Foto safari

Van al dat gezeur geschrijf over blessures wordt mijn blog natuurlijk niet vrolijker. Daarom heb ik nu een blogpost met leuke plaatjes. Zo kan ik de lezers die niet in de buurt wonen eens laten zien wat we hier toch maar boffen. Op nog geen 100 meter van mijn huis sta ik al op dit fietspad, het lijkt al bos.

 Na een kilometer tussen de weilanden door is het echt bos geworden. Hier begint het mooiste pad door het bos. Het is deels als fietspad verhard, maar je kunt er makkelijk naast lopen als het niet te modderig is.

Het is ongeveer drie kilometer lang met een heel klein beetje hoogteverschil. In het laatste stuk zit iets meer helling.

Daarna liep ik via ander paden terug. Dit deel heet Laag Hees. Het is vroeger een veengebied geweest. En het kan er op sommige stukken vrij nat zijn. Als er dan ook nog houthakkerswerkzaamheden zijn, zijn sommige paden een uitdaging.

Zo liep ik gisteravond ruim 8 kilometer, met wat tussenstops voor de foto's, maar zonder pijntjes. Zaterdag voelde ik nog wel mijn knie, maar toen was ik ook al druk in de tuin aan het werk geweest. Misschien kwam het daarvan? Voorlopig blijf ik geloven dat ik voorzichtig door kan gaan met opbouwen.

De bodem bereikt?

Na ruim 3 maanden doormodderen met mijn knie, begin ik nu eindelijk te hopen dat ik de bodem bereikt heb en dat er weer voorzichtig omhoog en vooruit gekeken kan worden. De laatste loopjes van afgelopen weken (steeds zo'n 6 - 7 kilometer) gingen steeds beter. Dat wil zeggen dat ik mijn knie steeds minder ga voelen. Conditioneel hol ik ook, maar dan achteruit. Ik ben nu zo optimistisch dat ik trainer Wim gevraagd heb, wat ik het best kan doen om weer op te bouwen. En ook in overleg met de fysio kom ik op 3 keer in de week lopen en zolang dat goed gaat iedere week ongeveer 1 kilometer er bij. Dus nu 3 x 6-7, volgende week 3 x 7-8, etc. Als ik zonder problemen 3 keer 10 gelopen heb, gaan we af en toe wat meer tempo werk doen. Samen met de wekelijkse sessie bij de fysio en een keer per week als hulptrainer bij de FitStart kom ik zo wel aan mijn lichaamsbeweging. Als alles goed blijft gaan, hoop ik na de zomervakantie weer verantwoord aan te kunnen sluiten bij de groep. Maar ik houd nog wel wat slagen om de arm, want het rondje van afgelopen zaterdag was weer iets minder dan vorige week donderdag. Vanavond ga ik weer met mooi weer het bos in en hoop ik op een lekker rondje.

Enkel herstelt

Vanavond hoop ik weer een rondje te kunnen gaan lopen, nadat ik anderhalve week geleden mijn rechterenkel verzwikte op een boomstam die onder de bladeren verstopt lag. Zoals ik al schreef, kon ik gelukkig op eigen kracht en zelfs in een rustig dribbeltempo de Pijnenburgt bereiken. De volgende morgen was mijn enkel ondanks flink koelen toch behoorlijk dik geworden. De eerste twee dagen kon ik wel wandelen maar niet heel soepel. daarna werd het beter. Wel werd mijn achillespees vanaf vrijdag stijf. Op zaterdag kon ik de eerste stappen maar moeilijk lopen. Ik bleef dus dapper koelen als ik er even tijd voor had. Nadat mijn enkel aanvankelijk nog een beetje verder gezwollen was, kreef in de loop van het weekend het idee dat de zwelling wat begon af te nemen.

Maandagavond ben ik als hulptrainer gewoon weer met de FitStart op pad gegaan en dat ging prima. Het was lekker om weer te kunnen lopen.Gisterochtend bezocht ik de fysio weer. Nu durf ik het wel weer aan om vanavond een stukje te gaan lopen.

Blauwe paaltjes 2013

Vanavond was alweer de 4e editie van de Open Soester Kampioenschap Blauwe Paaltjes. Net als vorig jaar stond ik weer als parcourswacht langs de kant op dezelfde post als vorig jaar. En ik heb ook weer een filmpje geschoten. Deed je mee, kijk dan of je je zelf herkent.


Wellicht had ik met mijn knie een rondje van mee kunnen lopen, maar dan heel rustig. Maar afgelopen maandag was ik als hulptrainer flink door mijn enkel gegaan. Ik kon gelukkig nog lopen en eenmaal terug bij de club heb ik direct gekoeld. Dat kon een zwelling niet voorkomen en ik loop niet heel makkelijk, maar volgens mij zal het met een week rustig aan wel weer over zijn.

Dat kon er ook nog wel bij

Hoewel er een klein beetje vooruitgang in lijkt te zitten, blijft de knieblessure een merkwaardig ding. Zondag liep ik zowaar 6,5 kilometer achterelkaar, waarbij ik de laatste kilometer een beetje sneller kon. De twee dagen daarna was mijn knie wel iets gevoelig, maar niet erger dan vorige weken. Woensdag besloot de fysiotherapeut dat ik meer echte krachtoefeningen mocht gaan doen. Al snel viel het op dat er een aanzienlijk verschil zit tussen mijn linker- en rechterbeen. In de legpress kreeg ik een gewicht met rechts met geen mogelijkheid van zijn plaats terwijl dat met links nog wel lukte. Een mooi aandachtspuntje.

Ondertussen steekt er een nieuwe klacht zijn kop op. Al veel langer heb ik soms een pijntje midden onder mijn linkervoet. In de afgelopen maanden is dat langzaam erger geworden. Ik wordt nog steeds niet beperkt in mijn bewegingen, maar het is nu echt merkbaar. Google leverde vooral hits naar hielspoor. Hoewel er overeenkomsten zijn klopt in ieder geval de plaats niet, want het zit niet onder mijn hiel. Omdat ik al drie maanden maar heel weinig hardloop kon daar de oorzaak niet zitten. Ik verdenk mijn dagelijkse schoenen. Een half jaar geleden gekocht en ze hebben nooit goed gezeten. Die doe ik dus niet meer aan en ik hoop dat dat helpt.

fnipverkouwe

Sinds mijn vorige post kan ik het volgende melden:

• Er is nog weinig verbetering in mijn knie. De laatste keer liep ik in totaal 8 kilometer met ook een paar langere stukken (tussen 1,5 en 2 kilometer). Maar na 5 kilometer begon ik mijn knie weer te voelen. In de laatste kilometer was het slechter dan de weken daarvoor. Gelukkig had ik in de dagen daarna geen extra reactie.
• Ik ben nu twee keer als hulptrainer actief geweest bij de FitStart van AV Pijnenburg. Het is leuk en dankbaar werk om deze lopers te begeleiden in hun eerste stappen.
• Sinds eind vorige week ben ik weer eens snipverkouden. Ik had het zo te pakken dat ik dit weekend niet eens gelopen heb. Keelpijn, hoofdpijn, een beetje spierpijn en weinig lucht.

Nieuwe schoenen en een nieuwe loopbaan

Ondanks dat het lopen al een tijdje op een laag pitje staat heb ik in de afgelopen maanden toch flink geïnvesteerd in schoenen en kleding. Allereerst heeft de AV Pijnenburg na lang wikken en wegen nieuwe clubkleding geselecteerd en deze werd beschikbaar gesteld in de lokale sportwinkel. Aangezien ik nog geen clubkleding had, heb ik ook een setje besteld.Plaatjes volgen later.

Op de avond dat de kleding afgehaald kon worden had de sportwinkel heel slim en attent een kortingsactie en aangezien mijn Mizuno Wave Fortis 3 al weer twee jaar oud waren, was dit een mooi moment om nieuwe aan te schaffen. Deze keer viel de keus (met advies van Anita) op de Brook Ghost 5.Deze geeft iets meer demping en heeft iets meer drop dan de Saucony Triumph 9 zodat ik lekker kan blijven afwisselen.

Ondertussen heb ik er een paar rondjes op gelopen en ze bevallen prima. Zo had ik ze ook afgelopen zondag weer aan. Deze keer liep mijn oudste zoon mee en we liepen het bekende rondje langs de Wieksloterweg en de Staalwijklaan. Het was prachtig loopweer en het lopen ging weer net iets beter dan de vorige week. Ik durfde het nu aan om 6 x 1 kilometer te lopen want ik begon mijn knie nu pas in loop van de derde kilometer te voelen en het bleef nog meer op de achtergrond dan de vorige keren.

Om de één of andere reden had ik wel maandag en dinsdag een gevoelige knie. Dat wil zeggen dat ik bijvoorbeeld bij trap af lopen of na een tijdje stil zitten iets in mijn knie voel. Uit overleg met de fysio vanmorgen maakte ik op dat dit niet verontrustend is. Ik mag de komende weken voorzichtig de omvang uitbreiden, maar moet ik nog even terughoudend zijn met snelheid.

En dan over mijn "loop"baan, afgelopen maandag was de laatste avond van de ALT-2 cursus en nu ben ik hulptrainer met certificaat. We kregen ook nog een mooi T-shirt met opdruk. Aanstaande maandag begin ik direct als hulptrainer bij de FitStart. Wil je me in bedrijf zien, dan kun je je nu nog aanmelden :-)

Twee maanden verder

Ongeveer twee maanden geleden liep ik mijn laatsteprobleemloze training. Ondertussen doe ik dagelijks oefeningen thuis, steeds iets zwaarder en/of meer herhalingen per serie: 3 x 20 zonder handen opstaan van een stoel en langzaam weer gaan zitten of 3 x 20 links en rechts op de onderste tree van de trap omhoog en weer langzaam naar beneden. Daarnaast één keer per week bij de fysio: een 25 minuten stevig wandelen op de loopband (5,5 km/u) met daarin 4 x 3 minuten 9%, 11%, 13% en 15% helling en daarna nog 3 x 20 legpress met twee benen op standje 14, 15 en 16. Ik krijg het er warm van en mijn spieren worden steeds sterker, hoewel ik nog steeds een duidelijk verschil merk tussen links en rechts.

De vraag is natuurlijk: "Kan ik al weer hardlopen zonder klachten?" Dat probeer ik ieder weekend. Afgelopen keer 5 x 1 kilometer, waar bij ik de indruk had dat het iets beter gaat. Pas aan het eind van de derde kilometer begon ik mijn knie een beetje te voelen. In de vierde werd het niet erger en de vijfde deed ik he iets rustiger aan. Het tempo van de kilometers was best redelijk (ca 5:00 min/km). Dus er lijkt een beetje hoop op herstel te zijn. Maar 's middags had ik nog flink wat werk in de tuin verricht waarbij ik ook af en toe mijn knie voelde en sindsdien is mijn knie weer iets gevoeliger. Ik ben benieuwd hoe zich dit ontwikkeld.

Nog steeds geen verbetering

Helaas slaat de titel niet(alleen) op het weer. Van mij hadden we die hele winter mogen overslaan. Begin januari was ik al lang aan lente toe, dus dat ik dit koude weer maar niets vind, lijkt me duidelijk. Het enige voordeel is dat het ook niet erg aantrekkelijk is om te gaan hardlopen. Zo word ik iets minder op het feit gewezen dat dat dus nog steeds niet gaat. Zondag deed ik weer een poging, 5 x een kilometer heel rustig om te proberen waar de grens voor mijn knie ligt. Het lukte om ze zo te lopen dat ik mijn knie niet of nauwelijks voelde en als dat wel dreigde te gebeuren kon ik mijn snelheid en pas zo aanpassen dat het weer over ging. Maar ik kon vanaf de tweede kilometer ook heel makkelijk het pijntje in mijn knie oproepen door mijn rechterknie een beetje meer te heffen. Zonder kniehef kwam ik nog wel tot snelheden van onder 5 minuten per kilometer, maar dat was geforceerd lopen. Ik denk zelfs dat ik onbewust mijn linkerbeen meer ga heffen dan rechts.

Daar komt nog bij dat ik de laatste dagen ook gewoon overdag bij een plotselinge beweging na een tijdje stil zitten het idee heb dat mijn knie gevoelig is. Het einde lijkt daarom nog niet in zicht en het is ook nog steeds geen lente.

Dit kon wel eens lang gaan duren.

Al weer een week of zes speelt mijn knie me parten en er zit weinig schot in volgens mij. Ik doe trouw mijn oefeningen. Bij de fysio wandel ik op de loopband in een stevig tempo hellinkjes tot 12% en duw ik gewichten op de legpress. En thuis sta ik op de onderste traptrede om door mijn knie te zakken of doe ik 3 series van 20 keer opstaan en langzaam op een stoel gaan zitten. Allemaal zonder dat mijn knie zeer doet.

Maar ga ik hardlopen dan is het een ander verhaal. Deze week was ik als hulptrainer in opleiding actief bij een C-groep. Zonder problemen legde ik in totaal ruim 9 kilometer af, pas in het laatste stuk dacht ik in de verte een begin van een pijntje te voelen. Maar gister wilde ik zelf ook weer een stukje lopen. In overleg met de fysio een paar keer 1000 meter met 2 minuten rust. Al tegen het eind van de eerste kilometer voelde ik mijn knie. In de tweede kilometer begon het na zo'n 700 meter. Daarom besloot ik om te keren. De derde kilometer was hetzelfde verhaal. De vierde kilometer liep ik bewust heel rustig en liep ik pijnvrij.

De eerste drie kilometers liep ik tussen 5:00 en 5:20 per kilometer. De laatste 5:40 of langzamer. In dat laatste geval trek ik mijn knie een stukje minder op en heb ik blijkbaar minder problemen. Bij de training van woensdag lag het gemiddelde tempo ook boven 5:40.

We zijn er nog niet

Gisteravond verzorgde ik de loopscholing bij de wedstrijdgroep. Dat was een onderdeel van mijn opleiding tot hulptrainer. Loopscholing verzorgen is leuk en gaat me goed af, omdat ik al veel verschilende vormen heb gezien. Ik had er ook nog twee vormen ingestopt die ik op Internet had gevonden: Tenen kaatsen:

en "skipping met een hupje":

Voor mij was het ook een goede gelegenheid om weer een beetje op te bouwen. Dat was althans de bedoeling. Na vorige week woensdag had ik geen problemen met mijn knie ondervonden. Ik liep dus ook ontspannen al pratend met Theo de rondjes van de warming-up. Ik was niet van plan om met het kernprogramma mee te doen, dus, nadat ik de loopscholing had verzorgd, begon ik aan wat rondjes op de baan. Een stuk of tien leek me mooi.

Maar na zo'n drie rondjes meende ik toch al iets in mijn knie te voelen en half rondje later wist ik zeker dat dit hetzelfde gevoel was als waar ik begin februari last van had. Even dacht ik nog het rondje uit te kunnen lopen, maar het gevoel werd al snel heftiger. Dat was een flinke teleurstelling. Nadat ik me bij Wim had afgemeld ging ik naar de douche. Dat kon al wel weer in een rustig joggend tempo. Ook op de fiets terug en verder daarna deed mijn knie gelukkig geen pijn, maar zoals de fysio, die gister ook op de baan was al zei, de belastbaarheid is nog niet in orde.

Vanmorgen had ik weer een afspraak bij de fysio. Ik heb nog extra oefeningen mee naar huis gekregen. Ik heb me ondertussen bij Jan Willem (LoopGek) afgemeld voor de eerste wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie. Balen.

Geen pijn meer in mijn knie, nu weer opbouwen

Sinds mijn update van vorige week heb ik twee bezoeken aan de fysiotherapeut gehad. Hij heeft me laten wandelen op een loopband en was niet tevreden met de manier waarop ik mijn voeten afwikkel. Ik moet meer op mijn hak landen en helemaal naar mijn teen door afwikkelen. Nu loop ik niet echt ontspannen op een loopband, ik weet niet of dat van invloed is, maar ik heb in de week daarna geprobeerd hier bewust op te letten. Deze week mocht ik bij elkaar ruim 20 minuten op de loopband wandelen, met een stevig tempo (5 km/u) en steeds meer helling tot uiteindelijk 9%. dat ging prima. Verder kreeg ik een rijtje oefeningen mee naar huis, die mijn rug beweeglijker moeten maken en mijn knieën en bovenbenen sterker. Ik lig nu dus weer dagelijks op de grond of ga langzaam zonder mijn handen te gebruiken zitten op een krukje.

Na vorige week woensdag heb ik geen pijn meer gevoeld in mijn knie, dat is goed nieuws. Eigenlijk wil dus wel weer gaan handelen, maar de fysiotherapeut is nog voorzichtig. In verband met de trainerscursus moet ik we deze weken een paar keer een deel van een training verzorgen. Dat mag ik doen en ik mag mee-joggen met de recreanten zolang ik geen pijn voel anders moet ik op de fiets mee. Afgelopen woensdag was de eerste keer. Ik deed de warming-up en cooling-down bij de A-recreanten en liep zo een rondje van zo'n zeseneenhalve kilometer. Twee keer dacht ik een begin van een pijntje in mijn knie te voelen, maar wellicht is het toch verbeelding. Aanstaande dinsdag loop ik op de baan mee met de warming-up van de wedstrijdgroep en daarna nog wat rondjes voor mezelf. Ik ben benieuwd of dat ook goed gaat, dan druf ik langzaam weer in herstel te geloven.

Knie update

Vorige week donderdagavond heb ik een bezoek gebracht aan een manueel therapeut. Hij heeft mijn verhaal aangehoord en vervolgens zelf ook nog het één en ander onderzocht. Volgens hem was er geen probleem met mijn SI-gewricht, wel zijn mijn rechterheup en rechterenkel minder bewegelijk. Vervolgens heeft hij flink aan mijn rechterbeen getrokken. Bij mijn enkel was er een knakkend geluidje te horen waarna er meer beweging mogelijk was. Of het met mijn heup ook helemaal gelukt is, durf ik nog niet te zeggen. Dit zou de oorzaak van de pijn in mijn knie moeten wegnemen, maar lostte de pijn zelf niet direct op. Ik moest daarom deze week het hardlopen nog maar even laten. Wandelen (of in ieder geval niet stil gaan zitten) was wel goed. Morgen heb ik een vervolgafspraak om te kijken hoe het dan gaat.

Vrijdag was ik nog verre van optimistisch op spoedig herstel. Gister had ik voor het eerste het gevoel dat het de goede kant op gaat, maar dan wel heel langzaam. Ik kan nu vaker zonder dat ik iets voel mijn been buigen (bijvoorbeeld trap af lopen).

In het weekend heb ik twee keer een mooie wandeling in het bos gemaakt met een verrekijker en lekker naar vogels gespeurd. Gister was er weer een cursusavond van de opleiding tot hulptrainer. Daarbij hoorde ook een klein stukje praktijk, zodat ik ook ongeveer 3 rondjes gejogged heb over de baan. Dat zegt nog niets, maar het ging in ieder geval wel.

SI-gewricht

Het pijntje in mijn knie van vorige week zondag werd alleen maar erger. Dinsdag bij de baantraining deed ik het rustig aan. Onder het lopen had ik er niet veel last van als ik mijn rechterbeen een beetje minder optrek. Denk daarbij aan een éénbeninge-skipping of het Ministry of SW. Op de fiets naar huis merkte ik echter dat het niet goed zit. Iedere keer dat mijn rechterbeen omhoog ging deed het zeer net boven mijn knieschijf. Het is anders dan het PFPS waar ik anderhalf jaar geleden last van had. Deze keer is het een schurend gevoel als ik mijn knie buig, vooral onbelast. Bij het PFPS was door de knieën zakken juist pijnlijk.

Op woensdag hobbelde ik (met een silly walk) nog mee met een recreantengroep om een training te observeren in verband met mijn cursus voor ALT-2. Maar ik besloot dat verder trainen nu niet verstandig is. Vrijdag belde ik met het SMA-Midden Nederland en gister had ik daar een afspraak. De sportarts bekeek en teste mijn beide benen aandachtig en kwam tot de conclusie dat het een overbelasting is, die veroorzaakt wordt door verminderde bewegelijkheid van mijn SI-gewricht en enkel aan de rechterkant. Hij raadde me een bezoek aan een manueel therapeut aan. Daarna zou ik als ik pijnvrij ben weer kunnen gaan opbouwen. Voorlopig ben ik dat nog niet. Ik vrees dat het wel eventjes kan duren.

Een lekker rondje en een zwaar rondje

De ene training is de andere niet. Natuurlijk is er verschil in de vorm van de dag en dat kan allerlei oorzaken hebben. Het is een ongrijpbaar iets. Afgelopen donderdag bijvoorbeeld liepen we met de hele groep een rondje Amersfoort.


Een flinke afstand voor een groep waarin er altijd snelheidsverschillen zijn. We knipten het rondje in drie etappes, waarna we iedere keer even zouden verzamelen. Ik liep het grootste deel samen met Martin in een lekker tempo, dat wil zeggen iedere etappe wat sneller.

Vandaag liep ik zonder een geplande route. Ik wilde eens kijken bij het nieuw te bouwen ecoduct. Het hek bij het fietspad was verdwenen, dus misschien was er een nieuw stukje. Maar zo'n honderd meter verder hield het fietspad gewoon op. Ik kon het spoor (nog?) niet over op deze plaats. Omdat ik al vanaf het begin niet lekker liep besloot ik het rondje niet te lang te maken. Na net iets meer dan 10 kilometer was ik weer thuis. Mijn benen voelden stijf en op mijn linkerknie voelde het alsof er een schaafplek zat. Het verschil met donderdag was groot.

Sorry: Druk, druk, druk

Al bijna twee weken sinds mijn vorige update, jullie zullen wel denken dat ik van de aardbodem verdwenen ben of in ieder geval niet meer ren. Maar gelukkig valt dat allemaal mee. Ik heb gewoon lekker door getraind. Slechts eenmaal heb ik wegens de sneeuwval een training overgeslagen. Op twitter las ik enthousiaste tweets van mensen die 's avonds in de sneeuw hadden gelopen, maar ik ben niet zo'n fan van lopen op een gladde ondergrond en ik had sneeuw na mijn fietstochtje terug van het station al wel weer gehad.

Een paar dagen later gingen we 15 keer de Kolonieweg op. Dat stukje weg heeft een interessant hoogteprofiel volgens mijn GFR:

Zie hier een voorbeeld van 12 keer omhoog (en weer naar beneden). Uit dit grafiekje lijkt iedere beklimming uit twee piekjes te bestaan, waartussen je weer naar het oorspronkelijke niveau daalt. Ik kan jullie vertellen dat het echt niet zo voelt of er zo uit ziet.

Vrijdagavond was onze jaarlijkse runnerscup-etentje, waar we de certificaten voor de cup uitgereikt kregen als het gelukt was om 2012 aan de voorwaarden daarvan te voldoen. Bovendien was er een soort prijsvraag, waarbij ik met zowaar met de hoofdprijs (een tuinkabouter :-) ) naar huis mocht.

In de weekenden ben ik thuis hard deuren en kozijnen aan het schilderen, maar vorig weekend had ik nog net een gaatje om voor de sneeuwbui aan een mooi rondje te maken door het bos. De fietspaden waren goed begaanbaar, er lag een los soort sneeuw vermengt met zand, dat was niet glad en door het betonnen fietspad ook vlak. De afgelopen week konden wegens de sneeuw nog steeds niet op de atletiekbaan. Er was maar een smal baantje sneeuwvrij gemaakt. In plaats daarvan liepen we 8 x 800 meter langs de weg. Dat er in deze maand wat langere trainingen op et programma staan, merkten we donderdag. in twee sieries van 10, 8, 6, 4, en 2 minuten liepen we ruim tot Soesterberg, bijna 19 kilometer. Deze week staat er nog een rondje Amersfoort op het programma.

Verdwaald en gevallen - lekker gelopen

Na de Florijnwinterloop had ik een paar dagen nodig om mijn kuiten en blaren op mijn tenen te laten herstellen. Dinsdag liep ik heel rustig een lange training op de baan (3 x 5 x 400 meter). Ik was mijn hartslagmeter vergeten, dus je vind geen informatie over mijn hartslag. De hele maand januari en ook februari heeft Wim lange trainingen op het programma staan. Daarom gingen we donderdag 12 keer de Kolonieweg op. Volgende week mogen we zelfs 15 keer. Ik begon vrij rustig met 1:17, maar gaandeweg ging het sneller, naar 1:10 en de laatste 1:02. Ik sloot die training af met een goed gevoel. Het was al even geleden dat ik wat harder had durven trainen.

Daarna werd het koud, maar ook mooi helder weer. Omdat het al een paar dagen relatief droog was, dacht ik zondagmiddag dat ik wel weer een zig-zag door Laag Hees (het bos van Pijnenburg) kon gaan lopen. Het was er weer prachtig weer voor en dat hadden veel mensen bedacht. Het is nooit echt druk in dit gedeelte, maar ik kwam nu toch regelmatig wandelaars, hardlopers en mountainbikers tegen. Toen ik de bospaden bereikte, ontdekte ik dat het nog een uitdagend parcours was. De modder was hard bevroren, zodat ik de vormalig plassen voorzichtig moest passeren om niet uit te glijden of mijn enkel te verzwikken. Op een wel heel slecht stuk ging het toch even mis, bij het uitwijken naar een begaanbaar stukje gleed mijn linkervoet weg en ging ik onderuit. Ik stond direct weer. Geen grote schade, bij thuiskomst ontdekte ik twee schaafplekjes.

Maar misschien was mijn richtinggevoel toch ook een beetje aangetast. aan het einde van de Gerritslaan ging rechtsaf, maar had daarbij onvoldoende in de gaten dat het bospad dat ik liep in een bocht verder naar rechts ging. Op de volgende kruising had ik rechtdoor moeten lopen, maar ik ging nogmaals naar rechts.
Toen mijn pad onverwachts eindigde had ik in de gaten dat ik verkeerd gelopen was. Nog een keer rechts danmaar en even later zag ik de atletiekbaan. Nu wist ik weer ongeveer waar ik was. Ik pakte de draad weer op en kwam zo op een mooie duurloop van 14,5 km.

Florijnwinterloop weer een PR

Uiteindelijk stond ik vandaag toch aan de start in Woudenberg, De maand december was qua hardlopen wat in het water gevallen onder andere door een pijntje in mijn linkerkuit/enkel. Niet meer dan zo'n 75 kilometer en dan vooral door een 20 kilometer duurloop van 1 december. Maar het zou mooi loopweer zijn voor een wedstrijd en de laatste training had ik zonder problemen doorstaan.

Al direct trof ik Snellerijk in de kleedkamer, waar later ook de Altismasters binnenkwamen. Later trof ik in dezelfde kleedkamer Herman waar ik in 2001 voor het laatst mee had gevoetbald. Na afloop stonden we toevallig weer samen onder douche, toch wel apart na 12 jaar. Bij de start stond ik samen met Roger en Theo klom even later ook over het hek. Aan de andere kant stond Petra, die weer hoopte op een podiumplaats in haar categorie. Voor Roger was het de eerste echte 10 EM. Hij hoopte op tijd onder 1:10. Dat leek mij ook mooi, maar wellicht te ambitieus. Ik besloot te richten op kilometertijden van 4:20 tot 4:25 en dan maar zien hoe het zou lopen.

Al direct na de start liep Theo weg. Na een beetje dringen gingen we over het bruggetje en werd het tijd om te zorgen dat ik mijn ritme kwam. Dat wil zeggen, niet in de verleiding te hard te gaan en een beetje inschatten of er een interessant groepje zou ontstaan. Samen met Roger liep ik de eerste kilometer in 4:11, een beetje te hard, maar dat kwam door een snelle start. Ondertussen sloten we aan bij Petra. We liepen even gelijk op, waarna zij aangaf dat 4:20 te snel voor haar was en we dus op eigen tempo verder moesten. Roger en ik liepen een stukje aan kop van een groepje, maar ik had het idee dat het te hard ging en liet Roger en een ander weg lopen. Naast mij sloot Kees (Hardlopert) aan Samen met hem en een derde loper liep ik tot ongeveer 6 kilometer (het begin van de Doornseweg). In het begin nog babbelend over van alles, maar langzaamaan werd ik stiller. Het tempo lag iets hoger dan de bedoeling (ca 4:18) en dat voelde ik. Bij het begin van Doornseweg moest ik Kees ook langzaam laten gaan. Later vertelde hij dat hij daar ook iets had versneld.

Ruim een kilometer later sloot Petra weer aan. Ze was gehaasd door een man in oranje, die er nu een versnelling uitgooide. Ik besloot om een beetje in te houden en te kijken of ze bij mij kon aanpikken. We waren ondertussen over de helft en in dit tempo zou er voor haar en mij een hele mooie tijd inzitten. In de volgende twee kilometers moest ze toch weer een gaatje laten, terwijl ik probeerde om het gat met de man in oranje niet te groot te laten worden. Ik liep een beetje op reserve omdat ik het vorig jaar in de laatste 5 kilometer erg zwaar had. Desondanks gingen de kilometers van 7 tot en met 12 in gemiddeld 4:20.

Gegangmaakt door een loper die voorbij kwam had ik een groepje andere lopers en de man in oranje weer bijgehaald. Helaas kwam er daarna toch een dipje met 3 kilometers van 4:25 (ok) 4:30 en 4:32 (jammer). De man in oranje moest ik toch weer laten gaan. In de laatste kilometer gooide ik de laatste restjes in de strijd (4:19) en ik eindigde met een tempo van 3:42. Een tijd van onder 1:10 zat er net niet in. het werd 1:10:11 en Petra liep een dik PR met 1:10:44.

Over de streep kregen we een folder en het aanbod voor massage in de kleedkamer. Omdat de grote meute nog moest komen, wilden we wel even kijken. Daar troffen we Roger al op de tafel. Hij had een geweldige 1:07:44 gelopen. De masseuse probeerde mijn kuiten een beetje los te krijgen. Dat viel niet mee en om nou te zeggen dat deze eerste kennismaking erg lekker was ... Ik ging dus met wat stijve kuiten terug naar huis, maar was toch tevreden. 40 seconden sneller en vlakker gelopen dan vorig jaar ondanks de mindere voorbereiding is geen reden tot klagen.

Sylvestercross 2012 beeldmateriaal

De Sylvestercross 2012 is weer uitgebreid in beeld gebracht. Natuurlijk stonden er veel fotografen langs de kant en Studio Sport maakte opnamen van de wedstrijd. Een beetje speuren op Internet leverde de volgende foto's van Leon, Derk, Kees en mezelf. En daarnaast had Titus een paar mooie foto's gemaakt.

Rennen: ver van huis en dichtbij huis

De Kerstdagen brachten we door bij mijn zwager in Zuid-Frankrijk. Dat verklaart de rus op mijn blog. Een paar dagen voor Kerst vertrokken we, zodat ik uiteindelijk toch niet mee kon doen met de training van 20 december. Ik wilde in Zuid-Frankrijk een paar keer lopen, lekker in mijn korte broek. Maar dat moest een beetje geperst worden tussen maatlijden en uitjes met de hele familie. Bovendien bleek ons mooie vakantiehuis in een klein dorpje met diverse loslopende honden te staan en daar ben ik niet zo dol op als hardloper. Uiteindelijk wist ik een keer met de auto naar een rustig gebied te ontsnappen voor een flinke bergtraining. We zaten namelijk aan de voet van de de Pyreneeën en ik had een stukje weg van net iets meer dan 1 kilometer gevonden met een flinke helling daarin. Die liep ik vier keer naar beneden en daarna dus weer omhoog:

Dat leverde wel een paar dagen spierpijn op, waarbij vooral mijn linkerkuit weer protesteerde. Ik besloot mijn aanmelding voor de Florijnwinterloop uit te stellen. Op de dag zelf kan ik me ook nog inschrijven.

Een paar dagen later was het weer tijd voor de trationele deelname aan het recreatiedeel van de Sylvestercross. Net als de afgelopen jaren stond ik met Derk, Kees en collega Leon aan de start. Ik volg daarbij de "langzaamste". Dat zou dit jaar weer Derk zijn, die 3 ronden zou lopen. Hij liep ze keurig vlak. De langzamere kilometers werden veroorzaakt door het tegen de wind in oversteken van het mulle zand. In de eindsprint was hij me zelfs te snel af, omdat ik in de buitenbocht klem kwam te zitten achter een groepje langzame lopers.