5000 meter: de cijfertjes

Bij de 5000 meter wedstrijd droeg ik geen hartslagsensor, maar uiteraard wel mijn Garmin.
Zoals ik al schreef, week de gps meeting af van de lengte van de baan. Uiteindelijk kwam ik uit op 5130 meter en dan had ik maximaal een bocht niet strak langs de binnenkant gelopen (heel zuinig dus). Dat betekent dat ik dus 25 hele splits van 200 meter heb een split van 130. Ik was wel nieuwsgierig naar het verloop van mijn snelheid, dus hier een grafiekje van de gemiddelde snelheid per split.
Ik begon hard, hield even in en liep daarna redelijk vlak tot een eindsprintje. De poging om aan te haken bij de versnellign op 800 meter is ook mooi te zien. Als ik de laatste 130 meter niet meetel dan gingen de kilometers in 3:44, 3:49, 3:50, 3:49 en 3:46. Mooi vlak.

Amersfoortse baancompetitie

Gister was de eerste wedstrijd (5000 meter) van de Amersfoortse baancompetitie. De verwachtingen bij met name de medelopers waren vooraf hooggespannen. Ik zou toch minstens onder de 20 minuten moeten kunnen lopen, dus de vooraf op gegeven eindtijd van 20.00 was wel heel bescheiden vonden ze. Maar ja, ik had al lang geen officiële 5000 gelopen. Op een officieuze was ik tot 20.00 gekomen. Dus stond ik in de tweede serie aan de start die wegens afzegging van een aantal lopers bestond uit lopers met een verwachte eindtijd van tussen 21:30 en 19:30. Ik had mijn Garmin ingesteld op autolap van 200 meter zodat ik een goed beeld zou krijgen van mijn snelheid. Als ik rondjes van 1:35 zou lopen zou ik erg tevreden zijn.

Ik vond een perfecte startplek precies aan de binnenkant van de baan en ik nam me voor die binnenkant niet meer uit het oog te verliezen. Zoals altijd gingen we hard van start, ik zag de klok bij de finish naderen ruim onder de 40 seconden. Even voor de finishstreep gaf mijn Garmin al een 200 meter signaal. Dat was vreemd want dan was de baan te lang of de Garmin te onnauwkeurig. Volgens mijn Garmin liep ik onder 3:30 per kilometer, dus ik besloot het tempo een beetje te laten zakken, want dit ging ik niet vol houden. Er kwamen een paar lopers voorbij en Martin liep schuin achter me. Hij vond het ook te hard gaan dus we zochten nog even naar het goede tempo. Zo liep ik ruim een rondje op kop van een groepje terwijl de Garmin steeds verder afweek (helaas).

Na bijna twee rondjes kwam er iemand voorbij en ik besloot dat dat een mooi tempo was om aan te haken. Ik hoorde het groepje achter me kraken. Langzaam liepen we wer in op lopers die me eerder hadden ingehaald en er ontstond een treintje, met precies het goede tempo. Het was alleen zaak geconcentreerd te blijven bij inhaalmanouvres om niet het contact te verliezen. Dat ging allemaal heel goed. Pas twee ronden voor het einde gooide één van de vier er een versnelling tegenaan. Ik probeerde nog aan te haken, maar moest na 150 meter passen. Er volgden nog 600 zware meters. Maar bij het ingaan van de laatste ronde zag ik dat ik ruim onder de 20 minuten uiging komen. Ik wist dat Koen van de baanatleten vlak achter me moest lopen en hield rekening met een eindsprint. Dus gooide ik op 100 meter nog eens alles uit de kast. Uit mijn ooghoek zag ik de klok net boven 19:30 staan toen ik over de finish kwam, bijna 30 seconden onder mijn PR. Overall was ik 41e in een tijd van 19:34.

Al vrij snel voelde ik me weer hersteld, onder het uitlopen (niet al te veel) zag ik nog een mooie race in de 3e serie. Bart liep in zijn eentje van kop af naar een PR van 17:29. Roberto deed halverwege een mooie inhaalrace en vocht daarna een duel met Erik uit en Jos liep (iets te veel) op reserve om met een enorme eindsprint ook 10 seconden van zijn PR af te halen.

Figuren rennen.

Sinds een maand heb ik een zo'n mooie Garmin om mijn pols en houd ik al mijn loopbewegingen bij. Ik heb nog niet alles ontdekt, maar dit had ik zeker niet zelf kunnen verzinnen. Het is briljant en hilarisch.

Foto clubkampioenschap cross

Hierbij nog het bewijs dat ik het podium gehaald heb :-) Volgens mijn meting was het parcours een paar honderd meter langer dan 10 kilometer, dus de tijd van 44:18 is een prima resultaat.

In de afgelopen week heb ik maar liefst 4 keer gelopen. Dinsdag was het kort maar heftig op de baan. 10 x 150 en 5 x 300 meter liep ik met Jos en Jefta mee in 27 seconden en 55 seconden. Alleen de laatste 300 liet ik lopen omdat mijn linkerkuit even niet meewerkte. Met in- en uitlopen was het bijelkaar toch weer 14,5 kilometer. Donderdag deed ik het rustig aan met 9 keer heuvelop. Ik wilde niets forceren voor de cross van zaterdag.

Zondag had ik een logé: Peter, waar ik al eens mee liep in Zuidlaren. Hij is bezig met de voorbereiding voor Rotterdam en wil daar onder de 3 uur lopen. Ik had geen zin in een 30 kilometer duurloop maar zo'n 15 kilometer vond ik prima. Na een rondje over de Stulp stond er nog maar 11,8 op de teller, dus liepen we nog een stukje Soest in. Dat bracht het totaal voor deze week op 55,1 kilometer.

Clubkampioenschappen Cross 2011

Na een periode met alleen maar trainingen komen er nu veel wedstrijden. Gister begon de serie met de clubkampioenschappen cross. Ik moest al vroeg op om te assisteren bij de tijdwaarneming. Om 8 uur begonnen we met de opbouw. Ondanks een probleem met één van de detetielussen konden we gelukkig de finish van de eerste categorieën goed waarnemen. Het was flink koud dus nam ik wel even de tijd om weer warm te worden en warm te lopen voor de start van mijn serie om 10 uur. Na het warmlopen besloot ik alleen een wedstrijd shirt te dragen. Dat leek me warm genoeg.

In de categorie waarin ik uitkom (mannen 45+) is er op papier te veel tegenstand om voor een medaille te kunnen gaan. Maar door wintersport en voorbereidingen voor marathons lieten veel snellere atleten de wedstrijd schieten. Bij het inlopen dook wel ineens Titus op zodat we met z'n vieren de prijzen moesten verdelen. Jos is normaal gesproken sneller. Berend, Titus en ik ontlopen elkaar niet veel. Veel zou afhangen van de vorm van de dag. Ik wist wel dat ik het tegen beide zou moeten afleggen als ze in de laatste ronde nog bij of voor me zouden lopen. Maar aan een snelle start kleven ook grote risico's. Ik ging dus wel snel, maar niet te van start. Zorgen dat ik in een goed ritme zou komen was de bedoeling. Dus liet ik de eerste drie met Jos gaan. Ik was wel direct los van de groep. Dat zou dus een eenzame race worden tenzij er nog mensen zouden aansluiten.

Na 500 meter ontdekte ik dat ik weer op het verkeerde knopje van mijn Garmin had gedrukt. De start ontbreekt dus op mijn overzicht. Ondertussen zag ik dat Martin op zo'n 40 meter van mij liep en de groep daarachter viel verder uit elkaar. De eerste kilometer ging in 4:12 en ik had mijn ritme gevonden. Het was weer een zwaar parcours. De ene helft was wel een stukje sneller dan de andere. De tweede kilometer was wat sneller met 4:07. Vooraf had ik gehoopt om tussen 4:15 en 4:20 te lopen. Dit ging dus iets sneller. Over mijn schouder zag ik nog steeds Martin, die niet dichterbij kwam, maar daarachter liep ook nog Titus. Ik hield er rekening mee dat Titus meer inhoud had door zijn marathon training. Daar kon ik het nog wel eens moeilijk mee krijgen.

Dat klopte want in de derde ronde werd Martin ingehaald door Titus die nu een stukje dichterbij was gekomen. Ik besloot dat ik het hem moeilijk zou maken. Ondanks dat ik moe begon te worden, lukte het voor mijn gevoel om nog een redelijk tempo te houden, maar het werd wel iets langzamer. Bij het ingaan van de laatste ronde was de voorsprong nog zo'n 40 meter. Met nog een kilometer had hij me nog niet ingehaald, dus het werd alles of niets. Volgens mijn Garmin liep ik de laatste 750 meter onder 4 min per kilometer en dat was genoeg om hem net voor te blijven, met 4 seconden verschil. Over de finish waren we beide blij met de bomen om even uit te hijgen. Het was een mooie race en een lekker gevoel dat ik en race met een hoog tempo met een acceptabel verval had kunnen uitlopen. En thuis kon ik trots een oorkonde voor de tweede plaats (vierde overall) tonen.

Gewoon lekker doorgaan.

In de afgelopen week heb ik gewoon lekker getrained. Niet alleen zonder dat er weer kleine klachten ontstonden, maar ook nog eens makkelijk gelopen. Het begon al goed op dinsdag. Op het programma stond 4 x 5 x 200 met 200 pauze en een seriepauze van 400. De opdracht was om het vooral goed technisch te lopen, ergens op 85 - 90%. Vooraf had ik gezien dat ik dan net boven de 40 seconden zou moeten zitten. De eerste twee rondjes heb ik niet getimed, omdat ik per ongeluk weer op de start-knop drukt in plaats van de lap-knop. Daarna gingen ze van 43 geleidelijk naar 41 tot ik aansloot bij de koplopers en nog 4 x 39 en 1 x 35 liep.

Donderdag 3 x 3000 meter volgens de opdracht extensief, dwz ruim boven 10 kilometer tempo. Ik liep met Berend en Edgar mee en ondanks dat we zeiden dat we te hard gingen liepen we ieder rondje harden: 13:48, 13:32, 13:23.

Zaterdagmiddag tenslotte en rondje over de Zwarte Weg. Ik wilde ongeveer 15 kilometer lopen dus nam niet de kortste weg naar huis. Onderweg probeerde ik mijn hartslag tussen 130 en 135 te houden. Ik liep lekker ongeveer 5:10 per kilometer, Pas de laatste twee kilometer gooide ik het tempo wat omhoog.

Bij alle trainingen had ik het gevoel rustig nog een stukje door te kunnen lopen. Hopelijk heb ik de blessures nu achter me gelaten en kan ik zaterdag bij de clubkampioenschappen Cross een leuke tijd neer zetten.

Opruiming bij de sportwinkel

Een van de sportwinkels in Soest gaat verhuizen en is daarom flink aan het opruimen. Een paar weken geleden haalde ik er al een singlet met korting. Dit weekend was ik er nog weer voor schoenen voor een zoon en nu nam ik voor een paar Mizuno Wave Fortis 3 mee met 40% korting.

Deze schoen is wat lichter dan de Asics Nimbus waar ik de laatste tijd op loop en ze hebben wat minder demping, maar ze zitten prima. Vandaag heb ik ze direct uitgeprobeerd bij een rondje over de Stulp. Dat rondje moest ik toch ook nog nameten met mijn Forerunner.

Het blijkt 11,2 kilometer. Dat was de derde training deze week. Dinsdag op de baan heb ik nog wat lopen stunten met de Forerunner. Ik drukte op "start" (dat werd dus "stop") in plaats van "lap" zodat ik een deel van mijn rondjes niet gelogged heb. Ik was trouwens ook al vergeten om het inlopen te loggen. Ach ja, het is even wennen.

Donderdag ging al een stuk beter. Mijn Forerunner was met autolaps enorm behulpbaar bij de 2 keer 4x1000 die op programma stond:

Het aantal kilometers deze week ligt daarmee op ruim 40. Een mooie week zonder klachten.

Mijn eerste rondje met Garmin.

Op mijn verjaardag afgelopen vrijdag kreeg ik een Garmin Forerunner 310 XT HRM.
Tot nu toe had ik geen hartslagmeter. Ik loop alles "op gevoel". Maar bij de trainingen van de wedstrijdgroep is het toch wel heel handig. Als ik dan toch een harstlagmeter kreeg wilde ik er ook direct een GPS bij. Na een tijdje twijfelen koos ik voor dit model. De 405 ziet er mooier uit (compacter en rond), maar daarover hoorde ik wat minder goede ervaringen: niet waterdicht, onhandig gebruik van de ring in vochtige omstandigheden en een veel mindere batterij.

Gister heb ik wat zitten pielen om de basis functies van mijn Garmin te snappen. De installatie van de bijgeleverde ANT-stick voor dataoverdracht naar een pc wil nog niet lukken op de privé laptop, maar op mijn zakelijke laptopt doet-ie 't wel. Vandaag was het tijd voor het eerste rondje en zie hier het resultaat. De dip in de hartslag na net iets meer dan een kilometer komt doordat ik daar de veter van mijn linker schoen even beter aantrok en ik daarna een specht dichtbij hoorde.

Rondje stichting 13 februari 2011

Opvallend is dat mijn hartslag vooral aan het begin vrij hoog is rond 160, terwijl ik nog niet echt hard liep. Over dat verschijnsel heb ik anderen ook gehoord. Het schijnt met de hartslagsensor van Garmin te maken te hebben.

Ups and downs

In de week voor de weblogloop had ik de donderdag training overgeslagen omdat ik me op dinsdag waarschijnlijk wat had geforceerd. Ik had flink spierpijn en voelde zelfs mijn hamstring een beetje. Maar na de weblogloop had ik nergens last van. Het tempo lag dan wel een stuk lager het was wel een grote afstand.

Dinsdag voor de training voelde ik me niet optimaal, alsof ik weer stevig verkouden zou worden. Op het laatste moment besloot ik wel te gaan trainen, maar om het schema maar gedeeltelijk mee te doen. In plaats van 3 x 5 x 400 meter liep ik er twee en ik liep ze wat rustiger (rond 1.36). Dat ging allemaal, maar niet heel makkelijk. Mijn benen deden zeer. Na afloop van de training was mijn rechterachillespees gevoelig. Thuis besloot ik deze direct te koelen. Op woensdag was het niet echt beter. Maar het begon me te dagen dat ik bij de weblogloop een keer flink met mijn rechterenkel gezwikt was over een bevroren hobbel. Er leek een lichte zwelling aan de buitenkant te zitten. Misschien was het toch niet mijn achillespees.

En inderdaad gister was het na nog een keer koelen en een nachtje slapen een stuk beter en zat de pijn echt aan de zijkant van mijn enkel. In verband met een cursus moest ik de training toch laten schieten, maar anders was ik ook niet gegaan. Dit weekend probeer ik weer een rustig duurloopje, maar het blijft een beetje kwakkelen.

Webloggersloop

Vandaag heb ik kennis gemaakt met een heleboel hardlopende webloggers en twitteraars. Of zijn het nu bloggende en twitternde hardlopers? Hoe dan ook vandaag begon in Baarn de lustrum editie van de webloggersloop en omdat ik ook loop en blog en deze aflevering practisch in mijn achtertuin gehouden werd, had ik me ook als deelnemer aangemeld.

Even na 11 uur arriveerde ik bij Eethuys de Generaal in Baarn en al snel had ik de anderen gevonden. Na een rondje voorstellen ging ik zitten naast Hero. het onthouden van namen bij gezichten is niet mijn sterkste punt en bleek ik maar een paar namen onthouden te hebben. Maar grappig genoeg zag ik wel veel bekende gezichten van de diverse weblogs die ik in de afgelopen jaren al eens bezocht had.

De loop was georganiseerd door Gert en Marco en zou over ongeveer 24 kilometer via de natuurgebieden tussen Baarn, Soest, Lage Vuursche en Hollandsche Rading naar Hilversum gaan. Halverwege was er nog een instappunt voor lopers die de halve afstand wilden lopen. Gert en Marco hadden het netjes geregeld. Ze waren nog net niet zo ver gegaan dat ze het parcours geveegd hadden, maar er was gelegenheid tot douchen bij het eindpunt, het vervoer was geregeld en onderweg kregen we een bidon met sportdrank. Bovendien zorgde Curly voor Zeeuwse bolussen in ruil voor een donatie voor de Pink Power Pearls.

Vooraf was afgesproken dat het tempo 6 minuten per kilometer zou zijn. Waarschijnlijk lag het onderweg nog wat lager om de groep bij elkaar te houden. Ik vond het prima. Het was relaxed lopen en zo had ik nog tijd om onderweg te genieten van de mooie omgeving (Hoorneboegse heide!) en om gezellig te kletsen met Inge, Jim, Jan, John, Curly, Pim, Ronald en Bjorn en ik zal er nog wel wat vergeten waarvoor excuses.

Het was een mooie manier om een lange duurloop te doen en vooral erg gezellig en leuk om zo'n grote groep webloggers en twitteraars te ontmoeten. En natuurlijk verschijnen er nu nog veel meer verslagen:
- Bjorn (met route)
- John
- Fred (met foto's)
- Esther (met foto's)
- Pim (met raadsel :-) )
- Gert
- Curly (met uitslag van de collecte)
- Ronald (met animatie)
- Patrick (met filmpjes)

Een lekkere trainingsweek

Na alle perikelen rond mijn hamstring en de feestdagen die de regelmaat doorbraken heb ik vorige week weer een normale lekkere trainingsweek gehad. Dat betekende dinsdag op de baan met twee series van 1000 - 800 - 1000, donderdag op de weg 12 keer de 360 meter heuvelop en op zondag een duurloop voor mezelf.

Alle trainingen gingen fijn. Dinsdag liep ik samen met Martin hard op de baan. De 1000-tjes rond 3.55 en de 800-tjes net boven 3 minuten. Daar moet nog wel iets van voor de Amersfoortse baancompetitie waar ik me voor ingeschreven heb. Op donderdag vormden we een groepje met Jos, Edgar en Martin. Het werden 4 groepjes van 3 keer (rustig, harder, hard) en iedere serie ging wat sneller. Zondag deed ik het rustig. Een rondje van ruim 13 kilometer in 1 uur 10.



Deze week gaan ik daar weer lekker mee door. Zondag staat de webloggersloop op het programma. Ik ben benieuwd hoe het is om met een gevarieerde groep webloggers te lopen.

PERSBERICHT: Sporten en griep

Via een meelopende huisarts kreeg ik onderstaand bericht.

Nederland stevent af op een griepepidemie. In de eerste week van het nieuwe jaar is het aantal griepgevallen fors gestegen. Van een epidemie is sprake als er twee opeenvolgende weken 50 op de 100.000 mensen griep hebben. In de laatste week van vorig jaar zat het aantal griepgevallen nog onder die grens.

div>

Sportzorg.nl heeft 10 punten opgesteld waar de sporter op moet letten bij sporten met een griep. Een griepepidemie betekent dat verkoudheden, griepaanvallen en andere infectieziekten weer in groten getale de kop kunnen opsteken. Ofschoon de niet-sporter al gauw zal zeggen dat het niet verstandig is om te sporten als je ziek bent, leeft de vraag onder fanatieke sporters wel degelijk. Wij zijn toch allemaal ongeveer 3 tot 4 maal per jaar verkouden en als dat moment samen valt met sportieve plannen moet je toch een keuze maken. Een luchtweginfectie is vrijwel altijd een virusinfectie die zich kan manifesteren als een eenvoudige neusverkoudheid maar ook als een veel ernstiger beeld zoals een longontsteking of een zware griep. Voordat een advies gegeven wordt moet er onderscheid worden gemaakt tussen een infectie met algemene verschijnselen zoals koorts en spierpijn, of een infectie die zich beperkt tot lokale verschijnselen boven de nek zoals keelpijn, loopneus, hoofdpijn.

10 aandachtspunten voor sporters met griepverschijnselen:

1. Bij koorts, spierpijn en een verhoogde hartslag in rust wordt afgeraden te sporten in welke vorm dan ook;
2. Het vroegere geloof dat een verkoudheid of griep "eruit gezweet kon worden" moet dus afgeraden worden;
3. Aangezien virusinfecties niet behandeld kunnen worden met antibiotica zit er niets anders op dan goed uit te zieken. Daarbij kan als stelregel gebruikt worden dat, als de koortsperiode bijvoorbeeld 4 dagen bedroeg, vervolgens nog 4 dagen gewacht moet worden alvorens weer rustig te gaan sporten;
4. Ook andere virussen dan het griepvirus kunnen koorts en spierpijn veroorzaken, bijvoorbeeld virussen die darminfecties met diarree veroorzaken. Ook hierbij geldt een absoluut sportverbod;
5. Alleen bij een simpele neusverkoudheid mag gewoon door getraind worden. Hierbij zal in de regel geen echte koorts optreden en geen spierpijnachtige klachten. Als de klachten dus beperkt blijven tot een zere keel, hoesten en een loopneus, kan er gewoon doorgesport worden;
6. Verder moet er bij een verkoudheid met alleen lokale verschijnselen in de eerste drie dagen alleen rustig en niet te intensief worden getraind;
7. De beslissing om al of niet te gaan sporten neemt u altijd voordat u een koortsverlagend middel of pijnstiller hebt genomen zoals aspirine of paracetamol;
8. Indien er alleen lokale klachten zijn mag tegen de hoofdpijn overigens wel een pijnstillend middel worden genomen en gesport worden;
9. Indien de verkoudheid leidt tot een voorhoofdsholteontsteking, zal sporten extra hoofdpijnklachten veroorzaken en is dan ook niet aan te raden;
10. Ook bij bronchitis zal inspanning leveren moeilijk worden, ook al omdat de functie van de longen dan gestoord is en de zuurstofaanvoer belemmerd wordt.

Regelmatig sporten verhoogt de weerstand. Alleen tijdens en kort na intensieve inspanning is de weerstand tijdelijk verminderd. Op dat moment ben je vatbaarder voor infecties, zoals de griep. Bovendien kom je bij veel sporten in nauw contact met medesporters, die ziektekiemen kunnen overdragen. Hopelijk zal niemand het in zijn hoofd halen om met een fikse griep te gaan sporten!

Deze informatie is tot stand gekomen in samenwerking met Frank Nusse. Frank Nusse is o.a. werkzaam voor SMA Alkmaar en omstreken.

Heel gebleven

Over de tijden van de BAV Wintercup 2010 - 2011 moet ik maar niet te lang nadenken. Het was uiteindelijk al een enorme meevaller dat ik aan de start stond van de derde en laatste wedstrijd nadat ik bij de tweede wedstrijd moest uitvallen met een hamstring blessure. Ik had mezelf dan ook voorgenomen dat de ambitie deze keer uitlopen zou zijn. De tijd was niet belangrijk. De warming-up was niet optimaal door een erg lange rij bij de toiletten en dan was ik ook mijn startnummerband vergeten, dus volgde gepruts met speldjes.

In het eerste rondje volgde ik op een kleine afstand een groepje met Martin en Edgar. Berend zat ergens achter mij zodat we dus de omgekeerde volgorde hadden. In het tweede rondje werd het gat naar Edgar ongeveer verdubbeld. Martin liep verder uit. Ik had het idee dat redelijk ontspannen liep en dat was wat het publiek me ook toeriep, maar bij het ingaan van de derde ronde werd het kiezen, doorbijten en een beetje forceren, of ontspannen maar dan het tempo wat lager. Mentaal kon ik doorbijten niet opbrengen, dus verdween Edgar uit het zicht en werd ik door een aantal lopers ingehaald. In het vierde rondje kon ik toch het tempo weer een beetje verhogen, maar 44 rond is natuurlijk geen beste tijd.

Na afloop kon ik nog wel Roberto een hand geven. Hij was (uiteraard) ver voor mij gefinisht, maar stond nog op zijn vriendin te wachten.

Update: op www.siebesite.nl staan altijd mooie foto's:

De hamstring lijkt hersteld.

Na de Sylvestercross ben ik rustig verder gegaan met trainen. Althans dat was de bedoeling. Op de eerste dinsdag stonden er 15 400-tjes op het programma.Ik kon daar het tempo nog een beetje laag houden (tussen 1.35 en 1.40), want we bleven toch op hetzelfde stukje heen-en-weer lopen. Maar vorige week donderdag besloot Gerrit dat we het programma goed konden afwerken terwijl we een rondje Amersfoort liepen. Dat was even slikken, zeker omdat we met een klein groepje waren, met hoofdzakelijk snellere mannen. De totale afstand was ruim 19,5 kilometer bestaande uit 2 series van 10, 8, 6, 4 en 2 minuten tempo. Het was al weer evcen geleden dat ik zo'n afstand liep, dus ik was blij dat ik zonder problemen weer terug was.

Dinsdag stonden er 4 series van 600, 400 en 200 meter op het programma. De echte versnelling bij 200 durfde ik nog niet, maar verder leek het allemaal lekker te gaan. Maar bij de derde 400 meter kreeg ik last van het eten en moest ik een tandje terugschakelen. De laatste serie ging wel weer redelijk. Het was voor het eerst sinds de sneeuw dat de atletiekbaan weer begaanbaar was. Waarschijnlijk daardoor had ik woensdag wat spierpijn. Gister mochten we 9 keer de Kolonieweg omhoog, zo'n 300 meter, steeds: rustig - sneller - snel. Dat ging in gemiddeld 1.18 - 1.13 - 1.05 en de verkoudheid die in de afgelopen dagen z'n kop weer had opgestoken was weer even verdwenen.

Hoewel niet alle trainingen even makkelijk gingen, heb ik geen klachten van mijn hamstring. Zondag ga ik daarom meedoen met de laatste BAV van dit seizoen, maar niet met de ambitie een PR te lopen.

foto's van de sylvestercross

Bij de Sylvestercross werden foto's gemaakt door Aktiefoto.

Kees sprint naar een snelle tijd.

Derk loopt netjes twee rondjes.

Het sprintje van Leon en ik.

Sylvestercross 2010

Het nieuwe jaar is weer begonnen en allereerst natuurlijk de beste wensen voor 2011. 2010 werd natuurlijk traditioneel afgesloten met deelname aan de Sylvestercross. De laatste training had voldoende vertrouwen gegeven om te besluiten om 3 rondjes met Leon mee te lopen. Zijn tempo ligt wat lager zodat ik het voor mijn doen rustig aan kon doen. Derk en Kees liepen rondjes voor het goede doel. Derk zou proberen twee rondjes te lopen en Kees probeerde een scherpe tijd neer te zetten op één rondje.

Toen we zon drie kwartier te voren op het parcours kwamen, zag dat er toch wel lastig uit. Over de aangestampte sneeuw en ijs was een laag zand gegooid, maar hier en daar was de sneew er toch wel weer doorheen gekomen. Het zou dus opletten worden. Na het inlopen stond er al weer een grote meute voor de start. Kees kon tussen de hekken door vooraan invoegen zodat hij snel kon starten. Derk stond met wat andere vrienden verder naar achter en Leon en ik stonden op nog verder (ongeveer op driekwart). Het duurder dus wel even (2 minuten) voor we door de start gingen. En daarna ging het ook nog rustig aan, mede door de gladheid werd er voorzichtig gelopen. Bij de eerste doorkomst zag ik Kees al met z´n jas aan staan. Hij riep dat hij in 13 minuut 47 gefinisht was. Na de eerste ronde kon het tempo wat omhoog omdat er veel mensen na één rondje afhaakten. We haalden daardoor wat andere lopers in die ons eerder voorbijgegaan waren.

Het ging lekker, ik liet Leon het tempo bepalen en zocht mijn eigen lijn tussen de mensen door over de betere begaanbare stukken. In de derde ronde hielden we het tempo goed vast. Vorig jaar liep Leon hier nog rond de 48 minuten en nu zagen we dat we daar ruim onder zouden komen. Het bergje op naar de finish volgde nog een sprintje en kwamen we onder de 45 minuten (netto zelf geklokt) binnen. Daar troffen we ook Derk die zijn rondjes keurig vlak had gelopen in net iets meer dan 35 minuten netto.

Alle reden voor ons vieren om tevreden het nieuwe jaar in te gaan.

Op de weg terug.

Het is ondertussen meer dan twee weken geleden dat ik moest uitstappen bij de BAV Wintercup. Sinds die tijd heb ik het vooral rustig aangedaan, maar niet stil gezeten. Elke morgen fiets ik naar het station en ik heb diverse wandelingen door de sneeuw gemaakt. Eind vorige week heb ik voor het eerst een klein rondje (6km) door Soest gelopen samen met mijn zoons. Dat ging prima en gister heb ik aangepast meegetrained met de groep. Er stond 15 x 200 meter op het programma met 200 meter rust. Ik besloot om niet echt te versnellen, maar gewoon lekker door te lopen (ook bij de rust). Zo deed ik er niet langer over dan de anderen. Het lijkt er op dat het herstel voorspoedig gaat, maar ik blijf het nog rustig aan doen.

Ik sta vrijdag wel aan de start van de Sylvestercross. Maar dan loop ik één rondje met mijn zoons mee of misschien drie rondjes rustig met een collega. Ik zag op de site dat ik niet de enig ben. Zo'n 1200 lopers hebben zich al vooraf ingeschreven voor de recreatieloop. Ben je er ook bij? Ik ben rond 14:30 bij de ingang van de tent.

Hamstring herstel dag 1

Vandaag (of eigenlijk gister) begint het herstel van mijn hamstringblessure. Voor zover ik inschat is het een redelijk milde spierscheuring, maar ik voel het wel vrijwel de hele dag. Niet zozeer pijnlijk, maar wel "zeurend". De maximale deelname aan de Sylvestercross lijkt me op dit moment één rondje en zelfs dat is nog zeer de vraag. De derde wedstrijd van de Wintercup zal ik waarschijnlijk ook niet halen.

Hier wat bruikbare links (voor mezelf)
Hamstring blessure
Hamstring letsels
Hamstring blessure

Ik twijfel nog over een bezoek aan de fysiotherapeut.

Did not finish

Het schijnt iedere loper een keer te overkomen: DNF. Dat het vandaag na de tweede wedstrijd van de Wintercup achter mijn naam staat was toch wel een verrassing. Er was niets aan de hand. Bij de training van donderdag was ik niet tevreden over de snelheid die ik (niet) kon ontwikkelen, maar dat was niet verontrusten. Van morgen deed ik het rustig aan en ik ging op tijd lekker uitgerust op weg. Ik had voldoende tijd om in te lopen en deed daarin ook wat versnellinkjes. Na de vorige wedstrijd had ik mijn ambities bijgesteld. Lekker lopen en misschien een stukje sneller. Maar het parcours was wegens sneeuw en ijs aangepast, dus vergelijken was niet mogelijk. Volgens de geruchten zou het iets langer zijn.

Na het startschot ging ik rustig weg om eerst maar eens in mijn ritme te komen. Onderweg liep Titus en Edgar voorbij. Berend liep iets voor me en die afstand bleef ongeveer gelijk. Af en toe kwam er een sneller iemand langs en we haalden ook wat lopers voorbijdie te hard waren vertrokken. Het was weer een echt BAV crossrondje met af en toe blubber en een paar pittige klimmetjes. Ik liep in een lekker tempo en had ook in de tweede ronde niet het gevoel dat er veel verval zou komen. Halverwege het tweede rondje voelde ik wel even iets achter in mijn linkerbovenbeen, maar het leek niet verontrustend. ik kon gewoon doorlopen. Maar vlak voor het eind van de tweede ronde schoot er ineens iets in mijn hamstring en was doorlopen geen optie.

Zwaar balend zag ik de rest met mooie tijden binnen komen (het rondje bleek juist iets korter). Zelf had ik waarschijnlijk net onder 39 gelopen. Maar nu zit ik op de bank met een coolpack onder mijn been. Het herstel zal wel even duren. Ik hoop dat ik wel een rondje bij de Sylvestercross kan doen.

Hersteld!

Het was flink koud toen ik me gister weer meldde voor een training. Voor deze gelegenheid had ik naast een thermo shirt en een running shirt ook een jack aangetrokken en een oranje muts op. Ik loop eigenlijk nooit met een jack aan, maar vandaag vond ik het iedere keer weer lekker als tegen de koude wind in liep.

Sinds mijn lies vorige week ineens zeer deed, had ik niet meer gelopen. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou gaan. Er lag een mooi laagje sneeuw op de atletiek, alleen baan 1 was gedeeltelijk sneeuwvrij gemaakt. Dat liep natuurlijk beter, maar ook de sneeuw was nog goed beloopbaar. Gladheid is natuurlijk extra lastig voor liezen, maar zowel bij het inlopen als bij de kern gaf mijn lies geen krimp.

We liepen 5 series van 800 - 400 - 200 met telkens 200 meter rust. Ik sloot aan bij Titus en Theo. Af en toe ging het voor mijn gevoel erg hard. Het bordje erwtensoep dat ik voor de training had gehad was duidelijk te voelen. De 800-tjes schommelden tussen 3:15 en 3:30. De 400 -tjes gingen in ongeveer 1:40 en de 200 -tjes in 46 of 47 seconden. De warme douche na die tijd was erg lekker.

Eenmaal thuis gekomen merkte ik dat ik mijn jack had laten liggen. Daar ga ik vanavond nog maar even achteraan.