperatuur het bij de overige wedstrijden naar verwachting nog lastiger maken.
Het plan was redelijk eenvoudig. Vorige keer liep ik vrijwel vlak, met een klein dipje rond 7 kilometer. Nu wilde ik weer net zo vlak openen en dan in de tweede helft proberen net voldoende winst te pakken. Bij de atletiekbaan ontmoette ik weer een grote delegatie Pijnenburgers: Adry, Arno, Berend, Dirk, Edgar, Erik, Gerrie, Irene, Jan, Jos, Marcel, Martin, Peter, Rob, Theo en Titus. John was er voor de aanmoedigingen en foto's. Al snel werd me duidelijk dat ik vandaag in de gaten gehouden zou worden. Mijn progressie is niet onopgemerkt gebleven. Martin, Theo en Titus zouden proberen mij te volgen en dat deden ze direct vanaf het begin. Titus zat zo dicht op me, dat dat bijna een struikelpartij opleverde in het gedrang op de baan. Aan mij de opdracht om mezelf niet van de wijs te laten brengen. Gedoseerd hard gaan was het idee. Dat ging eigenlijk best goed, de eerste kilometers gingen tussen 3:55 en 4:00, vergelijkbaar met de vorige keer. Aan het getik van de vootpod van Titus hoorde ik dat hij nog steeds volgde en uit mijn ooghoek zag ik ook af en toe blauw-wit van Martin en Theo. Zo waren we een mooi treintje in de eerste kilometers.
Een jongedame in een lila shirt herkende ik van de vorige keer. Ze kwam nu al in de eerste kilometer voorbij en liep harder dan ik goed vond, dus ik liet haar gaan, maar na een tijdje stabiliseerde de voorsprong en de rest van de wedstrijd zag ik haar steeds ongeveer even voor voor me. Dichterbij kwam ik ook niet meer. Hoewel de snelheid vergelijkbaar was met drie weken geleden, kostte het iets meer moeite. Mijn Garmin had deze keer een iets grotere afwijking dan de vorige keer. Mijn 5 kilometerpunt lag zo'n 75 meter voor de markering van de organisatie. Rond dat punt zakte mijn snelheid voor het eerst door de 4 minuten per kilometer. Met hard werken wist ik dat nog een kilometer vol te houden met alleen Titus nog achter me. Rond 6500 meter haalden we iemand in die net een beetje uitweek voor een tegenligger, daardoor moest ik vol door de wind en Titus kon wel binnen door, hij nam de kop over en riep iets als "Kom op, het kan nog onder de 40 minuten." Na een korte poging om achter hem te blijven hangen, liet ik een gaatje vallen. Dat liep snel op naar zo'n 15 meter. Het werd niet groter, maar voor mij begon een soort van ge-jojo. Althans zo voelde het. Ik kwam bij een dame in het zwart, die direct weer bij me weg liep, ik sloot weer aan en moest weer lossen.
Plotseling kwamen we weer bij Titus. Hij had kramp gekregen en viel even stil. Maar wist bij me aan te sluiten. We liepen een kilometer samen tot de brug, gevolgd door het knipje met steile afdaling. John maakte een foto en moedigde ons aan.
Normaal kan ik goed dalen, deze keer voelden mijn benen als van rubber en in plaats van hard ging ik even langzaam. Titus liep weer weg en ik worstelde me naar de finish. Kilometer 9 ging in 4:16. Daarna kon ik nog wel een soort versnelling opbrengen, maar ook die was niet meer zo hard als vorige keer. Met 40:45 liep ik wel mijn tweede tijd ooit en voor de tweede keer onder 41 minuten. Meer zat er niet in. Op zich was ik tevreden met het tempo dat ik de eerste 6 kilometer kon draaien. Maar het had me te veel moeite gekost zodat een PR er niet in zat. Overigens iepen de meesten een stukje langzamer dan vorige keer. Waarschijnlijk waren de omstandigheden iets zwaarder.
Het plan was redelijk eenvoudig. Vorige keer liep ik vrijwel vlak, met een klein dipje rond 7 kilometer. Nu wilde ik weer net zo vlak openen en dan in de tweede helft proberen net voldoende winst te pakken. Bij de atletiekbaan ontmoette ik weer een grote delegatie Pijnenburgers: Adry, Arno, Berend, Dirk, Edgar, Erik, Gerrie, Irene, Jan, Jos, Marcel, Martin, Peter, Rob, Theo en Titus. John was er voor de aanmoedigingen en foto's. Al snel werd me duidelijk dat ik vandaag in de gaten gehouden zou worden. Mijn progressie is niet onopgemerkt gebleven. Martin, Theo en Titus zouden proberen mij te volgen en dat deden ze direct vanaf het begin. Titus zat zo dicht op me, dat dat bijna een struikelpartij opleverde in het gedrang op de baan. Aan mij de opdracht om mezelf niet van de wijs te laten brengen. Gedoseerd hard gaan was het idee. Dat ging eigenlijk best goed, de eerste kilometers gingen tussen 3:55 en 4:00, vergelijkbaar met de vorige keer. Aan het getik van de vootpod van Titus hoorde ik dat hij nog steeds volgde en uit mijn ooghoek zag ik ook af en toe blauw-wit van Martin en Theo. Zo waren we een mooi treintje in de eerste kilometers.
Een jongedame in een lila shirt herkende ik van de vorige keer. Ze kwam nu al in de eerste kilometer voorbij en liep harder dan ik goed vond, dus ik liet haar gaan, maar na een tijdje stabiliseerde de voorsprong en de rest van de wedstrijd zag ik haar steeds ongeveer even voor voor me. Dichterbij kwam ik ook niet meer. Hoewel de snelheid vergelijkbaar was met drie weken geleden, kostte het iets meer moeite. Mijn Garmin had deze keer een iets grotere afwijking dan de vorige keer. Mijn 5 kilometerpunt lag zo'n 75 meter voor de markering van de organisatie. Rond dat punt zakte mijn snelheid voor het eerst door de 4 minuten per kilometer. Met hard werken wist ik dat nog een kilometer vol te houden met alleen Titus nog achter me. Rond 6500 meter haalden we iemand in die net een beetje uitweek voor een tegenligger, daardoor moest ik vol door de wind en Titus kon wel binnen door, hij nam de kop over en riep iets als "Kom op, het kan nog onder de 40 minuten." Na een korte poging om achter hem te blijven hangen, liet ik een gaatje vallen. Dat liep snel op naar zo'n 15 meter. Het werd niet groter, maar voor mij begon een soort van ge-jojo. Althans zo voelde het. Ik kwam bij een dame in het zwart, die direct weer bij me weg liep, ik sloot weer aan en moest weer lossen.
Plotseling kwamen we weer bij Titus. Hij had kramp gekregen en viel even stil. Maar wist bij me aan te sluiten. We liepen een kilometer samen tot de brug, gevolgd door het knipje met steile afdaling. John maakte een foto en moedigde ons aan.
donderdag, april 24, 2014
Foto's van de Baancompetitie
Bij vrijwel iedere wedstrijd van de Baancompetitie maakt Ries de Beer mooie foto's. Op de foto's van deze week zie je mooi het treintje van AV Pijnenburg.
woensdag, april 23, 2014
18:46
Helemaal onverwacht is het niet. Op de één of andere manier valt op dit moment alles op z'n plek. drie weken geleden liep ik makkelijk naar 19:28 op de 5 kilometer, net boven mijn PR. Een week later was er een PR op de 3 kilometer en vorige week dook ik ruim onder mijn PR op de 10 kilometer. Bij de derde wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie (weer een 5 kilometer) verwachtte ik weer onder mijn PR te kunnen duiken. Deze keer zat ik in een mooie serie samen met Jos, Titus, Martin en Sjaak en een groepje deelnemers die vorige keer tussen 1*:45 en 19:30 hadden gelopen. Ik zou proberen rondje 92 te lopen om op 19:10 uit te kunnen komen, onder mijn PR van 19:23.
De dag ervoor was ik nog flink aan het tuinieren geweest, maar die stijfheid raakte ik tijdens het inlopen wel kwijt. Deze keer stond ik niet helemaal vooraan bij de start, maar wel aan de binnenkant. Veel lopers van ongeveer hetzelfde niveau betekende wel een beetje dringen, maar gelukkig gingen we niet als gekken van start. De doorkomst na de eerste 200 meter was rond 44 seconden. De eerste volle ronde ging in ongeveer 90. Ik vocht wat voor een goed plaatsje in de groep, niet al te ver achter Martin, die rondjes 90 wilde lopen. Een loper dook voor me ertussen, maar liet vervolgens een gaatje vallen, dat was niet de bedoeling, dus versnelde ik even om hem weer in te halen en aan te sluiten. Maar een half rondje later gebeurde weer hetzelfde. Weer stak ik hem voorbij, waarbij ik hem waarschijnlijk een beetje al te krap inhaalde een beetje afsneed, maar ik wilde zuinig blijven lopen, langs de binnenkant, niet op kop, maar wel attent zodat ik zolang mogelijk mee zou kunnen gaan met versnellingen. Ongeveer halverwege kwam Titus voorbij en maakten we een treintje van drie AVP-ers aan kop van het groepje. Ik lette niet op tijden, pas bij 3 kilometer zag ik dat we onder 11:30 liepen en dat ik dus ruim binnen het schema van 19:10 zat. Bij Martin was het beste er ondertussen een beetje af. Ik bleef achter Titus en ene Thomas in de kop van het groepje lopen. Titus nam de kop over en ik volgde hem, met nog een kilometer te gaan, nam ik de kop over. ik nam het risico dat Titus me uiteindelijk met zijn eindsprint nog zou verslaan. In de laatste ronde kwam een andere loper (Gosse) voorbij, ik probeerde hem te volgen, maar moest een klein gaatje toestaan. Maar ik zag dat we wel weer dichterbij Jos kwamen. Bij het ingaan van die laatste ronde had ik gezien dat een tijd onder 19 minuten mogelijk was. Op 200 meter riep Kees 18:05 als tussentijd, dus ik zat goed. Met nog 100 meter probeerde ik alsnog naar Gosse toe te lopen en tot mijn verbazing werd het gat ineens kleiner en wist ik hem op de streep (met 0,1 seconde) te verslaan. Titus kwam een paar seconden later over de streep. Ik had niet op de tijd gelet, maar onder 19 minuten was in ieder geval gelukt. Edgar feliciteerde me zei dat ik ongeveer 18:47 gelopen zou hebben. Ongelofelijk.De officiële tijd zag ik vanmorgen: 18:46
Uit mijn Garmin data blijkt dat ik het ook weer gelukt is om redelijk vlak te lopen. De eerste en laatste kilometer waren met ongeveer 3:38 het snelst daartussen gingen ze in ca. 3:44.
De dag ervoor was ik nog flink aan het tuinieren geweest, maar die stijfheid raakte ik tijdens het inlopen wel kwijt. Deze keer stond ik niet helemaal vooraan bij de start, maar wel aan de binnenkant. Veel lopers van ongeveer hetzelfde niveau betekende wel een beetje dringen, maar gelukkig gingen we niet als gekken van start. De doorkomst na de eerste 200 meter was rond 44 seconden. De eerste volle ronde ging in ongeveer 90. Ik vocht wat voor een goed plaatsje in de groep, niet al te ver achter Martin, die rondjes 90 wilde lopen. Een loper dook voor me ertussen, maar liet vervolgens een gaatje vallen, dat was niet de bedoeling, dus versnelde ik even om hem weer in te halen en aan te sluiten. Maar een half rondje later gebeurde weer hetzelfde. Weer stak ik hem voorbij, waarbij ik hem waarschijnlijk een beetje al te krap inhaalde een beetje afsneed, maar ik wilde zuinig blijven lopen, langs de binnenkant, niet op kop, maar wel attent zodat ik zolang mogelijk mee zou kunnen gaan met versnellingen. Ongeveer halverwege kwam Titus voorbij en maakten we een treintje van drie AVP-ers aan kop van het groepje. Ik lette niet op tijden, pas bij 3 kilometer zag ik dat we onder 11:30 liepen en dat ik dus ruim binnen het schema van 19:10 zat. Bij Martin was het beste er ondertussen een beetje af. Ik bleef achter Titus en ene Thomas in de kop van het groepje lopen. Titus nam de kop over en ik volgde hem, met nog een kilometer te gaan, nam ik de kop over. ik nam het risico dat Titus me uiteindelijk met zijn eindsprint nog zou verslaan. In de laatste ronde kwam een andere loper (Gosse) voorbij, ik probeerde hem te volgen, maar moest een klein gaatje toestaan. Maar ik zag dat we wel weer dichterbij Jos kwamen. Bij het ingaan van die laatste ronde had ik gezien dat een tijd onder 19 minuten mogelijk was. Op 200 meter riep Kees 18:05 als tussentijd, dus ik zat goed. Met nog 100 meter probeerde ik alsnog naar Gosse toe te lopen en tot mijn verbazing werd het gat ineens kleiner en wist ik hem op de streep (met 0,1 seconde) te verslaan. Titus kwam een paar seconden later over de streep. Ik had niet op de tijd gelet, maar onder 19 minuten was in ieder geval gelukt. Edgar feliciteerde me zei dat ik ongeveer 18:47 gelopen zou hebben. Ongelofelijk.De officiële tijd zag ik vanmorgen: 18:46
Uit mijn Garmin data blijkt dat ik het ook weer gelukt is om redelijk vlak te lopen. De eerste en laatste kilometer waren met ongeveer 3:38 het snelst daartussen gingen ze in ca. 3:44.
woensdag, april 16, 2014
Elke week een wedstrijd
Eigenlijk wilde ik als titel "Elke week een PR" zetten, maar dat vond ik wat te gortig. Het is wel een feit dat ik in deze periode van het jaar veel wedstrijden loop en aangezien het lijkt of er wat dingen op hun plaats vallen. loop ik ook mooie tijden. Maar zo mooi als gister had ik toch echt niet verwacht. Gisteravond was de eerste wedstrijd van de Zomeravondcup in Utrecht in 2014. Het parcours bij Maarschalkerweerd was in vergelijking met twee jaar geleden een beetje aangepast, er stond een flinke wind en de het was niet al te warm, maar mooie omstandigheden voor een snelle wedstrijd. Gezien mijn vorm durfde ik wel een aanval op mijn PR te doen. Ik zou proberen 4:10 per kilometer als bovengrens aan te houden, dan moest onder 41:30 wel kunnen.
De Zomeravondcup is populair bij de masters van AV Pijnenburg en zo trof ik voor de start (in alfabetische volgorde): Aaldrik, Adry, Bas, Dick, Edgar, Esther, John, Jos, Lotje, Marcel, Martin, Sjaak en Theo. Allemaal met hun eigen plannen. Martin en Theo zouden wel in mijn buurt finishen. Van Aaldrik wist ik niet wat ik kon verwachten en Bas zou proberen om mij een tijdje te volgen. Samen met Marcel liep ik een stukje in en na nog een paar rondjes op de baan, sloot ik vlak voor het startschot aan in de groep lopers bij de start. Deze keer was ik niet afgekoeld. het was even dringen want we liepen bijna twee rondjes op de baan. eerst in de banen 5, 6, en 7 en daarna in baan 7 en 8. Op de baan gaat het altijd hard, ik zag vanuit mijn ooghoek tempo's van rond 3:50. Het was dus niet zo gek dat de eerste kilometer in 3:51 ging. Wel veel harder dan 4:10, dus ik liet tempo een beetje zakken. Bas liep vlak achter me en Martin kwam langzaam voorbij en liep een beetje weg. Jos, Theo en Aaldrik liepen ergens voor me.
We kwamen op bekend terrein, langs het Oude Tolhuys en onder de snelweg door. Ik liep in wisselende groepjes, soms liepen er een paar weg, dan haalde ik deze of anderen weer in en omgekeerd. De kilometertijden bleven rond 4:00. Ik vond het eng hard. De voorgaande keren moest ik zo'n snelle start in het tweede deel dubbel terugbetalen. Maar dan begon het verval al na zo'n 3 kilometer. Deze keer kon ik blijven doorlopen. Ik trok een tijdje op met een dame in een paars shirt. Op het stuk met de wind mee probeerden we bij een groepje te komen met Aaldrik en Martin, zodat we daar tegen de wind in profijt van hadden. Op het moment dat we bij Aaldrik kwamen, was het groepje helaas uit elkaar gevallen. We liepen Aaldrik voorbij, op weg naar de volgende afvallers uit dat groepje. Daarbij hoorde ook Theo, die last had van kramp of steek. Helaas moestik lossen bij de dame met paars shirt. De afstand naar Martin bleef ongeveer gelijk. Zo rond de 7e kilometer had ik een dipje en liep het tempo terug naar 4:07. Ik zat nog steeds ruim onder het schema van een PR. Aaldrik kwam weer voorbij en ik kon even aanhaken. In een scherpe bocht verloor ik het contact en moest hem laten gaan. Dit was wel genoeg om weer op tempo te komen, ik liep weer rond 4:00, deze keer kop over kop met een dame in een rood shirt, die ik had bijgehaald. Met nog 1500 meter te gaan zag ik dat het gaatje met Martin wat begin te slinken. Ik kon de finish ruiken en versnelde automatisch iets. Met nog een kilometer te gaan besloot ik te proberen om Martin in te halen. Toen we de baan opliepen was het gat nog zo'n 25 meter. Op 150 meter van de finish haalde ik hem in en trok hard door richting de finish. Adry die al gefinisht was riep dat ik op 40 minuten zat. Op de klok bij de finish zag ik inderdaad 40:... staan. Zelf drukt ik af op 40:10 Dat is een verbetering van mijn PR met ongeveer 1:20. Officieel blijkt het zelfs 40:05 te zijn. Die 5 seconden kunnen er ook nog wel een keer af.
Misschien toch elke week een PR?
De Zomeravondcup is populair bij de masters van AV Pijnenburg en zo trof ik voor de start (in alfabetische volgorde): Aaldrik, Adry, Bas, Dick, Edgar, Esther, John, Jos, Lotje, Marcel, Martin, Sjaak en Theo. Allemaal met hun eigen plannen. Martin en Theo zouden wel in mijn buurt finishen. Van Aaldrik wist ik niet wat ik kon verwachten en Bas zou proberen om mij een tijdje te volgen. Samen met Marcel liep ik een stukje in en na nog een paar rondjes op de baan, sloot ik vlak voor het startschot aan in de groep lopers bij de start. Deze keer was ik niet afgekoeld. het was even dringen want we liepen bijna twee rondjes op de baan. eerst in de banen 5, 6, en 7 en daarna in baan 7 en 8. Op de baan gaat het altijd hard, ik zag vanuit mijn ooghoek tempo's van rond 3:50. Het was dus niet zo gek dat de eerste kilometer in 3:51 ging. Wel veel harder dan 4:10, dus ik liet tempo een beetje zakken. Bas liep vlak achter me en Martin kwam langzaam voorbij en liep een beetje weg. Jos, Theo en Aaldrik liepen ergens voor me.
We kwamen op bekend terrein, langs het Oude Tolhuys en onder de snelweg door. Ik liep in wisselende groepjes, soms liepen er een paar weg, dan haalde ik deze of anderen weer in en omgekeerd. De kilometertijden bleven rond 4:00. Ik vond het eng hard. De voorgaande keren moest ik zo'n snelle start in het tweede deel dubbel terugbetalen. Maar dan begon het verval al na zo'n 3 kilometer. Deze keer kon ik blijven doorlopen. Ik trok een tijdje op met een dame in een paars shirt. Op het stuk met de wind mee probeerden we bij een groepje te komen met Aaldrik en Martin, zodat we daar tegen de wind in profijt van hadden. Op het moment dat we bij Aaldrik kwamen, was het groepje helaas uit elkaar gevallen. We liepen Aaldrik voorbij, op weg naar de volgende afvallers uit dat groepje. Daarbij hoorde ook Theo, die last had van kramp of steek. Helaas moestik lossen bij de dame met paars shirt. De afstand naar Martin bleef ongeveer gelijk. Zo rond de 7e kilometer had ik een dipje en liep het tempo terug naar 4:07. Ik zat nog steeds ruim onder het schema van een PR. Aaldrik kwam weer voorbij en ik kon even aanhaken. In een scherpe bocht verloor ik het contact en moest hem laten gaan. Dit was wel genoeg om weer op tempo te komen, ik liep weer rond 4:00, deze keer kop over kop met een dame in een rood shirt, die ik had bijgehaald. Met nog 1500 meter te gaan zag ik dat het gaatje met Martin wat begin te slinken. Ik kon de finish ruiken en versnelde automatisch iets. Met nog een kilometer te gaan besloot ik te proberen om Martin in te halen. Toen we de baan opliepen was het gat nog zo'n 25 meter. Op 150 meter van de finish haalde ik hem in en trok hard door richting de finish. Adry die al gefinisht was riep dat ik op 40 minuten zat. Op de klok bij de finish zag ik inderdaad 40:... staan. Zelf drukt ik af op 40:10 Dat is een verbetering van mijn PR met ongeveer 1:20. Officieel blijkt het zelfs 40:05 te zijn. Die 5 seconden kunnen er ook nog wel een keer af.
Misschien toch elke week een PR?
woensdag, april 09, 2014
PR op 3000 meter
Na mijn optreden bij de Amersfoortse baancompetitie van twee weken geleden zei Edgar dat ik weer helemaal terug leek. En ik moest hem in de week daarna gelijk geven. Op donderdag deed ik het rustig aan bij een piramideloop van 6, 8, 10 , 8 en 6 minuten. Althans in het begin bij de 10 minuten liepen we weer heuvelaf vanaf 't Soester Hoogt en ik liet me lekker gaan. Daarna hield ik het hogere tempo eenvoudig vast. In de laatste 6 minuten liep ik zelf Theo en Stef voorbij. Het ging allemaal erg makkelijk.
In het weekend stapte ik op de terug vanbezoek aan mijn schoonouders al bij het Henschotermeer uit de auto en liep prachtige route door de bossen langs de Leusderhei, met een beklimming over de Treekerweg naar Soesterberg. Daarna dwars over de vliegbasis en via de Paltzerweg (met weer een mooie klim) terug naar huis.
In totaal was het 17,5 kilometer. Helaas kreeg ik tegen het einde last van een blaar, waarschijnlijk zat mijn sok niet helemaal goed. Gelukkig was het geen groot ongemak. Dinsdag had ik al geen last meer van. Toen deden we 15 x 200 meter op de baan (200 meter rust) waarvan de eerste 100 meter intensief, dan 50 meter extensief en dan nog 50 meter 50 intensief. Geen lange training, maar wel veel snelheidswerk. Mooi voor de 3 km wedstrijd die een week later op het programma zou staan.
Eerst was er nog een testloopje op donderdag. Twee rondjes op het oude parcours van de clubcross. We stonden met 23 lopers aan de start van de gecombineerde wedstrijdgroepen. De snelle jonge jongens zou ik laten gaan en verder zouden we wel zien. De eerste 700 meter liep ik het sppor van Theo, zonder me te forceren. Titus was een stukje voor ons uit in een groepje van 3 beland. Na 700 meter nam ik de kop over van Theo en liep heel makkelijk naar dat groepje toe. Voor mijn gevoel vielen ze een beetje stil, dus ik liep er direct voorbij. Even haakte Niels aan, maar al snel liep ik alleen verder. Iets ahter me hoorde ik wel het karakteristieke getik van de voetpod van Titus. Voor me liep nu nog Kees, die sneller was gestart. langzaam kwam ik dichterbij en een kilometer verder sloot ik aan. Kees liet me op het smalle pas eerst niet passeren. Pas waar het wat breder was, kon ik er langs. Zo ging ik de tweede ronde in met steeds Titus binnen gehoorsafstand, Kees had al snel moeten lossen. De laatste kilometer begon ik het zwaar te vinden en ik ik hield rekening met een eindsprint van Titus, maar probeerde het tempo strak te houden. Titus kwam niet meer langszij en ik bleek 8e geworden te zijn in 16:41.
De verwachtingen voor de 3000 meter van gister waren daarom hooggespannen. Ik had al eens 10:59 gelopen en hoopte daar weer in de buurt te kunnen komen. 11:15 of lager was mijn doel, rondjes van 90 of sneller. Ik zat in een prima serie, samen met alweer Titus. Onder het toeziend oog van Theo en Edgar gingen we van start tegen 9 uur. Er zouden een paar te snelle mannen in de serie zitten, maar aanpikken bij de subtop zou moeten kunnen. Ik kon mooi direct in de binnenbocht starten en na een klein duwtje had ik een mooi plekje.
Na 400 meter schoof er nog iemand voor me in en zo werd het een lang lint. Titus zu ergens achter me zitten, maar daar had ik geen oog meer voor. De loper voor me (Marcel Broekema) liet een klein gaatje vallen naar de voorste 6 anderen. Toen ik dat zag overwoog ik even om er overheen te gaan, maar vond het risico van forceren te groot. Het tempo voelde goed, ik keen niet te veel op klok. De eerste kilometer ging in ongeveer 3:36. Best snel, maar ik had het idee dat Marcel begon in te zakken. Op het volgende rechte stuk tegen de wind in bleef ik nog achter hem, maar in de daarop volgende bocht kon ik mezelf niet meer inhouden en nam de kop (hard) over. Nu hoopte ik dat het geen toneelspel was en dat hij nu van mij ging profiteren. Maar ik kreeg het idee dat ik een klein gaatje had. Kilometer 2 ging wel iets langzamer, net boven 3:40. Ik begreep dat ik precies op 11 minuten rond zat. daar wilde ik natuurlijk wel onder en dus ging het tempo weer wat omhoog. Bovendien waren twee van de oorspronkelijke kopgroep afgewaaid. Ze vormden een mooi richtpunt voor me. Met nog zo'n 600 meter had ik de eerste te pakken. Martin moedigde me aan met de mededeling dat ik op 11 minuten rond koerste. Bij het ingaan van de laatste ronde wist ik dat het moest kunnen. In de laatste 200 meter probeerde ik nog iemand in te halen, maar die wist nog net voldoende te versnellen. Op de klok bij de finish zag ik de tijd oplopen van 10:50 en volgens mijn eigen waarneming hield ik voldoende over, dus helemaal gelukkig kwam ik over de finish. Het bleek uiteindelijk 10:56 te zijn.
Het was een avond van PR's. Marcel, Bas en Martin scherpten hun PR aan. Jos zat er maar net boven. Een mooie avond voor AV Pijnenburg.
In het weekend stapte ik op de terug vanbezoek aan mijn schoonouders al bij het Henschotermeer uit de auto en liep prachtige route door de bossen langs de Leusderhei, met een beklimming over de Treekerweg naar Soesterberg. Daarna dwars over de vliegbasis en via de Paltzerweg (met weer een mooie klim) terug naar huis.
In totaal was het 17,5 kilometer. Helaas kreeg ik tegen het einde last van een blaar, waarschijnlijk zat mijn sok niet helemaal goed. Gelukkig was het geen groot ongemak. Dinsdag had ik al geen last meer van. Toen deden we 15 x 200 meter op de baan (200 meter rust) waarvan de eerste 100 meter intensief, dan 50 meter extensief en dan nog 50 meter 50 intensief. Geen lange training, maar wel veel snelheidswerk. Mooi voor de 3 km wedstrijd die een week later op het programma zou staan.
Eerst was er nog een testloopje op donderdag. Twee rondjes op het oude parcours van de clubcross. We stonden met 23 lopers aan de start van de gecombineerde wedstrijdgroepen. De snelle jonge jongens zou ik laten gaan en verder zouden we wel zien. De eerste 700 meter liep ik het sppor van Theo, zonder me te forceren. Titus was een stukje voor ons uit in een groepje van 3 beland. Na 700 meter nam ik de kop over van Theo en liep heel makkelijk naar dat groepje toe. Voor mijn gevoel vielen ze een beetje stil, dus ik liep er direct voorbij. Even haakte Niels aan, maar al snel liep ik alleen verder. Iets ahter me hoorde ik wel het karakteristieke getik van de voetpod van Titus. Voor me liep nu nog Kees, die sneller was gestart. langzaam kwam ik dichterbij en een kilometer verder sloot ik aan. Kees liet me op het smalle pas eerst niet passeren. Pas waar het wat breder was, kon ik er langs. Zo ging ik de tweede ronde in met steeds Titus binnen gehoorsafstand, Kees had al snel moeten lossen. De laatste kilometer begon ik het zwaar te vinden en ik ik hield rekening met een eindsprint van Titus, maar probeerde het tempo strak te houden. Titus kwam niet meer langszij en ik bleek 8e geworden te zijn in 16:41.
De verwachtingen voor de 3000 meter van gister waren daarom hooggespannen. Ik had al eens 10:59 gelopen en hoopte daar weer in de buurt te kunnen komen. 11:15 of lager was mijn doel, rondjes van 90 of sneller. Ik zat in een prima serie, samen met alweer Titus. Onder het toeziend oog van Theo en Edgar gingen we van start tegen 9 uur. Er zouden een paar te snelle mannen in de serie zitten, maar aanpikken bij de subtop zou moeten kunnen. Ik kon mooi direct in de binnenbocht starten en na een klein duwtje had ik een mooi plekje.
Na 400 meter schoof er nog iemand voor me in en zo werd het een lang lint. Titus zu ergens achter me zitten, maar daar had ik geen oog meer voor. De loper voor me (Marcel Broekema) liet een klein gaatje vallen naar de voorste 6 anderen. Toen ik dat zag overwoog ik even om er overheen te gaan, maar vond het risico van forceren te groot. Het tempo voelde goed, ik keen niet te veel op klok. De eerste kilometer ging in ongeveer 3:36. Best snel, maar ik had het idee dat Marcel begon in te zakken. Op het volgende rechte stuk tegen de wind in bleef ik nog achter hem, maar in de daarop volgende bocht kon ik mezelf niet meer inhouden en nam de kop (hard) over. Nu hoopte ik dat het geen toneelspel was en dat hij nu van mij ging profiteren. Maar ik kreeg het idee dat ik een klein gaatje had. Kilometer 2 ging wel iets langzamer, net boven 3:40. Ik begreep dat ik precies op 11 minuten rond zat. daar wilde ik natuurlijk wel onder en dus ging het tempo weer wat omhoog. Bovendien waren twee van de oorspronkelijke kopgroep afgewaaid. Ze vormden een mooi richtpunt voor me. Met nog zo'n 600 meter had ik de eerste te pakken. Martin moedigde me aan met de mededeling dat ik op 11 minuten rond koerste. Bij het ingaan van de laatste ronde wist ik dat het moest kunnen. In de laatste 200 meter probeerde ik nog iemand in te halen, maar die wist nog net voldoende te versnellen. Op de klok bij de finish zag ik de tijd oplopen van 10:50 en volgens mijn eigen waarneming hield ik voldoende over, dus helemaal gelukkig kwam ik over de finish. Het bleek uiteindelijk 10:56 te zijn.
Het was een avond van PR's. Marcel, Bas en Martin scherpten hun PR aan. Jos zat er maar net boven. Een mooie avond voor AV Pijnenburg.
woensdag, maart 26, 2014
Scherpe tijd bij eerste wedstrijd Amersfoortse Baancompetitie
Het heeft even geduurd voor ik over de gevolgen van mijn verkoudheid heen was en eigenlijk loop ik (nu 5 weken later) nog steeds af en toe te hoesten. De eerste trainingen deed ik het extra rustig aan, omdat ik merkte dat het niet makkelijk ging. Pas vorige week zondag liep ik voor het eerst weer lekker, met een mooi weer een rondje door het bos.
Bij de training van afgelopen week begon ik ook voorzichtig weer te geloven dat ik bij de eerste wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie (een 5 km) nog redelijk voor de dag zou kunnen komen. We liepen 3 x 2000 meter over 't Hoogt en vooral de afdaling ging heerlijk.Op techniek en zonder te forceren liep ik naar snelheden onder de 3:30 per kilometer. Bij de duurloop van afgelopen zondag hield ik mezelf niet in. Het rondje werd iets langer dan gepland (16,5 km ipv 15). en het tempo lag ook vrij hoog, maar het ging makkelijk.
Toch stond ik niet met hoge verwachtingen aan de start. Ik liep nog steeds te hoesten en de voorgaande twee 5 kilometer-wedstrijden waren niet heel makkelijk gegaan of de tijd was minder dan gedacht. Ik zat als tijdsnelste in de tweede serie. Dat vond ik prima. Hoewel ik waarschijnlijk weinig voordeel van snellere lopers zou hebben, was de kans dat ik mezelf in het begin zou opblazen zo aanzienlijk kleiner. Het was mijn bedoeling om behoudend van start te gaan met een eerste kilometer van 4 minuten. In dezelfde serie liep Bas, die zijn eerste echte 5000 meter wedstrijd zou lopen en moest oppassen niet te hard van stapel te gaan. Bij een goede opbouw zou onder de 20 minuten voor hem mogelijk moeten zijn.
Omdat we met een grote serie van start gingen (ca 25 lopers) was het even dringen in de eerste bocht. Ik versnelde even om uit het gedrang te komen en schoof daarna op naar de 4 plaats, direct achter Bas. De eerste 200 meter ging in ca 44 sec en na 600 meter was dat ca 1:20. Keurig, dat gaf me tijd om even warm te worden, want het was een koude avond en ondanks een uitgebreide warming-up was ik bij de start toch wel weer wat afgekoeld.
Ergens in de eerste kilometer, nam nr 2 kop over en om te voorkomen dat er een gat zou vallen dat ik moest dichtlopen, sloot ik direct achter hem aan, met Bas in mijn kielzog. De doelstelling van deze loper was blijkbaar 20 rond, want hij kwam na 1 kilometer door in exact 4 minuten en kreeg aanwijzingen van de kant. Ik had echter het idee dat we iets vertraagden en liep wel heel makkelijk dus na de volgende bocht besloot ik de kop over te nemen, met het risico dat ik het nu nog 4 kilometer alleen zou moeten doen. Bas volgde keurig.
Een van de leuke dingen aan de baancompetitie is dat er een heuse speaker is en het motiveerde me enorm dat hij zag dat ik iets versnelde. Natuurlijk hielpen ook de aanmoedigingen van clubgenoten (John, Marcel, Martin, Titus, Jos, Gerrie, Ilse, Esther, Dirk, Edgar, Kees, Bart en Harry). De volgende twee kilometers gingen in ongeveer 3:57. Na 3 kilometer was de tussentijd 10:55. Zo kwam een tijd van 19:50 binnen bereik. Maar ik voelde dat ik nog veel over had, dus versnelde ik een beetje. Bas kon volgen, maar de rest van de groep, die blijkbaar nog dicht achter ons zat, raakte langzaam verder achter. Met nog drie rondjes te gaan ging de gaskraan nog iets verder open. Nu moest ook Bas lossen. Volgens de speaker kwam ik na 4
kilometer door in 14:48 en zou 19:45 mogelijk moeten zijn. Ik wist het hoge tempo redelijk makkelijk vol te houden, pas bij het ingaan van de laatste ronde werd het zwaar, maar toen had ik al gezien dat misschien zelfs 19:30 mogelijk was. Op 200 meter bevestigde Kees dat het zou moeten kunnen, dus ging ik volle bak naar de streep en daar kwam ik voldaan over de streep in 19:28, slechts 5 seconden boven mijn PR en mijn tweede tijd op deze afstand ooit.
(foto's van de site van AV Triathlon)
Bij de training van afgelopen week begon ik ook voorzichtig weer te geloven dat ik bij de eerste wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie (een 5 km) nog redelijk voor de dag zou kunnen komen. We liepen 3 x 2000 meter over 't Hoogt en vooral de afdaling ging heerlijk.Op techniek en zonder te forceren liep ik naar snelheden onder de 3:30 per kilometer. Bij de duurloop van afgelopen zondag hield ik mezelf niet in. Het rondje werd iets langer dan gepland (16,5 km ipv 15). en het tempo lag ook vrij hoog, maar het ging makkelijk.
Toch stond ik niet met hoge verwachtingen aan de start. Ik liep nog steeds te hoesten en de voorgaande twee 5 kilometer-wedstrijden waren niet heel makkelijk gegaan of de tijd was minder dan gedacht. Ik zat als tijdsnelste in de tweede serie. Dat vond ik prima. Hoewel ik waarschijnlijk weinig voordeel van snellere lopers zou hebben, was de kans dat ik mezelf in het begin zou opblazen zo aanzienlijk kleiner. Het was mijn bedoeling om behoudend van start te gaan met een eerste kilometer van 4 minuten. In dezelfde serie liep Bas, die zijn eerste echte 5000 meter wedstrijd zou lopen en moest oppassen niet te hard van stapel te gaan. Bij een goede opbouw zou onder de 20 minuten voor hem mogelijk moeten zijn.
Een van de leuke dingen aan de baancompetitie is dat er een heuse speaker is en het motiveerde me enorm dat hij zag dat ik iets versnelde. Natuurlijk hielpen ook de aanmoedigingen van clubgenoten (John, Marcel, Martin, Titus, Jos, Gerrie, Ilse, Esther, Dirk, Edgar, Kees, Bart en Harry). De volgende twee kilometers gingen in ongeveer 3:57. Na 3 kilometer was de tussentijd 10:55. Zo kwam een tijd van 19:50 binnen bereik. Maar ik voelde dat ik nog veel over had, dus versnelde ik een beetje. Bas kon volgen, maar de rest van de groep, die blijkbaar nog dicht achter ons zat, raakte langzaam verder achter. Met nog drie rondjes te gaan ging de gaskraan nog iets verder open. Nu moest ook Bas lossen. Volgens de speaker kwam ik na 4
kilometer door in 14:48 en zou 19:45 mogelijk moeten zijn. Ik wist het hoge tempo redelijk makkelijk vol te houden, pas bij het ingaan van de laatste ronde werd het zwaar, maar toen had ik al gezien dat misschien zelfs 19:30 mogelijk was. Op 200 meter bevestigde Kees dat het zou moeten kunnen, dus ging ik volle bak naar de streep en daar kwam ik voldaan over de streep in 19:28, slechts 5 seconden boven mijn PR en mijn tweede tijd op deze afstand ooit.
(foto's van de site van AV Triathlon)
zaterdag, maart 01, 2014
40 plus
Ondertussen zit de maand februari er al weer op. In de afgelopen maand liep ik een stuk minder dan de maand ervoor. Dat had zo zijn redenen. Ik had wat meetings en activiteiten van mijn werk, een presentatie van een profielwerkstuk van mijn oudste zoon, verjaardagen en ik was een kleine week (ook voor mijn werk) op Malta.Toen ik daar vorige week van thuis kwam, was ik zwaar verkouden. Ik dook direct mijn bed in en kwam er pas twee dagen later weer uit. Daartussen had ik ruim 40 graden koorts. Gelukkig was dat een dag later wel weer gezakt, maar sindsdien voel ik me nog steeds niet echt heel fit en ik heb een vervelende vastzittende hoest. Toch morgen maar eens kijken of ik een klein rondje kan lopen.
In de maand februari was ik ook jarig en dit jaar ben ik voor het laatst 40 plus. Als cadeautje kreeg ik weer een paar nieuwe schoenen, Saucony Triumph 11.
Daarnaast kreeg ik twee boekjes uit de webshop van de atletiekunie:
- Samen Lopen - Peter Klos
- Meer dan 100 oefeningen om looptechniek te verbeteren - Niek de Groot
Daar kan ik weer leuk inspiratie uit halen voor mijn trainingen.
In de maand februari was ik ook jarig en dit jaar ben ik voor het laatst 40 plus. Als cadeautje kreeg ik weer een paar nieuwe schoenen, Saucony Triumph 11.
- Samen Lopen - Peter Klos
- Meer dan 100 oefeningen om looptechniek te verbeteren - Niek de Groot
Daar kan ik weer leuk inspiratie uit halen voor mijn trainingen.
zondag, februari 02, 2014
De tegelkoning en het geheim van hardlopen
In de maand januari heb ik lekker verder getrained. twee keer per week met de groep mee, in het weekend een duurloop en af en toe als hulptrainer. Daartussendoor had Wim ook nog een 5 kilometer testloop op de baan ingeplanned. Er werd wat gemopperd, want dit was toch niet de tijd van het jaar voor een 5 kilometer op de baan. Maar ieder mocht dit als een test beschouwen: een meetmoment, waarbij je zelf mocht beslissen hoe diep je wilde gaan. Ik besloot te proberen om in ieder geval niet in te veel te verrliezen in de laatste twee kilometers. Zoals gebruikelijk startte ik snel, maar direct na de eerste bocht liet ik de Erik, Daan, Bas en Jos gaan en ging ik op zoek naar mijn eigen tempo. Titus sloot bij mij aan, maar nam niet over. Het zag er naar uit dat ik de komende rondjes het tempo mocht gaan maken. De eerste ronde ging in 1:30. Nog steeds vrij hard, daarna kwam ik in een beter tempo terecht. Zo mooi vlak als in november was het echter niet. Toen liep ik 3x 3:54, nu was het 3:50, 3:58 en 4:03. Maar in november kon ik mee lopen in een groepje, nu moest ik het alleen doen. Boevendien was het twee manden geleden naar 3 kilometer helemaal op. Nu wist ik weer wat te versnellen: 4:01 en 3:57. De vier lopers voor me hadden al snel zo'n 100 meter voorsprong, maar Bas moest daar lossen en daar liep langzaam op in. Ondertussen kwam Selina voorbij, die liep wederom een beetje te hard voor me. met nog zo'n vier rondje te gaan had ik Bas ingehaald en zag ik dat ik weer dichterbij Jos kwam. Dat motiveerde om door te gaan en Titus moest lossen. In de laatste ronde stond in eens Erik bij de finish. Hij had zich een rondje vergist. Jos versnelde en bleef buiten bereik. Ik wam over de streep in een keurige 19:57. Ik had gehoopt op 19:50, maar dat komt de volgende keer wel.
Die tijd verhoudt zich trouwens wel keurig met mijn 10 EM van Woudenberg. Althans als ik de calculator van "Het geheim van Hardlopen" mag geloven. Die site is gekoppeld aan een boek dat ik met Kerst van mijn hardlopende zwager en zijn vrouw kreeg. Een boeiend boek waarin veel theoretisch onderbouwing staat over waarom je de tijden loopt die je loopt. Steeds wordt weer de relatie met VO2-Max gelegd en de tijden die je op basis daarvan mag verwachten. Er zijn correcties voor leeftijd en omstandigheden zoals ondergrond, wind, temperatuur en heuvelachtigheid. De uitkomsten verschillen niet echt van de waardes die Aaldrik op de runnerscup gebruikt, maar het is interessant om de theorie er achter te lezen. Het boek is vlot geschreven en voor mij extra leuk omdat de schrijvers uit de buurt komen en daarom foto's van wedstrijden uit de omgeving hebben gebruikt. Ik kwam ze ook tegen bij de Florijn Winterloop.
Die Florijn Winterloop heeft er voor gezorgd dat ik januari een mooi "koninkrijk" bij elkaar heb gelopen in het hardloopspel. Dat is een nieuwe dimensie die is toegevoegd aan looptijden.nl. Op die site hield ik al een tijd de wedstrijden bij die gelopen heb. Met het Hardloopspel kun je al je gelopen rondjes uploaden. Die worden vervolgens verdeeld over "tegels" die over Nederland gelegd zijn. Je kunt "tegelkoning" worden als je in een maand de meeste kilometers in die tegel gelopen hebt. In januari was ik de tegelkoning van de tegel Soest Zuid:
Dat levert weer een nieuw verslavend element: doen jullie ook mee en op welke tegels kan ik jullie vinden?
Die tijd verhoudt zich trouwens wel keurig met mijn 10 EM van Woudenberg. Althans als ik de calculator van "Het geheim van Hardlopen" mag geloven. Die site is gekoppeld aan een boek dat ik met Kerst van mijn hardlopende zwager en zijn vrouw kreeg. Een boeiend boek waarin veel theoretisch onderbouwing staat over waarom je de tijden loopt die je loopt. Steeds wordt weer de relatie met VO2-Max gelegd en de tijden die je op basis daarvan mag verwachten. Er zijn correcties voor leeftijd en omstandigheden zoals ondergrond, wind, temperatuur en heuvelachtigheid. De uitkomsten verschillen niet echt van de waardes die Aaldrik op de runnerscup gebruikt, maar het is interessant om de theorie er achter te lezen. Het boek is vlot geschreven en voor mij extra leuk omdat de schrijvers uit de buurt komen en daarom foto's van wedstrijden uit de omgeving hebben gebruikt. Ik kwam ze ook tegen bij de Florijn Winterloop.
Die Florijn Winterloop heeft er voor gezorgd dat ik januari een mooi "koninkrijk" bij elkaar heb gelopen in het hardloopspel. Dat is een nieuwe dimensie die is toegevoegd aan looptijden.nl. Op die site hield ik al een tijd de wedstrijden bij die gelopen heb. Met het Hardloopspel kun je al je gelopen rondjes uploaden. Die worden vervolgens verdeeld over "tegels" die over Nederland gelegd zijn. Je kunt "tegelkoning" worden als je in een maand de meeste kilometers in die tegel gelopen hebt. In januari was ik de tegelkoning van de tegel Soest Zuid:
Dat levert weer een nieuw verslavend element: doen jullie ook mee en op welke tegels kan ik jullie vinden?
maandag, januari 13, 2014
Hardlopen en dieren: de raaf
In de serie dieren, deze keer de raaf. In de afgelopen periode had veel gelopen met wedstrijden en trainingen. Vanaf 31 december kwam ik tot 6 keer in 10 dagen en ruim 80 kilometer. Het mocht zondag dus wel een beetje minder. Ik koos voor een rondje over de Stulp. Het was prachtig weer dus er waren ook veel wandelaars onderweg, maar er bleef genoeg ruimte over om lekker door te kunnen open. Als vanzelf lag mijn tempo wat hoger.
De Stulp is één van de prachtige gebieden in de omgeving. Na zo'n 4,5 kilometer hoorde ik een bekend krassend geluid ergens achter me in de lucht. Het drong al snel tot me door dat dat een raaf moest zijn. Al lopend probeerde ik het open gebied naast mij in de gaten te houden en al snel daarna zag ik een grote zwarte vogel overkomen en even verder op naar beneden duiken. Daar verdween de de raaf uit zicht. Dat was weer een extra bonus bij een rondje hardlopen.
De Stulp is één van de prachtige gebieden in de omgeving. Na zo'n 4,5 kilometer hoorde ik een bekend krassend geluid ergens achter me in de lucht. Het drong al snel tot me door dat dat een raaf moest zijn. Al lopend probeerde ik het open gebied naast mij in de gaten te houden en al snel daarna zag ik een grote zwarte vogel overkomen en even verder op naar beneden duiken. Daar verdween de de raaf uit zicht. Dat was weer een extra bonus bij een rondje hardlopen.
vrijdag, januari 10, 2014
Foto's Florijnwinterloop
Op de site van de FlorijnWinterloop vond ik deze foto van mijn finish. Het ziet er nog aardig uit.
Verder nog de finish van Gerrie
van Jan H.
en Lotje.
zondag, januari 05, 2014
foto's Sylvestercross
Net als vorig jaar was Titus weer parcourswacht en had zijn fototoestel meegenomen. Zie hier het resultaat.
2 PR's binnen een week
Nog maar net bekomen van de verbazing over een PR op de Sylvestercross, stond ik gister aan de start in Woudenberg voor de Florijn Winterloop. Een prima georganiseerd evenement op een schappelijke afstand met een mooi rondje over goede wegen zonder extreme hoogteverschillen en waarbij rekening is gehouden met de meest voorkomende windrichting. Voorinschrijven is niet noodzakelijk, zodat je op het laatste moment de weerssituatie kunt bekijken om over je deelname te beslissen. Vroeger wilde het in Nederland nog wel eens sneeuwen of vriezen begin januari. De voorgaande twee jaar was dat niet het geval en ook deze keer stond niets mijn deelname in de weg.
Op donderdag had ik nog lekker getrained: 9 x heuvelop op de Kolonieweg, vooral op souplesse, waarbij mijn hartslag niet al te veel omhoog schoot. Ik kon dus fris aan de start staan. Het inlopen voor een wedstrijd is nooit een graadmeter, ook deze keer had ik de indruk dat een tempo van 5 minuten per kilometer ongeveer het maximaal haalbare zou zijn. Vorige jaren was er een relatief grote deelname van AV Pijnenburg, maar deze keer deden alleen Gerrie, Lotje en Selina mee. Vlak voor de start zagen we ook nog Jan H. Ik had een plekje redelijk vooraan op het smalle weggetje. We stonden dicht tegen elkaar aan, dus echt koud werd ik niet ondanks dat ik lekker in mijn korte tight en kort shirt zou gaan lopen.
Ondanks mijn PR van de Sylvestercross had ik geen hele hoge verwachtingen. De tijd op de Montferlandrun van een maand eerder was niet heel scherp. Als ik onder 1:12 zou lopen was het al mooi. Ik hoopte door behoudend te beginnen met kilometer van 4:25 wat over te houden voor de laatste 5 kilometer, die traditioneel moeilijk zijn. Dat betekende dat ik de verleiding moest weerstaan om direct mee te gaan met de mensen om me heen, maar eerst mijn eigen tempo moest zoeken. Dat ging bijzonder goed. Ik hield het tempo op mijn Garmin een beetje in de gaten en het lukte om de eerste kilometer door te komen in 4:22. Dat was een stukje langzamer dan vorig jaar (4:11). In de vogende kilometers bleef ik de handrem er op houden. Als ik het idee kreeg dat het wat harder ging controleerde ik dat op mijn Garmin en paste ik mijn tempo aan. Dat betekende dat ik af en toe bewust loste bij een groepje waar ik in liep, maar dan kwam er wel weer een volgend groepje. De kilometers 2 t/m 6 gingen zo tussen 4:18 en 4:22.. Zoals je hieronder kunt zien was dat ongeveer gelijk aan vorig jaar en iets sneller dan 2011. Opvallend in die vergelijking is dat kilometer 6 altijd een beetje langzamer is.
Ondertussen had ik een aantal lopers weer ingehaald die me eerder voorbij waren gelopen. Een lange kalende man en een groepje met 3 dames die op dat moment rond de 10e plaats (dames) in de wedstrijd liepen. Vanaf kilometer 6 ging mijn tempo wat omhoog, misschien door dat groepje? Er volgden 3 kilometers van 4:14, één van 4:17 en weer één van 4:14. Ik liep langzaam van loper naar loper, bleef er even bij en liep weer weg. Het leek erop dat er een scherpe tijd in kon zitten. Dat werkt altijd motiverend. Als het zou lukken de overige kilometers ook onder 4:25 te houden, moest ik in de buurt van 1:10 kunnen komen. Maar het gevreesde stuk begon nu pas. Ik liep op dat moment samen met iemand anders die bekende nog nooit zo hard gelopen te hebben. Ik zag zelf dat mijn tempo onder 4:10 lag en hield even in. Het was te vroeg om nog te forceren. Zo liepen we een stukje samen onder andere langs huize den Treek. Daar zit nog een klein klimmetje. Vervolgens kwam er nog een stuk tegen de wind. Ik forceerde een beetje om naar een duo voor me toe te lopen en bleef er vervolgens even achter hangen. Dit zwaare stuk ging wel iets langzamer, maar met tijden weer rond 4:20 was ik zeer tevreden.
Toen we de bocht naar de laatste kilometer ingingen, probeerde ik buiten om weer op kop te komen bij deze twee lopers, maar daarbij moest ik vol door de wind, dat was te veel van het goede. Iets verderop moest ik ze toch laten gaan. In de laatste paar honderd meter kon ik nog wel weer tempo maken door vooral op techniek hard te gaan, dat werd dus toch mijn snelste kilometer (4:13). Met de finish in zicht kreeg ik vleugels toen ik de klok op 1 uur 9 zag staan. ik verwachtte op basis van mijn eigen timing 1:09:35, in de officiële uitslag staat zelfs 1:09:27.
Ik ben blij met de tijd en met de vlakke race. Minder dan 10 seconden verschil tussen de snelste en langzaamste kilometers.
Op donderdag had ik nog lekker getrained: 9 x heuvelop op de Kolonieweg, vooral op souplesse, waarbij mijn hartslag niet al te veel omhoog schoot. Ik kon dus fris aan de start staan. Het inlopen voor een wedstrijd is nooit een graadmeter, ook deze keer had ik de indruk dat een tempo van 5 minuten per kilometer ongeveer het maximaal haalbare zou zijn. Vorige jaren was er een relatief grote deelname van AV Pijnenburg, maar deze keer deden alleen Gerrie, Lotje en Selina mee. Vlak voor de start zagen we ook nog Jan H. Ik had een plekje redelijk vooraan op het smalle weggetje. We stonden dicht tegen elkaar aan, dus echt koud werd ik niet ondanks dat ik lekker in mijn korte tight en kort shirt zou gaan lopen.
Toen we de bocht naar de laatste kilometer ingingen, probeerde ik buiten om weer op kop te komen bij deze twee lopers, maar daarbij moest ik vol door de wind, dat was te veel van het goede. Iets verderop moest ik ze toch laten gaan. In de laatste paar honderd meter kon ik nog wel weer tempo maken door vooral op techniek hard te gaan, dat werd dus toch mijn snelste kilometer (4:13). Met de finish in zicht kreeg ik vleugels toen ik de klok op 1 uur 9 zag staan. ik verwachtte op basis van mijn eigen timing 1:09:35, in de officiële uitslag staat zelfs 1:09:27.
Ik ben blij met de tijd en met de vlakke race. Minder dan 10 seconden verschil tussen de snelste en langzaamste kilometers.
woensdag, januari 01, 2014
Sylvestercross 2013
Hoewel het de afgelopen weken rustig was op mijn blog, zeg maar rustig stil, heb ik niet stil gezeten. Het was druk, zowel op mijn werk als privé. De trainingen met de groep schoten er zelfs af en toe bij in en wedstrijden gingen helemaal niet lukken. Daarom liep ik dit jaar mijn runnerscup niet vol, maar dat was eigenlijk al mis gegaan tussen februari en september.
Voor de Sylvestercross had ik natuurlijk wel tijd. Dit is sinds 2008 een familietraditie. Derk en Kees lopen ook mee, collega Leon moest wegens ziekte afzeggen. Derk nam twee vrienden mee, samen zouden ze drie rondjes gaan lopen. Kees zou er weer twee doen. Door de afmelding van Leon besloot ik dan maar voor me zelf te gaan lopen en eens te kijken of ik nog een snelle uitvoering kon doen. Of dat heel verstandig was met de FlorijnWinterloop van aanstaande zaterdag zou ik later wel bepalen. Voor de start kwam ik al diverse bekenden tegen, waaronder een flinke delegatie van de groep A-recreanten waar ik regelmatig hulptrainer ben.
Om de Sylvestercross een beetje snel te kunnen lopen moet je eigenlijk bij de start vooraan staan, dus vroeg in het startvak aanwezig zijn. Zo gezegd zo gedaan, dus al om kwart voor drie schoven Kees ik aan. Derk zou met zijn vrienden verder naar achter staan. Vijftien minuten wachten, betekende ook afkoelen, dus toen eindelijk het startschot viel en we door het dit jaar zware mulle zand moesten ploegen, viel dat niet mee. Kees volgde in het begin en verloor in de loop van de twee rondjes weinig.
Na de passage door het zand probeerde ik wat te herstellen, maar het viel niet mee om in een ritme te komen. Ik had wel de indruk dat het vrij hard ging, maar door het sterk wisselende parcours gaven de kilometer tijden op de Garmin geen indicatie. Ik zag tijden tussen 4:08 en 4:30 en weer terug. Door de start vooraan werd ik vooral ingehaald door nog snellere mensen, maar ik had redelijk vrij baan en pas na anderhalve ronde begon ik achterblijvers te dubbelen. In de laatste ronde werd het wel lastiger om om de achterblijvers heen te komen. Over het zand wist ik meer snelheid te houden dan veel anderen en het werd nog een leuk sprintje met twee dames. Eén bleef me net voor, de andere wist op de streep in te halen.
Pas even voorbij de finish zette ik de tijd van mijn Garmin stil. Ik zag een tijd van net boven 38 minuten. Dat betekende dat ik waarschijnlijk net onder de 38 minuten gelopen had. Uiteindelijk bleek het 37:38 Daarmee verbeterde ik de tijd uit 2007 (37:52). Kees was al binnen met 25:39. Derk volgde even later in 47:42.
Voor de Sylvestercross had ik natuurlijk wel tijd. Dit is sinds 2008 een familietraditie. Derk en Kees lopen ook mee, collega Leon moest wegens ziekte afzeggen. Derk nam twee vrienden mee, samen zouden ze drie rondjes gaan lopen. Kees zou er weer twee doen. Door de afmelding van Leon besloot ik dan maar voor me zelf te gaan lopen en eens te kijken of ik nog een snelle uitvoering kon doen. Of dat heel verstandig was met de FlorijnWinterloop van aanstaande zaterdag zou ik later wel bepalen. Voor de start kwam ik al diverse bekenden tegen, waaronder een flinke delegatie van de groep A-recreanten waar ik regelmatig hulptrainer ben.
Om de Sylvestercross een beetje snel te kunnen lopen moet je eigenlijk bij de start vooraan staan, dus vroeg in het startvak aanwezig zijn. Zo gezegd zo gedaan, dus al om kwart voor drie schoven Kees ik aan. Derk zou met zijn vrienden verder naar achter staan. Vijftien minuten wachten, betekende ook afkoelen, dus toen eindelijk het startschot viel en we door het dit jaar zware mulle zand moesten ploegen, viel dat niet mee. Kees volgde in het begin en verloor in de loop van de twee rondjes weinig.
Na de passage door het zand probeerde ik wat te herstellen, maar het viel niet mee om in een ritme te komen. Ik had wel de indruk dat het vrij hard ging, maar door het sterk wisselende parcours gaven de kilometer tijden op de Garmin geen indicatie. Ik zag tijden tussen 4:08 en 4:30 en weer terug. Door de start vooraan werd ik vooral ingehaald door nog snellere mensen, maar ik had redelijk vrij baan en pas na anderhalve ronde begon ik achterblijvers te dubbelen. In de laatste ronde werd het wel lastiger om om de achterblijvers heen te komen. Over het zand wist ik meer snelheid te houden dan veel anderen en het werd nog een leuk sprintje met twee dames. Eén bleef me net voor, de andere wist op de streep in te halen.
Pas even voorbij de finish zette ik de tijd van mijn Garmin stil. Ik zag een tijd van net boven 38 minuten. Dat betekende dat ik waarschijnlijk net onder de 38 minuten gelopen had. Uiteindelijk bleek het 37:38 Daarmee verbeterde ik de tijd uit 2007 (37:52). Kees was al binnen met 25:39. Derk volgde even later in 47:42.
maandag, december 02, 2013
Montferland Run 2013
Met een flinke delegatie stond de wedstrijdgroep dit jaar aan de start van de Montferland Run. Theo had Berend, Edgar en Stef meegenomen. In de tweede auto reed Erik samen met Titus en mij. 's Heerenberg is niet naast de deur, maar we met een starttijd van 12:00 hoefde we niet heel vroeg weg en het was mooi weer hoewel 's morgens nog een beetje fris. Alle auto's werden richting een bedrijventerrein geleid en vandaar was het een kilometer wandelen naar de start. Erik, Titus en ik zochten een plekje voor onze tassen in de tent en verkenden al inlopende de laatste kilometer van de wedstrijd. De Montferland Run gaat door een mooi gebied, maar het parcours kent een paar pittige hellingen. In de laatste 1500 meter zijn die wel zo ongeveer achter de rug en vanaf 900 meter is het alleen maar naar beneden met een relatief vlak einde.
Voor de start troffen we de andere vier nog even en wensten elkaar succes. Daarna richting startvak. Met bordjes was een globale indeling weergegeven zodat de snellere lopers vooraan zouden kunnen starten. Erik, Stef, Theo en Titus verdwenen naar voren. Berend, Edgar en ik bleven hangen bij een bordje met 55-59. Dat was ruim sneller dan onze ambitie (en mogelijkheden), maar dat gold zo op het eerste gezicht ook wel voor de lopers om ons heen. We probeerden de spieren een beetje warm te houden, maar ruim een kwartier wachten op het startschot was wel een beetje lang. De hartslag daalde weer flink. Dat was dus een extra reden om rustig te starten. Dat was toch al het plan. Er stonden twee lange hellingen te wachten waarin we in een kilometer 50 meter zouden stijgen. De eerste tussen kilometer 5 en 6 en de tweede tussen 8 en 9. Het plan was, dat ik dan nog voldoende over zou hebben om wat te versnellen.Omdat we niet vooraa
Omdat we niet vooraan stonden duurde het een minuutje voor we daadwerkelijk over de startstreep konden en moesten we daarna een beetje slalommen tussen langzamere lopers door. In onderstaand filmpje komen Titus en Stef door rond 2 minuten. Berend en ik rond 3:07 en Edgar daar direct achter.
Al snel draaiden we 's Heerenberg uit en zagen we een kleurig lint van lopers door de lichtglooiende velden naar Stokkum. Een mooi gezicht. Ik liep samen met Berend en vond dat wel mooi. De eerste kilometer ging in 4:45 en langzaam ging het tempo wat omhoog. Eerst liep een stukje voor Berend, daarna kwam hij weer voorbij en volgde ik hem met gemiddeld 4:30 per kilometer. In dat tempo zou ik uitkomen tussen 1:07 en 1:10. We waren nog steeds andere lopers aan het inhalen en dat zou de hele wedstrijd zo blijven. Na 4 kilometer moest Berend een gaatje laten vallen toen ik tussen een paar lopers door glipte. Daarna heb ik hem niet meer gezien.
Een kilometer verder stond ik aan de voet van de eerste echte klim. Ik dacht terug aan de workshop looptechniek van de dag eerder. Lang maken, heupen naar voren, knie snel naar voren, afzet onder het lichaamszwaartepunt, voet snel naar de grond en actieve arminzet. Zoveel mogelijk op souplesse probeerde ik naar boven te gaan. Het tempo ging uiteraard wat naar beneden, maar ik bleef zwoegende lopers inhalen. Na 4:50 was ik boven en kon ik aan een afdaling beginnen. Ik bleef doorrollen en ging hard naar beneden. Mijn tempo liep op tot 3:21. Daarna volgde een vlak stuk met waterpost waar ik een slokje wist te bemachtigen. Wat ik had verwacht gebeurde. Ik nam het hogere tempo van de afdaling mee in het vlakke stuk en liep nu rond 4:20.
In de tweede lange klim trok ik me op aan een jongedame in een groen shirt. Ze liep mooi en net iets langzamer dan ik en was daarmee een mooi richtpunt. Ik kwam in 45 minuten door op 10 kilometer. De tweede 5 waren daarmee ongeveer een minuut sneller dan de eerste. Een eind verder kwam de dame in groen mij weer voorbij. Ze bleef zo'n 20 meter voor me lopen. In de laatste stevig klim op zo'n 12,5 kon ik nog een keer extra aanzetten. Dit was nog een keer 20 meter stijgen in 500 meter. Hierna was het meeste klimwerk wel voorbij en er zou alleen nog een mooie afdaling volgen.
Helemaal voluit ging ik niet meer in die laatste 900 meter. Ik begon wel moe te worden en was een beetje bang dat ik de coördinatie miste om veilig op volle snelheid over de klinkertjes te gaan. Ik bleef wel andere lopers inhalen en zelfs in de laatste 20 meter wist ik de laatste nog te passeren. Direct na de finish keek ik op mijn horloge en zag dat ik ongeveer 1:06 gelopen had. Dat was boven verwachting. Ruim een minuut sneller dan ik had gehoopt en de laatste 5 kilometer in 21 minuten.
De officiële eindtijd is zelfs 1:05:55. Bij de finish trof ik al snel Erik (58:40), Tius (1:01:21), Stef (1:03:02) en Theo (1:04:29). Berend (1:07:49) kwam kort na mij binnen en even later volgde ook Edgar (1:13:27).
zondag, november 17, 2013
"Je loopt mooi!"
Dat zei een onbekende fietser vandaag, toen hij me voorbij kwam na zo'n twaalf kilometer tijdens een mooie duurloop door het bos bij Lage Vuursche. Hij had een tijdje achter me gereden en het dus blijkbaar goed kunnen zien. "Bedankt", stamelde ik bedremmeld en daarna liep ik nog iets makkelijker de laatste 5,5 kilometer. Het was weer een mooi nieuw rondje, een verlenging van het rondje over de Zwarte weg en ik liep lekker. Het tempo was best stevig en mijn hartslag bleef net boven de 70%.
Het compliment van de fietser was voor mij ook een bevestiging. Sinds begin dit jaar heb ik extra aan mijn techniek gewerkt. Ik let op mijn arminzet, zorg dat ik me lang maak en m'n heupen naar voren duw. De landing en afzet is onder mijn zwaartepunt en ik het lukt me ook om dit vol te houden als ik vermoeid raak. Over een paar weken hebben we een praktijk workshop over looptechniek. Ik ben benieuwd of de trainer er net zo over denkt.
Bij de training van afgelopen donderdag liepen we 3 x 10 minuten. De eerste twee deed ik het rustig aan. De laatste liet ik me verleiden om samen met Theo wat te versnellen. Ik kon op souplesse prima mee en we haalden een aantal lopers in die al iets waren uitgelopen. Ik durf daarom wel weer een wedstrijd aan en heb me aangemeld voor de Montferland Run op 1 december. Een hele snelle tijd zal het nog niet worden. Ik hoop 'm ondanks het heuvelachtige parcours vlak te kunnen lopen en er een goed gevoel aan over te houden.
Het compliment van de fietser was voor mij ook een bevestiging. Sinds begin dit jaar heb ik extra aan mijn techniek gewerkt. Ik let op mijn arminzet, zorg dat ik me lang maak en m'n heupen naar voren duw. De landing en afzet is onder mijn zwaartepunt en ik het lukt me ook om dit vol te houden als ik vermoeid raak. Over een paar weken hebben we een praktijk workshop over looptechniek. Ik ben benieuwd of de trainer er net zo over denkt.
Bij de training van afgelopen donderdag liepen we 3 x 10 minuten. De eerste twee deed ik het rustig aan. De laatste liet ik me verleiden om samen met Theo wat te versnellen. Ik kon op souplesse prima mee en we haalden een aantal lopers in die al iets waren uitgelopen. Ik durf daarom wel weer een wedstrijd aan en heb me aangemeld voor de Montferland Run op 1 december. Een hele snelle tijd zal het nog niet worden. Ik hoop 'm ondanks het heuvelachtige parcours vlak te kunnen lopen en er een goed gevoel aan over te houden.
vrijdag, november 08, 2013
de cijfertjes van het Magic Jellybean gala
Mijn Garmin had wat problemen.
woensdag, november 06, 2013
Magic Jellybean Gala
Om 20:00 mochten we starten.Bij de start zag ik dat Vincent, die me als fysiotherapeut behandeld heeft, ook mee deed. Voor hem was het een trainingsloop en hij wilde ongeveer 20 minuten lopen. Dat leek me een mooie richttijd, dus ik besloot hem te volgen. Stef sloot ook aan en achter mij liep nog iemand anders. Zo liepen we rondje na rondje een mooi strak tempo. Ik zag kilometertijden van rond 3:55, waarmee we ruim onder de 20 minuten uit zouden komen, maar ik kon goed tot 2,5 kilometer goed volgen. Een rondje later was het ineens voorbij. In de bocht na 3 kilometer liet ik een gaatje vallen en toen volgden nog 5 lange rondes. Selina kwam voorbij, maar daar kon ik niet meer aanhaken. Volgens mij viel mijn tempo terug naar 4.10 per kilometer. Pas in de laatste 100 meter kon ik nog weer iets versnellen, daarmee bleef ik Theo net voor. Ik kwam in ongeveer 20:16 over de streep Vincent en Stef liepen 19:45. Het verval in de laatste twee kilometer was wel erg groot.
Abonneren op:
Posts (Atom)