De zwelling van mijn enkel en kuit werd maar langzaam minder en de hele vorige week kon ik door mijn voet te draaien en/of mijn kuit onder spanning te brengen een pijnlijk gevoel oproepen. Het werd wel minder, maar ging langzaam. Uiteindelijk durfde ik het zondag pas aan om een klein rondje heel langzaam door het bos te gaan lopen. Pas na 4 kilometer begon ik een beetje los te komen.
Ik was benieuwd of er een reactie zou volgen, die bleef gelukkig uit. Omdat ik wegens gesprekken op school de dinsdagtraining niet met de groep mee kon doen, besloot ik om direct op maandagavond nog een stukje te gaan lopen. Nu iets verder en ook iets harder:
Onderweg voelde ik afentoe wat in mijn kuit, maar eigenlijk liep ik verder heel lekker. Zoals je in de splits kunt zien, ging het steeds harder. Een mooie test, zou mijn kuit/enkel dit ook zonder problemen doen?
Vanmorgen leek er iets van spierpijn in mijn kuit te zitten, maar geen zwelling en ook niet dat "pijntje" van vorige week. Het lijkt er op dat het voorbij is. Donderdag train ik weer met de groep mee. Wel een beetje rustig aan. Daarna is het Kerstvakantie en wordt het wat onregelmatig lopen. Op Oudejaarsdag sta ik aan de start voor de recreantenloop bij de Sylvestercross en de FlorijnWinterloop lijkt ook haalbaar.
woensdag, december 19, 2012
zondag, december 09, 2012
Ik was zo lekker bezig
Afgelopen week was het Sinterklaas. Dat vieren we traditiegetrouw met surprise en gedichten. Degene die voor mij aan de slag was geweest, had ter inspiratie mijn blog van het afgelopen jaar uitgeplozen. Vandaar die piek in page-views van vorige week. Het was daarbij opgevallen dat ik wel veel over blessures schrijf. Ik moest bekennen dat ik in het afgelopen jaar veel geplaagd ben door grotere en kleinere ongemakken. En helaas is het nu weer raak. In de week voor Sinterklaas had ik lekker door getraind en op zaterdag voor het eerst een rondje Amersfoort als duurloop gedaan.
Ik wil regelmatiger een lange duurloop doen en dit is een mooie route daarvoor.
Op dinsdag liepen we 4 series van 800 - 400 - 200 meter met 200 meter dribbel. Deze keer langs de weg, omdat er onderhoud aan de baanverlichting werd uitgevoerd. Waarschijnlijk heb ik me daarbij ergens verstapt. Ik herinner me een tak waar ik op ging staan. Tijdens de training had ik daar verder geen last van. Maar eenmaal thuis deed het onderin mijn linkerkuit zeer als ik opstond na even gezeten te hebben. Als ik even liep werd het wel beter. Woensdag was het niet over, maar in de loop van de dag ging het wel iets beter. Donderdag idem. Ik besloot wel te gaan trainen. Als het een soort spierpijn was zou ik wellicht loslopen. Er stonden extensieve 1000 meters op het programma, die kon ik ook rustig aandoen. Zo gezegd zo gedaan. Onder het lopen voelde ik weinig bijzonders, maar eenmaal thuis werd mijn kuit weer pijnlijk en stijf, later zag ik dat het aan de binnenkant van mijn enkel dikker is. Zwaar balen dus.
We zijn een paar dagen verder. Ik voel nog steeds wat in mijn kuit., maar wel veel minder. Mijn enkel lijkt nog dik en volgens mij is mijn kuit dat ook Voorlopig houd ik een week rust. Daarna kijken we weer verder. Het moet niet te lang aanhouden anders kan ik mijn deelname aan de Florijnwinterloop wel vergeten.
Ik wil regelmatiger een lange duurloop doen en dit is een mooie route daarvoor.
Op dinsdag liepen we 4 series van 800 - 400 - 200 meter met 200 meter dribbel. Deze keer langs de weg, omdat er onderhoud aan de baanverlichting werd uitgevoerd. Waarschijnlijk heb ik me daarbij ergens verstapt. Ik herinner me een tak waar ik op ging staan. Tijdens de training had ik daar verder geen last van. Maar eenmaal thuis deed het onderin mijn linkerkuit zeer als ik opstond na even gezeten te hebben. Als ik even liep werd het wel beter. Woensdag was het niet over, maar in de loop van de dag ging het wel iets beter. Donderdag idem. Ik besloot wel te gaan trainen. Als het een soort spierpijn was zou ik wellicht loslopen. Er stonden extensieve 1000 meters op het programma, die kon ik ook rustig aandoen. Zo gezegd zo gedaan. Onder het lopen voelde ik weinig bijzonders, maar eenmaal thuis werd mijn kuit weer pijnlijk en stijf, later zag ik dat het aan de binnenkant van mijn enkel dikker is. Zwaar balen dus.
We zijn een paar dagen verder. Ik voel nog steeds wat in mijn kuit., maar wel veel minder. Mijn enkel lijkt nog dik en volgens mij is mijn kuit dat ook Voorlopig houd ik een week rust. Daarna kijken we weer verder. Het moet niet te lang aanhouden anders kan ik mijn deelname aan de Florijnwinterloop wel vergeten.
dinsdag, november 27, 2012
Weinig nieuws
Het koude, natte en donkere deel van het loopseizoen is weer begonnen. Daar horen seizoenstradities bij. Twee weken geleden liep bij de bananenrace nog in mijn korte broek, maar dat was een wedstrijd. Twee dagen later had deed ik zelfs even mijn handschoenen aan bij het begin van de training. In het daarop volgende weekend sloeg een verkoudheidje toe. Dat schijnt er ook bij te horen in deze tijd van het jaar. Dan is het altijd weer de vraag denk ik dat het beter wordt als ik ga trainen of juist niet. Deze keer sloeg ik een training over.
Het is ook gebruikelijk dat Wim in deze tijd van het jaar wat trainingen op het programma zet waarin we een (groeiend) aantal keer heuvelop mogen lopen. Dat kan op de Kolonieweg of op de Dalweg. De naam van die weg is alleen juist als je de goede kant op loopt. Vorige week donderdag was het weer de eerste keer en bleef het beperkt tot 5 maal de Dalweg, omhoog dus.
En dan heb je nog de typische najaarsstormen. Afgelopen zondag was het weer raak. Om het noodlot niet te tarten besloot ik om niet het bos in te gaan. Ik liep eerst naar de Wieksloterweg (daar kwam ik Theo tegen op de mountainbike), vervolgens via de Biltseweg terug naar Soest en dan via de Beckeringstraat naar de Dalweg (alweer). Nu met de wind in de rug omhoog. Die wind had ik vervolgens flink tegen toen ik dwars over de Eng ging en via de Nieuweweg en de Dalweg naar de Koningsweg. Omdat ik het een beetje kort vond deed ik er nog een rondje Hofstedering achteraan. Samen 12,5 kilometer. Het tempo was laag, ik denk dat mijn verkoudheid nog een rol speelt.
Het is ook gebruikelijk dat Wim in deze tijd van het jaar wat trainingen op het programma zet waarin we een (groeiend) aantal keer heuvelop mogen lopen. Dat kan op de Kolonieweg of op de Dalweg. De naam van die weg is alleen juist als je de goede kant op loopt. Vorige week donderdag was het weer de eerste keer en bleef het beperkt tot 5 maal de Dalweg, omhoog dus.
En dan heb je nog de typische najaarsstormen. Afgelopen zondag was het weer raak. Om het noodlot niet te tarten besloot ik om niet het bos in te gaan. Ik liep eerst naar de Wieksloterweg (daar kwam ik Theo tegen op de mountainbike), vervolgens via de Biltseweg terug naar Soest en dan via de Beckeringstraat naar de Dalweg (alweer). Nu met de wind in de rug omhoog. Die wind had ik vervolgens flink tegen toen ik dwars over de Eng ging en via de Nieuweweg en de Dalweg naar de Koningsweg. Omdat ik het een beetje kort vond deed ik er nog een rondje Hofstedering achteraan. Samen 12,5 kilometer. Het tempo was laag, ik denk dat mijn verkoudheid nog een rol speelt.
woensdag, november 14, 2012
PR bij de Bananenrace
Het is wel vreemd dat je voor een onbenullige wedstrijd als de Bananenrace gespannen kunt zijn. Het zou een onderling wedstrijdje van AV Pijnenburg zijn, waarvoor ook lopers van de BAV en de Schieter waren uitgenodigd. 5 kilometer op de baan heb ik wel vaker gedaan, gezien de te verwachten deelnemers zou een podiumplaats er niet in zitten, maar dat overkomt me toch hoogst zelden. De spanning kwam omdat ik van mezelf verwachtte dat ik snelle tijd neer kon zetten. Ik wilde in ieder geval sneller lopen dan eerder dit jaar in Amersfoort, toen ik op 19:50 uitkwam. En juist omdat het een onderlinge wedstrijd is, zouden voldoende medelopers getuige zijn van het resultaat.
Ik was ruim op tijd. Dat werd lang inlopen om te zorgen dat ik niet weer koud zou worden. Ondertussen verschenen Erwin, Titus, Berend Edgar, Stef, Ruud, Rob, Petra, Ilse Jos (al een beetje laat) en Adri op het laatste moment. Peter bleef onverwacht weg en Theo was helaas ziek. De oorspronkelijk geplande twee series werden samengevoegd en de start tien minuten uitgesteld, dus nog langer warmblijven, maar eindelijk mochten we weg.
Ik drukte prompt op de lap knop in plaats van start en was al een paar seconden onderweg toen ik me dat realiseerde. Ik had wel voor een goede startpositie gezorgd, vooraan en aan de binnenkant. De snelle jongens kwamen me direct voorbij en ik liet me een beetje meezuigen. Na de bocht realiseerde ik me dat dit voor mij niet de goede groep was en zocht naar mijn eigen tempo. Niels, die in Amersfoort lang het tempo in mijn groepje bepaalde liep een stukje voor me, maar ik besloot niet te forceren in een poging daarbij te komen. Ook niet toen Jaap na 300 meter voorbij kwam. De eerste kilometer ging in 3:45. Na ongeveer een kilometer kwam Titus ook voorbij. Even dacht ik aan aanpikken, maar ik besloot in mijn eigen tempo door te lopen. In de uitslagen op de site van AV Pijnenburg lees ik terug dat ik daar goed aan deed: 3 rondjes op rij van 94,6 seconden. Na zo'n 1800 meter nam Stef die al een tijdje achter me liep de kop over met de mededeling dat hij wel even op kop wilde. Vanaf dat moment werd het een mooie race. Stef liep een prachtig tempo dat ik heel goed kon volgen en langzamerhand liepen we weer in. Eerst op Niels en daarna het duo Erwin en Titus. Bij het in gaan van de laatste kilometer waren we een groepje van vijf. De kilometer tijden tot dan waren: 3:58, 3:55 en 3:54. Met de winst van de eerste snelle kilometer zat een tijd van onder 19:50 er dus in ieder geval in. Stef versnelde licht en ik kon makkelijk volgen. De rest kraakte. Ik besloot tot de laatste ronde te wachten voor een laatste versnelling. Bij het in gaan van die laatste ronde deed Stef een stap op zij en riep iets van "En nu vol gaan". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Op 150 meter dacht ik te ontploffen, maar op karakter sprintte ik naar de finish. Het leidde tot een rondje van 81 seconden. Er waren maar 4 anderen sneller.
Over de finish dacht ik ongeveer 19:27 gelopen te hebben, dat zou 4 seconden sneller zijn dan mijn PR. Thuis stond er 19:20 op mijn Garmin, maar ik was te laat geweest met timen. Pas vandaag zag ik dat het uiteindelijk 19:23 is geworden. Daar ben ik heel tevreden mee.
Ik was ruim op tijd. Dat werd lang inlopen om te zorgen dat ik niet weer koud zou worden. Ondertussen verschenen Erwin, Titus, Berend Edgar, Stef, Ruud, Rob, Petra, Ilse Jos (al een beetje laat) en Adri op het laatste moment. Peter bleef onverwacht weg en Theo was helaas ziek. De oorspronkelijk geplande twee series werden samengevoegd en de start tien minuten uitgesteld, dus nog langer warmblijven, maar eindelijk mochten we weg.
Ik drukte prompt op de lap knop in plaats van start en was al een paar seconden onderweg toen ik me dat realiseerde. Ik had wel voor een goede startpositie gezorgd, vooraan en aan de binnenkant. De snelle jongens kwamen me direct voorbij en ik liet me een beetje meezuigen. Na de bocht realiseerde ik me dat dit voor mij niet de goede groep was en zocht naar mijn eigen tempo. Niels, die in Amersfoort lang het tempo in mijn groepje bepaalde liep een stukje voor me, maar ik besloot niet te forceren in een poging daarbij te komen. Ook niet toen Jaap na 300 meter voorbij kwam. De eerste kilometer ging in 3:45. Na ongeveer een kilometer kwam Titus ook voorbij. Even dacht ik aan aanpikken, maar ik besloot in mijn eigen tempo door te lopen. In de uitslagen op de site van AV Pijnenburg lees ik terug dat ik daar goed aan deed: 3 rondjes op rij van 94,6 seconden. Na zo'n 1800 meter nam Stef die al een tijdje achter me liep de kop over met de mededeling dat hij wel even op kop wilde. Vanaf dat moment werd het een mooie race. Stef liep een prachtig tempo dat ik heel goed kon volgen en langzamerhand liepen we weer in. Eerst op Niels en daarna het duo Erwin en Titus. Bij het in gaan van de laatste kilometer waren we een groepje van vijf. De kilometer tijden tot dan waren: 3:58, 3:55 en 3:54. Met de winst van de eerste snelle kilometer zat een tijd van onder 19:50 er dus in ieder geval in. Stef versnelde licht en ik kon makkelijk volgen. De rest kraakte. Ik besloot tot de laatste ronde te wachten voor een laatste versnelling. Bij het in gaan van die laatste ronde deed Stef een stap op zij en riep iets van "En nu vol gaan". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Op 150 meter dacht ik te ontploffen, maar op karakter sprintte ik naar de finish. Het leidde tot een rondje van 81 seconden. Er waren maar 4 anderen sneller.
Over de finish dacht ik ongeveer 19:27 gelopen te hebben, dat zou 4 seconden sneller zijn dan mijn PR. Thuis stond er 19:20 op mijn Garmin, maar ik was te laat geweest met timen. Pas vandaag zag ik dat het uiteindelijk 19:23 is geworden. Daar ben ik heel tevreden mee.
maandag, november 12, 2012
Spierpijn
Met een lagere frequentie aan wedstrijden en andere evenementen gaat ook de frequentie van blog-updates omlaag naar het schijnt. Dat betekent niet dat ik ineens ben gestopt met lopen :-) Alleen het eerste weekend van november heb ik overgeslagen wegens een traditionele andere verplichting (al meer dan 20 jaar). Na dat weekend ben ik (ook traditioneel) een beetje moe. Misschien wel daardoor voelde ik me begin vorige week een beetje stijfjes. Maar bij de dinsdagtraining (5 series van 600 - 400 - 200) liet ik me al direct verleiden tot een stevig tempo. Ik fungeerde als haas voor Rahel en liep de series vrij constant in 2:25, 1:35 en 0:45.
Na die training voelde ik mijn benen en dat was donderdag nog niet over. Dus deed ik het donderdag rustig aan bij de 3 x 2000. Meestal is dat voldoende om van de spierpijn af te komen, maar nu ook nog niet. Het was niet erg genoeg om dit weekend geen duurloop te doen. Ik besloot een rustig rondje Zwarte weg (14,5 km) met een HF van max 70% op zaterdagmorgen. Gister was het eindelijk over, maar ik was blij dat ik dit weekend niet meedeed met de eerste wedstrijd van de BAV Wintercup. Ik hoop morgen fris genoeg te zijn voor een mooie 5 km bij de Bananenrace.
Na die training voelde ik mijn benen en dat was donderdag nog niet over. Dus deed ik het donderdag rustig aan bij de 3 x 2000. Meestal is dat voldoende om van de spierpijn af te komen, maar nu ook nog niet. Het was niet erg genoeg om dit weekend geen duurloop te doen. Ik besloot een rustig rondje Zwarte weg (14,5 km) met een HF van max 70% op zaterdagmorgen. Gister was het eindelijk over, maar ik was blij dat ik dit weekend niet meedeed met de eerste wedstrijd van de BAV Wintercup. Ik hoop morgen fris genoeg te zijn voor een mooie 5 km bij de Bananenrace.
maandag, oktober 29, 2012
Pijnenburg
Het bos van Pijnenburg ligt zo dichtbij dat ik het een beetje als mijn achtertuin beschouw. Toch loop ik er meestal alleen maar doorheen. Dat wil zeggen dat het de doorgangsroute is bij een duurloop. Afgelopen zaterdag wandelde ik met mijn vrouw een rondje door het bos als een voorbereiding op een IVN wandeling waar ze gids is. Hoewel ik veel meer heb met lente en zomer, was het bos op z'n mooist en dar inspireerde me om de duurloop die ik zondag wilde doen eens helemaal in Pijnenburg te doen.
Het bos kent een aantal lange lanen die van noordwest naar zuidoost lopen en die via paden daar dwars op verbonden zijn. Zo kon ik een mooi zigzagpatroon lopen.
Het werd een prachtige loop. De paden waren een stuk beter dan twee weken eerder tijdens de bosmarathon, maar wel allemaal onverhard. De bomen zaten nog vol kleurige bladeren, terwijl er op de grond ook al een dikke laag lag, voornamelijk van beuken. ik was niet de enige, er waren vooral veel mountainbikers op pad, maar ook andere hardlopers en wat wandelaars, ondanks dat het in het begin nog wat frisjes was.
De totale afstand was iets korter dan ik vooraf had bedacht. Een volgende keer kan ik nog een extra zig-zag maken verder naar het zuidwesten.
Eerder deze week liep ik 3 x 5 x 400 meter op de baan en 6 x 1000 op de weg. Ze mochten extensief, dus een beetje rustig aan. Ik liep ze samen met Theo. De laatste 400 of 1000 deed ik nog even extra m'n best in 1:22 en 3:39. Dat gaf een goed gevoel.
Dit jaar doe ik niet mee met de Wintercup in Baarn. De eerste twee wedstrijden passen slecht in mijn agenda. Afgezien van de 5000 m bij de Bananenrace heb ik dus vooralsnog geen concrete wedstrijdplannen. De komende maanden train ik rustig verder om in het begin van 2013 weer te kunnen knallen.
Het bos kent een aantal lange lanen die van noordwest naar zuidoost lopen en die via paden daar dwars op verbonden zijn. Zo kon ik een mooi zigzagpatroon lopen.
Het werd een prachtige loop. De paden waren een stuk beter dan twee weken eerder tijdens de bosmarathon, maar wel allemaal onverhard. De bomen zaten nog vol kleurige bladeren, terwijl er op de grond ook al een dikke laag lag, voornamelijk van beuken. ik was niet de enige, er waren vooral veel mountainbikers op pad, maar ook andere hardlopers en wat wandelaars, ondanks dat het in het begin nog wat frisjes was.
De totale afstand was iets korter dan ik vooraf had bedacht. Een volgende keer kan ik nog een extra zig-zag maken verder naar het zuidwesten.
Eerder deze week liep ik 3 x 5 x 400 meter op de baan en 6 x 1000 op de weg. Ze mochten extensief, dus een beetje rustig aan. Ik liep ze samen met Theo. De laatste 400 of 1000 deed ik nog even extra m'n best in 1:22 en 3:39. Dat gaf een goed gevoel.
Dit jaar doe ik niet mee met de Wintercup in Baarn. De eerste twee wedstrijden passen slecht in mijn agenda. Afgezien van de 5000 m bij de Bananenrace heb ik dus vooralsnog geen concrete wedstrijdplannen. De komende maanden train ik rustig verder om in het begin van 2013 weer te kunnen knallen.
maandag, oktober 22, 2012
Goed uitgerust zullen we maar zeggen.
In de afgelopen week mocht ik het van mezelf rustig aan doen, naar de bosmarathon. Dat schoot door privé omstandigheden een beetje door, zodat ik pas gister weer de schoenen uit de kast kon halen.
Samen met mijn vrouw wandelde ik eerst een stukje door de Lange Duinen bij Soest, daarna nam ik de parkeerplaats als startpunt voor een dwaalloopje terug naar huis. Ik had deze keer geen vastomlijnde route, maar alleen het plan om naar de Korte Duinen te lopen. Het werd met recht dwalen. Op de route zie je dat ik ergens een rondje liep omdat ik even niet in de gaten had waar ik eigenlijk was.
Ook in het begin zie je een dubbele lijn. De Lange Duinen is namelijk enorm in trek bij wandelaars met honden. Direct vanaf de start liep er een hond met me mee. ik besteedde er niet te veel aandacht aan omdat ik dacht dat deze bij een wandelaar hoorde, die een eindje achter me liep. Maar na een paar honderd meter bleef de hond enthousiast naast me mee draven. En na een kilometertje zag ik me in gedachten al samen met hond thuis aankomen. Dat was niet de bedoeling. Dus draaide ik om en liep terug waarbij de hond me trouw volgde. Eenmaal terug bij de zandvlakte kreeg ik in de gaten dat een groepje wandelaars al op zoek was. Er riep iemand: "Hij loopt achter die hardloper aan." Op het fluiten reageerde de hond nog niet. dus wachtte ik maar boven op een duintje samen met de hond tot de hond besloot om naar zijn baasje te lopen. Ik werd vriendelijk bedankt en kon eindelijk mijn weg vervolgen. Onderweg moest ik nog een paar uitwijken voor loslopende honden die het pad in eens blokkeerden, maar afgezien daarvan was het weer een mooi stukje inclusief een paar pittige klimmetjes op de Korte Duinen.
Samen met mijn vrouw wandelde ik eerst een stukje door de Lange Duinen bij Soest, daarna nam ik de parkeerplaats als startpunt voor een dwaalloopje terug naar huis. Ik had deze keer geen vastomlijnde route, maar alleen het plan om naar de Korte Duinen te lopen. Het werd met recht dwalen. Op de route zie je dat ik ergens een rondje liep omdat ik even niet in de gaten had waar ik eigenlijk was.
Ook in het begin zie je een dubbele lijn. De Lange Duinen is namelijk enorm in trek bij wandelaars met honden. Direct vanaf de start liep er een hond met me mee. ik besteedde er niet te veel aandacht aan omdat ik dacht dat deze bij een wandelaar hoorde, die een eindje achter me liep. Maar na een paar honderd meter bleef de hond enthousiast naast me mee draven. En na een kilometertje zag ik me in gedachten al samen met hond thuis aankomen. Dat was niet de bedoeling. Dus draaide ik om en liep terug waarbij de hond me trouw volgde. Eenmaal terug bij de zandvlakte kreeg ik in de gaten dat een groepje wandelaars al op zoek was. Er riep iemand: "Hij loopt achter die hardloper aan." Op het fluiten reageerde de hond nog niet. dus wachtte ik maar boven op een duintje samen met de hond tot de hond besloot om naar zijn baasje te lopen. Ik werd vriendelijk bedankt en kon eindelijk mijn weg vervolgen. Onderweg moest ik nog een paar uitwijken voor loslopende honden die het pad in eens blokkeerden, maar afgezien daarvan was het weer een mooi stukje inclusief een paar pittige klimmetjes op de Korte Duinen.
maandag, oktober 15, 2012
De Bosmarathon
Voor het eerst sinds jaren deed ik weer mee met de Pijnenburg Bosmarathon. Eigenlijk is dat vreemd, want het is één van de mooiste evenementen in de wijde omgeving. De route gaat door de prachtige bossen van Pijnenburg over echte bospaadjes. Zo'n 10% is verhard, maar ook daar kun je naast de verharding lopen als je dat wilt. Daarbij komt dat door een slimme opzet van de starttijden de hele dag door publiek aanwezig is. De marathon (en de estafette) start zoveel eerder dat lopers daarvan finishen als de deelnemers van de kortere afstanden ook op het parcours zijn. Doordat er ronden van 10,5 kilometer gelopen worden, kom je als deelnemer ook regelmatig over de atletiekbaan, waar je hartstochtelijk wordt aangemoedigd voor je weer het bos in kunt.
Maar in de afgelopen jaren had ik telkens een reden om niet te starten. Dit jaar niet, sterker nog we hadden als wedstrijdgroep afgesproken om zoveel mogelijk deel te nemen en als aanmoediging was de halve marathon opgenomen in de wedstrijden voor de Runnerscup. Vorig jaar liepen Titus en Peter hier snelle tijden ondanks het parcours. Dat parcours is namelijk vrij zwaar te noemen met smalle bospaadjes, die soms modderig kunnen zijn, krappe bochten en ook een aantal pittige heuveltjes. In de voorbereiding hoopte ik stiekem op een tijd onder 1:35. Maar in de afgelopen weken viel veel neerslag en er zelfs een boom dwars over het parcours.
Op vrijdag en zaterdag was het weer flink nat. Ik hoopte nog op in ieder geval een droge zondag, maar toen ik vroeg op stond omdat ik weer assisteerde met de tijdwaarneming viel de regen weer met bakken uit de lucht en het was ook nog koud. Ik was maar wat blij met mijn winterjas.
In de loop van de ochtend werd het droog en het gateway-tijdregistratiesyteem functioneerde naar behoren, dus het werd tijd om warm te lopen. Ik nam een rondje "blauwe palen" even weg van de hektiek, maar moest wel een beetje doorlopen omdat ik niet te veel tijd had. Ik kreeg zowaar last van steek in mijn zij, dus dat was geen best begin. Eenmaal terug bij de start hoorde ik dat vooral het eerste bospad erg slecht was. Dat was geen verrassing, maar het was dus wel belangrijk om vooraan te starten om een beetje zelf het pad te kunnen vinden. Met ruim 100 deelnemers en deelneemsters hoefde ik niet erg te dringen voor een plekje op de tweede of derde rij en ik hoefde daar ook niet lang te wachten tot het startschot. Al glibberende koos iedereen op het slechte bospad voor het smalle randje langs de grote modderplassen. Toen we dat gehad hadden keek ik maar eens op mijn Garmin en zag dat ik harder liep dan verantwoord voor een halve marathon. Ik schakelde terug en liet me in een groepje zakken achter een meneer met een blauw shirt. Ook op de rest van de bospaden was het steeds zoeken naar de begaanbare stukken langs grote plassen. Kijk voor een indruk maar naar het deel van dit filmpje vanaf ca. 3:16.
Ondanks dat lag het tempo best hoog. De eerste 8 kilometers gingen tussen 4:18 en 4:27. Daarna kwam een technisch moeilijk stuk, met onder andere een en stukje over de "heuveltjes". Even daarvoor had was de groep waarin ik liep uit elkaar gevallen en had ik een kwartet met Titus, na een versnelling moeten laten gaan. Ik had een andere loper als haas, waar ik een beetje op het elastiek aanhing en het tempo zakte naar 4:42. Maar bij het opdraaien van de atletiekbaan ging hij rustig een gelletje eten. Ik nam de kop over en verwachtte hem later wel weer achter me te horen. Mijn snelheid ging weer omhoog, eerst naar onder 4:20 en daarna zes kilometer stabiel op 4:34. Bij mijn doorkomst had ik een tijd van hoog in de 46 minuten gezien en als het een beetje meezat kon er toch nog een mooie tijd uitrollen. Bij 13 kilometer stond mijn vrouw me aan te moedigen, een mooi steuntje in de rug, want Titus was ondertussen uit beeld verdwenen. Ook de aanmoedigingen van de eenzame baanwachten kon ik erg waarderen:
Zo telde ik de kilometers af en haalde ik af en toe een marathonloper in. Aan de voet van de heuveltjes motiveerde Wim me nog een keer: "Even aanzetten heuvelop". Dat werd nog een kilometer van 4:49, maar daarna was het nog maar twee kilometer en op het rechte eind naar de finish zag ik dat ik onder 1:35 zou eindigen.
Zo was het op dit zware parcours toch gelukt mijn snelste halve marathon van dit jaar neer te zetten. 1:34:44 was goed voor een tiende plaats. In mijn Garmin data zie je flinke schommelingen in de snelheid, maar ik vermoed dat dat door het parcours komt.
Maar in de afgelopen jaren had ik telkens een reden om niet te starten. Dit jaar niet, sterker nog we hadden als wedstrijdgroep afgesproken om zoveel mogelijk deel te nemen en als aanmoediging was de halve marathon opgenomen in de wedstrijden voor de Runnerscup. Vorig jaar liepen Titus en Peter hier snelle tijden ondanks het parcours. Dat parcours is namelijk vrij zwaar te noemen met smalle bospaadjes, die soms modderig kunnen zijn, krappe bochten en ook een aantal pittige heuveltjes. In de voorbereiding hoopte ik stiekem op een tijd onder 1:35. Maar in de afgelopen weken viel veel neerslag en er zelfs een boom dwars over het parcours.
Op vrijdag en zaterdag was het weer flink nat. Ik hoopte nog op in ieder geval een droge zondag, maar toen ik vroeg op stond omdat ik weer assisteerde met de tijdwaarneming viel de regen weer met bakken uit de lucht en het was ook nog koud. Ik was maar wat blij met mijn winterjas.
In de loop van de ochtend werd het droog en het gateway-tijdregistratiesyteem functioneerde naar behoren, dus het werd tijd om warm te lopen. Ik nam een rondje "blauwe palen" even weg van de hektiek, maar moest wel een beetje doorlopen omdat ik niet te veel tijd had. Ik kreeg zowaar last van steek in mijn zij, dus dat was geen best begin. Eenmaal terug bij de start hoorde ik dat vooral het eerste bospad erg slecht was. Dat was geen verrassing, maar het was dus wel belangrijk om vooraan te starten om een beetje zelf het pad te kunnen vinden. Met ruim 100 deelnemers en deelneemsters hoefde ik niet erg te dringen voor een plekje op de tweede of derde rij en ik hoefde daar ook niet lang te wachten tot het startschot. Al glibberende koos iedereen op het slechte bospad voor het smalle randje langs de grote modderplassen. Toen we dat gehad hadden keek ik maar eens op mijn Garmin en zag dat ik harder liep dan verantwoord voor een halve marathon. Ik schakelde terug en liet me in een groepje zakken achter een meneer met een blauw shirt. Ook op de rest van de bospaden was het steeds zoeken naar de begaanbare stukken langs grote plassen. Kijk voor een indruk maar naar het deel van dit filmpje vanaf ca. 3:16.
Ondanks dat lag het tempo best hoog. De eerste 8 kilometers gingen tussen 4:18 en 4:27. Daarna kwam een technisch moeilijk stuk, met onder andere een en stukje over de "heuveltjes". Even daarvoor had was de groep waarin ik liep uit elkaar gevallen en had ik een kwartet met Titus, na een versnelling moeten laten gaan. Ik had een andere loper als haas, waar ik een beetje op het elastiek aanhing en het tempo zakte naar 4:42. Maar bij het opdraaien van de atletiekbaan ging hij rustig een gelletje eten. Ik nam de kop over en verwachtte hem later wel weer achter me te horen. Mijn snelheid ging weer omhoog, eerst naar onder 4:20 en daarna zes kilometer stabiel op 4:34. Bij mijn doorkomst had ik een tijd van hoog in de 46 minuten gezien en als het een beetje meezat kon er toch nog een mooie tijd uitrollen. Bij 13 kilometer stond mijn vrouw me aan te moedigen, een mooi steuntje in de rug, want Titus was ondertussen uit beeld verdwenen. Ook de aanmoedigingen van de eenzame baanwachten kon ik erg waarderen:
Zo telde ik de kilometers af en haalde ik af en toe een marathonloper in. Aan de voet van de heuveltjes motiveerde Wim me nog een keer: "Even aanzetten heuvelop". Dat werd nog een kilometer van 4:49, maar daarna was het nog maar twee kilometer en op het rechte eind naar de finish zag ik dat ik onder 1:35 zou eindigen.
Zo was het op dit zware parcours toch gelukt mijn snelste halve marathon van dit jaar neer te zetten. 1:34:44 was goed voor een tiende plaats. In mijn Garmin data zie je flinke schommelingen in de snelheid, maar ik vermoed dat dat door het parcours komt.
woensdag, oktober 03, 2012
nieuwe look
Al een tijdje werd ik er door blogger op gewezen dat ik mijn sjabloon zou moeten upgrade. Vanavond heb ik eindelijk de moed verzameld. Het viel nie tmee, want ik moest handmatig het één en ander herstellen. Onder andere een groot deel van mijn uitslagen was verdwenen. Als het goed is, is dat nu weer compleet. Ik mis nog mijn teller, maar die voegde niet veel toe.
Het ziet er wel weer fris uit.
Het ziet er wel weer fris uit.
maandag, oktober 01, 2012
zaterdag, september 29, 2012
Tweede plaats bij Clubkampioenschappen
Ieder jaar houdt AV Pijnenburg eind september de clubkampioenschappen op de baan. Vandaag was het weer zo ver. Ik moest al vroeg op, want ik hielp weer met de tijdregistratie. Dat ging gelukkig weer soepel. Uiteindelijk hadden we een 100% score, dat wil zeggen, geen enkel chip gemist.
Nadat de tijdregistratie was opgebouwd ging ik lekker een stuk inlopen met Selina, Edgar, Jasper, Kees en z'n broer. Die liep als gastloper mee, ingeschakeld door Kees zodat hij een haas zou hebben. Wegens diverse omstandigheden zou het deelnemersveld vandaag uit maar 10 loper bestaan en Kees hoopte met een haas een snelle tijd te kunnen lopen. Er zouden prijzen verdeeld worden in 6 categorieën, dus altijd prijs zou je zeggen, maar geheel toevallig waren er nu net in mijn categorie (mannen Masters 45+) 4 deelnemers. Naast Kees, die normaliter te snel voor me is, nog Stef en Adri. Vorig jaar wist ik die te verslaan, maar Adri en Stef zijn op lange afstanden in ieder geval sneller. Stef liep dit jaar al 11:21 en Adri wordt ieder jaar sterker.
Ik voelde me goed en mikte op een tijd van 11:15. Misschien was zelfs nog sneller mogelijk.Rondjes van 1:30 ongeveer en in het begin vooral de concurrentie in het oog houden. Vanaf de start koos ik direct het kielzog van Adri. De eerste 200 ging in 43, een mooie start. In de bocht kwam Stef voorbij en dook ik achter hem aan. Vanaf de kant werd geroepen dat de eerste volle ronde in 83 ging. Dat vond Stef (en ik ook) te snel, dus hij liet het tempo wat zakken. Ik besloot om voorlopig lekker achter Stef te blijven hangen. Kees liep overigens niet eens zo ver voor ons en zijn broer had al na 300 meter moeten uitstappen met een kuit probleem. In de daarop volgende rondjes zag ik de voorsprong die we op het schema van 11:15 hadden snel verdampen. De rondjes gingen in 1:34 eigenlijk te langzaam, maar ik wilde ook niet te snel op kop ondanks dat het voelde dat ik harder zou kunnen. Ondanks dat had Adri al moeten lossen.
Met nog 4 ronden te gaan besloot ik toch zelf op avontuur te gaan, ik lag nu al ca 8 seconden achter het schema van 11:15. Stef liet me gaan en langzaam bouwde ik mijn voorsprong uit. Ik kwam zelfs wat dichter bij Kees, maar ik makte me geen illusies. zelfs als ik er nog bij zou komen zou zijn eindsprint te snel voor mij zijn. Dat bleek toen hij op 200 meter gas gaf in een poging nog onder de 11 minuten te komen. In die laatste 200 meter liep hij zo'n 5 seconden uit, terwijl ik ook nog mijn best deed er een sprintje uit te persen. Net niet voldoende voor 11:15, ik kwam op 11:17, maar met met een negatieve split op de tweede plaats. Ik was dus weer erg tevreden. Het is mijn snelste 3 km van dit jaar en de tweede ooit.
Nadat de tijdregistratie was opgebouwd ging ik lekker een stuk inlopen met Selina, Edgar, Jasper, Kees en z'n broer. Die liep als gastloper mee, ingeschakeld door Kees zodat hij een haas zou hebben. Wegens diverse omstandigheden zou het deelnemersveld vandaag uit maar 10 loper bestaan en Kees hoopte met een haas een snelle tijd te kunnen lopen. Er zouden prijzen verdeeld worden in 6 categorieën, dus altijd prijs zou je zeggen, maar geheel toevallig waren er nu net in mijn categorie (mannen Masters 45+) 4 deelnemers. Naast Kees, die normaliter te snel voor me is, nog Stef en Adri. Vorig jaar wist ik die te verslaan, maar Adri en Stef zijn op lange afstanden in ieder geval sneller. Stef liep dit jaar al 11:21 en Adri wordt ieder jaar sterker.
Ik voelde me goed en mikte op een tijd van 11:15. Misschien was zelfs nog sneller mogelijk.Rondjes van 1:30 ongeveer en in het begin vooral de concurrentie in het oog houden. Vanaf de start koos ik direct het kielzog van Adri. De eerste 200 ging in 43, een mooie start. In de bocht kwam Stef voorbij en dook ik achter hem aan. Vanaf de kant werd geroepen dat de eerste volle ronde in 83 ging. Dat vond Stef (en ik ook) te snel, dus hij liet het tempo wat zakken. Ik besloot om voorlopig lekker achter Stef te blijven hangen. Kees liep overigens niet eens zo ver voor ons en zijn broer had al na 300 meter moeten uitstappen met een kuit probleem. In de daarop volgende rondjes zag ik de voorsprong die we op het schema van 11:15 hadden snel verdampen. De rondjes gingen in 1:34 eigenlijk te langzaam, maar ik wilde ook niet te snel op kop ondanks dat het voelde dat ik harder zou kunnen. Ondanks dat had Adri al moeten lossen.
Met nog 4 ronden te gaan besloot ik toch zelf op avontuur te gaan, ik lag nu al ca 8 seconden achter het schema van 11:15. Stef liet me gaan en langzaam bouwde ik mijn voorsprong uit. Ik kwam zelfs wat dichter bij Kees, maar ik makte me geen illusies. zelfs als ik er nog bij zou komen zou zijn eindsprint te snel voor mij zijn. Dat bleek toen hij op 200 meter gas gaf in een poging nog onder de 11 minuten te komen. In die laatste 200 meter liep hij zo'n 5 seconden uit, terwijl ik ook nog mijn best deed er een sprintje uit te persen. Net niet voldoende voor 11:15, ik kwam op 11:17, maar met met een negatieve split op de tweede plaats. Ik was dus weer erg tevreden. Het is mijn snelste 3 km van dit jaar en de tweede ooit.
zondag, september 16, 2012
De halve van Hoogland
Pas op het allerlaatste moment besloot ik om toch mee te doen met de Halve van Hoogland. Na de training van dinsdag was mijn achillespees op woensdag toch weer gevoelig. Maar na de training van donderdag had ik nergens last van. In beide trainingen had ik het rustig aangedaan en ongeveer het gehoopte halve-marathon tempo gelopen.
Door het gedoe met die achillespees had ik in de laatste twee weken wat minder getraind. De lange duurloop van ruim 20 kilometer had ik niet gedaan, ik was dus vooral benieuwd hoe mijn duurvermogen was. De start was om 12:30 het was heerlijk weer, wellicht een beetje warm om te lopen. Dus ik besloot om lekker op de fiets te gaan. Een tochtje van ruim 10 km door de polder, heen met wind achter. Nadat ik mijn startnummer had gehaald en wat bekenden had begroet liep ik een ruim rondje in. Dat voelde al goed. Toen werd het tijd voor de start, daar was het een beetje dringen. Het zijn geen hele brede paden, dus in het begin moest ik af en toe wat inhouden en proberen om me niet te laten verleiden tot tussensprintjes, want dat is smijten met je krachten. Na een kilometertje onstonden er wat groepjes en vanaf daar was ik continue bezig met beslissen of ik in dit groepje wilde blijven hangen of dat ik met iemand mee zou lopen die iets sneller voorbij kwam. En op stukken met wind tegen wilde ik niet te veel op kop lopen.
Ondertussen hield ik mijn Garmin in het oog. De snelheid moest zo rond 4:30 per kilometer liggen zodat ik rond 1:35 uit zou komen. Dat ging 10 kilometer heel goed. De tijden schommelden tussen 4:20 en 4:29. Daarna kwam er één van 4:33 en weer drie tussen 4:21 en 4:27. Ondertussen liep ik haasje over met nog twee anderen. Op een stuk pal tegen de wind in kwam een vierde loper begeleid door een fietser voorbij. We haakten even aan, mijn twee companen lieten een gaatje vallen en ik versnelde iets om toch achter deze meneer te kunnen blijven lopen. Dat was waarschijnlijk ene vergissing. Die kleine versnelling en zijn net iets te hoge tempo moest ik verderop flink terug betalen en ik moest lossen. Van mijn medelopers bleef er nog één in het zicht. Maar mijn kilometer tijden stegen tussen 17 en 19 naar 4:40 tot 4:45. Met nog twee kilometer ter gaan waren we wel weer uit de wind en kreeg ik het tempo toch weer wat omhoog. Met nog een kilometer te gaan passeerde ik toch nog één van mijn oorspronkelijke groepsgenoten en ik finishte in 1:35:23. Voor een PR had ik in de laatste 5 kilometer nog een versnelling in huis moeten hebben, maar het verval is redelijk binnen de perken gebleven.
Clubgenoot Selina stond weer op het podium met een indrukwekkende 1:29:20.
Door het gedoe met die achillespees had ik in de laatste twee weken wat minder getraind. De lange duurloop van ruim 20 kilometer had ik niet gedaan, ik was dus vooral benieuwd hoe mijn duurvermogen was. De start was om 12:30 het was heerlijk weer, wellicht een beetje warm om te lopen. Dus ik besloot om lekker op de fiets te gaan. Een tochtje van ruim 10 km door de polder, heen met wind achter. Nadat ik mijn startnummer had gehaald en wat bekenden had begroet liep ik een ruim rondje in. Dat voelde al goed. Toen werd het tijd voor de start, daar was het een beetje dringen. Het zijn geen hele brede paden, dus in het begin moest ik af en toe wat inhouden en proberen om me niet te laten verleiden tot tussensprintjes, want dat is smijten met je krachten. Na een kilometertje onstonden er wat groepjes en vanaf daar was ik continue bezig met beslissen of ik in dit groepje wilde blijven hangen of dat ik met iemand mee zou lopen die iets sneller voorbij kwam. En op stukken met wind tegen wilde ik niet te veel op kop lopen.
Ondertussen hield ik mijn Garmin in het oog. De snelheid moest zo rond 4:30 per kilometer liggen zodat ik rond 1:35 uit zou komen. Dat ging 10 kilometer heel goed. De tijden schommelden tussen 4:20 en 4:29. Daarna kwam er één van 4:33 en weer drie tussen 4:21 en 4:27. Ondertussen liep ik haasje over met nog twee anderen. Op een stuk pal tegen de wind in kwam een vierde loper begeleid door een fietser voorbij. We haakten even aan, mijn twee companen lieten een gaatje vallen en ik versnelde iets om toch achter deze meneer te kunnen blijven lopen. Dat was waarschijnlijk ene vergissing. Die kleine versnelling en zijn net iets te hoge tempo moest ik verderop flink terug betalen en ik moest lossen. Van mijn medelopers bleef er nog één in het zicht. Maar mijn kilometer tijden stegen tussen 17 en 19 naar 4:40 tot 4:45. Met nog twee kilometer ter gaan waren we wel weer uit de wind en kreeg ik het tempo toch weer wat omhoog. Met nog een kilometer te gaan passeerde ik toch nog één van mijn oorspronkelijke groepsgenoten en ik finishte in 1:35:23. Voor een PR had ik in de laatste 5 kilometer nog een versnelling in huis moeten hebben, maar het verval is redelijk binnen de perken gebleven.
Clubgenoot Selina stond weer op het podium met een indrukwekkende 1:29:20.
dinsdag, september 04, 2012
PHPD
Een nieuwe gevleugelde uitdrukking in onze loopgroep is PHPD. Dit is een alternatief voor de diverse aandoeningen met afkortingen die met name bij kinderen worden geconstateerd (ADHD, PDD/NOS, ...). PHPD staat voor "pijntje hier, pijntje daar". En ik schijn er ook slachtoffer van te zijn, want twee weken geleden ging alles nog prima, maar nu gaat toch weer de rem er op.
Al sinds de vakantie had ik wel 's morgens een stijve achillespees. Maar binnen vijf stappen, dwz voor dat ik onder de douche stond was dat wel weer voorbij. De Gildeloop en direct daarop volgende training zijn waarschijnlijk net te veel geweest. In het weekend daarna liep ik nog zonder problemen ruim 20 km tussen twee hoosbuien door. Vorige week dinsdag trainde ik ook nog lekker op de baan, maar woensdagochtend bleef mijn achillespees stijf en een beetje pijnlijk. Tijd om op te letten. Donderdag was iets beter, maar niet voldoend, dus die training liet ik schieten. In het weekend probeerde ik een duurloop want met veel koelen zat ik weer op het niveau dat ik alleen 's morgens wat voelde. Het rustige duurloopje ging op zich goed, tijdens het lopen voel ik mijn pees niet, maar 's middags was het toch weer gevoelig, net als de dag erna.
Vandaag is het al weer beter, maar ik heb besloten om nu een weekje rust te houden en wel veel te koelen. De voorbereiding voor de Halve van Hoogland is zo niet optimaal, maar als het een beetje meezit kan ik in ieder geval meelopen. In juni liep ik tenslotte ook een halve marathon als duurloop zonder problemen.
Al sinds de vakantie had ik wel 's morgens een stijve achillespees. Maar binnen vijf stappen, dwz voor dat ik onder de douche stond was dat wel weer voorbij. De Gildeloop en direct daarop volgende training zijn waarschijnlijk net te veel geweest. In het weekend daarna liep ik nog zonder problemen ruim 20 km tussen twee hoosbuien door. Vorige week dinsdag trainde ik ook nog lekker op de baan, maar woensdagochtend bleef mijn achillespees stijf en een beetje pijnlijk. Tijd om op te letten. Donderdag was iets beter, maar niet voldoend, dus die training liet ik schieten. In het weekend probeerde ik een duurloop want met veel koelen zat ik weer op het niveau dat ik alleen 's morgens wat voelde. Het rustige duurloopje ging op zich goed, tijdens het lopen voel ik mijn pees niet, maar 's middags was het toch weer gevoelig, net als de dag erna.
Vandaag is het al weer beter, maar ik heb besloten om nu een weekje rust te houden en wel veel te koelen. De voorbereiding voor de Halve van Hoogland is zo niet optimaal, maar als het een beetje meezit kan ik in ieder geval meelopen. In juni liep ik tenslotte ook een halve marathon als duurloop zonder problemen.
dinsdag, augustus 28, 2012
Dat was dus toch een scherpe tijd
De uitslagverwerking bij de Gildeloop was blijkbaar lastig, maar ondertussen zijn de uitslagen wel beschikbaar op de site van av Pijnenburg. Tot mijn verrassing zag ik dat er 42:14 achter mijn naam stond. Daarmee is dit mijn snelste 10 km van dit jaar en mijn derde tijd ooit. Vorig jaar was ik slechts twee keer sneller bij de Zomeravondcup in Utrecht.
Voor de liefhebbers volgt hier ook nog de data van mijn GFR, waaruit duidelijk wordt dat ik het tempo na ca 5 km wel wat liet zakken, maar niet echt door het ijs zakte.
Voor de liefhebbers volgt hier ook nog de data van mijn GFR, waaruit duidelijk wordt dat ik het tempo na ca 5 km wel wat liet zakken, maar niet echt door het ijs zakte.
vrijdag, augustus 24, 2012
Gildeloop 2012
De eerste wedstrijd van het seizoen zit er al weer op. Traditioneel is dat voor mij de Gildeloop in Soest, een thuiswedstrijd. Het begon niet helemaal goed. Ik miste de trein en was daardoor een half uur later thuis dan geplanned. Ik zou helpen bij het opbouwen van de tijdregistratie. Snel m'n spullen pakken en op de fiets naar de start. Gelukkig ging dat allemaal wel vlot, met dank aan de voorbereidingen van Evert.
Ik had nog tijd genoeg om een stukje in te lopen. Daar ontdekte ik dat we langs de eemweg flink de wind tegen zouden hebben. Als het even zou lukken, moest ik proberen om daar in een groepje te lopen. Bij de start trof ik natuurlijk weer vele bekenden. Petra, Stef, Peter, Edgar, Erik, Jos, Theo, Sjaak, Esther, Ilse, Kees, Selina, Jan, Rien, ... Berend zou foto's maken. Langs het parcours stond ook John te fotgraferen.
Ik startte samen met Peter. Mijn plan was om een vlakke race te lopen op ongeveer 4:20 per kilometer, maar de eerste kilometer ging natuurlijk weer te hard (4:09). Ik liep naast Peter en constateerde tot mijn schrik dat we aan kop van een groepje liepen terwijl de bocht naar de eemweg naderde. Wij waren "het haasje" en mochten op kop tegen de wind in. Dat viel niet mee. Sjaak liep keurig achter ons uit de wind. Dat stuk tegen de wind kostte me teveel. Ik probeerde nog even achter Peter te lopen in plaats van ernaast, maar moest het langzaam laten gaan. Er bleef een klein groepje met o.a. Sjaak over.
Op het Kerkepad was er nog een verrassing. Eerder op de dag had @helwigj per twitter gevraagd om verzoeknummers en op mijn verzoek draaide daar precies getimed met mijn doorkomst Mr Blue Sky van ELO "Running down the avenue".
Ondanks dat volgens mij mijn tempo redelijk vlak bleef (4:14, 4:11, 4:07), moest ik na de eerste doorkomst Sjaak laten gaan, maar de verschillen werden niet echt groot. Ik zag Peter nog steeds voor me en ook Kees die samen met Selina een hele snelle start had. Helaas moest ik ook de tweede keer tegen de wind in alleen het werk doen.
(foto van John)
De snelheid liep nu wel een stukje terug (tussen 4:17 en 4:20). Maar de verschillen werden niet veel groter. Bij de laatste keer tegen de wind in probeerde ik nog een keer te versnellen om te proberen bij Kees te komen. Maar helaas vond hij daar weer een haas die hem tegen de wind in naar en voorbij Sjaak hielp terwijl ik het weer alleen moest doen. Ik wist wel de mensen achter me te lossen. De laatste kilometer was nog snel (4:00 ongeveer) en er stond een mooie 42:17 op mijn Garmin. De officiële uitslagen zijn er nog niet. Zo snel was ik nog niet eerder op de Gildeloop. Het was sneller dan vooraf gedacht, niet zo mooi vlak als gehoopt, maar het verval was binnen de perken gebleven. Ik krijg vertrouwen in mijn inhoud, dus ik durf het nu wel aan om me in te schrijven voor de halve van Hoogland.
zondag, augustus 19, 2012
Ik durf het bijna niet te zeggen.
De vakantie is ruim voorbij en ik train nu al weer een week of drie vol uit. Omdat ik een halve marathon wil lopen, moeten er ook wat lange duurlopen gedaan worden. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het gaat allemaal best lekker. Bij de eerste baantraining (2 x 5 x 400) liep ik op soeplesse een stukje harder dan vooraf gedacht (1:30). De donderdag daarna voelde ik mijn benen wel en deed ik het rustig aan. Op mijn nieuwe schoenen liep ik een rondje Zwarte weg, waarbij mijn hartslag mooi laag bleef.
Op dinsdag 7 augustus werd de baantraining afgesloten met een 3000 meter ook die ging vlak en ik liep mijn eigen tempo. Vorige week zaterdag ochtend liep al vroeg een rondje over de Zoom naar het vliegveld en via Soestduinen terug. Weer bleef mijn hartslag in de gewenste zone met kilometers van 5:20. Wat opviel was dat ik 's middags thuis het idee had dat ik rustig nog een keer een rondje kon lopen.
Afgelopen dinsdag moest ik wegens wat maagproblemen een stukje training laten schieten, misschien dat ik daarom donderdag extra lekker liep. 6 x 1000 meter tussen 4:00 en 4:05 afgezien van de eerste. Daarbij liep ik met snelle jongens mee. Omdat het dit weekend warm zou worden ging ik al op vrijdagavond op pad voor een 18,5 km duurloop (via het Baarnse bosbad naar Groeneveld). Dat waren twee trainingen achter elkaar zonder dat ik daar last van had, afgezien van een blaartje ivm mijn nieuwe schoenen. Woensdag staat de Gildeloop op het programma. Gelukkig is het dan weer wat koeler. De doelstelling is een vlakke race van ca 4:20 per km of zo.
Op dinsdag 7 augustus werd de baantraining afgesloten met een 3000 meter ook die ging vlak en ik liep mijn eigen tempo. Vorige week zaterdag ochtend liep al vroeg een rondje over de Zoom naar het vliegveld en via Soestduinen terug. Weer bleef mijn hartslag in de gewenste zone met kilometers van 5:20. Wat opviel was dat ik 's middags thuis het idee had dat ik rustig nog een keer een rondje kon lopen.
Afgelopen dinsdag moest ik wegens wat maagproblemen een stukje training laten schieten, misschien dat ik daarom donderdag extra lekker liep. 6 x 1000 meter tussen 4:00 en 4:05 afgezien van de eerste. Daarbij liep ik met snelle jongens mee. Omdat het dit weekend warm zou worden ging ik al op vrijdagavond op pad voor een 18,5 km duurloop (via het Baarnse bosbad naar Groeneveld). Dat waren twee trainingen achter elkaar zonder dat ik daar last van had, afgezien van een blaartje ivm mijn nieuwe schoenen. Woensdag staat de Gildeloop op het programma. Gelukkig is het dan weer wat koeler. De doelstelling is een vlakke race van ca 4:20 per km of zo.
zondag, augustus 05, 2012
Nieuwe schoenen
woensdag, augustus 01, 2012
Vakantie
't Is al een paar weken rustig op deze blog. Dat is niet verwonderlijk want ik was op vakantie. In de afgelopen weken heb ik het rustig aangedaan. Maar ik heb niet helemaal stil gezeten en dit jaar voor het eerst hardloopkilometers in het buitenland geregistreerd. Bij Le Rozier liep ik een stukje door bergachtig terrein. 20 minuten één kant op en daarna weer terug (mijn GFR was in het begin even de weg kwijt):
Bij onze camping onder Perpignan lag een meertje waar druk omheen gesport werd. Daar liep ik een rondje met mijn oudste zoon:
Ik voel me goed uitgerust en heb voor het eerst in twee jaar voor mijn doen "bruine benen". Tijd om plannen voor het najaar te maken. Ik hoop de halve van Hoogland te kunnen lopen. Dat betekent dat ik de komende weken weer flink omvang moet gaan maken. De Gildeloop van eind augustus is een goede test. De eerste training op de baan van gister gaf me een goed gevoel. 10 x 400 gingen in ongeveer 1.30.
Bij onze camping onder Perpignan lag een meertje waar druk omheen gesport werd. Daar liep ik een rondje met mijn oudste zoon:
Ik voel me goed uitgerust en heb voor het eerst in twee jaar voor mijn doen "bruine benen". Tijd om plannen voor het najaar te maken. Ik hoop de halve van Hoogland te kunnen lopen. Dat betekent dat ik de komende weken weer flink omvang moet gaan maken. De Gildeloop van eind augustus is een goede test. De eerste training op de baan van gister gaf me een goed gevoel. 10 x 400 gingen in ongeveer 1.30.
vrijdag, juni 29, 2012
Garmin doet 't weer, ik even niet.
Begin deze week kreeg ik bericht van coolsound dat ze mijn GFR310xt niet konden repareren en daarom een nieuw exemplaar zouden versturen, redelijk vlot en een prima service. Woensdag werd het pakketje bezorgd en nu heb ik weer een functionerend exemplaar.
Vorige week donderdag had ik mijn oude stopwatch maar uit de kast gehaald, voor de training van 3 x 2000. Die gingen wel lekker ondanks (of dankzij :-) ) dat het snot met emmers uit mijn neus kwam. De verkoudheid van eerder die week kwam lekker los.
Helaas voelde ik me in de nacht van vrijdag op zaterdag misselijk.Ik sliep slecht en was de hele zaterdag brak. Al om half acht dook ik mijn bed in en ik sliep tot de een uur of acht de volgende dag. Ik had gehooppt dat een goede nachtrust voldoende was, maar dat was niet het geval. Ook zondag voelde ik me beroerd en moe en dat gold ook voor de maandag. Pas dinsdag ging ik weer naar mijn werk. Ik heb de trainingen deze week overgeslagen om een nieuwe terugslag te voorkomen.
Vorige week donderdag had ik mijn oude stopwatch maar uit de kast gehaald, voor de training van 3 x 2000. Die gingen wel lekker ondanks (of dankzij :-) ) dat het snot met emmers uit mijn neus kwam. De verkoudheid van eerder die week kwam lekker los.
Helaas voelde ik me in de nacht van vrijdag op zaterdag misselijk.Ik sliep slecht en was de hele zaterdag brak. Al om half acht dook ik mijn bed in en ik sliep tot de een uur of acht de volgende dag. Ik had gehooppt dat een goede nachtrust voldoende was, maar dat was niet het geval. Ook zondag voelde ik me beroerd en moe en dat gold ook voor de maandag. Pas dinsdag ging ik weer naar mijn werk. Ik heb de trainingen deze week overgeslagen om een nieuwe terugslag te voorkomen.
woensdag, juni 20, 2012
Testloop, duurloop, Garmin opgestuurd en verkouden
Wat kan er toch een boel gebeuren in een week :-) De wedstrijdgroep van AV Pijnenburg heeft iets nieuws geïntroduceerd. Vanaf nu gaan we regelmatig testloopjes houden. Dat worden een soort onderlinge wedstrijdjes inclusief tijdregistratie waaraan de weg-wedstrijdgroep, baanatleten en oudere junioren mee kunnen doene. Als het goed bevalt, komt er zelfs een klassement van. Vorige week dinsdag was de eerste over de blauwe paaltjes van de Stompert, een tankbaan van ongeveer 2600 meter. Op zich een ongelukkig tijdstip, want in het weekend daarvoor was de marathon van Amersfoort, waar diverse lopers een halve marathon hadden gelopen en ik had natuurlijk net de Stoomtramloop gedaan.
Ik had nog wat stijve kuiten en eigenlijk wilde ik me dus een beetje inhouden, maar eenmaal aan de start kwam er toch een soort wedstrijdspanning boven. Het parcours was nieuw voor mij, anderen kenden het rondje wel. Peter was ook van de partij. Hij kende het rondje en had net een halve marathon gelopen. Dat leek me een mooie partner om vandaag te volgen.
Na de start verdwenen de snelle jongens al snel uit beeld. Ik liep samen met Peter, Adri volgde vlak achter ons. Na een kilometertje kwam Sjaak voorbij. Ik riep tegen Peter dat hij Sjaak mocht volgen als hij wilde, maar Peter bleef bij mij, Sjaak liep niet al te ver uit. Gebrek aan kennis van het rondje kostte me wel snelheid toen ik bijna uit de bocht vloog. Met Adri nog steeds op mijn hielen sloot ik toch snel weer bij Peter aan. Het werd erop en erover en met een snelle afdaling liep ik het gat naar Sjaak weer dicht. Iets verder daarvoor had Kees ondertussen junior Koen gepasseerd en bij Koen leek het beste eraf. Ik besloot gelijk maar door te trekken en liet ook Sjaak achter me. Met nog zo'n 600 meter te gaan zat ik achter Koen. Heuvelop was ik iets sterker, heuvelaf had ik moeite hem te volgen. Op mijn tandvlees bleef ik bij, tot ik tussen de bomen door de finish meende te zien. Tijd voor een eindsprint, in een beklimminkje schoot ik Koen voorbij en hij moest lossen. Tot mijn verrassing was ik 10e in 10:38 en in mijn leeftijdscategorie was alleen Kees sneller geweest.
Zondag liep ik weer een rondje Zwarte weg.Ik hoopte net zo lekker te lopen als bij de Stoomtramloop, maar dat lukte niet helemaal. Ik had me 's morgens al wat verkouden gevoeld, waarschijnlijk speelde dat me parten. In de loop van de dag werd de keelpijn erger. De training van dinsdag heb ik daarom ook overgeslagen.
Mijn GFR310 voelt zich ook niet helemaal lekker. Ondanks het vervangen van de batterij doet de hartslagsensor het niet meer. Er zat niets anders dan alles inpakken en weer opsturen naar de webshop. Hopelijk hoor ik binnenkort hoe of wat. Voorlopig dus even geen routes via connect.garmin.com.
Ik had nog wat stijve kuiten en eigenlijk wilde ik me dus een beetje inhouden, maar eenmaal aan de start kwam er toch een soort wedstrijdspanning boven. Het parcours was nieuw voor mij, anderen kenden het rondje wel. Peter was ook van de partij. Hij kende het rondje en had net een halve marathon gelopen. Dat leek me een mooie partner om vandaag te volgen.
Na de start verdwenen de snelle jongens al snel uit beeld. Ik liep samen met Peter, Adri volgde vlak achter ons. Na een kilometertje kwam Sjaak voorbij. Ik riep tegen Peter dat hij Sjaak mocht volgen als hij wilde, maar Peter bleef bij mij, Sjaak liep niet al te ver uit. Gebrek aan kennis van het rondje kostte me wel snelheid toen ik bijna uit de bocht vloog. Met Adri nog steeds op mijn hielen sloot ik toch snel weer bij Peter aan. Het werd erop en erover en met een snelle afdaling liep ik het gat naar Sjaak weer dicht. Iets verder daarvoor had Kees ondertussen junior Koen gepasseerd en bij Koen leek het beste eraf. Ik besloot gelijk maar door te trekken en liet ook Sjaak achter me. Met nog zo'n 600 meter te gaan zat ik achter Koen. Heuvelop was ik iets sterker, heuvelaf had ik moeite hem te volgen. Op mijn tandvlees bleef ik bij, tot ik tussen de bomen door de finish meende te zien. Tijd voor een eindsprint, in een beklimminkje schoot ik Koen voorbij en hij moest lossen. Tot mijn verrassing was ik 10e in 10:38 en in mijn leeftijdscategorie was alleen Kees sneller geweest.
Zondag liep ik weer een rondje Zwarte weg.Ik hoopte net zo lekker te lopen als bij de Stoomtramloop, maar dat lukte niet helemaal. Ik had me 's morgens al wat verkouden gevoeld, waarschijnlijk speelde dat me parten. In de loop van de dag werd de keelpijn erger. De training van dinsdag heb ik daarom ook overgeslagen.
Mijn GFR310 voelt zich ook niet helemaal lekker. Ondanks het vervangen van de batterij doet de hartslagsensor het niet meer. Er zat niets anders dan alles inpakken en weer opsturen naar de webshop. Hopelijk hoor ik binnenkort hoe of wat. Voorlopig dus even geen routes via connect.garmin.com.
Abonneren op:
Posts (Atom)