Weer een rondje Pluismeer.

Natuurlijk had ik na de Gildeloop wel wat last van spierpijn, maar in mijn linkerkuit voelde het pijnlijker dan de rest. Ik heb daarom een tijdje getwijfeld over wat ik zaterdag zou doen. Uiteindelijk leek het me verstandig om voor me zelf een rondje te lopen en niet met de groepstraining mee te doen. Zo kon ik zelf het tempo, de belasting en de afstand aanpassen aan hoe het zou gaan.

Zaterdagmiddag liep ik dus weer een rondje om het Pluismeer. Dat ging prima! Ik had onderweg geen enkele last van mijn spierpijn en ook na die tijd was er geen terugslag. Ik liep lekker en ook lekkerder dan bij de Gildeloop. Blijkbaar gaat het alweer wat vooruit en kan mijn linkerbeen meer hebben dan ik denk. Woensdag weer lekker met de groep mee.

Nog even terugkomend op de Gildeloop. Bij de uitslagen werd nog eens duidelijk hoe groot het verval in de tweede helft van de race was. In het grafiekje (gemiddelde snelheid) hiernaast zie je dat ook nog eens. Opvallend is dat ik blijkbaar bij elke doorkomst nog wel weer even kon aanzetten, getuige de piekjes in de lijn bij 3250, 6625 en 10000 meter.

pfff, er moet nog flink getrained worden!

Gisteravond was weer de Gildeloop in Soest. Ik deed voor derde keer mee, maar wist al vooraf dat ik niet voor een hele snele tijd zou gaan. Een week of vijf niet trainen zou zijn tol eisen. HEt leek me een mooi uitgangspunt om op zo'n 45 minuten rond te richten. Dat betekende 4 minuut 30 per kilometer.

De eerste kilometer ging iets te hard. Ik liet het tempo iets zakken en kwam na het eerste rondje (3250 meter) door in 14 minuten 14. Dat zag er goed uit. Erik liep een eindje voor me, maar nog in het zicht. Bij het 5 kilometerpunt zat ik ook nog goed (22.05). Maar daar stond een man met een hamer. De tweede 5 kilometer werd ik door diverse mensen voorbij gelopen. Het lukte niet meer om de kilometers in de buurt van de 4.30 te houden. Ze schoten omhoog naar 4.45 en 4.49.

Mijn eindtijd was uiteindelijk 45.52. Vijf weken niet trainen en wel vakantie houden hakt er dus toch wel aardig in. Er zal nog flink getrained moet worden om aan een halve marathon te kunnen denken.

Terug van vakantie

De vakantie zit er weer op. In de afgelopen weken heb ik mijn hardloopschoenen niet aangeraakt, maar kamperend zit je niet stil en diverse wandelingen in Frankrijk zorgden ook voor voldoende beweging. Zaterdag had ik mijn eerste training een climax-duurloopje. Mooi om er weer in te komen. Woensdag staat de Gildeloop alweer voor de deur. Dat zal dit jaar geen PR worden, maar ik durf de deelname wel aan. Het past in de voorbereiding voor de halve van Amsterdam (aldus Anita).

Vakantie voor de deur

Nederland komt vandaag een beetje bij van een hittegolf. Ik heb de afgelopen weken weinig gelopen. Het was er te warm voor, maar ik had ook weer problemen met mijn linkerbeen. EEn paar weken geleden mijn hamstring en vorig weekend had ik een dag na een rondje om de stulp behoorlijk last van mijn linkerkuit. Het was alsof er een spier gescheurd was. Maar het begon pas een dag later.

Al met al twijfel ik een beetje of de halve van Amsterdam wel haalbaar is. Nu staat eerst de vakantie voor de deur. Drie weken lang zijn we weg en ik neem mijn loopschoenen een keer niet mee. Dat betekent ook dat ik drie weken lang geen updates van mijn blog zal doen. Als goedmakertje heb ik mijn blog verfraaid met een weather undergroud sticker. Dan kunnen jullie altijd kijken hoe het weer hier (of eigenlijk in Soesterberg) is.

Moeder wat is het heet.

Nederland zucht onder een hete zomer. Op mijn airconditioned werkplek heb ik nergens last van en 's avonds vind ik het wel lekker, dus mij hoor je niet klagen. Maar afgelopen woensdag vond ik 35 graden Celcius toch een beetje te veel van het goede om te gaan hardlopen. Het wordt ook door de KNAU niet aangeraden. Kijk ook maar op de site van de KNAU.

Zaterdag had ik ook al moeten overslaan wegens een andere verplichting, maar morgen mag ik het weer proberen. Ik ben toch weer een beetje bezorgd over mijn linkerbovenbeen. Na vorige week woensdag voelde het niet helemaal goed. Ik hoop dat dat eenmalig was, anders komt de halve van Amsterdam ineens ernstig in gevaar.

Lopers en dieren, deel 3

De omgeving van Soest is prachtig. Diverse soorten bossen, heide en stuifzand zorgen voor een steeds afwisselend landschap, geschikt voor alle weertypen en alle soorten van trainingen. Zo af en toe komen we bewoners van het gebieid tegen. Die ontmoetingen geven een training iets speciaals.

In de afgelopen twee jaar zag ik al:

Konijnen (natuurlijk)











Eekhoorns

















Reeën














En een ringslang

Niet alle bewoners van de omgeving stellen ons bezoek op prijs. In de buurt van onze atletiekbaan woont een buizerd die in deze tijd van het jaar erg agressief reageert op eenzame hardlopers. Groepjes lopers valt hij niet aan, maar hij laat zich wel horen.

foto's

Even een foto-update. Foto's van voor en na onze afsluitende training.

Voor:

Na:

Met dank aan Jeff, die zelf op de foto ontbreekt.

Het einde van het trainingsseizoen

In de zomervakantie wordt er natuurlijk wel gewoon getraind, maar kiest onze vereniging ervoor om een zomerprogramma te draaien. De groepen worden gecombineerd (wel zoveel mogelijk op niveau) en pas na de vakanties is er weer een programma met een zekere opbouw. Dat betekent dat dit de tijd is dat alle groepen een speciale afsluitende training houden.

Mirjam had dit jaar een 10 km rondje door de bossen van Soesterberg en Austerlitz uitgestippeld. Gelukkig lekker in de schaduw, want het was al erg warm. Na de training reden we naar een restaurant voor een versnapering op het terras. Daar maakten we grootse plannen voor volgend jaar: meedoen met de halve van Amsterdam.

Het voelt weer goed

Eindelijk weer een beetje regelmaat in de trainingen. Ik heb er weer drie gehad en de komende weken ziet het er naar uit dat ik ook nog mee kan doen. Dat voelt erg prettig.

Na vorige week zaterdag had ik nog last van mijn linkerkuit. Woensdag hadden we veel kort intensief werk, met als finale 6 x 100 meter (50 meter omhoog, 50 meter omlaag). We lieten ons lekker gaan en wilden niet voor de ander onder doen. ik was niet de enige die een dag later spierpijn had, maar na één dag was dat ook weer weg. En de training van zaterdag (Fartlek) ging ook weer lekker, bovendien had ik daarna helemaal nergens last van.

Toch steek af en toe een "pijntje" de kop op achterin mijn linkerbovenbeen. Dat zie ik maar als waarschuwing om nog niet te forceren.

Druk druk druk

Maar dan niet met lopen. In de afgelopen weken had ik van alles. Diverse afspraken van mijn werk, een trip naar Lissabon en een reünie van mijn oude voetbalclub.

Hiernaast doe ik een poging de keeper te passeren.

Dus geen tijd om te trainen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer meegedaan, rondje stichting. En nu heb ik spierpijn in mijn kuit.

Lopers en dieren deel 2: De teek

Zoals ik hoopte heeft mijn lichaam de 10 kilometer van vorige week goed doorstaan. De resterende spierpijn heb ik er bij de training van zaterdag uitgelopen. Ik heb alleen een nieuwe blauwe nagel opgelopen. Waarschijnlijk had ik ze voor woensdag moeten knippen.

Dit is weer het seizoen dat we als lopers in de bosrijke omgeving van onze atletiekbaan geconfronteerd worden met teken. Zaterdag vond ik de eerste op mijn been. Erik had er ook één.

Het leidde tot een boel opwinding. Verbazingwekkend dat zoveel mensen nog nooit een teek hadden gezien of wisten hoe te handelen.

Een teek ziet er uit als een heel klein spinnetje. Het constateren van teek is geen reden voor paniek. Als de teek nog niet vastzit kun je 'm gewoon van je lichaam afpakken. Om een teek te doden moet je trouwens behoorlijk knijpen, want ze zijn vrij stevig. Zit de teek wel vast, dan moet je niet gaan knijpen of trekken met je vingers. In dat geval gebruik je een tekentang.

Zorg ervoor dat je de teek om het lijf heen zo dicht mogelijk bij je eigen huid te pakken neemt. Na de verwijdering nog even ontsmetten en klaar ben je.

De komende tijd wordt er door mij weer eens wat minder getraind. Twee keer heb ik afspraken op mijn werk en zaterdag heb ik een reünie van mijn oude voetbalvereniging. Ik zal wel weer wat rondjes voor mezelf gaan lopen.

Zomeravondcup

Gisteravond was de laatste aflevering van de zomeravondcup van 2006 en gelukkig voelde ik me de laatste weken in staat om daar weer eens een 10 kilometer te proberen. Ik was niet de enige, van de D-groep van Pijnenburg waren er maar liefst 9 en daarnaast ook nog een aantal wedstrijdlopers. Op basis van mijn ervaring met de 5 kilometer van vorige week besloot ik weer een conservatief schema in mijn hoofd te nemen, met een tijd van net onder 45 minuten zou ik tevreden zijn als ik het maar mooi vlak kon lopen.

Het eerste rondje was op de atletiekbaan Overvecht en zo kon ik mooi een te snelle start corrigeren. Ik liep samen met Peter, die ook besloten had iets rustiger te starten. Erik liep al snel een eindje voor ons. In de tweede kilometer sloot Titus ook aan en in een groepje van zo'n 7, 8 lopers gingen we verder. Titus en Peter bepaalden het tempo, ik liep achteraan uit de wind en probeerde niets te forceren. Dat ging lekker, de doorkomsttijden bleven vlak, net boven de 4:20. Af en toe moest er iemand lossen en dan schoof ik iets op. Ik kon op reserve blijven lopen.

Bij het 5 kilometer punt zette Peter een versnelling in. Titus en ik volgden met een andere loper op een kleine achterstand en besloten ons niet te forceren. Maar Peter liep niet echt weg en langzaam liepen we het gat dicht. De snelheid lag nu wel iets hoger: 4:14. Op zo'n 7 kilometer was het de beurt aan Titus. Even dacht ik nog aan te kunnen haken, maar uiteindelijk moest ik ook Peter laten lopen.

En zo gingen we de laatste kilometer in. Titus voorop, Peter 25 meter daarachter en ik daar weer 25 meter achter. Peter probeerder Titus nog in te halen en had hem een paar meter voor de finish te pakken. Maar Titus liet het niet gebeuren en versloeg hem op de streep, ondanks dat de uitslag anders lijkt te zijn.

Met 43:03 kwam ik even later tevreden over de finish. Ik heb niets geforceerd en weer mooi vlak gelopen: kijk maar naar het grafiekje.


Erik had weer een mooie tijd neer gezet. Hij bleef de hele tijd in het zicht, maar te ver weg om nog in te halen. Achter ons kwam ook Fokko, André, Rob, Martijn en René over de finish. De één meer tevreden dan de ander.

Ondanks dat geen van ons op het podium stond, haalden we toch nog wat prijzen binnen met de verloting. Het was dus een heel geslaagde avond.

plaatjes, plaatjes, plaatjes

Nog meer foto's van de baanwedstrijd.








De start.

Inhaalrace

Als een zwitsers uurwerk.

Gisteravond van de jaarlijkse baanwedstrijd bij de AV Pijnenburg. Niet alleen een individuele wedstrijd, maar ook een strijd tussen drie verenigingen, in vijf klassen. Er werd in twee groepen gestart. Eerst de recreanten, daarna de wedstrijd. De limiettijd voor de wedstrijd was 23 minuten. Normaal gesproken is dat voor mij geen probleem, maar ik wilde vandaag niets forceren. Door bij de recreanten te starten, kon ik rustig weggaan met een schema van 1.44 per rondje in mijn hoofd.

De start ging als vanouds weer heel erg snel, op de foto loop ik in derde positie.


Maar toen ik zag dat de eerste 200 meter in 45 seconden ging (veel te snel dus), liet ik het tempo wat zakken. De volgende 200 ging in 49 en daarna kwam ik mijn ritme. Alle 200 meters zaten rond de 50 seconden. halverwege had ik een aantal snelle starters weer te pakken en liep ik als een zwitsers uurwerk mijn rondjes. Op de vierde plaats en op toch wel ruime afstand van de top 3.



Vlak voor het einde werd ik nog net gedubbeld door de nummer 1, zie onderstaande foto, maar met mijn eindtijd van 20.45 was ik erg tevreden en toch de snelste recreant van Pijnenburg.

Hiernaast mijn 200 metertijden, handgeklokt.

Gooit een verkoudheid roet in het eten?

Donderdag begon ik ineens te kuchen. Even later had ik spierpijn en een wattenhoofd. Duidelijke voortekenen van een stevige verkoudheid of misschien een griepje. Vrijdag, was het nog niet veel beter. Ik heb een flinke hoeveelheid drop gegeten om mijn keelpijn te verzachten. In de loop van de zaterdag raakte ik de spierpijn weer kwijt, maar mijn training had ik toen al laten schieten. Zondag ging het weer iets beter.

Nu op maandag eet ik nog af en toe een Anta-flu en heb ik nog steeds een vastzittende, droge, kriebelhoest (oid). Ik heb het idee dat mijn conditie er ook onder geleden heeft. Als ik morgen toch deelneem aan de baanwedstrijd, dan is dat niet om een scherpe tijd neer te zetten.

Op zoek naar de grens.

Weer een weekje en twee trainingen verder. Vorige week woensdag had Frans als stand-in trainer het programma een beetje aangepast. De split interval werd 800 ext, 600 ext - 200 int, 400 ext - 400 int, 200 ext - 600 int, 800 int. Ook de laatste serie ging me goed af op een stevig tempo en weer zonder reactie in de dagen daarna. Ik begin steeds meer te geloven dat ik op de goede weg ben.

Afgelopen zaterdag kwam ik niet aan trainen toe, daarom heb ik gister maar weer eens een rondje Pluismeer gedaan. De laatste 1200 meter gaan langs de Biltseweg, met hectometerpaaltjes. Een mooi stukje om eens te testen hoe hard ik nog ga als ik er al zo'n 4,5 kilometer op het zitten. Alle 100 meters heb ik getimed en het lukte om ze redelijk constant op zo'n 24 seconden te lopen. Totaaltijd over 1200 meter 5.52. Toch lijkt vandaag mijn been een beetje stijf. Waarschijnlijk heb ik de grens van dit moment bereikt. Goed om te weten met twee potentiële wedstrijden in het vooruitzicht.

Alweer twee trainingen verder

De afgelopen week geen tijd gehad om iets te posten, maar ik kan jullie melden dat ik wel tijd gehad heb om te lopen. In de trainingen voer ik langzaam het tempo op zonder dat mijn klachten terug komen. Vorige week woensdag liepen we 200-tjes en 400-tjes, zaterdag liepen we 4 keer10 minuten, waarvan 3 keer in tempo 2. Bij de keer laatste liep ik zowaar voorop, dus erg rustig aan was dat niet meer. Toch zijn mijn klachten nog niet teruggekomen. Ik begin zo waar al een beetje aan deelname aan de laatste wedstrijd van de Zomeravondcup of de 5 kilometer baan wedstrijd van onze club te denken.

Het gaat al een week goed.

Afgelopen woensdag alweer de tweede training met de groep meegedaan. Vandaag was het Fartlek: gewoon het bos in creatief gebruiken van wat je tegenkomt. Je zou kunnen denken dat een trainer dan niets hoeft voor te bereiden, maar André, die dit keer de training deed, wist precies waar hij het bos in ging en dus wat hij tegen zou komen: de mooie stuwwal in Pijnenburg.

Het is een prachtige aaneenschakeling van heuveltjes met een smal paadje er dwars overheen. 800 meter draaien, keren, dalen en stijgen. Wel goed opletten op boomwortels, kuilen en laagoverhangende takken. We mochten twee keer er overheen met 3 minuten pauze en daarna voor de liefhebbers (Titus) nog twee keer.

Ik heb weer ingehouden gelopen, hoewel de verleiding groot was om hard mee te gaan. Nu twee dagen later heb ik geen terugslag. Dus ik blijf hoopvol dat ik op de goede weg ben.

Zaterdag, wegens Koninginnedag, geen training. Volgende week weer verder.

Voorzichtig opbouwen: ik ben benieuwd of ik dat kan.

Na mijn rondje om het Pluismeer van tweede Paasdag had ik toch woensdag en donderdag nog wat last van mijn knieholte. Virjdag was dat over, zodat ik het zaterdag aandurfde om weer met de groep mee te trainen. We hebben wat wisseltempo's gelopen en ik heb me goed ingehouden, lekker ontspannen gelopen. Het is nu maandag en ik heb nog geen last van mijn been. Het lijkt er op dat mijn strategie werkt.

Omdat ik wat verschillende verhalen heb gehoord: Wel of geen zooltjes, naar de manueel therapeut of juist niet, ... Heb ik besloten eerst uit te proberen hoever ik kom als ik wat gas terug neem. Lukt het om we door te blijven trainen (op mijn nieuwe schoenen) als ik veel rustiger loop. Als ik na een paar weken nog steeds kwakkel met mijn linkerbeen, ga ik naar een SMA voor een third opinion, maar voorlopig loop ik rustig door. Alleen even geen wedstrijden.

rondje pluismeer

Een druk Paasweekend en een licht griepje zorgden ervoor dat ik pas gisteravond voor het eerst mijn nieuwe schoenen kon proberen. Het rondje om het Pluismeer was me goed bevallen. Onderweg wel even een veter van mijn schoen anders aangetrokken, maar verder zaten ze goed. Mijn hmastring hield zich ook rustig en ook nu, een halve dag later, heb ik daar nog geen last van. Het is wel een hele opgave om rustig te lopen. Deze week ga ik de trainingen met de groep weer op pakken.