Eén jaar Richard Rent

Ik weet de precieze startdatum niet meer, maar ongeveer een jaar geleden begon ik mijn hardloopbelevenissen in deze weblog bij te houden. In dat jaar heb ik ondanks wat blessureleed veel plezier beleefd aan het lopen en aan het bloggen. Hoogtepunten waren wel mijn PR op de 10 kilometer in Baarn en mijn eerste halve Marathon. Momenteel is het weer even rustig, weinig nieuws te melden.

Daarom maar weer eens een grafiekje. Ik heb al mijn prestatie geprobeerd om te rekenen naar een 10 kilometer tijd. Daarvoor gebruikte ik een calculator. En waar dat niet lukte heb ik zelf wat gegokt. Het is dus geen exacte wetenschap. Bovendien zie ik er weinig lijn in, behalve dan dat de Dam-tot-Dam loop, de clubcross en de Gildeloop in 2006 uitschieters naar boven waren en dat ik in de herfst van vorig jaar erg lekker liep.

Over de top ...

Na een aantal weken toegewerkt en toegeleefd te hebben naar Amsterdam, val ik nu een beetje in een gat. Niet alleen heb ik geen evenementen gepland (misschien doe ik weer mee met de BAV Wintercup), maar door allerlei andere zaken schieten de trainingen met de groep er bij in. Afgelopen zaterdag had ik aan het eind van de middag nog even tijd voor een rondje voor mezelf. Ik heb mijn rondje om het Pluismeer iets uitgebreid, nu liep ik verder langs de Wieksloterweg. De spierpijn van zondag was op woensdag zo goed als verdwenen, nu wilde ik wel weer een beetje tempo lopen, maar het laatste stukje nam ik gas terug, omdat het wat moeizaam begon te gaan. Toch was ik in iets meer dan 40 minuten weer thuis.

Deze week kan ik woensdag ook al weer niet. Zaterdag wel weer.

De halve van Amsterdam

Na zes weken hard trainen was gister dan de halve van Amsterdam. Zes weken geleden was ik nog niet erg optimistisch over mijn deelname, laat staan een goede prestatie. Maar mijn linkerbeen hield zich goed en langzaam aan begon ik toch weer te geloven dat ik rond 1.45 zou moeten kunne uitkomen. Zoals ik na de Bosmarathon al schreef, zou de basis moeten liggen in een beheerste start.

De deelnemers.
We gingen met een grote groep - André, Anita, Cora, Elly, Erik, Fokko, Martijn, Peter, René, Titus en ik en dan Bart en Philip nog als supporters met de trein. Rob ging op eigen gelegenheid en Boudewijn zou de hele Marathon gaan lopen. Tijdens de wedstrijd kwamen we Leen en Jan H (van de C-groep) tegen. Onderweg stond ook Willem nog langs de kant.

De verzorging.
We waren mooi op tijd, ruim voor twaalf uur waren we in Amsterdam. Martijn had niet alleen een avondprogramma georiganiseerd, maar ook een een privé-kleedruimte geregeld, waar we onze kleren konden achterlaten. Helaas geen privé-toilet, zodat we daar nog wel in de rij moesten staan. Daardoor raakten we wel eens iemand kwijt en vertrokken we laat naar de verschillende startvakken, zonder een degelijke warming-up. Dan maar wat heen en weer dribbelen in het startvak. Bart en Philip ontfermden zich over jasjes, shirts of sweaters, odat we die na de finish weer snel zouden kunnen aantrekken. Het was heerlijk loop weer, maar frisjes als je stil stond. Onderweg waren er natuurlijk weer de nodige verzorgingsposten, met Gatorade, water, bananen en sponsjes. Gatorade laat ik altijd staan, ik heb geen behoefte aan plakkerige handen onderweg. Water is lekker en deze keer heb ik me ook aan de bananen gewaagd. Die bevielen prima, net als de sponsjes, even dat zweet van je hoofd af vegen :-)

De sfeer.
De Marathon van Amsterdam is een druk evenement, maar de straten zijn breed. Door lekker langs de kant te gaan kon ik toch wel een eigen tempo lopen en kwam ik niet in de problemen. Soms een stoepje of een trambaan op of even door de berm. Zo haalde ik veel mensen in en af en toe kwamen anderen mij hard voorbij. In vergelijking met de Dam tot Dam loop is er minder publiek. De aankomst in het stadion is wel gaaf. En natuurlijk kom je altijd weer kleurrijke figuren tegen.


Het lopen.
Ik stond in startvak 2, dus niet bij Jeff, Erik, Peter, Titus en Fokko. Dat gaf me het voordeel dat ik gewoon mijn eigen tempo kon lopen en met niet zou laten opjagen. Aan de andere kant liep ik zo mischien wel de kans op hele snelle tijd mis. Misschien dat ik Fokko nog zou achterhalen, maar daar moest ik me maar niet te veel op richten. Na het startschot zag ik vlak voor de de streep Bart en Philip langs de kant die me toeschreeuwden dat Rob ook ergens voor me zou lopen, die zou ik in ieder geval wel tegen komen. En toen ging ik over de matten. Natuurlijk drukte ik weer op het verkeerde knopje op van mijn stopwatch, dus ik begon al met een meetafwijking van een paar seconden.

Daarna werd het zaak Vooral rustig te blijven lopen en onderwijl te speuren naar een kilometeraanduiding om te kunnen bepalen hoe hard ik nu eigenlijk ging. Eindelijk na 3 kilometer zag ik het eerste bordje. 14.30 over 3 kilometer was een mooie tijd, vooral omdat het zo gemakkelijk ging. Dat wilde ik vasthouden. Na een kilometer of vijf was de eerste verzorgingspost, beetje gedrang, maar ik kreeg een bekertje water te pakken. Het bleef lekker gaan. Ik zag het voordeel van een start achterin. Het werkt motiverend als je steeds mensen inhaalt en zelf niet de hele tijd heel hard voorbij gelopen wordt. Steeds koos ik een andere "haas" uit langzaam naar toe te lopen.

Ergens rond de 7 kilometer achterhaalde ik Rob en nog voor de 10 kwam ik tot mijn verrassing André tegen. Bij 12 kilometer stond Willem langs de kant en ik vloog nog steeds. Iets verderop snelde ik ook nog Anita voorbij. Daarna ging het toch een beetje moeizamer, vanaf 15 kilometer moest ik meer werken om het tempo te houden en mijn linkerkuit begon een beetje te protesteren. Dan word je niet optimistisch als een ervaren loper tegen een ander zegt dat een halve kilometer pas na kilometer 17 begint. Op de Stadhouderskade en n het eerte deel van het Vondelpark haalde ik niet veel mensen meer in. Op wilskracht wist ik aan te haken bij een paar andere lopers. De laatste 2 kilometer ging het weer beter en op de baan kon ik er nog een versnelling uitpersen.

Tussentijden en eindtijd.
In het grafiekje zie je mijn gemiddelde snelheid op basis van eigen geklokte tijden (blauw) en de gemeten punten van de championchip. Uit de geklokte tijden kun je zien dat het inderdaad tussen 8 en 13 kilometer erg goed ging (tot 4.30 per kilometer). Daarna had ik een dip met als uitschieter een kilometer boven de 5 minuten. Uit de einduitslag blijkt ook dat Anita uiteindelijk maar 13 seconden na mij arriveerde, terwijl ik haar volgens mij hard voorbij ging. Tegen het eind wist ik toch weer te versnellen. Misschien ben ik iets te hard gegaan in het middenstuk, maar ik heb voor mijn gevoel niet veel laten liggen.

Bosmarathon 2006

Eigenlijk was ik niet van plan mee te doen met de Bosmarathon van gisteren, maar de training van zaterdag ging niet door wegens een trainersdag. Woensdag was de training er ook al bij geschoten wegens een avondje bowlen met mijn werk. Daar hield ik trouwens spierpijn in mijn bovenbeen aan over (zucht). Dus besloot ik toch maar mee te doen, mede omdat de weersvoorspelling goed was en het parcours er volgens Titus prachtig bij lag

De vorige twee keer deed ik mee in een estafette-ploegje, nu startte ik met de grote meute. Op de foto gan ik net onder het spandoek door (zie het pijltje).

In het gedrang had ik moeite om in een lekker tempo te komen. Door wat te versnellen kon ik een beetje oprukken. Dat leverde wel hele snelle doorkomsttijden op. 8.13 over de eerste 2 kilometer en de derde kilometer ging in 4.14. Ik begon dat te voelen en probeerde te consolideren, door aan te haken bij een groepje, maar langzaam moest ik die laten gaan. Toch gingen de volgende 5 kilometers volgens mijn stopwatch nog mooi vlak. tussen de 4.20 en 4.30. Daarbij moet ik wel aantekenen dat een deel van de kilometerpaaltjes niet meer aanwezig was. Kilometer 9 en 10 gingen wat moeilijker (4.45?). Maar na 10 kilometer zat ik op 44.10. Op het laatste stukje langs de baan kon ik er nog een sprintje uitgooien en haalde alsnog iemand in. Ik vergat zelf te klokken, maar verwachtte een tijd tussen 46.30 en 47.00. Volgens de officiële uitslag was het 47.34. Nog steeds sneller dan vorig jaar, maar ik denk dat er een afwijking in zit. André liep handgeklokt een halve marathon in 1.53 en stond ook een minuut langzamer in de uitslag.

Al met al een mooie tijd. Het laatste stuk was wel weer zwaar. Zondag zal ik een stuk rustiger moeten beginnen.

Nu nog de snelheid.

De laatste lange duurloop zit er op. Zaterdag liep ik voor mezelf (begeleid door mijn zoon) nog een kleine 22 kilometer langs het pluismeer, de camping, het Baarns bosbad, om Kasteel Groeneveld heen, via de Hoge Vuurseweg, over de Stulp terug. Net binnen de 2 uur, bij vlagen ging het lekker en had ik het idee dat ik voldoende snelheid ontwikkel, maar voor mijn streeftijd van 1.45 moet er nog minstens 10 minuten af. Ik vraag me af of dat er nog in zit.

Zaterdagavond was mijn linkerkuit stijf, maar een beetje koelen deed wonderen. Nu zijn de klachten al weg afgezien van twee blauwe nagels.

Woensdag sla ik een trianing over. Komend weekend loop ik wellicht nog een kwart bosmarathon of gewoon de training van zaterdag.

Snelheid en duurvermogen

Zoals een trouwe lezer wellicht heeft gemerkt, lopen we in de aanloop naar de halve van Amsterdam wat extra duurloopjes. Maar de broodnodige snelheid wordt niet vergeten. Op woensdag en zaterdag doen we het kortere werk.

Afgelopen woensdag liepen we in het bos, een aantal 2oo metertjes, gevolgd door 3 maal 1000 meter. Een pittig parkoersje met veel bochtjes, wat mul zand en een klimmetje. Dat klimmetje voelde ik in mijn linkerbeen. Daar moet ik nog voorzichtig mee zijn. Toch ging het lekker. De eerste ging in 4.30, daarna gingen we echt los, met 3.59 en 3.53. Dat waren mooie opstekers voor de clubkampioenschappen.

Die clubkampioenschappen stonden zaterdag op het programma, 3 kilometer op de baan. Vorig jaar was onze groep erg succesvol, maar nu was vooraf de animo niet erg groot. Zondag stond er een lange duurloop op het programma, maar clubwedstrijden zijn altijd gezellig. Bij de inschrijving was ik de eerste van onze groep. Even later kwam Erik aanlopen en nog iets later Fokko. Samen met twee deelnemers uit de andere D-groep mochten we de medailles verdelen. We gingen van start samen met de dames, wedstrijdatleten en de C-groepen, ruim 60 mensen.

Vanaf de start ging het hard. Ik liep aan de buitenkant en zag geen mogelijkheid naar binnen te komen, dus hield ik even in om achteraan de grote kopgroep weer aan te sluiten. Ik had geen zin om meters te veel te lopen. Ik had ook geen zin om te hard te gaan. De eerste 200 meter ging binnen de 46 seconden, dat vond ik te veel, dus liet ik de kopgroep gaan, ondanks dat daarin Erik en een aantal C-lopers liepen. Wellicht zou ik ze nog weer tegenkomen en anders in ieder geval niet mezelf. Een mooi vlak schema wilde ik lopen, liefst zo rond de 48 seconden per 200 meter. Ik was dan ook erg tevreden toen ik mijn tempo kon consolideren rond de 47,5. Na 2 rondjes sloot ik weer aan bij Erik en ik ging er voorbij, in de veronderstelling dat hij mij zou volgen.

Langzamerhand pikte ik ook wat andere afvallers uit de kop op. Zo'n 25 meter voor mij liep Christiaan. Ik verloor niet meer op hem, maar kwam ook niet echt dichterbij. André, die langs de kant stond te coachen riep dat ik Erik had gelost. Dat was een verrassing. Na 2000 meter zakte mijn tempo een beetje, maar de laatste ronde herpakte ik me. Christiaan gooide er nog een sprintje uit om Dirk te verslaan en verdween daarmee buiten mijn bereik, maar Erik kon me niet meer achterhalen. Ik eindigde net onder de 12 minuten. Een nieuwe PR, dus ik was al dik tevreden. De gouden medaille was leuk voor thuis. Fokko werd derde en maakte het succes van onze groep compleet. Helaas waren Rogér, Christiaan en Dirk ons weer te snel afgeweest.

Voor zondag stond een duurloop van 21 kilometer op het programma. Cora had een mooie route bedacht: Langs Lage Vuursche, achter Maartensdijk langs en dan weer terug. Met z'n tienen en twee jonge moutainbikers legden we het af in een rustig tempo. Het bleek uiteindelijk bijna 23 kilometer. Twee-en-een-half uur later waren we weer terug, inclusief de nodige drink-pauzes, met recht een duur training. Maar ook deze heb ik weer goed doorstaan. Deze week ga ik me echt inschrijven voor de Halve van Amsterdam!

Heuveltraining en een reünie

Vorige week woensdag stond er een heuveltraining op het programma. Heuvels hebben we genoeg hier rond Soest. Vooral in de buurt van het vliegveld, het heet daar tenslotte niet voor niets Soesterberg. Deze keer mochten we drie rondjes van ca 1 km. Over het fietspad naar beneden (net zichtbaar onder de bomen). Dan linksaf langs de basis en weer links omhoog. Gezien de moeite die het kostte en de tijd die we liepen, moest het meer dan 1 km zijn en dat klopte. Volgens de GPS van André en Erik was het 1150 meter. Dan is 4.45 een mooie tijd. Ik merkte wel dat juist de hellinkjes voor mijn linkerbeen nog moeilijk zijn. Maar er was geen reactie in de dagen daarna.

Zaterdag was er een familiereünie en kon ik niet trainen. We waren pas zondag rond de middag weer terug. Hoewel ik moe was (het was laat geworden en muggen hadden we uit de slaap gehouden) besloot ik toch nog een duurloop te doen.

Mijn zoons wilden wel mee fietsen.

Het werd weer ongeveer hetzelfde rondje als vorige week. Maar nu ging ik niet door Lage Vuursche heen; veel te druk daar op zondagmiddag. Op het plaatje kun je het waarschijnlijk niet helemaal terugvinden, maar vanaf de zuid-oosthoek van Soest, ging het door het bos, langs het zand naar het spoor. Vervolgens naar het westen, tot Den Dolder, dan langs de Dolderseweg, naar het noorden en verder via de Vuurseweg en Vuursche Steeg. Net voor Laag Vuursche (de slinger in de weg) het bos weer in, naar de Biltseweg en dan weer naar rechts, Soest in.

Volgens de fietscomputers van mijn zoons is het ergens tussen de 16 en 19 kilometer. Ik moet ze toch maar eens ijken!

Kilometers in de benen.

De halve van Amsterdam nadert en ter voorbereiding zorg ik ervoor wat kilometers in de benen te hebben. Dat zit natuurlijk in het trainingsschema, maar Anita heeft in overleg besloten de duurlopen op zondagochtend te lopen. Er zit voor mij weinig anders op dan dit op een ander moment in te passen. Daarom stond ik zaterdag voor dag en dauw op en even na half acht (op zaterdag!) trok ik de deur achter me dicht. Zo hield ik tijd over om later in de ochtend bij mijn zoon langs de lijn te staan.

In je eentje lopen is minder gezellig en voor mij kleven er nog twee andere nadelen aan. Ten eerste moet ik zelf het tempo bepalen, met als risico dat ik te hard ga en ten tweede heb ik nog niet een uitgebreid repetoire van routes in de omgeving in mijn hoofd om op de gewenste afstand uit te komen. Ik had er daarom maar voor gekozen om ongeveer hetzelfde rondje te lopen als dat we op zondagochtend hadden gelopen. Doordat ik nu vanaf mijn eigen huis daar op aansloot en door bij Lage Vuursche langs het recreatieterrein te lopen, werd het geheel zo'n 4 kilometer langer. zodat ik op ongeveer 19 kilometer uitkwam.

Het lopen ging lekker en door het vroege tijdstip was het mooi en rustig in het bos. Ik liep een stukje sneller dan zondag, net iets boven de 5 minuten per kilometer en kon dat goed volhouden. Afgezien van een een korte sanitaire stop liep ik in eenmaal door. Na 1 uur en 41 minuten was ik weer thuis.

Woensdag hadden we ook al zo'n fijne training. 4 x 1500 meter. De eerste gebruikte ik om de route te vinden (7.38) de volgende twee gingen mooi op tempo (6.37 en 6.43) en de laatste nog een stukje sneller (6.04). Nog 5 weken voor de halve van Amsterdam, maar het begint er goed uit te zien.

Na regen komt zonneschijn.

Het rondje Pluismeer van vorige week is me goed bevallen. Helemaal fris stond ik deze week weer klaar voor de groepstrainingen. Natuurlijk met de ambitie om de halve van Amsterdam te kunnen lopen. Het trainingsprogramma daarvoor is nog niet helemaal rond, maar dat komt wel goed. Er is in ieder geval afgesproken elke zondag een extra duurloop in te lassen, oplopend van 15, 17, 19, 21 tot 23 kilometer.

Woensdag liepen we eerst 5 400-tjes, daarna 5 100-tjes en als afsluiter nog een keer bijna 1000 meter. De trainingsachterstand deed zich vooral bij de afsluitende 1000 meter goed voelen, het voelde niet dat ik dit nog 10 kilometer zou vol houden.

Zaterdag liepen we een rondje waarin we ook de heuvel van de Stompert een paar keer op mochten (5, 100, 150, 200 en dat 2x). Na afloop voelde ik me prima.

Eigenlijk kan ik niet op zondag, maar gister bij hoge uitzondering wel. Omdat de trainingen van de afgelopen week zo lekker gingen en ik toch vooral aan mijn duurvermogen wil werken, besloot ik me op zondagochtend in de stromende regen te melden bij de baan. Ondanks de regen was het eigenlijk erg goed loopweer, lekker temperatuurtje en geen harde wind. Het rondje ging in een rustig tempo, maar mischien daardoor wel fijn.

Al met al een mooie trainingsweek. Mijn benen houden het goed en ik heb het idee dat ik weer een beetje op niveau kom. Na een lange periode van regen, breekt de zon weer door.

Weer een rondje Pluismeer.

Natuurlijk had ik na de Gildeloop wel wat last van spierpijn, maar in mijn linkerkuit voelde het pijnlijker dan de rest. Ik heb daarom een tijdje getwijfeld over wat ik zaterdag zou doen. Uiteindelijk leek het me verstandig om voor me zelf een rondje te lopen en niet met de groepstraining mee te doen. Zo kon ik zelf het tempo, de belasting en de afstand aanpassen aan hoe het zou gaan.

Zaterdagmiddag liep ik dus weer een rondje om het Pluismeer. Dat ging prima! Ik had onderweg geen enkele last van mijn spierpijn en ook na die tijd was er geen terugslag. Ik liep lekker en ook lekkerder dan bij de Gildeloop. Blijkbaar gaat het alweer wat vooruit en kan mijn linkerbeen meer hebben dan ik denk. Woensdag weer lekker met de groep mee.

Nog even terugkomend op de Gildeloop. Bij de uitslagen werd nog eens duidelijk hoe groot het verval in de tweede helft van de race was. In het grafiekje (gemiddelde snelheid) hiernaast zie je dat ook nog eens. Opvallend is dat ik blijkbaar bij elke doorkomst nog wel weer even kon aanzetten, getuige de piekjes in de lijn bij 3250, 6625 en 10000 meter.

pfff, er moet nog flink getrained worden!

Gisteravond was weer de Gildeloop in Soest. Ik deed voor derde keer mee, maar wist al vooraf dat ik niet voor een hele snele tijd zou gaan. Een week of vijf niet trainen zou zijn tol eisen. HEt leek me een mooi uitgangspunt om op zo'n 45 minuten rond te richten. Dat betekende 4 minuut 30 per kilometer.

De eerste kilometer ging iets te hard. Ik liet het tempo iets zakken en kwam na het eerste rondje (3250 meter) door in 14 minuten 14. Dat zag er goed uit. Erik liep een eindje voor me, maar nog in het zicht. Bij het 5 kilometerpunt zat ik ook nog goed (22.05). Maar daar stond een man met een hamer. De tweede 5 kilometer werd ik door diverse mensen voorbij gelopen. Het lukte niet meer om de kilometers in de buurt van de 4.30 te houden. Ze schoten omhoog naar 4.45 en 4.49.

Mijn eindtijd was uiteindelijk 45.52. Vijf weken niet trainen en wel vakantie houden hakt er dus toch wel aardig in. Er zal nog flink getrained moet worden om aan een halve marathon te kunnen denken.

Terug van vakantie

De vakantie zit er weer op. In de afgelopen weken heb ik mijn hardloopschoenen niet aangeraakt, maar kamperend zit je niet stil en diverse wandelingen in Frankrijk zorgden ook voor voldoende beweging. Zaterdag had ik mijn eerste training een climax-duurloopje. Mooi om er weer in te komen. Woensdag staat de Gildeloop alweer voor de deur. Dat zal dit jaar geen PR worden, maar ik durf de deelname wel aan. Het past in de voorbereiding voor de halve van Amsterdam (aldus Anita).

Vakantie voor de deur

Nederland komt vandaag een beetje bij van een hittegolf. Ik heb de afgelopen weken weinig gelopen. Het was er te warm voor, maar ik had ook weer problemen met mijn linkerbeen. EEn paar weken geleden mijn hamstring en vorig weekend had ik een dag na een rondje om de stulp behoorlijk last van mijn linkerkuit. Het was alsof er een spier gescheurd was. Maar het begon pas een dag later.

Al met al twijfel ik een beetje of de halve van Amsterdam wel haalbaar is. Nu staat eerst de vakantie voor de deur. Drie weken lang zijn we weg en ik neem mijn loopschoenen een keer niet mee. Dat betekent ook dat ik drie weken lang geen updates van mijn blog zal doen. Als goedmakertje heb ik mijn blog verfraaid met een weather undergroud sticker. Dan kunnen jullie altijd kijken hoe het weer hier (of eigenlijk in Soesterberg) is.

Moeder wat is het heet.

Nederland zucht onder een hete zomer. Op mijn airconditioned werkplek heb ik nergens last van en 's avonds vind ik het wel lekker, dus mij hoor je niet klagen. Maar afgelopen woensdag vond ik 35 graden Celcius toch een beetje te veel van het goede om te gaan hardlopen. Het wordt ook door de KNAU niet aangeraden. Kijk ook maar op de site van de KNAU.

Zaterdag had ik ook al moeten overslaan wegens een andere verplichting, maar morgen mag ik het weer proberen. Ik ben toch weer een beetje bezorgd over mijn linkerbovenbeen. Na vorige week woensdag voelde het niet helemaal goed. Ik hoop dat dat eenmalig was, anders komt de halve van Amsterdam ineens ernstig in gevaar.

Lopers en dieren, deel 3

De omgeving van Soest is prachtig. Diverse soorten bossen, heide en stuifzand zorgen voor een steeds afwisselend landschap, geschikt voor alle weertypen en alle soorten van trainingen. Zo af en toe komen we bewoners van het gebieid tegen. Die ontmoetingen geven een training iets speciaals.

In de afgelopen twee jaar zag ik al:

Konijnen (natuurlijk)











Eekhoorns

















Reeën














En een ringslang

Niet alle bewoners van de omgeving stellen ons bezoek op prijs. In de buurt van onze atletiekbaan woont een buizerd die in deze tijd van het jaar erg agressief reageert op eenzame hardlopers. Groepjes lopers valt hij niet aan, maar hij laat zich wel horen.

foto's

Even een foto-update. Foto's van voor en na onze afsluitende training.

Voor:

Na:

Met dank aan Jeff, die zelf op de foto ontbreekt.

Het einde van het trainingsseizoen

In de zomervakantie wordt er natuurlijk wel gewoon getraind, maar kiest onze vereniging ervoor om een zomerprogramma te draaien. De groepen worden gecombineerd (wel zoveel mogelijk op niveau) en pas na de vakanties is er weer een programma met een zekere opbouw. Dat betekent dat dit de tijd is dat alle groepen een speciale afsluitende training houden.

Mirjam had dit jaar een 10 km rondje door de bossen van Soesterberg en Austerlitz uitgestippeld. Gelukkig lekker in de schaduw, want het was al erg warm. Na de training reden we naar een restaurant voor een versnapering op het terras. Daar maakten we grootse plannen voor volgend jaar: meedoen met de halve van Amsterdam.

Het voelt weer goed

Eindelijk weer een beetje regelmaat in de trainingen. Ik heb er weer drie gehad en de komende weken ziet het er naar uit dat ik ook nog mee kan doen. Dat voelt erg prettig.

Na vorige week zaterdag had ik nog last van mijn linkerkuit. Woensdag hadden we veel kort intensief werk, met als finale 6 x 100 meter (50 meter omhoog, 50 meter omlaag). We lieten ons lekker gaan en wilden niet voor de ander onder doen. ik was niet de enige die een dag later spierpijn had, maar na één dag was dat ook weer weg. En de training van zaterdag (Fartlek) ging ook weer lekker, bovendien had ik daarna helemaal nergens last van.

Toch steek af en toe een "pijntje" de kop op achterin mijn linkerbovenbeen. Dat zie ik maar als waarschuwing om nog niet te forceren.

Druk druk druk

Maar dan niet met lopen. In de afgelopen weken had ik van alles. Diverse afspraken van mijn werk, een trip naar Lissabon en een reünie van mijn oude voetbalclub.

Hiernaast doe ik een poging de keeper te passeren.

Dus geen tijd om te trainen. Afgelopen zaterdag voor het eerst weer meegedaan, rondje stichting. En nu heb ik spierpijn in mijn kuit.

Lopers en dieren deel 2: De teek

Zoals ik hoopte heeft mijn lichaam de 10 kilometer van vorige week goed doorstaan. De resterende spierpijn heb ik er bij de training van zaterdag uitgelopen. Ik heb alleen een nieuwe blauwe nagel opgelopen. Waarschijnlijk had ik ze voor woensdag moeten knippen.

Dit is weer het seizoen dat we als lopers in de bosrijke omgeving van onze atletiekbaan geconfronteerd worden met teken. Zaterdag vond ik de eerste op mijn been. Erik had er ook één.

Het leidde tot een boel opwinding. Verbazingwekkend dat zoveel mensen nog nooit een teek hadden gezien of wisten hoe te handelen.

Een teek ziet er uit als een heel klein spinnetje. Het constateren van teek is geen reden voor paniek. Als de teek nog niet vastzit kun je 'm gewoon van je lichaam afpakken. Om een teek te doden moet je trouwens behoorlijk knijpen, want ze zijn vrij stevig. Zit de teek wel vast, dan moet je niet gaan knijpen of trekken met je vingers. In dat geval gebruik je een tekentang.

Zorg ervoor dat je de teek om het lijf heen zo dicht mogelijk bij je eigen huid te pakken neemt. Na de verwijdering nog even ontsmetten en klaar ben je.

De komende tijd wordt er door mij weer eens wat minder getraind. Twee keer heb ik afspraken op mijn werk en zaterdag heb ik een reünie van mijn oude voetbalvereniging. Ik zal wel weer wat rondjes voor mezelf gaan lopen.