Gisteravond was de derde wedstrijd van de Zomeravondcup en ik deed dit jaar voor de tweede keer mee. De vorige keer bij Maarschalkerweerd was het verval erg groot na een te snelle start. Dat moest anders, maar veel langzamer starten zou een tijd in de buurt van mijn PR in ieder geval onmogelijk maken. Bovendien had ik na de "Blauwe paaltjes" van vorige week toch wel weer het vertrouwen dat ik een hoog tempo langer kan volhouden. Een moeilijke keuze, ga ik behoudend van start of niet?
De eerste uitdaging was om op tijd aan de start te verschijnen. Het was drukker op de weg dan ik had verwacht en ik stond een tijdje stil op de rondweg van Utrecht. Gelukkig viel het daarna weer mee en was ik zo'n 20 minuten voor de start op de atletiekbaan Overvecht, waar ik Ad, Robert, Roel en Fokko uit de D-groep tegenkwam en weer diverse Pijnenburg wedstrijdlopers onder andere Edgar, Theo, Jos en Titus. In de afgelopen twee wedstrijden was ik steeds in de buurt van Theo geëindigd. Bij de start besloot ik eens te proberen om met hem mee te lopen. Hij ging er echter hard vandoor. Blijkbaar was hij hersteld van zijn blessure en van plan onder de 40 minuten te lopen. Edgar en Titus waren ondertussen ergens achter mij en ik besloot door te lopen. Ik vergat de doorkomst na 200 en 400 meter exact te timen, maar had de indruk dat het tempo redelijk was. Het kilometerpunt kwam sneller dan ik verwachtte in 3:55, nog steeds erg snel, maar iets beter dan de vorige keer en ik had het idee dat ik lekkerder liep.
Er ontstond een groepje met een man met een rood shirt en een meneer die enorm liep te hijgen, die kende ik nog van de vorige keer en had ik toen al snel voorbij moeten laten gaan. Het 2-kilometer-punt had ik gemist, maar bij 3 kilometer kwam ik door in 11:55. Ik had dus nog eens twee kilometers in 4:00 gelopen. Helaas viel hier het groepje uit elkaar en kreeg ik een eerste tikje, het was toch weer iets te hard gegaan. De volgende 2 kilometers gingen in 4:13. De waterpost kwam op een goed moment want mijn keel werd erg droog. Hier kwam Titus voorbij in een mooi tempo, helaas was ik niet in staat te volgen. Ik moest weer iets inlever met twee kilometer van 4:20 en 4:21.
Ik hoopte nog even aan te klampen bij Edgar, zodat ik de moeilijke kilometer van 7 naar 8 goed door zou komen. Dat is een lastig stuk in dit rondje omdat je voor je gevoel al vlakbij de finish bent en vervolgens weer helemaal afbuigt richting de Vecht. Het werd toch nog 4:30. Met nog twee van zulke kilometers zou ik rond 42:30 uitkomen. Ik kon het tempo nog weer iets opschroeven 4:26 en met een eindsprintje op de baan zelf 4:20 in de laatste kilometer. Eindtijd 42:25. Het verval was toch weer (te) groot geweest, maar minder dan 2 weken geleden en de eerste 3 kilometer waren goed geweest. Als het niet te warm is doe ik over twee weken nog een poging, maar dan kies ik voor een langzame start.
Bij nader inzien leg ik de lat misschien wel hoog. Ik zag in mijn lijst met vorige uitslagen dat dit mijn tweede tijd ooit op een 10 kilometer wegwedstrijd is:
26-05-2010 42:25
11-05-2010 42:57
25-10-2009 42:54
13-10-2007 41:35
23-05-2007 43:30
17-04-2007 42:46
23-08-2006 45:52
31-05-2006 43:03
24-08-2005 43:21
09-07-2005 42:55
25-08-2004 48:20
De tijden bij de BAV Wintercup zijn blijkbaar niet representatief:
13-12-2009 40:53
22-11-2009 41:42
16-12-2007 41:57
14-01-2007 43:23
15-01-2006 41:50
11-12-2005 42:43
22-11-2005 43:23
donderdag, mei 27, 2010
donderdag, mei 20, 2010
De eerste echte senior
Gisteravond was het heerlijk loopweer. Zonnig maar niet te warm en een prachtig blauwe lucht. De ideale omstandigheden voor een loopje door en rond de Soesterduinen en laat daar nou net het eerste Open Soester Kampioenschap Blauwe Paaltjes gehouden worden. In de afgelopen week had ik al de indruk dat ik niet de enige deelnemer zou zijn. Vrijwel alle trainingsgroepen van de AV Pijnenburg hadden deelname aan deze loop als onderdeel van de training opgenomen. Het was dus al een gezellige en beetje zenuwachtige drukte bij de atletiekbaan. In een lange sliert vertrokken de groepen naar de nieuwe kiosk aan de Foekenlaan waar de start en finish waren. De meeste lopers hadden toch op z'n minst een blauw shirt aan getrokken en enkelen waren nog wat verder gegaan om kans te maken op de speciale prijs voor de loper die het mooist blauw verkleed deelnam.
De start bleek niet direct bij de kiosk, maar lag als verrassing een ruim honderd meter verderop op de zandvlakte van de duinen. Heel slim omdat zo de kans op dringen op de smalle bospaadjes een stuk kleiner werd, maar dat betekende wel eerst een flink stuk door het mulle zand heuvelop. Na het inlopen waren we als eerste bij de start en we wisten dus een plekje vooraan te veroveren, alleen een aantal snelle jongens uit de wedstrijdgroep mochten nog voor ons staan. Die vertrokken dan ook als een speer na het startschot over het zand, ik liep even gelijk op met Peter, Erik en Ad, maar ging als eerste van onze groep het parcours op.
Voor me zag ik de wedstrijdlopers langzaam tussen de bomen verdwijnen alleen een jongen van een jaar of 15 en iemand in een blauw hazenpak (!) bleven in het zicht, maar liepen wel langzaam uit. Ik voelde al snel dat ik weer een bliksemstart had gemaakt en dat het hard ging. Daarom verwachtte ik dat er mensen achterop zouden komen. Die kwamen er niet, langzaam werd het gat met de mensen achter me groter volgens mij. Het lukte om me te focussen op de jonge loper voor me, de haas was ook uit het zicht verdwenen en zo mijn tempo vast te houden. Aan de handgeklokte tussentijden zag ik dat het nog steeds goed ging, dat gaf me de benodigde moraal. Ergens halverwege stond een vrouw foto's te maken en toen ze mij zag naderen, riep ze: "Daar is de eerste echte senior". Ik neem aan dat het als compliment bedoeld was.
In de buurt van de bunker werd ik toch ingehaald, door iemand die ik op het zand gepasseerd was. Hij liep in één ruk door naar de jongen en ook daar voorbij. Iets verderop zag ik dat de man in het hazenpak het toch te zwaar had gekregen. Hij begon te wandelen en ik haalde hem in. Nog even klampte hij aan en daarna was ik hem kwijt. Maar tot mijn schrik zag ik Theo achter me aan komen. Die staat bekend om zijn eindsprint en dat zat er bij mij niet meer in. Het enige wat ik kon doen was het hem niet makkelijk maken. Dus perste ik alles eruit om niet stil te vallen. Met nog twee klimmetjes te gaan, kreeg ik het gevoel dat ik hem voor zou kunnen blijven en zo waar, dat lukte.
Geen plaats bij de eerste drie en ook niet prijs voor de "blauwste loper", maar 18:04 over ongeveer 4,3 kilometer op een zwaar parcours is een mooie prestatie en vooral het feit dat ik het hoge tempo heb kunnen vast houden stemt me zeer tevreden. Ad kwam binnen in 18:35 en Peter (die een stukje verkeerd liep) in 18:54. Bij een andere blogger vond ik al een leuke impressie met foto's.
De start bleek niet direct bij de kiosk, maar lag als verrassing een ruim honderd meter verderop op de zandvlakte van de duinen. Heel slim omdat zo de kans op dringen op de smalle bospaadjes een stuk kleiner werd, maar dat betekende wel eerst een flink stuk door het mulle zand heuvelop. Na het inlopen waren we als eerste bij de start en we wisten dus een plekje vooraan te veroveren, alleen een aantal snelle jongens uit de wedstrijdgroep mochten nog voor ons staan. Die vertrokken dan ook als een speer na het startschot over het zand, ik liep even gelijk op met Peter, Erik en Ad, maar ging als eerste van onze groep het parcours op.
Voor me zag ik de wedstrijdlopers langzaam tussen de bomen verdwijnen alleen een jongen van een jaar of 15 en iemand in een blauw hazenpak (!) bleven in het zicht, maar liepen wel langzaam uit. Ik voelde al snel dat ik weer een bliksemstart had gemaakt en dat het hard ging. Daarom verwachtte ik dat er mensen achterop zouden komen. Die kwamen er niet, langzaam werd het gat met de mensen achter me groter volgens mij. Het lukte om me te focussen op de jonge loper voor me, de haas was ook uit het zicht verdwenen en zo mijn tempo vast te houden. Aan de handgeklokte tussentijden zag ik dat het nog steeds goed ging, dat gaf me de benodigde moraal. Ergens halverwege stond een vrouw foto's te maken en toen ze mij zag naderen, riep ze: "Daar is de eerste echte senior". Ik neem aan dat het als compliment bedoeld was.
In de buurt van de bunker werd ik toch ingehaald, door iemand die ik op het zand gepasseerd was. Hij liep in één ruk door naar de jongen en ook daar voorbij. Iets verderop zag ik dat de man in het hazenpak het toch te zwaar had gekregen. Hij begon te wandelen en ik haalde hem in. Nog even klampte hij aan en daarna was ik hem kwijt. Maar tot mijn schrik zag ik Theo achter me aan komen. Die staat bekend om zijn eindsprint en dat zat er bij mij niet meer in. Het enige wat ik kon doen was het hem niet makkelijk maken. Dus perste ik alles eruit om niet stil te vallen. Met nog twee klimmetjes te gaan, kreeg ik het gevoel dat ik hem voor zou kunnen blijven en zo waar, dat lukte.
Geen plaats bij de eerste drie en ook niet prijs voor de "blauwste loper", maar 18:04 over ongeveer 4,3 kilometer op een zwaar parcours is een mooie prestatie en vooral het feit dat ik het hoge tempo heb kunnen vast houden stemt me zeer tevreden. Ad kwam binnen in 18:35 en Peter (die een stukje verkeerd liep) in 18:54. Bij een andere blogger vond ik al een leuke impressie met foto's.
dinsdag, mei 11, 2010
Niet gelukt
Vanavond was de tweede wedstrijd van de Zomeravondcup in Utrecht en die stond al een tijdje in mijn agenda. Hier hoopte ik mijn PR op de 10 kilometer een stukje aan te scherpen. Het leek vanavond overigens niet echt een zomeravond. Het regende en het was maar een graad of 6. Op zich vind ik het wel lekker als het niet te warm is, gewoon in de korte broek en een shirt met lange mouwen.
Mijn PR op de 5 kilometer bij de testloop van een paar weken geleden had me hoopvol gestemd. Daarna had ik voor mijn gevoel mijn trainingsintensiteit een beetje laten zakken met vooral duurloopjes. Toch was ik de afgelopen weken op de dagen na de training vaak wat stijfjes. Ook het rondje over de stulp dat ik zondag nog liep voelde ik vanmorgen nog in mijn benen. Ik was er vandaag niet gerust op dat ik echt een snelle tijd neer zou kunnen zetten.
In de kleedkamer trof ik diverse andere Pijnenburgers, het merendeel wedstrijdlopers en na het omkleden zag ik zoals afgesproken Leon in de kantine. Hij zou proberen rond de 50 minuten uit te komen. Bij het inlopen gingen de eerste drie rustige rondjes over de atletiekbaan lekker, maar toen ik een versnellinkje probeerde voelden mijn benen erg stijf. Na een sanitaire stop ging het wat beter. Ik zorgde dat ik redelijk vooraan stond bij de start, daar was het dringen, maar daardoor ook niet koud. Direct na de start probeerde ik een beetje op gang te komen. Waarschijnlijk verkeek ik me op het tempo van de andere lopers. Normaliter haal ik het begin redelijk wat andere lopers in. Dat deed ik nu ook, maar het kostte me vrijveel moeite. Na een halve kilometer zag ik Jos en ik besloot daar achter te blijven. Hij loopt meestal iets harder, dus als ik bij hem zou kunnen blijven zou er een mooie tijd inzitten. Ik hoopte zo ook een beetje in een goed ritme te komen. Dat viel niet mee en na een kilometer wist ik waarom, want die ging met 3:51, veel te hard, dus ik liet Jos lopen.
Er kwamen een paar andere groepjes voorbij, het lukte echter niet om langdurig aan te haken. De tweede kilometer ging in 4:04. Dat was een betere tijd. Nu was het zaak te consolideren. 4:09 in de derde kilometer was ook nog acceptabel, maar ook dat tempo lag nog te hoog. Met 4:13 in de vierde kilometer wist ik dat een echt snelle tijd er niet meer in zou zitten en ik ging op zoek naar een rustiger tempo, terwijl steeds weer lopers voorbij kwamen. Het werd achtereenvolgens 4:22, 4:15 (ik probeerde even bij Berend aan te haken), 4:24, 4:28, 4:32 en 4:29 en zo kwam ik uit op een tijd van ongeveer 42:55. De officiële uitslag is 42:57.
Het zat er vanavond dus niet in. Eigenlijk wist ik dat na zo'n drie kilometer al en daarna lukte het ook niet meer om nog een echt hoog tempo te lopen. Zo forceerde ik ook niets en wie weet gaat het over twee weken weer beter.
Mijn PR op de 5 kilometer bij de testloop van een paar weken geleden had me hoopvol gestemd. Daarna had ik voor mijn gevoel mijn trainingsintensiteit een beetje laten zakken met vooral duurloopjes. Toch was ik de afgelopen weken op de dagen na de training vaak wat stijfjes. Ook het rondje over de stulp dat ik zondag nog liep voelde ik vanmorgen nog in mijn benen. Ik was er vandaag niet gerust op dat ik echt een snelle tijd neer zou kunnen zetten.
In de kleedkamer trof ik diverse andere Pijnenburgers, het merendeel wedstrijdlopers en na het omkleden zag ik zoals afgesproken Leon in de kantine. Hij zou proberen rond de 50 minuten uit te komen. Bij het inlopen gingen de eerste drie rustige rondjes over de atletiekbaan lekker, maar toen ik een versnellinkje probeerde voelden mijn benen erg stijf. Na een sanitaire stop ging het wat beter. Ik zorgde dat ik redelijk vooraan stond bij de start, daar was het dringen, maar daardoor ook niet koud. Direct na de start probeerde ik een beetje op gang te komen. Waarschijnlijk verkeek ik me op het tempo van de andere lopers. Normaliter haal ik het begin redelijk wat andere lopers in. Dat deed ik nu ook, maar het kostte me vrijveel moeite. Na een halve kilometer zag ik Jos en ik besloot daar achter te blijven. Hij loopt meestal iets harder, dus als ik bij hem zou kunnen blijven zou er een mooie tijd inzitten. Ik hoopte zo ook een beetje in een goed ritme te komen. Dat viel niet mee en na een kilometer wist ik waarom, want die ging met 3:51, veel te hard, dus ik liet Jos lopen.
Er kwamen een paar andere groepjes voorbij, het lukte echter niet om langdurig aan te haken. De tweede kilometer ging in 4:04. Dat was een betere tijd. Nu was het zaak te consolideren. 4:09 in de derde kilometer was ook nog acceptabel, maar ook dat tempo lag nog te hoog. Met 4:13 in de vierde kilometer wist ik dat een echt snelle tijd er niet meer in zou zitten en ik ging op zoek naar een rustiger tempo, terwijl steeds weer lopers voorbij kwamen. Het werd achtereenvolgens 4:22, 4:15 (ik probeerde even bij Berend aan te haken), 4:24, 4:28, 4:32 en 4:29 en zo kwam ik uit op een tijd van ongeveer 42:55. De officiële uitslag is 42:57.
Het zat er vanavond dus niet in. Eigenlijk wist ik dat na zo'n drie kilometer al en daarna lukte het ook niet meer om nog een echt hoog tempo te lopen. Zo forceerde ik ook niets en wie weet gaat het over twee weken weer beter.
zondag, mei 02, 2010
Verkouden
Sinds een paar dagen ben ik verkouden. Niets bijzonders: wat keelpijn, kriebelhoest, een verstopte neus en een beetje duf hoofd. Ik heb de training van gister even overgeslagen, zodat ik een beetje rust krijg en op tijd hersteld ben voor zomeravondcup.
In de vorige week liep ik twee keer een korte duurloop (10 -15 kilometer). Zondagmiddag ging dat moeizaam. Ik vond het erg warm en mogelijk was ik moe van het houthakken dat ik eerder die dag al gedaan had. Woensdagavond ging het wel weer erg lekker. Toen liepen we met de groep de oranje paaltjes route door de Soesterduinen.
Over paatjes gesproken, op 19 mei worden de Open Soester Kampioenschappen "Blauwe paaltjes" gehouden. Een heel grappig initiatief van een aantal leden van de vereniging samen met de eigenaars van de verniewde kiosk.
In de vorige week liep ik twee keer een korte duurloop (10 -15 kilometer). Zondagmiddag ging dat moeizaam. Ik vond het erg warm en mogelijk was ik moe van het houthakken dat ik eerder die dag al gedaan had. Woensdagavond ging het wel weer erg lekker. Toen liepen we met de groep de oranje paaltjes route door de Soesterduinen.
Over paatjes gesproken, op 19 mei worden de Open Soester Kampioenschappen "Blauwe paaltjes" gehouden. Een heel grappig initiatief van een aantal leden van de vereniging samen met de eigenaars van de verniewde kiosk.
donderdag, april 22, 2010
Onverwachte testloop levert een PR op.
Na een week hard trainen afgesloten met deelname aan de Bergrace By Night, ging ik gister eigenlijk naar training met het idee om het een beetje rustig aan te doen. Onderweg kwam ik Anita tegen die na een paar weken afwezigheid ook weer mee kwam doen. Ze had via de mail van Frans begrepen dat de 5 km testloop die Frans wilde organiseren vanavond gehouden zou worden. Dat was even slikken. Ik kan niet met maar halve inzet meedoen aan zo'n testloop. Ook voor de andere lopers kwam het als verrassing en dat was de bedoeling. Na een klein stukje inlopen en een vrij lange tijd rekken en strekken mochten we van start. Voor mijn gevoel was het niet de optimale warming-up. en daarom probeerd ik niet te snel van start te gaan.
Frans had vooraf de te volgen route uitgelegd, over het fietspad richting Soestduinen, dan rechtsaf langs het spoor. Aan het eind weer rechts en dan over het spoor weer rechts. Bij de atletiekbaan nog een keer rechts over het spoor en daar zou hij de finish aangeven. Na ongeveer een kilometer kwam Frans bij Peter en mij fietsen en riep hij dat de eerste kilometer in 4.11 gegaan was. Dat was iets langzamer dan dat ik bij de eerstvolgende 10 kilometer wil lopen, dus ik besloot iets te versnellen. Op dat gedeelte van het parcours zitten een paar flinke klimmetjes, waar ik iets makkelijker overheen ging dan Peter, die daardoor moest lossen. Een eind verder kwam Frans weer langs. Nu zat ik na 3 kilometer op 12:07. Dat betekende dat ik 2 kilometer binnen 8 minuten had afgelegd. Een mooie tijd behoorde toch tot de mogelijkheden. Vanaf hier bleef Frans bij mij fietsen en kon hij nog een tussentijd doorgeven. De 4 kilometer ging in 16:03. Het laatste stuk (langs "de zoom") heeft een lang stuk vals plat, dat wel vaker zwaar valt. Deze keer wist ik toch het tempo te houden en ik finishte in precies 20 minuten. Nog niet eerder liep ik een 5 kilometer zo snel en bovendien lukte het om 4 kilometers achterelkaar onder de 4 minuten per kilometer te lopen. Dat geeft heel veel vertrouwen voor een mooie tijd op de 1o kilometer van de Zomeravondcup van 11 mei.
Frans had vooraf de te volgen route uitgelegd, over het fietspad richting Soestduinen, dan rechtsaf langs het spoor. Aan het eind weer rechts en dan over het spoor weer rechts. Bij de atletiekbaan nog een keer rechts over het spoor en daar zou hij de finish aangeven. Na ongeveer een kilometer kwam Frans bij Peter en mij fietsen en riep hij dat de eerste kilometer in 4.11 gegaan was. Dat was iets langzamer dan dat ik bij de eerstvolgende 10 kilometer wil lopen, dus ik besloot iets te versnellen. Op dat gedeelte van het parcours zitten een paar flinke klimmetjes, waar ik iets makkelijker overheen ging dan Peter, die daardoor moest lossen. Een eind verder kwam Frans weer langs. Nu zat ik na 3 kilometer op 12:07. Dat betekende dat ik 2 kilometer binnen 8 minuten had afgelegd. Een mooie tijd behoorde toch tot de mogelijkheden. Vanaf hier bleef Frans bij mij fietsen en kon hij nog een tussentijd doorgeven. De 4 kilometer ging in 16:03. Het laatste stuk (langs "de zoom") heeft een lang stuk vals plat, dat wel vaker zwaar valt. Deze keer wist ik toch het tempo te houden en ik finishte in precies 20 minuten. Nog niet eerder liep ik een 5 kilometer zo snel en bovendien lukte het om 4 kilometers achterelkaar onder de 4 minuten per kilometer te lopen. Dat geeft heel veel vertrouwen voor een mooie tijd op de 1o kilometer van de Zomeravondcup van 11 mei.
maandag, april 19, 2010
Bergrace: Lopen in het donker is een heel andere ervaring.
Vrijdagavond begon voor mij een druk weekend met deelname aan de Bergrace By Night 2010. Ik had hier uiteraard wel eens van gehoord, maar nog nooit meegedaan en ook geen idee wat ik kon verwachten. Samen met Erik, Gert en Roel vertrokken we om even na half negen in de richting van Rhenen. Toen was het nog licht, maar al snel begon de duisternis in te vallen. Ik maakte me wat zorgen over de temperatuur want er werd voor 's nachts tot 2 graden vorst voorspeld en ik had gekozen voor een korte broek, maar wel een shirt met lange mouwen.
Zonder problemen bereikten we Ouwehands Dierenpark en al snel reden we in een bus in de richting van Wageningen. Op de markt was net een warming-up voor een kortere afstand aan de gang. Het was er gezellig (met al die kroegen vol hardlopers), maar niet te druk en dus goed overzichtelijk. We waren ruim op tijd, zo'n twee uur voor onze start van 23:20. Dus er was nog wel even tijd om iets te drinken. In Café de Tijd vonden we een comfortabel plekje en namen een consumptie. Ondertussen bespraken we de plannen. Erik zou in verband met de naweeën van een flinke verkoudheid (bronchitus?) rustig aan doen. Gert begint altijd rustig en loopt dan mooi constant en ik zou wel zien hoe het zou lopen. De 11.6 kilometer is een incourante afstand en het parcours is niet vergelijkbaar met een kilometerlange klim aan het eind. Daar wilde ik iets voor over houden.
Zo'n 30 - 45 minuten voor de start begonnen we met inlopen, een rondje langs hotel De Wereld en over de Grebbedijk. Daarna wat rekken en strekken en de kleren inleveren. De temperatuur op de Markt viel reuze mee. In het deelnemersveld ontwaarde ik nog een tweetal bekenden en ik stond even heel dom te kijken toen iemand "Ha Richard", tegen me zei. Leuk die startnummers met je voornaam er op. Na nog een snelle laatste sanitaire stop sloten we een beetje achteraan in de groep voor de start. Dat betekende wel weer even wachten tot we echt van start gingen en het eerste stuk moest ik flink slalommen. De bedoeling was om eerst een beetje in mijn ritme te komen en dan lekker te gaan lopen. Het constant inhalen van anderen werkt wel als een rode lap, met het gevaar dat ik te veel energie verbruik in het begin. Deze keer ging het volgens mij beter, maar door het ontbreken van afstandsaanduidingen had en heb ik geen idee hoe hard het ging.
Lopen in het donker was een nieuwe ervaring. Natuurlijk trainen we 's winters ook in het donker, maar dan kiezen we altijd verlichte wegen. Zo begon het ook in Wageningen. Maar op de Grebbedijk was het een stuk minder verlicht. Ik nam maar aan dat het wegdek goed zou zijn, maar zorgde er wel voor goed mijn benen op te tillen. Goed voor de techniek! Ik zag wel de toegevoegde waarde van de lampjes die veel lopers op hun hoofd droegen. Ik moest het doen met een fluoriscerende staafje dat ik om mijn bovenarm gewikkeld had. Een mooi gizicht al die lopers met meer of minder verlivhting. Na een paar kilometer volgde in Wageningen een venijnig klimmetje van de Westbergweg. Daar achterhaalde ik de al de eerste dame die toch vijf minuten voor me gestart moest zijn. Ik bleef andere lopers inhalen en werd door een stuk of vier anderen voorbij gelopen.
Na ongeveer 20 minuten verliet ik de bebouwde kom van Wageningen. Op het volgende stuk dijk waren wegwerkzaamheden, dat betekende een onverhard stuk waar ik extra goed moest opletten waar ik mijn voeten neerzette. Het veld van lopers raakte steeds meer verspreid. Ik werd bijgehaald door een andere loper waar ik bij aanhaakte. Samen liepen we een behoorlijk stuk verder tot we de provinciale weg tussen Wageningen en Rhenen passeerden en een donkere weg dwars door de weilanden namen. Ik liet mijn metgezel gaan omdat het volgens mij net te hard ging. Ik voelde mijn maag, toch te veel gegeten en hield ook rekening met de laatste klim. Het was hier wel heel donker. Boven de lopers waren de sterren goed te zien, maar ik had niet te veel tijd om die te bewonderen, om niet te struikelen bleef ik de grond in de gaten houden en er waren maar weinig lopers te zien, dus ik probeerde ook in de gaten te houden waar ik naar toe moest.
Na een tijd volgde een bocht naar links en liepen we aan de voet van de Grebbeberg en iets verder ging het rechtsaf de berg op. Hier stond een bord "Nog 1 km". Ik drukte mijn stopwatch in en begon aan dit laatste stuk dat mooi omzoomd werd door vele waxinelichtjes. Netjes op mijn techniek lettend ging ik omhoog. Dat ging erg mooi en ook vrij vlot, tot ik bijna door mijn enkel ging omdat er grote geulen in het pad zaten, waarschnijlijk veroorzaakt door water dat naar beneden gestroomd was. De schrik sloeg in mijn benen, ik wilde niet een blessure oplopen, dus ik liet het tempo wat zakken en koos voor de rand van het pad, voor mijn gevoel veiliger omdat het midden uitgesleten leek. Op het laatste rechte stukje kwamen nog twee lopers hard voorbij. Na ongeveer 51:30 drukte ik mijn eigen stopwatch in. De klim had me 5:30 gekost. Dat betekende dat het eerste stuk in 46 minuten gegaan was. Netjes voor een kwartmarathon.
Na het inleveren van de chip trof ik Erik, Roel en Gert weer. We zochten onze kleren en keken nog even rond in de feestzaal. Eén van de bekenden die ik bij de start trof, was gevallen in de klim. Toch een beetje jammer van het parcours. Het is wel een loop met een heel eigen leuke sfeer, die goed georganiseerd is.
Ondertussen is de uitslag gepubliceerd. Met 51:31 ben ik netto 29e geworden en 7e in mijn categorie. Beide bij de eerste 10% en daar had ik een beetje op gehoopt.
Zonder problemen bereikten we Ouwehands Dierenpark en al snel reden we in een bus in de richting van Wageningen. Op de markt was net een warming-up voor een kortere afstand aan de gang. Het was er gezellig (met al die kroegen vol hardlopers), maar niet te druk en dus goed overzichtelijk. We waren ruim op tijd, zo'n twee uur voor onze start van 23:20. Dus er was nog wel even tijd om iets te drinken. In Café de Tijd vonden we een comfortabel plekje en namen een consumptie. Ondertussen bespraken we de plannen. Erik zou in verband met de naweeën van een flinke verkoudheid (bronchitus?) rustig aan doen. Gert begint altijd rustig en loopt dan mooi constant en ik zou wel zien hoe het zou lopen. De 11.6 kilometer is een incourante afstand en het parcours is niet vergelijkbaar met een kilometerlange klim aan het eind. Daar wilde ik iets voor over houden.
Zo'n 30 - 45 minuten voor de start begonnen we met inlopen, een rondje langs hotel De Wereld en over de Grebbedijk. Daarna wat rekken en strekken en de kleren inleveren. De temperatuur op de Markt viel reuze mee. In het deelnemersveld ontwaarde ik nog een tweetal bekenden en ik stond even heel dom te kijken toen iemand "Ha Richard", tegen me zei. Leuk die startnummers met je voornaam er op. Na nog een snelle laatste sanitaire stop sloten we een beetje achteraan in de groep voor de start. Dat betekende wel weer even wachten tot we echt van start gingen en het eerste stuk moest ik flink slalommen. De bedoeling was om eerst een beetje in mijn ritme te komen en dan lekker te gaan lopen. Het constant inhalen van anderen werkt wel als een rode lap, met het gevaar dat ik te veel energie verbruik in het begin. Deze keer ging het volgens mij beter, maar door het ontbreken van afstandsaanduidingen had en heb ik geen idee hoe hard het ging.
Lopen in het donker was een nieuwe ervaring. Natuurlijk trainen we 's winters ook in het donker, maar dan kiezen we altijd verlichte wegen. Zo begon het ook in Wageningen. Maar op de Grebbedijk was het een stuk minder verlicht. Ik nam maar aan dat het wegdek goed zou zijn, maar zorgde er wel voor goed mijn benen op te tillen. Goed voor de techniek! Ik zag wel de toegevoegde waarde van de lampjes die veel lopers op hun hoofd droegen. Ik moest het doen met een fluoriscerende staafje dat ik om mijn bovenarm gewikkeld had. Een mooi gizicht al die lopers met meer of minder verlivhting. Na een paar kilometer volgde in Wageningen een venijnig klimmetje van de Westbergweg. Daar achterhaalde ik de al de eerste dame die toch vijf minuten voor me gestart moest zijn. Ik bleef andere lopers inhalen en werd door een stuk of vier anderen voorbij gelopen.
Na ongeveer 20 minuten verliet ik de bebouwde kom van Wageningen. Op het volgende stuk dijk waren wegwerkzaamheden, dat betekende een onverhard stuk waar ik extra goed moest opletten waar ik mijn voeten neerzette. Het veld van lopers raakte steeds meer verspreid. Ik werd bijgehaald door een andere loper waar ik bij aanhaakte. Samen liepen we een behoorlijk stuk verder tot we de provinciale weg tussen Wageningen en Rhenen passeerden en een donkere weg dwars door de weilanden namen. Ik liet mijn metgezel gaan omdat het volgens mij net te hard ging. Ik voelde mijn maag, toch te veel gegeten en hield ook rekening met de laatste klim. Het was hier wel heel donker. Boven de lopers waren de sterren goed te zien, maar ik had niet te veel tijd om die te bewonderen, om niet te struikelen bleef ik de grond in de gaten houden en er waren maar weinig lopers te zien, dus ik probeerde ook in de gaten te houden waar ik naar toe moest.
Na een tijd volgde een bocht naar links en liepen we aan de voet van de Grebbeberg en iets verder ging het rechtsaf de berg op. Hier stond een bord "Nog 1 km". Ik drukte mijn stopwatch in en begon aan dit laatste stuk dat mooi omzoomd werd door vele waxinelichtjes. Netjes op mijn techniek lettend ging ik omhoog. Dat ging erg mooi en ook vrij vlot, tot ik bijna door mijn enkel ging omdat er grote geulen in het pad zaten, waarschnijlijk veroorzaakt door water dat naar beneden gestroomd was. De schrik sloeg in mijn benen, ik wilde niet een blessure oplopen, dus ik liet het tempo wat zakken en koos voor de rand van het pad, voor mijn gevoel veiliger omdat het midden uitgesleten leek. Op het laatste rechte stukje kwamen nog twee lopers hard voorbij. Na ongeveer 51:30 drukte ik mijn eigen stopwatch in. De klim had me 5:30 gekost. Dat betekende dat het eerste stuk in 46 minuten gegaan was. Netjes voor een kwartmarathon.
Na het inleveren van de chip trof ik Erik, Roel en Gert weer. We zochten onze kleren en keken nog even rond in de feestzaal. Eén van de bekenden die ik bij de start trof, was gevallen in de klim. Toch een beetje jammer van het parcours. Het is wel een loop met een heel eigen leuke sfeer, die goed georganiseerd is.
Ondertussen is de uitslag gepubliceerd. Met 51:31 ben ik netto 29e geworden en 7e in mijn categorie. Beide bij de eerste 10% en daar had ik een beetje op gehoopt.
donderdag, april 15, 2010
nummer 151
Bij een wat groter evenement is het altijd fijn als je al van te voren je startnummer en chip hebt kunnen halen en het is natuurlijk helemaal makkelijk als iemand anders dat voor je doet. Gisteren kreeg ik na de training van Gert al mijn startpakketje voor de Bergrace by night waaraan ik morgen deelneem. Nummer 151 met mijn voornaam er ook nog opgedrukt. Ik hoop dat dat in het donker leesbaar is, want uit ervaring (halve marathon Amersfoort) weet ik dat het leuk is als het publiek je aanmoedigt. Ik ga om 23:20 van start bij de 11.6 kilometer, op welke namen moet ik nog letten in mijn startvak?
eigenlijk had ik goster bij training rustig aan moeten doen, zo vlak voor een wedstrijd, maar dat is niet gelukt. In verband met een naderende testloop (ik wist van niks), voert Frans de trainingen een beetje op. Deze keer 5 x 300 meter, 3 x 1500 meter en 1 x 2600. Peter in ik begonnen in een lekker vlot tempo de 300-tjes te lopen, zo tussen de 50 en 55 seconden, OK het was iets korter. Met die snelheid nog in de benen gingen we enthousiast van start op de 1500. Dat was toch andere koek, mede omdat er halverwege een heel naar hellinkje zat. We liepen 'm in 5:30. Dat was verbazend snel en eigenlijk te hard. Maar ik wilde me niet laten kennen en begon niet veel langzamer aan de tweede 1500. Het heuveltje was nu te veel voor Peter, ik wist toch nog op 5:34 uit te komen en de derde ging in 5:37. Even uitblazen en toen nog die 2600 binnen 11 minuten over geaccidenteerd terrein. Na de training voelde ik mijn benen wel. Misschien ben ik morgen nog wel een beetje stijf, maar ik was toch al niet van plan om voor een hele snelle tijd te gaan.
eigenlijk had ik goster bij training rustig aan moeten doen, zo vlak voor een wedstrijd, maar dat is niet gelukt. In verband met een naderende testloop (ik wist van niks), voert Frans de trainingen een beetje op. Deze keer 5 x 300 meter, 3 x 1500 meter en 1 x 2600. Peter in ik begonnen in een lekker vlot tempo de 300-tjes te lopen, zo tussen de 50 en 55 seconden, OK het was iets korter. Met die snelheid nog in de benen gingen we enthousiast van start op de 1500. Dat was toch andere koek, mede omdat er halverwege een heel naar hellinkje zat. We liepen 'm in 5:30. Dat was verbazend snel en eigenlijk te hard. Maar ik wilde me niet laten kennen en begon niet veel langzamer aan de tweede 1500. Het heuveltje was nu te veel voor Peter, ik wist toch nog op 5:34 uit te komen en de derde ging in 5:37. Even uitblazen en toen nog die 2600 binnen 11 minuten over geaccidenteerd terrein. Na de training voelde ik mijn benen wel. Misschien ben ik morgen nog wel een beetje stijf, maar ik was toch al niet van plan om voor een hele snelle tijd te gaan.
maandag, april 05, 2010
Genieten van de lente.
Het is misschien voor sommigen nog wat aan de frissen kant, maar eigenlijk is het heerlijk loopweer. Het is droog (tenminste de meeste dagen) en warm genoeg voor de korte tight, maar ook weer niet zo warm dat je oververhit raakt. Ik geniet er met volle teugen van. Al zo'n week of zes train ik weer twee keer per week. Afgelopen woensdag schoot de training met de groep er bij in wegens een verjaardag, maar die heb ik vandaag ingehaald.
Zaterdag deed Frans de training. Het was de bedoeling om op een steeds kortere afstand het tempo wat op te schroeven. Als bonus mochten we de kortere stukjes steeds iets vaker lopen. Het kwam neer op 1 x ruim 1000 meter. 2 x 600, 3 x 500 en 4 x 450 meter. Het ging er lekker door het bos en ik had het tempo er goed in (o.a. 500 in 1:50). Voldaan ging ik weer naar huis. Omdat het vandaag een vrije dag was, had ik gepland om vandaag ook een mooie duurloop te doen. Ietsje verder dan normaal zo'n 15 kilometer was de bedoeling. Ik koos voor een voor mij nieuw rondje rond de stulp. Achter paleis Soestdijk langs naar de Zevenlindenweg en dan weer terug langs de kuil van Drakestein. Ik had de route net ingevoerd op afstandmeten toen IE er mee ophield. Ik kon nog net zien dat het uiteindelijk 14,2 kilometer was geworden. Volgende keer maak ik het ietsje langer, want nu liep ik ook nog een stukje fout en nam ik een erg blubberig mountainbikepad. Na ongeveer 1 uur 1o minuten was ik weer thuis.
Zaterdag deed Frans de training. Het was de bedoeling om op een steeds kortere afstand het tempo wat op te schroeven. Als bonus mochten we de kortere stukjes steeds iets vaker lopen. Het kwam neer op 1 x ruim 1000 meter. 2 x 600, 3 x 500 en 4 x 450 meter. Het ging er lekker door het bos en ik had het tempo er goed in (o.a. 500 in 1:50). Voldaan ging ik weer naar huis. Omdat het vandaag een vrije dag was, had ik gepland om vandaag ook een mooie duurloop te doen. Ietsje verder dan normaal zo'n 15 kilometer was de bedoeling. Ik koos voor een voor mij nieuw rondje rond de stulp. Achter paleis Soestdijk langs naar de Zevenlindenweg en dan weer terug langs de kuil van Drakestein. Ik had de route net ingevoerd op afstandmeten toen IE er mee ophield. Ik kon nog net zien dat het uiteindelijk 14,2 kilometer was geworden. Volgende keer maak ik het ietsje langer, want nu liep ik ook nog een stukje fout en nam ik een erg blubberig mountainbikepad. Na ongeveer 1 uur 1o minuten was ik weer thuis.
dinsdag, maart 23, 2010
Het is weer lente.
Zondag liep ik voor het eerst weer in mijn korte broek. Nog wel met een shirt met lange mouwe, maar eigenlijk de ideale omstandigheden. Toen ik vertrok (rond kwart over negen) was er nog een beetje miezerregen, maar dat hield al snel op. De temperatuur was perfect, niet te koud, maar ook zeker niette warm. En dat vonden veel andere lopers met mij. Ik nam weer het rondje rond de blauwe paaltjes. Voor mijn gevoel kwam ik niet voor uit, maar op alle tussentijden zag ik dat het toch wel vrij hard ging. Voor het rondje zelf had ik maar 18 minuten nodig. Ik was nog niet eerder zo snel. Vanaf de helft voelde ik zelf ook dat het snel ging en ik toch liep ik voor mijn gevoel redelijk makkelijk.
Eigenlijk had ik een iets groter rondje willen lopen door er een stukje door het Pijnenburger bos aan te plakken, maar daar zag ik wegens de hoosbuien van zaterdagavond maar vanaf. Eerder deze week liep ik daar wel. 's Morgensvroeg met de nevel nog boven de weilanden. Ik liep in een concert van vogels en spechten en zag ook nog een ree door de weilanden huppelen.
Eigenlijk had ik een iets groter rondje willen lopen door er een stukje door het Pijnenburger bos aan te plakken, maar daar zag ik wegens de hoosbuien van zaterdagavond maar vanaf. Eerder deze week liep ik daar wel. 's Morgensvroeg met de nevel nog boven de weilanden. Ik liep in een concert van vogels en spechten en zag ook nog een ree door de weilanden huppelen.
maandag, maart 15, 2010
Wedstrijd agenda
Het winterseizoen was niet best voor het voornemen wat meer wedstrijdjes te lopen, maar nu de vorst echt uit de grond lijkt te trekken, krijg ik daar weer zin in. Samen met collega Leon heb ik afgesproken mee te doen met de tweede zomeravondcup in Utrecht (11 mei). En mogelijk loop ik samen met de D-groep mee met de Bergrace by Night op 16 april.
zondag, maart 07, 2010
Weer clubkampioen
Uiteindelijk heb ik de gelukkig de stoute schoenen weer aangetrokken en na een periode van een week of twee zonder trainen toch maar weer de weg opgegaan. Eerst een rondje blauwe paatjes, met hier en daar nog ijs op het pad end aarna een training met de groep. Vorige week zondag ondanks storm en regen toch weer een achtje door Soest en afgelopen woensdag lekker 10 x 400 op de baan. Dat is één van mijn favoriete trainingen. 400 meter is een mooie afstand en de 400 meter herstel ertussen net genoeg. De uitdaging is om niet te verslappen. En net als voorgaande keren lukte het Peter en mij om ze ongemerkt steeds iets sneller te lopen. De laatste in 1 minuut 14 en Peter zelfs 1.12.
Gister stonden de clubkamioepschappen cross op het programma. Het was al snel duidelijk dat er van onze groep niet veel deelnemers zouden zijn, maar ik had deze keer zowaar tijd. Het was koud maar prachtig weer en er was een mooi parcours door het bos uitgezet. We mochten als D-recreanten samen met de wedstrijdgroep van start. De heren wedstrijdlopers moesten 5 ronden van 2 kilometer afleggen, de dames wedstrijdlopers hoefden maar 3 ronden en wij moest en 4. Van de deelnemers recreanten zag ik al (met alle respect) dat ik de snelste zou zijn. Dus toen ik het eerste halve rondje op de baan kon aanpikken bij een groepje van drie heren wedstrijdlopers vond ik dat een mooie uitdaging voor vandaag. Het giong erg goed. Zonder forceren liep ik in derde positie van dit groepje en het eerste rondje ging in 8.30. Dat was een snelle tijd gegeven de condities van het parcours, met hier en daar een blubber, wat scherpe bochten en een beetje hoogteverschil. Tegen het eind van het tweede rondje (alweer in 8.30) voeldi ik toch dat het iets te hard ging. En naar later bleek bij een kleine versnelling van de man op kop, was ik zo verstandig niet te forceren. Ik liet het tempo een beetje zakken en zag het groepje een beetje uitlopen, maar ook weer niet al te snel. het derde rondje ging in 8.50. In het vierde rondje hervond ik mijn ritme weer en dat was weer iets sneller met 8.40. Na 34.51 kwam ik als eerste recreant over de finish. Altijd leuk zo'n gouden medaille.
Gister stonden de clubkamioepschappen cross op het programma. Het was al snel duidelijk dat er van onze groep niet veel deelnemers zouden zijn, maar ik had deze keer zowaar tijd. Het was koud maar prachtig weer en er was een mooi parcours door het bos uitgezet. We mochten als D-recreanten samen met de wedstrijdgroep van start. De heren wedstrijdlopers moesten 5 ronden van 2 kilometer afleggen, de dames wedstrijdlopers hoefden maar 3 ronden en wij moest en 4. Van de deelnemers recreanten zag ik al (met alle respect) dat ik de snelste zou zijn. Dus toen ik het eerste halve rondje op de baan kon aanpikken bij een groepje van drie heren wedstrijdlopers vond ik dat een mooie uitdaging voor vandaag. Het giong erg goed. Zonder forceren liep ik in derde positie van dit groepje en het eerste rondje ging in 8.30. Dat was een snelle tijd gegeven de condities van het parcours, met hier en daar een blubber, wat scherpe bochten en een beetje hoogteverschil. Tegen het eind van het tweede rondje (alweer in 8.30) voeldi ik toch dat het iets te hard ging. En naar later bleek bij een kleine versnelling van de man op kop, was ik zo verstandig niet te forceren. Ik liet het tempo een beetje zakken en zag het groepje een beetje uitlopen, maar ook weer niet al te snel. het derde rondje ging in 8.50. In het vierde rondje hervond ik mijn ritme weer en dat was weer iets sneller met 8.40. Na 34.51 kwam ik als eerste recreant over de finish. Altijd leuk zo'n gouden medaille.
vrijdag, februari 19, 2010
Toch weer winter.
In mijn vorige bericht hoopte ik nog dat de lente zou beginnen, maar in de twee weken daarna sloeg de winter nog even terug. Ik heb sinds een week of twee niet meer gelopen. Het was te glad of te koud of ik had een andere afspraak. Ik moet eerlijk zeggen dat ik met die sneeuw ook niet erg gemotiveerd ben om er uit te gaan en hier is het strooizout nu ook wel op.
Dat is jammer, want de Amersfoortse Bergcross werd bijvoorbeeld afgelast. Zo heb ik de nieuwe kleding dit ik op mijn verjaardag kreeg nog niet kunnen proberen. Het is een shirt van nike, een tight van odlo en een jack en een trainingsbroek van odlo. Allemaal zwart want dat was de enige kleur die nog beschikbaar was in mijn maat.
Ondertussen zijn de Olympische winterspelen al een weekje bezig. Ik zie er niet zoveel van, want ik ik wil op tijd op bed liggen. Maar deze week zag ik een stuk van de afdaling voor dames. Veel spectaculaire valpartijen maar deze was gewoon hilarisch.
Dat is jammer, want de Amersfoortse Bergcross werd bijvoorbeeld afgelast. Zo heb ik de nieuwe kleding dit ik op mijn verjaardag kreeg nog niet kunnen proberen. Het is een shirt van nike, een tight van odlo en een jack en een trainingsbroek van odlo. Allemaal zwart want dat was de enige kleur die nog beschikbaar was in mijn maat.
Ondertussen zijn de Olympische winterspelen al een weekje bezig. Ik zie er niet zoveel van, want ik ik wil op tijd op bed liggen. Maar deze week zag ik een stuk van de afdaling voor dames. Veel spectaculaire valpartijen maar deze was gewoon hilarisch.
maandag, februari 08, 2010
Het bos weer in!
Na een paar dagen dooi is het eindelijk zover. Ik durf het aan en vertrek voor een rondje over de Stulp. Al op het fietspad richting bos voel ik het verschil en vraag ik me af waar dat nu aan ligt. Het kan de ondergrond niet zijn, wat hier is het ook nog gewoon verhard, pas na een kilometer wordt het halfverhard en later gewoon bospad. Het verschil is dat ik hier niet continue auto's voorbij hoor komen. Dat betekent dat ik boven mijn gestamp en gehijg uit vogels kan horen.
Ik loop lekker en begin al direct met een hoger tempo dan normaal op dit rondje. Halverwege heb ik even een dipje, misschien ook omdat ik bijna onderuit ga op één van de laatste sneeuwresten. Hardnekkig spul zijn die aangestampte ijskorsten. Daarna pak ik het flinke tempo weer op en ik weet de tweede helft weer sneller af te leggen dan de eerste helft.
Het voelde als lente!
Ik loop lekker en begin al direct met een hoger tempo dan normaal op dit rondje. Halverwege heb ik even een dipje, misschien ook omdat ik bijna onderuit ga op één van de laatste sneeuwresten. Hardnekkig spul zijn die aangestampte ijskorsten. Daarna pak ik het flinke tempo weer op en ik weet de tweede helft weer sneller af te leggen dan de eerste helft.
Het voelde als lente!
maandag, februari 01, 2010
Wanneer komt er een einde aan?
Normaliter ben ik al meer liefhebber van de zomer dan van de winter, maar nu ben ik het toch wel erg zat. De lage temperatuur maakt het niet aantrekkelijk om naar buiten te gaan en ik wil gewoon weer lekker door het bos kunnen draven zonder bang te zijn voor glijpartijen.
Natuurlijk is het met een thermoshirt prima te doen, maar dan heb ik het al snel weer te warm. Bovendien loop ik dan de hele weg te snotteren, omdat mijn neus verstopt zit. Woensdag heb ik de training wegens de lage temperatuur en verwachte neerslag laten schieten. Gister heb ik maar weer een rondje over de fietspaden gelopen, maar steeds hetzelfde rondje gaat ook vervelen. Ik merk dat ik me dan ook erger aan van alles en nog wat, zoals mensen die hun autoruiten schoonmaken terwijl de motor draait.
Voor de komende week is de voorspelling nog steeds niet gunstig, dus ik blijf nog een tijdje chagerijnig.
Natuurlijk is het met een thermoshirt prima te doen, maar dan heb ik het al snel weer te warm. Bovendien loop ik dan de hele weg te snotteren, omdat mijn neus verstopt zit. Woensdag heb ik de training wegens de lage temperatuur en verwachte neerslag laten schieten. Gister heb ik maar weer een rondje over de fietspaden gelopen, maar steeds hetzelfde rondje gaat ook vervelen. Ik merk dat ik me dan ook erger aan van alles en nog wat, zoals mensen die hun autoruiten schoonmaken terwijl de motor draait.
Voor de komende week is de voorspelling nog steeds niet gunstig, dus ik blijf nog een tijdje chagerijnig.
maandag, januari 18, 2010
BAV-gelast
Wel gemoed ging ik gister op weg voor de derde wedstrijd van de BAV Wintercup. Het zou wel een moeilijk parcours zijn dacht ik, maar dat gaf niet.Ik had twee snelle tijden staan en hoefde 'm alleen maar uit te lopen voor een goede eindklassering. Als een hoger geplaatste loper niet mee zou doen, zou ik nog een plekje opschuiven. Bij de afslg het bos in, ontbrak het grote gele bord met BAV. En op het weggetje het bos in, was het verdacht rustig. Even dacht ik dat ik de verkeerde datum had onthouden, maar al snel vermoedde ik dat het was afgelast. En inderdaad afgezien van een paar mensen van de organisatie bij een gele party tent was er niemand.
De keuze voor afgeasting (voor het eerst in 35 jaar) was logisch, gezien de toestand van de bospaden. Het kleine stukje dat ik kon zien wad overdek met een dikke ijskorst, met daarop water en smeltende sneeuw, onbegaanbaar dus.
Onverrichterzake reed ik weer naar huis. Daar liep ik dan nog maar het achtje door Soest. Deze keer in 47 minuten. Het was duidelijk warmer dan de afgelopen weken, ik liep behoorlijk te zweten. Volgende keer weer zonder thermoshirt.
De keuze voor afgeasting (voor het eerst in 35 jaar) was logisch, gezien de toestand van de bospaden. Het kleine stukje dat ik kon zien wad overdek met een dikke ijskorst, met daarop water en smeltende sneeuw, onbegaanbaar dus.
Onverrichterzake reed ik weer naar huis. Daar liep ik dan nog maar het achtje door Soest. Deze keer in 47 minuten. Het was duidelijk warmer dan de afgelopen weken, ik liep behoorlijk te zweten. Volgende keer weer zonder thermoshirt.
zondag, januari 10, 2010
zondag, januari 03, 2010
Sylvestercross in beeld.
De nettotijd van de Sylvestercross 2009 staat ondertussen op uitslagen.nl. 39:20 voor mij deze keer. Natuurlijk werden er weer veel foto's gemaakt. Van Aktiefoto vind ik de onderstaande.
De eindsprint van Derk (links) en Kees (uiterst rechts).
De finish van Jelger
Mijn finish (aktiefoto kon mijn startnummer niet herkennen, zo hard ging ik blijkbaar :-) )
En de finish van Leon.
De eindsprint van Derk (links) en Kees (uiterst rechts).
De finish van Jelger
Mijn finish (aktiefoto kon mijn startnummer niet herkennen, zo hard ging ik blijkbaar :-) )
En de finish van Leon.
Op Youtube vond ik ook nog een filmpje van de start. Dat geeft een prachtig beeld van 1500 startende lopers. Kees, Derk en ik komen vanaf ongeveer 1 minuut 49 in beeld. Kees als eerste helemaal links met z'n muts op. Rond 1.51 schiet ik als een blauwe flits door de menigte en op 1.54 zijn Derk en ik rechts in beeld. Direct daarna zijn Jelger en Leon ook nog te ontwaren.
Vandaag heb ik mijn goede voornemen opgepakt om dit jaar wat meer te trainen. Omdat het in het bos nog erg glad is, koos ik voor een rondje door Soest. In de bebouwde kom zijn alle doorgaande fietspaden keurig sneeuw- en ijsvrij. Ik stippelde mijn rondje zo uit dat ik nergens voorrang zou hoeven verlenen, behalve mogelijk bij de spoorwegovergangen. Reuzehandig die rotondes. Het was koud, maar prachtig weer. Ik zal de route nog eens narekenen op afstandmeten.nl, maar na zo'n 48 minuten was ik weer thuis.
vrijdag, januari 01, 2010
Met z'n vijftienhonderden door het bos.
Natuurlijk kun je als soester hardloper niet om deelname aan de Sylvestercross heen. Een mooiere loop om het jaar af te sluiten is er niet en dat allemaal op fietsafstand. Dat laatste is extra fijn, want de deelnemers komen van heinde en verre met de auto, dus dichtbij parkeren is een uitdaging. Maar met een fiets kun je ongeveer tot op de startlijn komen.
Dit jaar deed ik dus ook weer mee en net als vorig jaar samen met een collega (Leon), zijn zoon (Jelger) en mijn zoons (Derk en Kees). Wij waren met z'n drieën mooi op tijd want het idee was om nu iets minder ver achteraan te starten, maar door de drukte was Leon wat laat en dus stonden we toch weer ongeveer achteraan. Om ons heen alleen maar andere atleten, volgens de uitslagen waren het er zo'n 1500. Het duurde na het startschot een kleine 2 minuten voor we onder het startdoek door waren. Gelukkig gebruikt de organisatie sinds een paar jaar chips, dus met een beetje mazzel worden onze bruto tijden nog gecorrigeerd.
Daarna begon het grote en gezellige slalommen, want ik liep de eerste ronde met Derk en Kees mee en we bleken toch ruim sneller dan de gemiddelde deelnemer. Zo kon ik diverse bekenden in het voorbijgaan groeten. Dit jaar bleef Derk in het voetspoor van Kees. Af en toe een versnelling om weer even bij te komen. Ongeveer zij aan zij sloegen ze rechtsaf naar de finish. Derk bleek uiteindelijk de sprint gewonnen te hebben en ze waren in brutotijden 16e en 17e in 16:46 en 16:47. De nettotijd zal rond de 15 minuten gelegen hebben. Jelger werd na zo'n 22 minuten (bruto) door zijn vader naar de finish gebracht.
Daarna mocht ik nog twee rondjes. Die gingen in 12:06 (inclusief weer strikken van een losse veter) en 12:25. Netto zal de tijd net als vorig jaar zo'n 39:20 geweest zijn. In de kou wachtten we nog even op Leon, die na netto ongeveer 48 en halve minuut over de streep kwam. Ik had het idee dat het parcours zwaarder was dan vorig jaar. Dat zal dan gekomen moeten zijn van het zand dat er opgegooid was in verband met de ijskorst die er een paar dagen eerder nog lag. Maar dat maakt zo'n cross alleen maar mooier.
Dit jaar deed ik dus ook weer mee en net als vorig jaar samen met een collega (Leon), zijn zoon (Jelger) en mijn zoons (Derk en Kees). Wij waren met z'n drieën mooi op tijd want het idee was om nu iets minder ver achteraan te starten, maar door de drukte was Leon wat laat en dus stonden we toch weer ongeveer achteraan. Om ons heen alleen maar andere atleten, volgens de uitslagen waren het er zo'n 1500. Het duurde na het startschot een kleine 2 minuten voor we onder het startdoek door waren. Gelukkig gebruikt de organisatie sinds een paar jaar chips, dus met een beetje mazzel worden onze bruto tijden nog gecorrigeerd.
Daarna begon het grote en gezellige slalommen, want ik liep de eerste ronde met Derk en Kees mee en we bleken toch ruim sneller dan de gemiddelde deelnemer. Zo kon ik diverse bekenden in het voorbijgaan groeten. Dit jaar bleef Derk in het voetspoor van Kees. Af en toe een versnelling om weer even bij te komen. Ongeveer zij aan zij sloegen ze rechtsaf naar de finish. Derk bleek uiteindelijk de sprint gewonnen te hebben en ze waren in brutotijden 16e en 17e in 16:46 en 16:47. De nettotijd zal rond de 15 minuten gelegen hebben. Jelger werd na zo'n 22 minuten (bruto) door zijn vader naar de finish gebracht.
Daarna mocht ik nog twee rondjes. Die gingen in 12:06 (inclusief weer strikken van een losse veter) en 12:25. Netto zal de tijd net als vorig jaar zo'n 39:20 geweest zijn. In de kou wachtten we nog even op Leon, die na netto ongeveer 48 en halve minuut over de streep kwam. Ik had het idee dat het parcours zwaarder was dan vorig jaar. Dat zal dan gekomen moeten zijn van het zand dat er opgegooid was in verband met de ijskorst die er een paar dagen eerder nog lag. Maar dat maakt zo'n cross alleen maar mooier.
maandag, december 14, 2009
foto's
Ik had nog een paar foto's van de eerste en een paar van de tweede wintercup.
Nog in het zicht van de koploper het bos in.
Langzaam wordt ik bijgehaald na een bliksemstart.
Het begin van een groepje. De deelnemer met 140 liep ook bij de eerste wintercup met me mee.
Nog in het zicht van de koploper het bos in.
Langzaam wordt ik bijgehaald na een bliksemstart.
Het begin van een groepje. De deelnemer met 140 liep ook bij de eerste wintercup met me mee.zondag, december 13, 2009
Wintercup deel 2: nu wel vlak gelopen en wat een tijd!
Het is al weer een maand geleden dat ik de deelnam aan de eerste wedstrijd van de Wintercup van dit seizoen. In de afgelopen weken heb ik minder getrained dan ik zou willen, omdat ik voor mijn werk zowel naar Velo als naar Stockholm moest. In de vorige wedstrijd van de BAV Wintercup liep ik een mooie tijd, maar ik had het idee dat er nog wat te winnen viel. Of dat vandaag zou lukken ...
De winst zou volgens mij moeten komen uit een vlakke race. Vorige keer begon ik wel lekker snel maar met name de derde ronde was zwaar en er was nogal wat verschil tussen de rondes. Het was koud dus ik deed mijn lange broek aan en deed wat meer mijn best bij de warming-up. De bedoeling was om niet te hard van start te gaan en dan het tempo vast te houden. Maar deze keer ging ik tot mijn schrik als tweede het bos in. De leider in de wedstrijd liep niet eens zo ver voor me. In het kwamen wat snellere mannen mij voorbij. Op een gegeven moment herkende ik iemand met wie ik de vorige keer een tijd samen gelopen heb en ik besloot daarbij aan te haken. Het werd een groepje van drie, soms vreesde ik dat ik moest lossen, maar heuvelop leek ik de sterkste.
Het eerste rondje ging ongeveer net zo snel als vorige maand met ongeveer 4.06 per kilometer, het tweede rondje ging niet echt langzamer (nog onder de 4.10) en het derde rondje zat daar ongeveer tussen. Dat was mooi vlak en zeker geen verval. Dat was blijkbaar het voordeel van het goede groepje. Aan het eind van de derde ronde liep één van de bij ons weg en even later liet ik nummer 140 achter me. Nog een rondje volhouden, dus en dat lukte wonderwel, ik zat weer op ca 4.06 per kilometer en ging het weiland op terwijl de klok op 39:40 stond. Een lage 41-er zat er in. Gemotiveerd gooide ik er een sprintje uit en ik kwam in 40.53:94 over de finish. Voor het eerst onder de 41 minuten, en dat met een hele mooie vlakke race.
De winst zou volgens mij moeten komen uit een vlakke race. Vorige keer begon ik wel lekker snel maar met name de derde ronde was zwaar en er was nogal wat verschil tussen de rondes. Het was koud dus ik deed mijn lange broek aan en deed wat meer mijn best bij de warming-up. De bedoeling was om niet te hard van start te gaan en dan het tempo vast te houden. Maar deze keer ging ik tot mijn schrik als tweede het bos in. De leider in de wedstrijd liep niet eens zo ver voor me. In het kwamen wat snellere mannen mij voorbij. Op een gegeven moment herkende ik iemand met wie ik de vorige keer een tijd samen gelopen heb en ik besloot daarbij aan te haken. Het werd een groepje van drie, soms vreesde ik dat ik moest lossen, maar heuvelop leek ik de sterkste.
Het eerste rondje ging ongeveer net zo snel als vorige maand met ongeveer 4.06 per kilometer, het tweede rondje ging niet echt langzamer (nog onder de 4.10) en het derde rondje zat daar ongeveer tussen. Dat was mooi vlak en zeker geen verval. Dat was blijkbaar het voordeel van het goede groepje. Aan het eind van de derde ronde liep één van de bij ons weg en even later liet ik nummer 140 achter me. Nog een rondje volhouden, dus en dat lukte wonderwel, ik zat weer op ca 4.06 per kilometer en ging het weiland op terwijl de klok op 39:40 stond. Een lage 41-er zat er in. Gemotiveerd gooide ik er een sprintje uit en ik kwam in 40.53:94 over de finish. Voor het eerst onder de 41 minuten, en dat met een hele mooie vlakke race.
Abonneren op:
Posts (Atom)