Na de wintercup gaat het normale trainingsrimte weer verder: dinsdag op de baan, donderdag ergens op de weg en in het weekend een duurloop. De ene training gaat makkelijker dan de andere. Eén van de baantrainingen heb ik ingekort omdat de baan verraderlijk glad werd en bij de duurloop van vorige week zondag kwam ik voor mijn gevoel niet vooruit terwijl mijn hartslag hoog was. Gister daarentegen liep ik een korter rondje (naar de blauwe paaltjes en weer terug) en dat ging prima.
Voor de geïnteresseerden:
15 november, 20 november, 22 november, 24 november, 27 november.
Sinds een paar weken is er in Soest een nieuwe sportzaak, speciaal voor hardlopen, fietsen, zwemmen en schaatsen: Sportmaster. Een mooie zaak en nog lekker dichtbij. Vorige week heb ik er een nieuwe tight gescoord.
maandag, november 28, 2011
maandag, november 14, 2011
Wintercup november 2012
November betekent weer de start van de jaarlijkse wintercup bij de Baarnse Atletiek Vereniging. 3 wedstrijden van 4 rondjes over net iets minder dan 10 kilometer. 12 rondjes door het bos met klimmetjes en afdalingen. Lekker in de buurt, dus geen reden om niet mee te doen. Afgelopen zondag was het bovendien prachtig loopweer. Natuurlijk doen er meer Pijnenburgers mee, dus trof ik Jos, Berend, Theo, Ilse, Lotje en ook Kees bij de start. Ruim op tijd om lekker in te lopen en daarna in de korte broek en shirt met korte mouwen aan de start. Ik wilde ongeveer 4.15 per kilometer lopen en de uitdaging was om met niet tot een te snelle start te laten verleiden.
Het was even dringen bij de start en daarna zocht ik rustig de rug van Berend. Daarvan weet ik dat hij niet te snel start. Ik kwam mooi in een ritme en zag op mijn Garmin ongeveer 4.15. Onderweg naar het eerste klimmetje schoof ik een beetje op in de groep en haakte aan bij een meneer in een rood shirt, die werd aangemoedigd met "Bert". Zoals wel vaker merkte ik dat ik heuvelop en bij de afdalingen beter uit de verf kwam dan op de "vlakke" stukken. Bert liep een beetje hard dus ik liet hem langzaam een beetje weg lopen. Berend had mij moeten laten gaan. In de afdaling bij het weiland pikte ik weer aan.
In de loop van de tweede ronde liep Bert toch weer een stukje weg, maar ondertussen hadden we wel wat snellere starters ingehaald. De eerste 5 kilometer tijden gingen mooi: 4.10, 4.12, 4.09, 4.10, 4.14. Daarna volgende twee iets langzamere kilometers (4.16, 4.17) waarin "Wim" weer bij me kwam. Bij het ingaan van de vierde ronde versnelde ik weer iets, omdat ik wilde proberen om bij Bert te komen. Ik achterhaalde wel André van de BAV, die tegenwoordig op dinsdag met ons meetraint, maar Bert bleef buiten bereik.
Die versnelling hakte in tussen 8 en 9 kilometer wel in mijn benen, maar ik had nog wat over voor een snelle laatste kilometer, vooral de laatste 400 meter. Tot mijn grote tevredenheid klokte ik zelf 41:30. Later op de site bleek het 41:28. Op de site van racetimer staat ook nog een filmpje van mijn finish.
Alle reden om nog even na te praten, in de zon met Jos, Theo en mijn haas Bert.
Het was even dringen bij de start en daarna zocht ik rustig de rug van Berend. Daarvan weet ik dat hij niet te snel start. Ik kwam mooi in een ritme en zag op mijn Garmin ongeveer 4.15. Onderweg naar het eerste klimmetje schoof ik een beetje op in de groep en haakte aan bij een meneer in een rood shirt, die werd aangemoedigd met "Bert". Zoals wel vaker merkte ik dat ik heuvelop en bij de afdalingen beter uit de verf kwam dan op de "vlakke" stukken. Bert liep een beetje hard dus ik liet hem langzaam een beetje weg lopen. Berend had mij moeten laten gaan. In de afdaling bij het weiland pikte ik weer aan.
In de loop van de tweede ronde liep Bert toch weer een stukje weg, maar ondertussen hadden we wel wat snellere starters ingehaald. De eerste 5 kilometer tijden gingen mooi: 4.10, 4.12, 4.09, 4.10, 4.14. Daarna volgende twee iets langzamere kilometers (4.16, 4.17) waarin "Wim" weer bij me kwam. Bij het ingaan van de vierde ronde versnelde ik weer iets, omdat ik wilde proberen om bij Bert te komen. Ik achterhaalde wel André van de BAV, die tegenwoordig op dinsdag met ons meetraint, maar Bert bleef buiten bereik.Die versnelling hakte in tussen 8 en 9 kilometer wel in mijn benen, maar ik had nog wat over voor een snelle laatste kilometer, vooral de laatste 400 meter. Tot mijn grote tevredenheid klokte ik zelf 41:30. Later op de site bleek het 41:28. Op de site van racetimer staat ook nog een filmpje van mijn finish.
Alle reden om nog even na te praten, in de zon met Jos, Theo en mijn haas Bert.
woensdag, november 02, 2011
Maximale hartslag
De verkoudheid van een paar weken geleden is nu wel weer verdwenen en ik heb het trainingsritme weer opgepakt. Dinsdag op de baan, donderdag ergens op de straat (want het bos is nu te donker) en in het weekend een duurloop (wel het bos in). Afgelopen zondag wilde ik een lang stuk en het liefst weer naar onbekend terrein. Ik bedacht dat het wel leuk zou zijn om naar Kasteel Groeneveld te lopen.
Dan moest ik ergens achter het Baarnse bosbad over het spoor. Dat had ik een aantal jaar geleden al eens gedaan. Nu kon ik het juiste pad naar de spoorwegovergang niet vinden. Dus bleef het kasteel buiten bereik. Maar het werd wel een 
mooi rondje waarin ik onder andere veel stinkzwammen spotte.
Wel ontstond er bij 10 kilometer een blaartje bovenop mijn voet en dat was aan het eind toch wel een vervelend wondje geworden.
Daar deed ik dinsdag maar even een pleistertje op. Het zou geen lange training worden, maar we zouden de maximale hardslag gaan bepalen. Voor velen een bekend gegeven, voor mij voor het eerst. Theoretisch zou het 174 moeten zijn. Die waarde had ik al eens bereikt na de eindsprint bij de clubkampioenschappen cross.
Na de warming up deden we een 800 meter, waarin de laatste 200 voluit. Ik klokte 174 op mijn hartslagmeter en zag thuis dat ik een topsnelheid van 2:09 minuut per kilometer had gehaald.
Komend weekend even niet lopen, want het jaarlijkse spellenweekend staat voor de deur. De week daarna begint de Wintercup van de BAV alweer.
Dan moest ik ergens achter het Baarnse bosbad over het spoor. Dat had ik een aantal jaar geleden al eens gedaan. Nu kon ik het juiste pad naar de spoorwegovergang niet vinden. Dus bleef het kasteel buiten bereik. Maar het werd wel een mooi rondje waarin ik onder andere veel stinkzwammen spotte.Wel ontstond er bij 10 kilometer een blaartje bovenop mijn voet en dat was aan het eind toch wel een vervelend wondje geworden.
Daar deed ik dinsdag maar even een pleistertje op. Het zou geen lange training worden, maar we zouden de maximale hardslag gaan bepalen. Voor velen een bekend gegeven, voor mij voor het eerst. Theoretisch zou het 174 moeten zijn. Die waarde had ik al eens bereikt na de eindsprint bij de clubkampioenschappen cross.
Na de warming up deden we een 800 meter, waarin de laatste 200 voluit. Ik klokte 174 op mijn hartslagmeter en zag thuis dat ik een topsnelheid van 2:09 minuut per kilometer had gehaald.
Komend weekend even niet lopen, want het jaarlijkse spellenweekend staat voor de deur. De week daarna begint de Wintercup van de BAV alweer.
maandag, oktober 17, 2011
Medical update
Niet schrikken. Die kop klinkt ernstiger dan het is. Na de halve marathon van Eindhoven was ik een beetje stijf en had ik wat blauwe teennagels, maar niets om ongerust over te zijn. Dinsdag heb ik dan ook gewoon getrained, maar in plaats van 3 x 5 x 400 deed ik 2 x 5 x 400. Toen vond ik het wel mooi geweest, net als de mannen die de halve Bosmarathon gelopen hadden.
Ik was wel moe en dat werd woensdag alleen maar erger. Bovendien begon mijn keel zeer te doen en ging mijn neus dicht zitten. Kortom een stevige verkoudheid diende zich aan. Mogelijk heb ik die opgelopen toen ik op Leon stond te wachten, ondanks dat ik me zelf wel had omgekleed en droge en warme kleren had aangetrokken.
Wegens een activiteit van mijn werk liet ik de donderdagtraining schieten, maar ik voelde me ook zo verkouden dat ik er helemaal geen zin in had. In plaats daarvan ging ik met mijn oudste zoon naar Amersfoort. Hij voor een nieuwe winterjas en ik voor een paar nieuwe runningschoenen bij Runnersworld Amersfoort. Na wat passen en meten en heen-en-weer rennen in de zaak werden het de Mizuno Wave Rider 14.
Ook dit weekend voelde ik me nog niet lekker en heb ik alleen met twee wandelingen van het mooie weer genoten. Ondertussen begin ik me weer wat beter te voelen, maar morgen heb ik een verjaardag in de familie. Donderdag maar weer gaan trainen, op mijn nieuwe schoenen.
In de twee weken voor Eindhoven speelde mijn knie regelmatig weer op, vooral bij het traplopen. Omdat ik toen juist de omvang van de trainingen aan het verminderen was, geloofde ik niet dat het met mijn hardloopactiviteiten te maken had en heb ik gewoon door getrained. Het vreemde is dat ik er na Eindhoven alweer een hele week geen last van heb.
Ik was wel moe en dat werd woensdag alleen maar erger. Bovendien begon mijn keel zeer te doen en ging mijn neus dicht zitten. Kortom een stevige verkoudheid diende zich aan. Mogelijk heb ik die opgelopen toen ik op Leon stond te wachten, ondanks dat ik me zelf wel had omgekleed en droge en warme kleren had aangetrokken.
Wegens een activiteit van mijn werk liet ik de donderdagtraining schieten, maar ik voelde me ook zo verkouden dat ik er helemaal geen zin in had. In plaats daarvan ging ik met mijn oudste zoon naar Amersfoort. Hij voor een nieuwe winterjas en ik voor een paar nieuwe runningschoenen bij Runnersworld Amersfoort. Na wat passen en meten en heen-en-weer rennen in de zaak werden het de Mizuno Wave Rider 14.
Ook dit weekend voelde ik me nog niet lekker en heb ik alleen met twee wandelingen van het mooie weer genoten. Ondertussen begin ik me weer wat beter te voelen, maar morgen heb ik een verjaardag in de familie. Donderdag maar weer gaan trainen, op mijn nieuwe schoenen.
In de twee weken voor Eindhoven speelde mijn knie regelmatig weer op, vooral bij het traplopen. Omdat ik toen juist de omvang van de trainingen aan het verminderen was, geloofde ik niet dat het met mijn hardloopactiviteiten te maken had en heb ik gewoon door getrained. Het vreemde is dat ik er na Eindhoven alweer een hele week geen last van heb.
zondag, oktober 09, 2011
Halve Marathon Eindhoven
Vandaag was de grote dag. Na een paar maanden trainen kon ik vandaag weer eens een halve marathon lopen die direct voor de Runnerscup kon meetellen. Samen met collega Leon zou ik de halve marathon van Eindhoven lopen. Dat wil zeggen dat we samen zouden starten en na de finish elkaar weer zouden zien.
Op de heenreis (per trein) zou Leon in Utrecht in dezelfde trein stappen. Er was echter een kleine vertraging, waardoor ik nog wel in de trein zat, maar Leon net niet. Gelukkig ging er 15 minuten later weer een trein en in Eindhoven troffen we elkaar in de buurt van het beursgebouw. Na het ophalen van startnummers wurmden we ons door de meningte naar het Stadhuis waar we onze spullen in de parkeergarage konden achterlaten. Vervolgens moesten we de weg in omgekeerde volgorde weer afleggen om bij de start te komen. We waren niet de enigen en vooral het oversteken van het marathonparcours zorgde voor wat oponthoud. Niet helemaal de voorbereiding die ik gedachten had, maar het joggen naar de start leek wel een beetje op warmlopen. De marathon is prima georganiseerd op één punt na. De startvakken waren heel slecht aangegeven en slecht bereikbaar. Maar gelukkig stond ik 10 minuten voor de start in vak B en ik wist me wat naar vormen wurmen.
Van een medeloper hoorde ik dat de rode ballonen nog iets verder naar voren de pacers van 1:35 zouden zijn. Die moest ik maar eens in de gaten proberen te houden. Geen tijd op koud te worden, want al snel werden we weggeschoten. Ondanks dat het behoorlijk druk was zat ik in het goede vak. Er was niet veel geslalom nodig om langzamere deelnemers heen. Al snel zat ik op een tempo van net onder 4:30 en dat voelde goed. Het gat met de pacers werd heel langzaam kleiner. Sneller hoefde niet, omdat ik bang was te forceren. Iedere 2,5 kilometer stond er een post met water en iedere 5 fruit en sportdrank. Prima, zo kon ik regelmatig een slokje pakken.
Even na 5 km was ik bang dat het wat te hard ging. Mogelijk het gebrek aan goede warming-up. Een beetje bewust ontspannen en op mijn techniek letten hielp, het tempo bleef ongeveer gelijk. na ongeveer 9 kilometer sloot ik aan bij de groep van de pacers. In de kilometers daarna schoof ik langzaam naar voren in deze groep. Dat bleken uiteindelijk mijn langzaamste kilometers met nog steeds 4:29 en 4:28. Ik Bedankt de pacers voor hun goede werk en ging op zoek naar volgende groepjes. Na 13 kilometer draaiden we tegen de wind in, maar gelukkig nog steeds grotendeels beschut. Een beetje achter anderen lopen is dan wel prettig. Ondertussen ging mijn tempo nog verder omhoog. Ik zag nu kilometers van onder 4:20 op mijn scherm verschijnen. Waarschijnlijk liep ik met een grote grijns op mijn gezicht, zo voelde het in ieder geval.
Ik wist: Na het PSV stadion nog 4 kilometer en ik begon af te tellen. In de binnenstad was de sierbestrating eenbeetje glibberig. Maar het publiek in de straatjes met kroegen gaf me vleugels, nu liep ik zelfs onder 4:15. De laatste kilometer was zwaar, er volgden nog wat bochtjes, klinkers en een bruggetje en ik zag de finish maar niet. Maar daar was de poort en ik gooide er nog een versnelling uit, in mijn beleving riep iemand uit het publiek zelfs nog iets van: "Zo!" En ik klokte 1:33:14. Ruim onder de 1:35 en een nieuw PR.
Van de eindtijd wordt ik natuurlijk blij, maar de manier waarop is nog veel beter: Ziehier de tijden per kilometer:
Meer details:
Daarna moest ik wachten op Leon, Zijn optreden was iets minder geslaagd, met 2:15. Waarschijnlijk heeft een verkoudheid in de laatste week hem flink parten gespeeld.
Op de heenreis (per trein) zou Leon in Utrecht in dezelfde trein stappen. Er was echter een kleine vertraging, waardoor ik nog wel in de trein zat, maar Leon net niet. Gelukkig ging er 15 minuten later weer een trein en in Eindhoven troffen we elkaar in de buurt van het beursgebouw. Na het ophalen van startnummers wurmden we ons door de meningte naar het Stadhuis waar we onze spullen in de parkeergarage konden achterlaten. Vervolgens moesten we de weg in omgekeerde volgorde weer afleggen om bij de start te komen. We waren niet de enigen en vooral het oversteken van het marathonparcours zorgde voor wat oponthoud. Niet helemaal de voorbereiding die ik gedachten had, maar het joggen naar de start leek wel een beetje op warmlopen. De marathon is prima georganiseerd op één punt na. De startvakken waren heel slecht aangegeven en slecht bereikbaar. Maar gelukkig stond ik 10 minuten voor de start in vak B en ik wist me wat naar vormen wurmen.
Van een medeloper hoorde ik dat de rode ballonen nog iets verder naar voren de pacers van 1:35 zouden zijn. Die moest ik maar eens in de gaten proberen te houden. Geen tijd op koud te worden, want al snel werden we weggeschoten. Ondanks dat het behoorlijk druk was zat ik in het goede vak. Er was niet veel geslalom nodig om langzamere deelnemers heen. Al snel zat ik op een tempo van net onder 4:30 en dat voelde goed. Het gat met de pacers werd heel langzaam kleiner. Sneller hoefde niet, omdat ik bang was te forceren. Iedere 2,5 kilometer stond er een post met water en iedere 5 fruit en sportdrank. Prima, zo kon ik regelmatig een slokje pakken.
Even na 5 km was ik bang dat het wat te hard ging. Mogelijk het gebrek aan goede warming-up. Een beetje bewust ontspannen en op mijn techniek letten hielp, het tempo bleef ongeveer gelijk. na ongeveer 9 kilometer sloot ik aan bij de groep van de pacers. In de kilometers daarna schoof ik langzaam naar voren in deze groep. Dat bleken uiteindelijk mijn langzaamste kilometers met nog steeds 4:29 en 4:28. Ik Bedankt de pacers voor hun goede werk en ging op zoek naar volgende groepjes. Na 13 kilometer draaiden we tegen de wind in, maar gelukkig nog steeds grotendeels beschut. Een beetje achter anderen lopen is dan wel prettig. Ondertussen ging mijn tempo nog verder omhoog. Ik zag nu kilometers van onder 4:20 op mijn scherm verschijnen. Waarschijnlijk liep ik met een grote grijns op mijn gezicht, zo voelde het in ieder geval.
Ik wist: Na het PSV stadion nog 4 kilometer en ik begon af te tellen. In de binnenstad was de sierbestrating eenbeetje glibberig. Maar het publiek in de straatjes met kroegen gaf me vleugels, nu liep ik zelfs onder 4:15. De laatste kilometer was zwaar, er volgden nog wat bochtjes, klinkers en een bruggetje en ik zag de finish maar niet. Maar daar was de poort en ik gooide er nog een versnelling uit, in mijn beleving riep iemand uit het publiek zelfs nog iets van: "Zo!" En ik klokte 1:33:14. Ruim onder de 1:35 en een nieuw PR.
Van de eindtijd wordt ik natuurlijk blij, maar de manier waarop is nog veel beter: Ziehier de tijden per kilometer:
| 1 | 4:24.4 |
| 2 | 4:23.6 |
| 3 | 4:24.6 |
| 4 | 4:27.8 |
| 5 | 4:25.4 |
| 6 | 4:27.4 |
| 7 | 4:25.1 |
| 8 | 4:24.5 |
| 9 | 4:29.3 |
| 10 | 4:28.7 |
| 11 | 4:23.0 |
| 12 | 4:22.2 |
| 13 | 4:28.6 |
| 14 | 4:23.3 |
| 15 | 4:23.8 |
| 16 | 4:19.8 |
| 17 | 4:24.6 |
| 18 | 4:18.4 |
| 19 | 4:12.0 |
| 20 | 4:13.1 |
| 21 | 4:15.2 |
Daarna moest ik wachten op Leon, Zijn optreden was iets minder geslaagd, met 2:15. Waarschijnlijk heeft een verkoudheid in de laatste week hem flink parten gespeeld.
vrijdag, oktober 07, 2011
Een paar seconden meer of minder.
Ondertussen staat de uitslag van de clubkampioenschappen op de site van AV Pijnenburg. Ik ben inderdaad derde geworden. Op de foto's die je ook op die site kunt vinden zie je echter Adrie verbaasd op de tweede plaats staan.
De uitslagverwerking ging niet helemaal vlekkeloos, de eigenlijke nummers 2, 3 en 4 waren weggevallen. Ondertussen is dat rechtgezet, maar over de tijd achter mijn naam is ook nog wel wat te zeggen. Er staat nu 11:25, met Stef op 1 seconde daarachter. Als je de rondetijden bijelkaar optelt kom je op 11:29. Maar volgens mijn waarneming zat ik op 11:19 en volgens Stef zat hij meer dan 1 seconde achter mij. Zelf houd ik het dus maar op 11:19 :-) Omdat ik ook het inlopen heb geregistreerd op mijn GFR310 geeft die ook niet echt uitsluitsel.
De uitslagverwerking ging niet helemaal vlekkeloos, de eigenlijke nummers 2, 3 en 4 waren weggevallen. Ondertussen is dat rechtgezet, maar over de tijd achter mijn naam is ook nog wel wat te zeggen. Er staat nu 11:25, met Stef op 1 seconde daarachter. Als je de rondetijden bijelkaar optelt kom je op 11:29. Maar volgens mijn waarneming zat ik op 11:19 en volgens Stef zat hij meer dan 1 seconde achter mij. Zelf houd ik het dus maar op 11:19 :-) Omdat ik ook het inlopen heb geregistreerd op mijn GFR310 geeft die ook niet echt uitsluitsel.Gister was mijn laatste training voor Eindhoven. We liepen 4 x 1200 meter en dat ging heel erg lekker. Ik begon rustig (5:27), maar zonder dat ik het in de gaten had ging het sneller (2 x ca 5:15) gevolgd door 4:55. Ik had alle tijd om vooral op mijn techniek te letten, met name de arminzet. Vol vertrouwen op naar Eindhoven, jammer van de weersverwachting.
zaterdag, oktober 01, 2011
Weer prijs bij de clubkampioenschappen baan.
Eén keer per jaar houdt de AV Pijnenburg de clubkampioenschappen op de baan. Een wedstrijd over 3 kilometer met prijs in veel verschillende categorieën. Vorige week hoorde ik dat er in de categorie mannen 45+ 18 of 19 deelnemers zouden zijn, met daarbij meer dan genoeg die ik sneller dan mij achtte, dus een podiumplaats zou er dit jaar niet inzitten. Als ik zo lang mogelijk bij Adrie en Stef zou kunnen blijven, dan zou een tijd onder de 11:30 mogelijk zijn. Ik verwachtte niet in de buurt van mijn PR te kunnen komen (10:59).
Na het inlopen voelde mijn rechterhamstring wat stijf en deze week zit er ook weer een pijntje in mijn rechterknie bij het traplopen, toch besloot ik te starten en dan maar te zien hoe het zou gaan. Direct na de start zag ik Adrie voor me weg lopen met wat snellere mannen en ik liep op kop van een grote groep, die waarschijnlijk snel kleiner werd. Ik liep in eigen tempo verder, het gat met Adrie werd niet echt groter. Na een rondje hoorde ik Stef achter me en na 700 meter nam hij de kop over. Dat was prettig, want ik kom mooi aansluiten en samen met hem naar Adri. Die hadden we na 1 km wel te pakken. In de rondjes daarna moest Adri lossen, terwijl ik op reserve achter Stef kon blijven lopen.
Ik hield me in met het plan bij 2400 meter te versnellen. Volgens mij liepen uit de 45+categorie alleen Jos en Kees voor me, dus als ik Stef ook kon lossen werd ik derde. Op 2200 meter liet Stef een gat aan de binnenkant vallen en viel een beetje stil. Dus ging ik maar iets eerder aan. Stef riep nog iets van "Ga maar!" Ik kon de versnelling goed volhouden en kwam binnen na 11:19 (zelf geklokt).
Omdat ik direct weg moest, heb ik de uitslag niet meer gehoord, dus ik ben benieuwd.
Na het inlopen voelde mijn rechterhamstring wat stijf en deze week zit er ook weer een pijntje in mijn rechterknie bij het traplopen, toch besloot ik te starten en dan maar te zien hoe het zou gaan. Direct na de start zag ik Adrie voor me weg lopen met wat snellere mannen en ik liep op kop van een grote groep, die waarschijnlijk snel kleiner werd. Ik liep in eigen tempo verder, het gat met Adrie werd niet echt groter. Na een rondje hoorde ik Stef achter me en na 700 meter nam hij de kop over. Dat was prettig, want ik kom mooi aansluiten en samen met hem naar Adri. Die hadden we na 1 km wel te pakken. In de rondjes daarna moest Adri lossen, terwijl ik op reserve achter Stef kon blijven lopen.
Ik hield me in met het plan bij 2400 meter te versnellen. Volgens mij liepen uit de 45+categorie alleen Jos en Kees voor me, dus als ik Stef ook kon lossen werd ik derde. Op 2200 meter liet Stef een gat aan de binnenkant vallen en viel een beetje stil. Dus ging ik maar iets eerder aan. Stef riep nog iets van "Ga maar!" Ik kon de versnelling goed volhouden en kwam binnen na 11:19 (zelf geklokt).
Omdat ik direct weg moest, heb ik de uitslag niet meer gehoord, dus ik ben benieuwd.
donderdag, september 29, 2011
Consolideren
Met nog twee weken voor de halve marathon van Eindhoven, doe ik nu geen hele lange duurlopen meer. De doordeweekse trainingen met groep zijn overigens ook lang genoeg. Vorige week dinsdag liepen we 8 x (350+50) + 2 x 700 + 4 x (350+50) met bijna 17 kilometer op mijn GFR. Donderdag was het 5 x 1000, inclusief in- en uitlopen ook zo'n 13 kilometer.
In het weekend hield ik het op 10,5. Die vielen nog niet mee omdat ik het de avond ervoor erg laat had gemaakt en overdag eerst nog flink in de tuin bezig was geweest. Gelukkig ging het eergisteren weer een stuk beter op de baan. Eerst 10 x 400 en daarna nog 3.000 meter in halve marathon tempo. De 400-jes gingen tussen 1:30 en 1:33, bij de 3.000 hield ik 4:20 per kilometer aan. Dat is wel iets harder dan dat ik in Eindhoven verwacht.
Zaterdag staat er nog een baanwedstrijd over 3.000 meter op het programma, de clubkampioenschappen. De concurrentie in de 45+ categorie is dit jaar zo groot dat ik niet verwacht in de prijzen te vallen. Als ik weer onder 11:30 loop ben ik al tevreden.
In het weekend hield ik het op 10,5. Die vielen nog niet mee omdat ik het de avond ervoor erg laat had gemaakt en overdag eerst nog flink in de tuin bezig was geweest. Gelukkig ging het eergisteren weer een stuk beter op de baan. Eerst 10 x 400 en daarna nog 3.000 meter in halve marathon tempo. De 400-jes gingen tussen 1:30 en 1:33, bij de 3.000 hield ik 4:20 per kilometer aan. Dat is wel iets harder dan dat ik in Eindhoven verwacht.
Zaterdag staat er nog een baanwedstrijd over 3.000 meter op het programma, de clubkampioenschappen. De concurrentie in de 45+ categorie is dit jaar zo groot dat ik niet verwacht in de prijzen te vallen. Als ik weer onder 11:30 loop ben ik al tevreden.
dinsdag, september 20, 2011
Komt er al iets van vorm?
In het afgelopen weekend werden diverse leuke wedstrijden gelopen waaraan clubgenoten, bloggers of andere bekende hardlopers deelnamen. Da's niet zo verwondelijk met bijvoorbeeld de Dam-tot-Dam-loop of de Halve van Hoogland en het kriebelde daarom ook wel een beetje: "Had ik daar ook niet moeten lopen?". Maar ik probeer niet te veel in één keer te willen. Dus liep ik deze week het gewone trainingsprogramma.
Op dinsdag op de baan 4 series van 300, 600, 900 met respectievelijk 100, 200 en 200 meter rust. Iedere serie ging vlak in ongeveer 1:14 per 300. Het was nog best een ingewikkelde training om te onthouden waar je moest stoppen en weer moest beginnen. Ergens halverwege riep Dick dat we 100 meter te weinig rust hadden gehouden. Maar volgens Garmin heb ik me toch netjes aan het schema gehouden. Op donderdag liepen we 4 x 1200 meter in 15 kilometertempo (maar stiekem net iets sneller)
Zaterdag liep ik nog een keer het rondje langs Den Dolder en Lage Vuursche. Deze keer had ik mijn Garmin goed opgeladen.
Ik wilde proberen het iets vlotter te lopen en na een rustig begin, waarin ik ook mijn hartslagband wat strakker zette, versnelde ik naar net onder 5 minuten per km. Dat kan ik mooi volhouden, hoewel mijn GFR tussen kilometer 13 en 16 wat moeite had met het bladerdak, want de snelheid schommelde tussen 3 en 6 minuten per km, terwijl ik volgens mij vrij constant liep.
Na 1 uur 36 was ik weer thuis inclusief alle stops (hartslagband, wegen oversteken, ...). Een tijd van onder 1:45 in Eindhoven behoort dus zeker tot de mogelijkheden. Maar hoeveel sneller kan het nog?
Op dinsdag op de baan 4 series van 300, 600, 900 met respectievelijk 100, 200 en 200 meter rust. Iedere serie ging vlak in ongeveer 1:14 per 300. Het was nog best een ingewikkelde training om te onthouden waar je moest stoppen en weer moest beginnen. Ergens halverwege riep Dick dat we 100 meter te weinig rust hadden gehouden. Maar volgens Garmin heb ik me toch netjes aan het schema gehouden. Op donderdag liepen we 4 x 1200 meter in 15 kilometertempo (maar stiekem net iets sneller)
Zaterdag liep ik nog een keer het rondje langs Den Dolder en Lage Vuursche. Deze keer had ik mijn Garmin goed opgeladen.
Ik wilde proberen het iets vlotter te lopen en na een rustig begin, waarin ik ook mijn hartslagband wat strakker zette, versnelde ik naar net onder 5 minuten per km. Dat kan ik mooi volhouden, hoewel mijn GFR tussen kilometer 13 en 16 wat moeite had met het bladerdak, want de snelheid schommelde tussen 3 en 6 minuten per km, terwijl ik volgens mij vrij constant liep.
Na 1 uur 36 was ik weer thuis inclusief alle stops (hartslagband, wegen oversteken, ...). Een tijd van onder 1:45 in Eindhoven behoort dus zeker tot de mogelijkheden. Maar hoeveel sneller kan het nog?
dinsdag, september 13, 2011
Een kilometertje extra
De afgelopen week heb ik vooral veel kilometers gemaakt. Op dinsdag stond er een training met veel herhalingen op de baan in het schema: 8 x 400 waarvan de laatste 50 met een versnelling, gevolgd door 2 x 700 en dan nog een keer 4 x 400 met 50 meter versnelling. Samen met het in- en uitlopen was het 16 kilometer. De eerste serie 400's deed ik in 1:36. De tweede serie ging steeds iets harder, met 1:24 voor de laatste.
De opkomst bij de training was niet al te groot, mogelijk wegens de regen, maar vooral ook omdat er een dag later een 3000 meter wedstrijd gelopen kon worden bij de laatste avond van het "Gooi en Eemland circuit". Ik had me daarbij aangemeld als vrijwilliger en stond daarom de hele avond te assisteren bij het jureren van het speerwerpen. Vanuit mijn ooghoeken kon ik de verrichtingen van Bart, Jos, Titus, Edgar, Berend en Lotje volgen.
Weer een dag later liepen we twee series van 1600, 1200, 800 meter in het bos. Helaas viel de duisternis te vroeg in en kon ik de laatste 800 meter niet meer afmaken. Ik voelde me wat stijfjes en kwam niet veel verder dan 4:20 per kilometer. Het was niet anders, door de regen zoog het bospad ook aan mijn schoenen.
Dit weekend wilde ik nog een stukje verder lopen dan vorige week. Het liefst zo rond 21 kilometer. Van te voren bedacht ik een aardige route, waarbij ik twee bekende stukken aan elkaar zou knopen. Op zaterdagmiddag was het heel benauwd. Na 5 kilometer zat mijn hartslag al veel hoger dan ik wilde. Het oorspronkelijke plan om het laatste stuk wat te versnellen, begon ik uit mijn hoofd te zetten. In de kilometers daarna bleef mijn hartslag schommelen (net als mijn tempo) en het duurde even voor ik weer lekker liep.
Na het vliegveld moest ik even zoeken naar het juiste pad. Het mountainbike waarop ik terecht kwam, was zo slecht begaanbaar dat mijn tempo flink zakte. Daarna ging het weer prima, met steeds een tempo rond 5:20, wat langzamer heuvelop en wat sneller naar beneden. het stukje in de buurt van de camping dacht ik goed onthouden te hebben, maar ik vergat dat ik nog een keer links af moest slaan en toen was ik de weg kwijt. Ik zag een motorrijder staan en even later zag ik hem weer, ik liep in een rondje! dan maar de andere kant op. Gelukkig stond daar een bord en kon ik de route weer oppakken. Het werd daarmee meer dan een kilometer extra.
Na ruim 18 kilometer versnelde ik nog een beetje. Na 20 kilometer besloot ik even te wandelen, het was toch wel erg warm. Het was uiteindelijk bij 23 kilometer en eenmaal thuis zat ik er wel een beetje doorheen. Het was in drie trainingen zo'n 52 kilometer.
(Rechtsboven het extra rondje dat ik liep)
De opkomst bij de training was niet al te groot, mogelijk wegens de regen, maar vooral ook omdat er een dag later een 3000 meter wedstrijd gelopen kon worden bij de laatste avond van het "Gooi en Eemland circuit". Ik had me daarbij aangemeld als vrijwilliger en stond daarom de hele avond te assisteren bij het jureren van het speerwerpen. Vanuit mijn ooghoeken kon ik de verrichtingen van Bart, Jos, Titus, Edgar, Berend en Lotje volgen.
Weer een dag later liepen we twee series van 1600, 1200, 800 meter in het bos. Helaas viel de duisternis te vroeg in en kon ik de laatste 800 meter niet meer afmaken. Ik voelde me wat stijfjes en kwam niet veel verder dan 4:20 per kilometer. Het was niet anders, door de regen zoog het bospad ook aan mijn schoenen.
Dit weekend wilde ik nog een stukje verder lopen dan vorige week. Het liefst zo rond 21 kilometer. Van te voren bedacht ik een aardige route, waarbij ik twee bekende stukken aan elkaar zou knopen. Op zaterdagmiddag was het heel benauwd. Na 5 kilometer zat mijn hartslag al veel hoger dan ik wilde. Het oorspronkelijke plan om het laatste stuk wat te versnellen, begon ik uit mijn hoofd te zetten. In de kilometers daarna bleef mijn hartslag schommelen (net als mijn tempo) en het duurde even voor ik weer lekker liep.
Na het vliegveld moest ik even zoeken naar het juiste pad. Het mountainbike waarop ik terecht kwam, was zo slecht begaanbaar dat mijn tempo flink zakte. Daarna ging het weer prima, met steeds een tempo rond 5:20, wat langzamer heuvelop en wat sneller naar beneden. het stukje in de buurt van de camping dacht ik goed onthouden te hebben, maar ik vergat dat ik nog een keer links af moest slaan en toen was ik de weg kwijt. Ik zag een motorrijder staan en even later zag ik hem weer, ik liep in een rondje! dan maar de andere kant op. Gelukkig stond daar een bord en kon ik de route weer oppakken. Het werd daarmee meer dan een kilometer extra.
Na ruim 18 kilometer versnelde ik nog een beetje. Na 20 kilometer besloot ik even te wandelen, het was toch wel erg warm. Het was uiteindelijk bij 23 kilometer en eenmaal thuis zat ik er wel een beetje doorheen. Het was in drie trainingen zo'n 52 kilometer.
(Rechtsboven het extra rondje dat ik liep)
woensdag, september 07, 2011
Gildeloop foto's
Op de site van het Groot Gaesbeeker Gilde of Sint Aechten Schuttersgilde van Soest en van AV Pijnenburg vond ik nog wat foto's van de Gildeloop 2011.
maandag, september 05, 2011
Lange duurloop, maar hoe lang?
Eerder dit jaar ontstond het plan om de halve van Amsterdam te gaan lopen samen met collega Leon. Maar nadat we ons hadden ingeschreven bleek de agenda van Leon in de weg te zitten. Dus wie heeft er nog belangstelling voor een inschrijfbewijs. Er moest een alternatief gevonden worden en dat wordt de halve van Eindhoven een week eerder. Voordeel is dat die wedstrijd ook telt voor de Runnerscup.
In de voorbereiding wordt het ondertussen wel tijd om wat langere duurlopen te doen. Gistermiddag wilde ik ruim 18 kilometer lopen. Daarvoor koos ik de route langs de atletiekclub naar Den Dolder en vervolgens naar Lage Vuursche. Met een ommetje achter kasteel Drakensteyn langs zou het zeker boven 18 kilometer zijn, misschien wel 19. Maar toen ik in de buurt van het Pluismeer liep, op ruim 15 kilometer gaf mijn Garmin het bericht dat de batterij bijna leeg was en daarna ging hij uit.
Thuis gekomen ging de Garmin direct aan de stroom, maar de route was verloren gegaan, balen! Vanaf het punt waar de batterij leeg was, was het nog bijna 4 kilometer, dus het werd inderdaad ruim 19 kilometer. Onderweg zag ik dat de hartslag tussen 130 en 135 bleef, rond 75%. Volgens mij was het tempo 5:20. Maar af en toe was Garmin de "weg" kwijt. terwijl ik redelijk gelijkmatig liep, gaf Garmin soms tempo's van 8 minuten per kilometer gevolgd door kilometers van 3 minuten. Zat het bladerdek van de beuken in de weg?
Ongeveer een kilometer voor station Den Dolder vond ik nog een ING pinpas. Aan de hand van de naam en met behulp van google vond ik de eigenaresse weer terug, die 'm 's avond kwam op halen.
Bij de training op de club stond vooral snelheid op het programma. Dinsdag 8 x 400, waar ik na het eerste rondje mezelf liet hazen door Stef, naar rondjes van 82 en 83 seconden. Zo snel had ik ze in tijden niet gelopen. Donderdag 4 x 1000 in 5 kilometer tempo. Ik wilde ongeveer 4 minuten lopen. Het werd 3:56 (goed) 3:50 (beetje snel) 3:41 (whoa) en 3:54 (dat was de bedoeling).
In de voorbereiding wordt het ondertussen wel tijd om wat langere duurlopen te doen. Gistermiddag wilde ik ruim 18 kilometer lopen. Daarvoor koos ik de route langs de atletiekclub naar Den Dolder en vervolgens naar Lage Vuursche. Met een ommetje achter kasteel Drakensteyn langs zou het zeker boven 18 kilometer zijn, misschien wel 19. Maar toen ik in de buurt van het Pluismeer liep, op ruim 15 kilometer gaf mijn Garmin het bericht dat de batterij bijna leeg was en daarna ging hij uit.
Thuis gekomen ging de Garmin direct aan de stroom, maar de route was verloren gegaan, balen! Vanaf het punt waar de batterij leeg was, was het nog bijna 4 kilometer, dus het werd inderdaad ruim 19 kilometer. Onderweg zag ik dat de hartslag tussen 130 en 135 bleef, rond 75%. Volgens mij was het tempo 5:20. Maar af en toe was Garmin de "weg" kwijt. terwijl ik redelijk gelijkmatig liep, gaf Garmin soms tempo's van 8 minuten per kilometer gevolgd door kilometers van 3 minuten. Zat het bladerdek van de beuken in de weg?
Ongeveer een kilometer voor station Den Dolder vond ik nog een ING pinpas. Aan de hand van de naam en met behulp van google vond ik de eigenaresse weer terug, die 'm 's avond kwam op halen.
Bij de training op de club stond vooral snelheid op het programma. Dinsdag 8 x 400, waar ik na het eerste rondje mezelf liet hazen door Stef, naar rondjes van 82 en 83 seconden. Zo snel had ik ze in tijden niet gelopen. Donderdag 4 x 1000 in 5 kilometer tempo. Ik wilde ongeveer 4 minuten lopen. Het werd 3:56 (goed) 3:50 (beetje snel) 3:41 (whoa) en 3:54 (dat was de bedoeling).
maandag, augustus 29, 2011
Cijfertjes
De "voorlopige uitslag van de Gildeloop" is beschikbaar op de site van AV Pijnenburg. Ik blijk 43:13 gelopen te hebben. Da's een acceptabele afwijking. Volgens Garmin was het:
De tempo's lijken enorm te schommelen, maar de kilometertijden zijn wel mooi constant: 4:20, 4:22, 4:21, 4:19, 4:24, 4:25, 4:17, 4:23, 4:24, 4:10.
Een mooi voorbeeld van een rustige duurloop, met een hartslag rond 75% was deze:
. Bij het dipje halverwege kwam ik Peter tegen.
Afgelopen weekend had ik meer moeite om het tempo constant te houden. Aan de andere kant lag het tempo bij 75% HF hoger.
De tempo's lijken enorm te schommelen, maar de kilometertijden zijn wel mooi constant: 4:20, 4:22, 4:21, 4:19, 4:24, 4:25, 4:17, 4:23, 4:24, 4:10.
Een mooi voorbeeld van een rustige duurloop, met een hartslag rond 75% was deze:
. Bij het dipje halverwege kwam ik Peter tegen.
Afgelopen weekend had ik meer moeite om het tempo constant te houden. Aan de andere kant lag het tempo bij 75% HF hoger.
donderdag, augustus 25, 2011
Gildeloop 2011
Na ruim 3 maanden stond ik gister eindelijk weer aan de start voor een wedstrijd. Ik had de lat vooraf niet te hoog gelegd. In de afgelopen weken was ik al blij dat ik weer op de weg terug ben. Ik loop de trainingen zoveel mogelijk keurig in de vereiste hardslagzone en afgelopen weekend liep ik nog een duurloop van 16 kilometer met een gemiddeld tempo van 5:45 per kilometer. Een toptijd zou er niet in zitten, ik zou erg tevreden zijn met een vlak gelopen race en een tijd van 43:30.
Vooraf hielp ik nog even bij het klaarleggen van de matten voor de tijdregistratie en daarna liep lekker alleen een paar kilometer in. Het was een beetje warm, maar vooral erg vochtig en benauwd, zaols de hele zomer dit jaar. Bij de start trof ik natuurlijk wee vele bekenden van AV Pijnenburg en ook webloggers Jan Willem en Gert. Vanaf de start richtte ikme op mijn eigen tempo. Even bleef ik bij Berend terwijl o.a. Peter, Edgar, Titus, Stef en Jos bij ons wegliepen, maar na een paar honder meter bleef Berend achter. Het tempo lag tussen 4:20 en 4:25 en daar bleef het de hele race, met uitzondering van de stukjes heuvelaf, die een stukje sneller gingen. Mijn hartslag liep over de hele wedstrijd lagzaam op van net onder 90% naar net boven 90%.
Een paar lopers die ik het begin had laten gaan, haalde ik later weer in. Na iets meer dan één ronde liep ik Janet voorbij, die te hard was begonnen en ook liep langzaam in op Edgar. Die had ik na precies 2 ronden te pakken. Even verder wandelde Titus langs de kant, die had zichzelf blijkbaar ook "opgeblazen". Met nog zo'n 2 kilometer te gaan kon ik het tempo nog een beetje omhoog krijgen en ik kwam in 43:10 over de finish. Moe maar voldaan. De officiële uitslag heb ik nog niet en ik heb ook de data van mijn Garmin nog niet bekeken, maar volgens mij heb ik mijn doelstellingen gehaald en dat geeft wel vertrouwen voor de rest van het seizoen.
Vooraf hielp ik nog even bij het klaarleggen van de matten voor de tijdregistratie en daarna liep lekker alleen een paar kilometer in. Het was een beetje warm, maar vooral erg vochtig en benauwd, zaols de hele zomer dit jaar. Bij de start trof ik natuurlijk wee vele bekenden van AV Pijnenburg en ook webloggers Jan Willem en Gert. Vanaf de start richtte ikme op mijn eigen tempo. Even bleef ik bij Berend terwijl o.a. Peter, Edgar, Titus, Stef en Jos bij ons wegliepen, maar na een paar honder meter bleef Berend achter. Het tempo lag tussen 4:20 en 4:25 en daar bleef het de hele race, met uitzondering van de stukjes heuvelaf, die een stukje sneller gingen. Mijn hartslag liep over de hele wedstrijd lagzaam op van net onder 90% naar net boven 90%.
Een paar lopers die ik het begin had laten gaan, haalde ik later weer in. Na iets meer dan één ronde liep ik Janet voorbij, die te hard was begonnen en ook liep langzaam in op Edgar. Die had ik na precies 2 ronden te pakken. Even verder wandelde Titus langs de kant, die had zichzelf blijkbaar ook "opgeblazen". Met nog zo'n 2 kilometer te gaan kon ik het tempo nog een beetje omhoog krijgen en ik kwam in 43:10 over de finish. Moe maar voldaan. De officiële uitslag heb ik nog niet en ik heb ook de data van mijn Garmin nog niet bekeken, maar volgens mij heb ik mijn doelstellingen gehaald en dat geeft wel vertrouwen voor de rest van het seizoen.
woensdag, augustus 17, 2011
Hartslag
In onze schema's staat uiteraard ook altijd de intensiteit waarmee we geacht worden de training uit te voeren, uitgedrukt in percentage van de maximale hartslag. Tot nu toe lette ik daar niet heel nauwkeurig op. Ik liep op gevoel en vertaalde de percentages (onterecht?) naar tempo's. In de afgelopen weken ben ik wat bewuster met die percentages aan de slag gegaan. Dat betekent dat ik onder het lopen regelmatig op mijn klokje kijk om mijn hartslag te controleren. Daarbij loop ik wel regelmatig tegen een bekend probleem met de hartslagsensor van Garmin aan. In de eerste kilometers wordt een veel te hoge hartslag weergegeven. Maar meestal is dit na het inlopen wel voorbij.
Het begon een week of drie geleden toen we 2 x 3 km moesten lopen en ik in mijn overmoed te hard van stapel liep. Net teruggekeerd van mijn blessure schoot mijn hartslag naar boven de 95% en die ging niet meer naar beneden (mijn tempo wel). In de weken daarop hield ik mijn hartslag al iets meer in de gaten. Vorige week donderdag besloot ik bij 2 x 2 x 1000 op HF 85% eens echt te kijken hoe dat ging. Gerrit had vooraf een streeftijd van 4.15 voor mij neergezet, gebaseerd op de prestaties van dit seizoen, maar dat was voor mijn blessure. Ik bleef met mijn hartslag op maximaal 87% en kwam uit rond 4.20.
Zaterdag liep ik voor het eerst weer een duurloop van 14.3 km. Ik hield mijn harstlag rond 75% (op het laatst 77%). Dat liep erg lekker en het tempo lag op 5.30 per km. Gister liepen we een piramide (400, 600, 800, 1000, 800, 600, 400) op 90%. Ik liep net iets te hard (93%) maar wel constant en de laatste intervals gingen net zo makkelijk als de eerste, maar dan iets harder (gemiddeld 3.55 per km).
Wat meer op mijn hartslag letten bevalt me tot nu toe uitstekend. Op deze manier heb ik een beter gevoel voor de tempo's die ik een training moet lopen en het lijkt er op dat ik de trainingen nog makkelijker in dezelfde tempo's loop. Ik zal wel nog een beetje moeten leren om er niet steeds net iets boven te gaan lopen.
Eind vorige week was ik in ieder geval in mijn hoofd nog steeds een bezig met mijn knieën. In mijn linkerknie begon ik ook iets te voelen. Toch besloot ik zaterdag een duurloop te doen en daarna was het helemaal over. Beide knieën voelen sindsdien als vanouds. Afgelopen maandag had ik de laatste sessie bij de fysio. Zij was ook zeer tevreden met de stabiliteit die ik nu in mijn knieën heb. Het komt nu neer op discipline om de oefeningen te blijven doen en voorzichtig op bouwen. De Gildeloop volgende week wordt een test. Vlak lopen is belangrijker dan een snelle tijd.
Het begon een week of drie geleden toen we 2 x 3 km moesten lopen en ik in mijn overmoed te hard van stapel liep. Net teruggekeerd van mijn blessure schoot mijn hartslag naar boven de 95% en die ging niet meer naar beneden (mijn tempo wel). In de weken daarop hield ik mijn hartslag al iets meer in de gaten. Vorige week donderdag besloot ik bij 2 x 2 x 1000 op HF 85% eens echt te kijken hoe dat ging. Gerrit had vooraf een streeftijd van 4.15 voor mij neergezet, gebaseerd op de prestaties van dit seizoen, maar dat was voor mijn blessure. Ik bleef met mijn hartslag op maximaal 87% en kwam uit rond 4.20.
Zaterdag liep ik voor het eerst weer een duurloop van 14.3 km. Ik hield mijn harstlag rond 75% (op het laatst 77%). Dat liep erg lekker en het tempo lag op 5.30 per km. Gister liepen we een piramide (400, 600, 800, 1000, 800, 600, 400) op 90%. Ik liep net iets te hard (93%) maar wel constant en de laatste intervals gingen net zo makkelijk als de eerste, maar dan iets harder (gemiddeld 3.55 per km).
Wat meer op mijn hartslag letten bevalt me tot nu toe uitstekend. Op deze manier heb ik een beter gevoel voor de tempo's die ik een training moet lopen en het lijkt er op dat ik de trainingen nog makkelijker in dezelfde tempo's loop. Ik zal wel nog een beetje moeten leren om er niet steeds net iets boven te gaan lopen.
Eind vorige week was ik in ieder geval in mijn hoofd nog steeds een bezig met mijn knieën. In mijn linkerknie begon ik ook iets te voelen. Toch besloot ik zaterdag een duurloop te doen en daarna was het helemaal over. Beide knieën voelen sindsdien als vanouds. Afgelopen maandag had ik de laatste sessie bij de fysio. Zij was ook zeer tevreden met de stabiliteit die ik nu in mijn knieën heb. Het komt nu neer op discipline om de oefeningen te blijven doen en voorzichtig op bouwen. De Gildeloop volgende week wordt een test. Vlak lopen is belangrijker dan een snelle tijd.
dinsdag, augustus 09, 2011
Verkouden
Sinds eind vorige week voel ik mee een beetje als een dweil. Ik heb last van mijn keel en mijn hoofd zit vol snot. Gister was het warm op mijn werk waardoor ik begon te denken dat ik zelfs koorts heb. Al met al voelt dat niet alsof ik geweldig in vorm ben of zelfs maar dat het weer steeds beter gaat.
Toch heb ik ook vorige week weer zonder problemen met de groep meegetrained. Na dinsdag (3 x 300, 600, 900) had ik nog wel wat spierpijn. Donderdag hield ik me beter aan de opdracht (HF 85-90%) en kwam ik lekker fris weer thuis. Geen last van mijn knie en ook geen noemenswaardige reactie op de oefeningen bij de fysio. Wel een beetje reactie na dat ik zondag een halve dag in de tuin had lopen struinen. Zou daar dan de oorzaak van de blessure liggen?
Langzaamaan wordt het tijd om wedstrijdplannen voor de rest van het seizoen te maken. Ik wil tenslotte de halve van Amsterdam lopen, maar ook nog een wedstrijd voor de Runnerscup uit de C-categorie. Eers over twee weken maar eens de Gildeloop, maar dan zonder plannen voor een PR.
Toch heb ik ook vorige week weer zonder problemen met de groep meegetrained. Na dinsdag (3 x 300, 600, 900) had ik nog wel wat spierpijn. Donderdag hield ik me beter aan de opdracht (HF 85-90%) en kwam ik lekker fris weer thuis. Geen last van mijn knie en ook geen noemenswaardige reactie op de oefeningen bij de fysio. Wel een beetje reactie na dat ik zondag een halve dag in de tuin had lopen struinen. Zou daar dan de oorzaak van de blessure liggen?
Langzaamaan wordt het tijd om wedstrijdplannen voor de rest van het seizoen te maken. Ik wil tenslotte de halve van Amsterdam lopen, maar ook nog een wedstrijd voor de Runnerscup uit de C-categorie. Eers over twee weken maar eens de Gildeloop, maar dan zonder plannen voor een PR.
vrijdag, juli 29, 2011
Terug
Terug op mijn blog, terug van vakantie en terug van een blessure, tenminste daar lijkt het op. Mijn vorige bericht is al enkele weken oud. Ik was op vakantie in Oostenrijk en heb daar wel een paar mooie wandelingen gemaakt, maar niet gerend. Vlak voor mijn vakantie gingen mijn knieklachten maar niet over. Maar de oorzaak konden we niet vinden. Ik heb voor mijn vakantie nog een keer meegtrained met de groep. Het programma wel wat aangepast, want ik trainde ondertussen 2 maanden op een veel lager niveau. Het werd 10 x 200 meter met een steigerung. Of het de warmte of het gebrek aan vorm was, ik vond het zwaar zat. Maar bij mijn bezoek de volgende dag aan de fysio had ik geen reactie. De spierkracht waas in beide benen toegenomen, met nog steeds een verschil tussen links en rechts.
Een dag later was ik bij de manueel therapeut. Hij constateerde ook een instabiliteit met name in mijn rechterbeen. Mijn rug was wel in orde, die zat hoogstens een beetje vast. Omdat hij ook atletiektrainer is, bood hij aan om na mijn vakantie een keer op de atletiekbaan naar mijn looptechniek te kijken. Wie weet kon dat nog aanknopingspunten leveren. De laatste dagen voor vertrek naar Oostenrijk voelde ik bij het trap-op lopen nog steeds af en toe mijn knie. Maar in Oostenrijk had ik nergens last van bij het wandelen en slechts een paar keer in de eerste week een klein beetje op de trap in onze vakantiewoning.
Deze week was ik maandag weer bij de fysio en gingen we verder met onze oefeningen, met de nadruk op stabiliteit. Ik had wel speirpijn van de squads met een stan g met gewichten op mijn rug en op dinsdag voelde ik af en toe toch weer iets in mijn knie. Dinsdagavond trainde ik met de groep mee op de baan: 6 x 150 meter gevolgd door 3 x 1000 meter. Dat ging best lekker. De 1000-tjes gingen vrij makkelijk net onder 4 minuten. Het leverde wel spierpijn op op woensdafg en donderdag.
Op donderdag had ik de afspraak met de fysio op de atletiekbaan. We liepen een paar rondjes waarbij hij op mijn techniek lette. De conclusie was dat er geen grote afwijkingen zijn, maar een paar kleine dingetjes. Ik loop goed rechtop, maar ik zou mijn knieën meer moeten heffen, daardoor schop ikmijn voeten wellicht ook wat meer vooruit en krijg ik meer strek-fase in mijn loopbeweging. Dat mijn pas daardoor wat langer wordt is niet erg. Mogelijk loop ik iets te veel met gebogen benen doordat ik dit seizoen heb geprobeerd mijn paslengte te verkorten. Verder deden we nog wat techniekoefeningen. Vooral bij de loopsprongen kon hij goed zien dat ik vooral mijn rechterknie naar binnen laat zakken als ik daarop land of als ik daarmee afzet. Daar moet ik gericht aan oefenen.
Net voordat een enorme bui losbarstte waren we klaar. Ik bleef bij het clubhuis en sloot om 7 uur aan bij de groep voor een training in het bos. 2 x 3000 meter op 85-90%. Het tempo waarmee ik het eerste rondje begon lag te hoog, mijn hartfrequentie schoot naar boven 95%. Ik wist het nog redelijk uit te lopen, maar nam me voor de tweede rustiger te doen. We begonnen inderdaad rustiger, maar halverwege zat ik toch weer op 95% en besloot ik het nog iets rustiger te gaan doen. Het viel niet mee, maar dat is ook logisch als je drie maanden rustig aan doet. Ik zal mijn tempo's in traingen voorlopig nog wat lager moeten houden. Maar ik lijk op de weg terug, want ook vandaag heb ik nog geen klachten aan mijn knie.
Een dag later was ik bij de manueel therapeut. Hij constateerde ook een instabiliteit met name in mijn rechterbeen. Mijn rug was wel in orde, die zat hoogstens een beetje vast. Omdat hij ook atletiektrainer is, bood hij aan om na mijn vakantie een keer op de atletiekbaan naar mijn looptechniek te kijken. Wie weet kon dat nog aanknopingspunten leveren. De laatste dagen voor vertrek naar Oostenrijk voelde ik bij het trap-op lopen nog steeds af en toe mijn knie. Maar in Oostenrijk had ik nergens last van bij het wandelen en slechts een paar keer in de eerste week een klein beetje op de trap in onze vakantiewoning.
Deze week was ik maandag weer bij de fysio en gingen we verder met onze oefeningen, met de nadruk op stabiliteit. Ik had wel speirpijn van de squads met een stan g met gewichten op mijn rug en op dinsdag voelde ik af en toe toch weer iets in mijn knie. Dinsdagavond trainde ik met de groep mee op de baan: 6 x 150 meter gevolgd door 3 x 1000 meter. Dat ging best lekker. De 1000-tjes gingen vrij makkelijk net onder 4 minuten. Het leverde wel spierpijn op op woensdafg en donderdag.
Op donderdag had ik de afspraak met de fysio op de atletiekbaan. We liepen een paar rondjes waarbij hij op mijn techniek lette. De conclusie was dat er geen grote afwijkingen zijn, maar een paar kleine dingetjes. Ik loop goed rechtop, maar ik zou mijn knieën meer moeten heffen, daardoor schop ikmijn voeten wellicht ook wat meer vooruit en krijg ik meer strek-fase in mijn loopbeweging. Dat mijn pas daardoor wat langer wordt is niet erg. Mogelijk loop ik iets te veel met gebogen benen doordat ik dit seizoen heb geprobeerd mijn paslengte te verkorten. Verder deden we nog wat techniekoefeningen. Vooral bij de loopsprongen kon hij goed zien dat ik vooral mijn rechterknie naar binnen laat zakken als ik daarop land of als ik daarmee afzet. Daar moet ik gericht aan oefenen.
Net voordat een enorme bui losbarstte waren we klaar. Ik bleef bij het clubhuis en sloot om 7 uur aan bij de groep voor een training in het bos. 2 x 3000 meter op 85-90%. Het tempo waarmee ik het eerste rondje begon lag te hoog, mijn hartfrequentie schoot naar boven 95%. Ik wist het nog redelijk uit te lopen, maar nam me voor de tweede rustiger te doen. We begonnen inderdaad rustiger, maar halverwege zat ik toch weer op 95% en besloot ik het nog iets rustiger te gaan doen. Het viel niet mee, maar dat is ook logisch als je drie maanden rustig aan doet. Ik zal mijn tempo's in traingen voorlopig nog wat lager moeten houden. Maar ik lijk op de weg terug, want ook vandaag heb ik nog geen klachten aan mijn knie.
maandag, juli 04, 2011
Ups and downs
In de afgelopen week begon mijn knie toch weer zeer te doen bij trap op- en trap aflopen. Dat was een flinke tegenvaller. Woensdag heb ik dat met fysio Sandra besproken. Ze heeft was ook verbaasd. De gedachte is toch nog steeds dat het niet aan het hardlopen ligt. Ik gebruik tegenwoordig ook niet meer mijn oude te kleine stationsfiets maar mijn normale fiets. Sandra nam mijn knie nog eens onder handen om te voele of er iets mis was. Ze kon niets vinden en verlgde de aandacht naar mijn rug. Daar heb ik al eens eerder klachten gehad en het is niet mijn sterkste punt. Mogelijk zit daar de oorzaak. Dus heb ik deze week een afspraak met een manueel therapeut. Ondertussen mocht ik wel doorgaan met trainen. Ook het plan om dinsdag met de groep mee te trainen blijft overeind.
Na de woensdagsessie voelde mijn knie een stuk beter, geen klachten meer bij het traplopen. Donderdagavond liep ik een rondje van 11 kilometer in net iets minder dan een uur. Daarna begon ik toch wel te voelen dat ik al een tijd wat minder train. Vrijdag mocht ik weer naar de fysio. Tijdens het omkleden zakte ik wat door mijn knieën en dat deed ineens weer zeer. Maar bij de oefeningen had ik er geen last meer van. Vrijdagavond was het traplopen wel weer pijnlijk, maar in de afgelopen dagen was het weer een stuk beter en soms voelde ik zelfs helemaal niets. Ik snap er niks meer van.
Morgen ga ik dus toch mee trainen op de baan, maar wel rustig aan. Woensdag bekijken we bij de fysio de reactie en donderdag naar de manueel therapeut.
Na de woensdagsessie voelde mijn knie een stuk beter, geen klachten meer bij het traplopen. Donderdagavond liep ik een rondje van 11 kilometer in net iets minder dan een uur. Daarna begon ik toch wel te voelen dat ik al een tijd wat minder train. Vrijdag mocht ik weer naar de fysio. Tijdens het omkleden zakte ik wat door mijn knieën en dat deed ineens weer zeer. Maar bij de oefeningen had ik er geen last meer van. Vrijdagavond was het traplopen wel weer pijnlijk, maar in de afgelopen dagen was het weer een stuk beter en soms voelde ik zelfs helemaal niets. Ik snap er niks meer van.
Morgen ga ik dus toch mee trainen op de baan, maar wel rustig aan. Woensdag bekijken we bij de fysio de reactie en donderdag naar de manueel therapeut.
maandag, juni 20, 2011
Ik heb nog nooit zoveel gesport.
Inderdaad. Ik ben dagelijks aan het sporten: 2 keer per week naar de fysiotherapeut voor kracht en stabiliteitsoefeningen, minimaal 3 keer per week thuis grondoefeningen en 2 keer per week een duurloopje. In overleg met de fysiotherapeut mag ik daarvan de omvang langzaam opbouwen van ruim 30 minuten naar 60 minuten.
Maar zoals je al zult begrijpen, ben ik nog niet weer aangesloten bij de groep en loop ik nog geen wedstrijden. Van de directe aanleiding (de knie) heb ik de meeste tijd geen last, maar af en toe blijft het gevoelig bij het traplopen. De duurloopjes gaan prima en de meeste oefeningen ook. Maar vooral bij de stabiliteitsoefeningen (voor de spiegel) zie ik hoe vooral mijn rechterbeen wiebelt op zoek naar evenwicht. Daar lijkt me veel winst te behalen.
Het plan is om nog minimaal twee weken onder begeleiding te blijven oefenen en daarna aan terugkeer naar de groep te gaan denken. Het beste is natuurlijk om ook daarna nog flink aan de kracht in mijn benen, buik en billen te blijven werken.
Maar zoals je al zult begrijpen, ben ik nog niet weer aangesloten bij de groep en loop ik nog geen wedstrijden. Van de directe aanleiding (de knie) heb ik de meeste tijd geen last, maar af en toe blijft het gevoelig bij het traplopen. De duurloopjes gaan prima en de meeste oefeningen ook. Maar vooral bij de stabiliteitsoefeningen (voor de spiegel) zie ik hoe vooral mijn rechterbeen wiebelt op zoek naar evenwicht. Daar lijkt me veel winst te behalen.
Het plan is om nog minimaal twee weken onder begeleiding te blijven oefenen en daarna aan terugkeer naar de groep te gaan denken. Het beste is natuurlijk om ook daarna nog flink aan de kracht in mijn benen, buik en billen te blijven werken.
woensdag, juni 08, 2011
Fysio
Vorige week heb ik dan toch maar de fysiotherapeut bezocht. Mijn acute knieklachten waren ondertussen nagenoeg verdwenen. Maar nadat ik mijn verhaal had gedaan, waarin ik ook de kleine ongemakken van eerder dit seizoen had vermeld, mocht ik een paar kleine testjes doen. Op één been staan, op één been landen na een klein sprongetje, .... De fysiotherapeute vond mijn stabiliteit maar matig en vermoedde wat te weinig spierkracht in buik, billen en bovenbenen, waardoor andere delen te veel belast worden. Even een paar weken minden intensief trainen (en dus geen zomeravondcup vanavond), maar in plaats daarvan thuis oefeningen doen en 2 keer per week naar de oefenzaal.
Dus lig ik nu 3 keer per week thuis op de grond en vanavond ga ik voor het eerst oefenen bij de fysiotherapeut. Het is een beetje een domper, want ik liep zo lekker. Maar ik hoop hierna toch af te zijn van de reeks van kleine blessures en grote blessures te voorkomen. Ondertussen voel ik mijn knie nu nog alleen een beetje bij trap op lopen en nog minder bij trap af. Mijn rustige duurloopjes die ik wel mag doen hebben geen negatief effect.
Vorige week dinsdag maakte ik me nuttig door te helpen met de tijdwaarneming bij een 5 kilometer testwedstrijd. Dat had ik al eens eerder gedaan. Meelopen is leuker, maar als dat niet kan, is het ook leuk om je clubgenoten aan te moedigen en om te zien hoe de één worstelt en de ander een mooie tijd neerzet.
Dus lig ik nu 3 keer per week thuis op de grond en vanavond ga ik voor het eerst oefenen bij de fysiotherapeut. Het is een beetje een domper, want ik liep zo lekker. Maar ik hoop hierna toch af te zijn van de reeks van kleine blessures en grote blessures te voorkomen. Ondertussen voel ik mijn knie nu nog alleen een beetje bij trap op lopen en nog minder bij trap af. Mijn rustige duurloopjes die ik wel mag doen hebben geen negatief effect.
Vorige week dinsdag maakte ik me nuttig door te helpen met de tijdwaarneming bij een 5 kilometer testwedstrijd. Dat had ik al eens eerder gedaan. Meelopen is leuker, maar als dat niet kan, is het ook leuk om je clubgenoten aan te moedigen en om te zien hoe de één worstelt en de ander een mooie tijd neerzet.
Abonneren op:
Posts (Atom)