Twee maanden verder

Ongeveer twee maanden geleden liep ik mijn laatsteprobleemloze training. Ondertussen doe ik dagelijks oefeningen thuis, steeds iets zwaarder en/of meer herhalingen per serie: 3 x 20 zonder handen opstaan van een stoel en langzaam weer gaan zitten of 3 x 20 links en rechts op de onderste tree van de trap omhoog en weer langzaam naar beneden. Daarnaast één keer per week bij de fysio: een 25 minuten stevig wandelen op de loopband (5,5 km/u) met daarin 4 x 3 minuten 9%, 11%, 13% en 15% helling en daarna nog 3 x 20 legpress met twee benen op standje 14, 15 en 16. Ik krijg het er warm van en mijn spieren worden steeds sterker, hoewel ik nog steeds een duidelijk verschil merk tussen links en rechts.

De vraag is natuurlijk: "Kan ik al weer hardlopen zonder klachten?" Dat probeer ik ieder weekend. Afgelopen keer 5 x 1 kilometer, waar bij ik de indruk had dat het iets beter gaat. Pas aan het eind van de derde kilometer begon ik mijn knie een beetje te voelen. In de vierde werd het niet erger en de vijfde deed ik he iets rustiger aan. Het tempo van de kilometers was best redelijk (ca 5:00 min/km). Dus er lijkt een beetje hoop op herstel te zijn. Maar 's middags had ik nog flink wat werk in de tuin verricht waarbij ik ook af en toe mijn knie voelde en sindsdien is mijn knie weer iets gevoeliger. Ik ben benieuwd hoe zich dit ontwikkeld.

Nog steeds geen verbetering

Helaas slaat de titel niet(alleen) op het weer. Van mij hadden we die hele winter mogen overslaan. Begin januari was ik al lang aan lente toe, dus dat ik dit koude weer maar niets vind, lijkt me duidelijk. Het enige voordeel is dat het ook niet erg aantrekkelijk is om te gaan hardlopen. Zo word ik iets minder op het feit gewezen dat dat dus nog steeds niet gaat. Zondag deed ik weer een poging, 5 x een kilometer heel rustig om te proberen waar de grens voor mijn knie ligt. Het lukte om ze zo te lopen dat ik mijn knie niet of nauwelijks voelde en als dat wel dreigde te gebeuren kon ik mijn snelheid en pas zo aanpassen dat het weer over ging. Maar ik kon vanaf de tweede kilometer ook heel makkelijk het pijntje in mijn knie oproepen door mijn rechterknie een beetje meer te heffen. Zonder kniehef kwam ik nog wel tot snelheden van onder 5 minuten per kilometer, maar dat was geforceerd lopen. Ik denk zelfs dat ik onbewust mijn linkerbeen meer ga heffen dan rechts.

Daar komt nog bij dat ik de laatste dagen ook gewoon overdag bij een plotselinge beweging na een tijdje stil zitten het idee heb dat mijn knie gevoelig is. Het einde lijkt daarom nog niet in zicht en het is ook nog steeds geen lente.

Dit kon wel eens lang gaan duren.

Al weer een week of zes speelt mijn knie me parten en er zit weinig schot in volgens mij. Ik doe trouw mijn oefeningen. Bij de fysio wandel ik op de loopband in een stevig tempo hellinkjes tot 12% en duw ik gewichten op de legpress. En thuis sta ik op de onderste traptrede om door mijn knie te zakken of doe ik 3 series van 20 keer opstaan en langzaam op een stoel gaan zitten. Allemaal zonder dat mijn knie zeer doet.

Maar ga ik hardlopen dan is het een ander verhaal. Deze week was ik als hulptrainer in opleiding actief bij een C-groep. Zonder problemen legde ik in totaal ruim 9 kilometer af, pas in het laatste stuk dacht ik in de verte een begin van een pijntje te voelen. Maar gister wilde ik zelf ook weer een stukje lopen. In overleg met de fysio een paar keer 1000 meter met 2 minuten rust. Al tegen het eind van de eerste kilometer voelde ik mijn knie. In de tweede kilometer begon het na zo'n 700 meter. Daarom besloot ik om te keren. De derde kilometer was hetzelfde verhaal. De vierde kilometer liep ik bewust heel rustig en liep ik pijnvrij.

De eerste drie kilometers liep ik tussen 5:00 en 5:20 per kilometer. De laatste 5:40 of langzamer. In dat laatste geval trek ik mijn knie een stukje minder op en heb ik blijkbaar minder problemen. Bij de training van woensdag lag het gemiddelde tempo ook boven 5:40.

We zijn er nog niet

Gisteravond verzorgde ik de loopscholing bij de wedstrijdgroep. Dat was een onderdeel van mijn opleiding tot hulptrainer. Loopscholing verzorgen is leuk en gaat me goed af, omdat ik al veel verschilende vormen heb gezien. Ik had er ook nog twee vormen ingestopt die ik op Internet had gevonden: Tenen kaatsen:

en "skipping met een hupje":

Voor mij was het ook een goede gelegenheid om weer een beetje op te bouwen. Dat was althans de bedoeling. Na vorige week woensdag had ik geen problemen met mijn knie ondervonden. Ik liep dus ook ontspannen al pratend met Theo de rondjes van de warming-up. Ik was niet van plan om met het kernprogramma mee te doen, dus, nadat ik de loopscholing had verzorgd, begon ik aan wat rondjes op de baan. Een stuk of tien leek me mooi.

Maar na zo'n drie rondjes meende ik toch al iets in mijn knie te voelen en half rondje later wist ik zeker dat dit hetzelfde gevoel was als waar ik begin februari last van had. Even dacht ik nog het rondje uit te kunnen lopen, maar het gevoel werd al snel heftiger. Dat was een flinke teleurstelling. Nadat ik me bij Wim had afgemeld ging ik naar de douche. Dat kon al wel weer in een rustig joggend tempo. Ook op de fiets terug en verder daarna deed mijn knie gelukkig geen pijn, maar zoals de fysio, die gister ook op de baan was al zei, de belastbaarheid is nog niet in orde.

Vanmorgen had ik weer een afspraak bij de fysio. Ik heb nog extra oefeningen mee naar huis gekregen. Ik heb me ondertussen bij Jan Willem (LoopGek) afgemeld voor de eerste wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie. Balen.

Geen pijn meer in mijn knie, nu weer opbouwen

Sinds mijn update van vorige week heb ik twee bezoeken aan de fysiotherapeut gehad. Hij heeft me laten wandelen op een loopband en was niet tevreden met de manier waarop ik mijn voeten afwikkel. Ik moet meer op mijn hak landen en helemaal naar mijn teen door afwikkelen. Nu loop ik niet echt ontspannen op een loopband, ik weet niet of dat van invloed is, maar ik heb in de week daarna geprobeerd hier bewust op te letten. Deze week mocht ik bij elkaar ruim 20 minuten op de loopband wandelen, met een stevig tempo (5 km/u) en steeds meer helling tot uiteindelijk 9%. dat ging prima. Verder kreeg ik een rijtje oefeningen mee naar huis, die mijn rug beweeglijker moeten maken en mijn knieën en bovenbenen sterker. Ik lig nu dus weer dagelijks op de grond of ga langzaam zonder mijn handen te gebruiken zitten op een krukje.

Na vorige week woensdag heb ik geen pijn meer gevoeld in mijn knie, dat is goed nieuws. Eigenlijk wil dus wel weer gaan handelen, maar de fysiotherapeut is nog voorzichtig. In verband met de trainerscursus moet ik we deze weken een paar keer een deel van een training verzorgen. Dat mag ik doen en ik mag mee-joggen met de recreanten zolang ik geen pijn voel anders moet ik op de fiets mee. Afgelopen woensdag was de eerste keer. Ik deed de warming-up en cooling-down bij de A-recreanten en liep zo een rondje van zo'n zeseneenhalve kilometer. Twee keer dacht ik een begin van een pijntje in mijn knie te voelen, maar wellicht is het toch verbeelding. Aanstaande dinsdag loop ik op de baan mee met de warming-up van de wedstrijdgroep en daarna nog wat rondjes voor mezelf. Ik ben benieuwd of dat ook goed gaat, dan druf ik langzaam weer in herstel te geloven.

Knie update

Vorige week donderdagavond heb ik een bezoek gebracht aan een manueel therapeut. Hij heeft mijn verhaal aangehoord en vervolgens zelf ook nog het één en ander onderzocht. Volgens hem was er geen probleem met mijn SI-gewricht, wel zijn mijn rechterheup en rechterenkel minder bewegelijk. Vervolgens heeft hij flink aan mijn rechterbeen getrokken. Bij mijn enkel was er een knakkend geluidje te horen waarna er meer beweging mogelijk was. Of het met mijn heup ook helemaal gelukt is, durf ik nog niet te zeggen. Dit zou de oorzaak van de pijn in mijn knie moeten wegnemen, maar lostte de pijn zelf niet direct op. Ik moest daarom deze week het hardlopen nog maar even laten. Wandelen (of in ieder geval niet stil gaan zitten) was wel goed. Morgen heb ik een vervolgafspraak om te kijken hoe het dan gaat.

Vrijdag was ik nog verre van optimistisch op spoedig herstel. Gister had ik voor het eerste het gevoel dat het de goede kant op gaat, maar dan wel heel langzaam. Ik kan nu vaker zonder dat ik iets voel mijn been buigen (bijvoorbeeld trap af lopen).

In het weekend heb ik twee keer een mooie wandeling in het bos gemaakt met een verrekijker en lekker naar vogels gespeurd. Gister was er weer een cursusavond van de opleiding tot hulptrainer. Daarbij hoorde ook een klein stukje praktijk, zodat ik ook ongeveer 3 rondjes gejogged heb over de baan. Dat zegt nog niets, maar het ging in ieder geval wel.

SI-gewricht

Het pijntje in mijn knie van vorige week zondag werd alleen maar erger. Dinsdag bij de baantraining deed ik het rustig aan. Onder het lopen had ik er niet veel last van als ik mijn rechterbeen een beetje minder optrek. Denk daarbij aan een éénbeninge-skipping of het Ministry of SW. Op de fiets naar huis merkte ik echter dat het niet goed zit. Iedere keer dat mijn rechterbeen omhoog ging deed het zeer net boven mijn knieschijf. Het is anders dan het PFPS waar ik anderhalf jaar geleden last van had. Deze keer is het een schurend gevoel als ik mijn knie buig, vooral onbelast. Bij het PFPS was door de knieën zakken juist pijnlijk.

Op woensdag hobbelde ik (met een silly walk) nog mee met een recreantengroep om een training te observeren in verband met mijn cursus voor ALT-2. Maar ik besloot dat verder trainen nu niet verstandig is. Vrijdag belde ik met het SMA-Midden Nederland en gister had ik daar een afspraak. De sportarts bekeek en teste mijn beide benen aandachtig en kwam tot de conclusie dat het een overbelasting is, die veroorzaakt wordt door verminderde bewegelijkheid van mijn SI-gewricht en enkel aan de rechterkant. Hij raadde me een bezoek aan een manueel therapeut aan. Daarna zou ik als ik pijnvrij ben weer kunnen gaan opbouwen. Voorlopig ben ik dat nog niet. Ik vrees dat het wel eventjes kan duren.

Een lekker rondje en een zwaar rondje

De ene training is de andere niet. Natuurlijk is er verschil in de vorm van de dag en dat kan allerlei oorzaken hebben. Het is een ongrijpbaar iets. Afgelopen donderdag bijvoorbeeld liepen we met de hele groep een rondje Amersfoort.


Een flinke afstand voor een groep waarin er altijd snelheidsverschillen zijn. We knipten het rondje in drie etappes, waarna we iedere keer even zouden verzamelen. Ik liep het grootste deel samen met Martin in een lekker tempo, dat wil zeggen iedere etappe wat sneller.

Vandaag liep ik zonder een geplande route. Ik wilde eens kijken bij het nieuw te bouwen ecoduct. Het hek bij het fietspad was verdwenen, dus misschien was er een nieuw stukje. Maar zo'n honderd meter verder hield het fietspad gewoon op. Ik kon het spoor (nog?) niet over op deze plaats. Omdat ik al vanaf het begin niet lekker liep besloot ik het rondje niet te lang te maken. Na net iets meer dan 10 kilometer was ik weer thuis. Mijn benen voelden stijf en op mijn linkerknie voelde het alsof er een schaafplek zat. Het verschil met donderdag was groot.

Sorry: Druk, druk, druk

Al bijna twee weken sinds mijn vorige update, jullie zullen wel denken dat ik van de aardbodem verdwenen ben of in ieder geval niet meer ren. Maar gelukkig valt dat allemaal mee. Ik heb gewoon lekker door getraind. Slechts eenmaal heb ik wegens de sneeuwval een training overgeslagen. Op twitter las ik enthousiaste tweets van mensen die 's avonds in de sneeuw hadden gelopen, maar ik ben niet zo'n fan van lopen op een gladde ondergrond en ik had sneeuw na mijn fietstochtje terug van het station al wel weer gehad.

Een paar dagen later gingen we 15 keer de Kolonieweg op. Dat stukje weg heeft een interessant hoogteprofiel volgens mijn GFR:

Zie hier een voorbeeld van 12 keer omhoog (en weer naar beneden). Uit dit grafiekje lijkt iedere beklimming uit twee piekjes te bestaan, waartussen je weer naar het oorspronkelijke niveau daalt. Ik kan jullie vertellen dat het echt niet zo voelt of er zo uit ziet.

Vrijdagavond was onze jaarlijkse runnerscup-etentje, waar we de certificaten voor de cup uitgereikt kregen als het gelukt was om 2012 aan de voorwaarden daarvan te voldoen. Bovendien was er een soort prijsvraag, waarbij ik met zowaar met de hoofdprijs (een tuinkabouter :-) ) naar huis mocht.

In de weekenden ben ik thuis hard deuren en kozijnen aan het schilderen, maar vorig weekend had ik nog net een gaatje om voor de sneeuwbui aan een mooi rondje te maken door het bos. De fietspaden waren goed begaanbaar, er lag een los soort sneeuw vermengt met zand, dat was niet glad en door het betonnen fietspad ook vlak. De afgelopen week konden wegens de sneeuw nog steeds niet op de atletiekbaan. Er was maar een smal baantje sneeuwvrij gemaakt. In plaats daarvan liepen we 8 x 800 meter langs de weg. Dat er in deze maand wat langere trainingen op et programma staan, merkten we donderdag. in twee sieries van 10, 8, 6, 4, en 2 minuten liepen we ruim tot Soesterberg, bijna 19 kilometer. Deze week staat er nog een rondje Amersfoort op het programma.

Verdwaald en gevallen - lekker gelopen

Na de Florijnwinterloop had ik een paar dagen nodig om mijn kuiten en blaren op mijn tenen te laten herstellen. Dinsdag liep ik heel rustig een lange training op de baan (3 x 5 x 400 meter). Ik was mijn hartslagmeter vergeten, dus je vind geen informatie over mijn hartslag. De hele maand januari en ook februari heeft Wim lange trainingen op het programma staan. Daarom gingen we donderdag 12 keer de Kolonieweg op. Volgende week mogen we zelfs 15 keer. Ik begon vrij rustig met 1:17, maar gaandeweg ging het sneller, naar 1:10 en de laatste 1:02. Ik sloot die training af met een goed gevoel. Het was al even geleden dat ik wat harder had durven trainen.

Daarna werd het koud, maar ook mooi helder weer. Omdat het al een paar dagen relatief droog was, dacht ik zondagmiddag dat ik wel weer een zig-zag door Laag Hees (het bos van Pijnenburg) kon gaan lopen. Het was er weer prachtig weer voor en dat hadden veel mensen bedacht. Het is nooit echt druk in dit gedeelte, maar ik kwam nu toch regelmatig wandelaars, hardlopers en mountainbikers tegen. Toen ik de bospaden bereikte, ontdekte ik dat het nog een uitdagend parcours was. De modder was hard bevroren, zodat ik de vormalig plassen voorzichtig moest passeren om niet uit te glijden of mijn enkel te verzwikken. Op een wel heel slecht stuk ging het toch even mis, bij het uitwijken naar een begaanbaar stukje gleed mijn linkervoet weg en ging ik onderuit. Ik stond direct weer. Geen grote schade, bij thuiskomst ontdekte ik twee schaafplekjes.

Maar misschien was mijn richtinggevoel toch ook een beetje aangetast. aan het einde van de Gerritslaan ging rechtsaf, maar had daarbij onvoldoende in de gaten dat het bospad dat ik liep in een bocht verder naar rechts ging. Op de volgende kruising had ik rechtdoor moeten lopen, maar ik ging nogmaals naar rechts.
Toen mijn pad onverwachts eindigde had ik in de gaten dat ik verkeerd gelopen was. Nog een keer rechts danmaar en even later zag ik de atletiekbaan. Nu wist ik weer ongeveer waar ik was. Ik pakte de draad weer op en kwam zo op een mooie duurloop van 14,5 km.

Florijnwinterloop weer een PR

Uiteindelijk stond ik vandaag toch aan de start in Woudenberg, De maand december was qua hardlopen wat in het water gevallen onder andere door een pijntje in mijn linkerkuit/enkel. Niet meer dan zo'n 75 kilometer en dan vooral door een 20 kilometer duurloop van 1 december. Maar het zou mooi loopweer zijn voor een wedstrijd en de laatste training had ik zonder problemen doorstaan.

Al direct trof ik Snellerijk in de kleedkamer, waar later ook de Altismasters binnenkwamen. Later trof ik in dezelfde kleedkamer Herman waar ik in 2001 voor het laatst mee had gevoetbald. Na afloop stonden we toevallig weer samen onder douche, toch wel apart na 12 jaar. Bij de start stond ik samen met Roger en Theo klom even later ook over het hek. Aan de andere kant stond Petra, die weer hoopte op een podiumplaats in haar categorie. Voor Roger was het de eerste echte 10 EM. Hij hoopte op tijd onder 1:10. Dat leek mij ook mooi, maar wellicht te ambitieus. Ik besloot te richten op kilometertijden van 4:20 tot 4:25 en dan maar zien hoe het zou lopen.

Al direct na de start liep Theo weg. Na een beetje dringen gingen we over het bruggetje en werd het tijd om te zorgen dat ik mijn ritme kwam. Dat wil zeggen, niet in de verleiding te hard te gaan en een beetje inschatten of er een interessant groepje zou ontstaan. Samen met Roger liep ik de eerste kilometer in 4:11, een beetje te hard, maar dat kwam door een snelle start. Ondertussen sloten we aan bij Petra. We liepen even gelijk op, waarna zij aangaf dat 4:20 te snel voor haar was en we dus op eigen tempo verder moesten. Roger en ik liepen een stukje aan kop van een groepje, maar ik had het idee dat het te hard ging en liet Roger en een ander weg lopen. Naast mij sloot Kees (Hardlopert) aan Samen met hem en een derde loper liep ik tot ongeveer 6 kilometer (het begin van de Doornseweg). In het begin nog babbelend over van alles, maar langzaamaan werd ik stiller. Het tempo lag iets hoger dan de bedoeling (ca 4:18) en dat voelde ik. Bij het begin van Doornseweg moest ik Kees ook langzaam laten gaan. Later vertelde hij dat hij daar ook iets had versneld.

Ruim een kilometer later sloot Petra weer aan. Ze was gehaasd door een man in oranje, die er nu een versnelling uitgooide. Ik besloot om een beetje in te houden en te kijken of ze bij mij kon aanpikken. We waren ondertussen over de helft en in dit tempo zou er voor haar en mij een hele mooie tijd inzitten. In de volgende twee kilometers moest ze toch weer een gaatje laten, terwijl ik probeerde om het gat met de man in oranje niet te groot te laten worden. Ik liep een beetje op reserve omdat ik het vorig jaar in de laatste 5 kilometer erg zwaar had. Desondanks gingen de kilometers van 7 tot en met 12 in gemiddeld 4:20.

Gegangmaakt door een loper die voorbij kwam had ik een groepje andere lopers en de man in oranje weer bijgehaald. Helaas kwam er daarna toch een dipje met 3 kilometers van 4:25 (ok) 4:30 en 4:32 (jammer). De man in oranje moest ik toch weer laten gaan. In de laatste kilometer gooide ik de laatste restjes in de strijd (4:19) en ik eindigde met een tempo van 3:42. Een tijd van onder 1:10 zat er net niet in. het werd 1:10:11 en Petra liep een dik PR met 1:10:44.

Over de streep kregen we een folder en het aanbod voor massage in de kleedkamer. Omdat de grote meute nog moest komen, wilden we wel even kijken. Daar troffen we Roger al op de tafel. Hij had een geweldige 1:07:44 gelopen. De masseuse probeerde mijn kuiten een beetje los te krijgen. Dat viel niet mee en om nou te zeggen dat deze eerste kennismaking erg lekker was ... Ik ging dus met wat stijve kuiten terug naar huis, maar was toch tevreden. 40 seconden sneller en vlakker gelopen dan vorig jaar ondanks de mindere voorbereiding is geen reden tot klagen.

Sylvestercross 2012 beeldmateriaal

De Sylvestercross 2012 is weer uitgebreid in beeld gebracht. Natuurlijk stonden er veel fotografen langs de kant en Studio Sport maakte opnamen van de wedstrijd. Een beetje speuren op Internet leverde de volgende foto's van Leon, Derk, Kees en mezelf. En daarnaast had Titus een paar mooie foto's gemaakt.

Rennen: ver van huis en dichtbij huis

De Kerstdagen brachten we door bij mijn zwager in Zuid-Frankrijk. Dat verklaart de rus op mijn blog. Een paar dagen voor Kerst vertrokken we, zodat ik uiteindelijk toch niet mee kon doen met de training van 20 december. Ik wilde in Zuid-Frankrijk een paar keer lopen, lekker in mijn korte broek. Maar dat moest een beetje geperst worden tussen maatlijden en uitjes met de hele familie. Bovendien bleek ons mooie vakantiehuis in een klein dorpje met diverse loslopende honden te staan en daar ben ik niet zo dol op als hardloper. Uiteindelijk wist ik een keer met de auto naar een rustig gebied te ontsnappen voor een flinke bergtraining. We zaten namelijk aan de voet van de de Pyreneeën en ik had een stukje weg van net iets meer dan 1 kilometer gevonden met een flinke helling daarin. Die liep ik vier keer naar beneden en daarna dus weer omhoog:

Dat leverde wel een paar dagen spierpijn op, waarbij vooral mijn linkerkuit weer protesteerde. Ik besloot mijn aanmelding voor de Florijnwinterloop uit te stellen. Op de dag zelf kan ik me ook nog inschrijven.

Een paar dagen later was het weer tijd voor de trationele deelname aan het recreatiedeel van de Sylvestercross. Net als de afgelopen jaren stond ik met Derk, Kees en collega Leon aan de start. Ik volg daarbij de "langzaamste". Dat zou dit jaar weer Derk zijn, die 3 ronden zou lopen. Hij liep ze keurig vlak. De langzamere kilometers werden veroorzaakt door het tegen de wind in oversteken van het mulle zand. In de eindsprint was hij me zelfs te snel af, omdat ik in de buitenbocht klem kwam te zitten achter een groepje langzame lopers.

Eerste twee testen geslaagd

De zwelling van mijn enkel en kuit werd maar langzaam minder en de hele vorige week kon ik door mijn voet te draaien en/of mijn kuit onder spanning te brengen een pijnlijk gevoel oproepen. Het werd wel minder, maar ging langzaam. Uiteindelijk durfde ik het zondag pas aan om een klein rondje heel langzaam door het bos te gaan lopen. Pas na 4 kilometer begon ik een beetje los te komen.

Ik was benieuwd of er een reactie zou volgen, die bleef gelukkig uit. Omdat ik wegens gesprekken op school de dinsdagtraining niet met de groep mee kon doen, besloot ik om direct op maandagavond nog een stukje te gaan lopen. Nu iets verder en ook iets harder:

Onderweg voelde ik afentoe wat in mijn kuit, maar eigenlijk liep ik verder heel lekker. Zoals je in de splits kunt zien, ging het steeds harder. Een mooie test, zou mijn kuit/enkel dit ook zonder problemen doen?

Vanmorgen leek er iets van spierpijn in mijn kuit te zitten, maar geen zwelling en ook niet dat "pijntje" van vorige week. Het lijkt er op dat het voorbij is. Donderdag train ik weer met de groep mee. Wel een beetje rustig aan. Daarna is het Kerstvakantie en wordt het wat onregelmatig lopen. Op Oudejaarsdag sta ik aan de start voor de recreantenloop bij de Sylvestercross en de FlorijnWinterloop lijkt ook haalbaar.

Ik was zo lekker bezig

Afgelopen week was het Sinterklaas. Dat vieren we traditiegetrouw met surprise en gedichten. Degene die voor mij aan de slag was geweest, had ter inspiratie mijn blog van het afgelopen jaar uitgeplozen. Vandaar die piek in page-views van vorige week. Het was daarbij opgevallen dat ik wel veel over blessures schrijf. Ik moest bekennen dat ik in het afgelopen jaar veel geplaagd ben door grotere en kleinere ongemakken. En helaas is het nu weer raak. In de week voor Sinterklaas had ik lekker door getraind en op zaterdag voor het eerst een rondje Amersfoort als duurloop gedaan.


Ik wil regelmatiger een lange duurloop doen en dit is een mooie route daarvoor.

Op dinsdag liepen we 4 series van 800 - 400 - 200 meter met 200 meter dribbel. Deze keer langs de weg, omdat er onderhoud aan de baanverlichting werd uitgevoerd. Waarschijnlijk heb ik me daarbij ergens verstapt. Ik herinner me een tak waar ik op ging staan. Tijdens de training had ik daar verder geen last van. Maar eenmaal thuis deed het onderin mijn linkerkuit zeer als ik opstond na even gezeten te hebben. Als ik even liep werd het wel beter. Woensdag was het niet over, maar in de loop van de dag ging het wel iets beter. Donderdag idem. Ik besloot wel te gaan trainen. Als het een soort spierpijn was zou ik wellicht loslopen. Er stonden extensieve 1000 meters op het programma, die kon ik ook rustig aandoen. Zo gezegd zo gedaan. Onder het lopen voelde ik weinig bijzonders, maar eenmaal thuis werd mijn kuit weer pijnlijk en stijf, later zag ik dat het aan de binnenkant van mijn enkel dikker is. Zwaar balen dus.

We zijn een paar dagen verder. Ik voel nog steeds wat in mijn kuit., maar wel veel minder. Mijn enkel lijkt nog dik en volgens mij is mijn kuit dat ook Voorlopig houd ik een week rust. Daarna kijken we weer verder. Het moet niet te lang aanhouden anders kan ik mijn deelname aan de Florijnwinterloop wel vergeten.

Weinig nieuws

Het koude, natte en donkere deel van het loopseizoen is weer begonnen. Daar horen seizoenstradities bij. Twee weken geleden liep bij de bananenrace nog in mijn korte broek, maar dat was een wedstrijd. Twee dagen later had deed ik zelfs even mijn handschoenen aan bij het begin van de training. In het daarop volgende weekend sloeg een verkoudheidje toe. Dat schijnt er ook bij te horen in deze tijd van het jaar. Dan is het altijd weer de vraag denk ik dat het beter wordt als ik ga trainen of juist niet. Deze keer sloeg ik een training over.

Het is ook gebruikelijk dat Wim in deze tijd van het jaar wat trainingen op het programma zet waarin we een (groeiend) aantal keer heuvelop mogen lopen. Dat kan op de Kolonieweg of op de Dalweg. De naam van die weg is alleen juist als je de goede kant op loopt. Vorige week donderdag was het weer de eerste keer en bleef het beperkt tot 5 maal de Dalweg, omhoog dus.

En dan heb je nog de typische najaarsstormen. Afgelopen zondag was het weer raak. Om het noodlot niet te tarten besloot ik om niet het bos in te gaan. Ik liep eerst naar de Wieksloterweg (daar kwam ik Theo tegen op de mountainbike), vervolgens via de Biltseweg terug naar Soest en dan via de Beckeringstraat naar de Dalweg (alweer). Nu met de wind in de rug omhoog. Die wind had ik vervolgens flink tegen toen ik dwars over de Eng ging en via de Nieuweweg en de Dalweg naar de Koningsweg. Omdat ik het een beetje kort vond deed ik er nog een rondje Hofstedering achteraan. Samen 12,5 kilometer. Het tempo was laag, ik denk dat mijn verkoudheid nog een rol speelt.

PR bij de Bananenrace

Het is wel vreemd dat je voor een onbenullige wedstrijd als de Bananenrace gespannen kunt zijn. Het zou een onderling wedstrijdje van AV Pijnenburg zijn, waarvoor ook lopers van de BAV en de Schieter waren uitgenodigd. 5 kilometer op de baan heb ik wel vaker gedaan, gezien de te verwachten deelnemers zou een podiumplaats er niet in zitten, maar dat overkomt me toch hoogst zelden. De spanning kwam omdat ik van mezelf verwachtte dat ik snelle tijd neer kon zetten. Ik wilde in ieder geval sneller lopen dan eerder dit jaar in Amersfoort, toen ik op 19:50 uitkwam. En juist omdat het een onderlinge wedstrijd is, zouden voldoende medelopers getuige zijn van het resultaat.

Ik was ruim op tijd. Dat werd lang inlopen om te zorgen dat ik niet weer koud zou worden. Ondertussen verschenen Erwin, Titus, Berend Edgar, Stef, Ruud, Rob, Petra, Ilse Jos (al een beetje laat) en Adri op het laatste moment. Peter bleef onverwacht weg en Theo was helaas ziek. De oorspronkelijk geplande twee series werden samengevoegd en de start tien minuten uitgesteld, dus nog langer warmblijven, maar eindelijk mochten we weg.

Ik drukte prompt op de lap knop in plaats van start en was al een paar seconden onderweg toen ik me dat realiseerde. Ik had wel voor een goede startpositie gezorgd, vooraan en aan de binnenkant. De snelle jongens kwamen me direct voorbij en ik liet me een beetje meezuigen. Na de bocht realiseerde ik me dat dit voor mij niet de goede groep was en zocht naar mijn eigen tempo. Niels, die in Amersfoort lang het tempo in mijn groepje bepaalde liep een stukje voor me, maar ik besloot niet te forceren in een poging daarbij te komen. Ook niet toen Jaap na 300 meter voorbij kwam. De eerste kilometer ging in 3:45. Na ongeveer een kilometer kwam Titus ook voorbij. Even dacht ik aan aanpikken, maar ik besloot in mijn eigen tempo door te lopen. In de uitslagen op de site van AV Pijnenburg lees ik terug dat ik daar goed aan deed: 3 rondjes op rij van 94,6 seconden. Na zo'n 1800 meter nam Stef die al een tijdje achter me liep de kop over met de mededeling dat hij wel even op kop wilde. Vanaf dat moment werd het een mooie race. Stef liep een prachtig tempo dat ik heel goed kon volgen en langzamerhand liepen we weer in. Eerst op Niels en daarna het duo Erwin en Titus. Bij het in gaan van de laatste kilometer waren we een groepje van vijf. De kilometer tijden tot dan waren: 3:58, 3:55 en 3:54. Met de winst van de eerste snelle kilometer zat een tijd van onder 19:50 er dus in ieder geval in. Stef versnelde licht en ik kon makkelijk volgen. De rest kraakte. Ik besloot tot de laatste ronde te wachten voor een laatste versnelling. Bij het in gaan van die laatste ronde deed Stef een stap op zij en riep iets van "En nu vol gaan". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Op 150 meter dacht ik te ontploffen, maar op karakter sprintte ik naar de finish. Het leidde tot een rondje van 81 seconden. Er waren maar 4 anderen sneller.

Over de finish dacht ik ongeveer 19:27  gelopen te hebben, dat zou 4 seconden sneller zijn dan mijn PR. Thuis stond er 19:20 op mijn Garmin, maar ik was te laat geweest met timen. Pas vandaag zag ik dat het uiteindelijk 19:23 is geworden. Daar ben ik heel tevreden mee.

Spierpijn

Met een lagere frequentie aan wedstrijden en andere evenementen gaat ook de frequentie van blog-updates omlaag naar het schijnt. Dat betekent niet dat ik ineens ben gestopt met lopen :-) Alleen het eerste weekend van november heb ik overgeslagen wegens een traditionele andere verplichting (al meer dan 20 jaar). Na dat weekend ben ik (ook traditioneel) een beetje moe. Misschien wel daardoor voelde ik me begin vorige week een beetje stijfjes. Maar bij de dinsdagtraining (5 series van 600 - 400 - 200) liet ik me al direct verleiden tot een stevig tempo. Ik fungeerde als haas voor Rahel en liep de series vrij constant in 2:25, 1:35 en 0:45.

Na die training voelde ik mijn benen en dat was donderdag nog niet over. Dus deed ik het donderdag rustig aan bij de 3 x 2000. Meestal is dat voldoende om van de spierpijn af te komen, maar nu ook nog niet. Het was niet erg genoeg om dit weekend geen duurloop te doen. Ik besloot een rustig rondje Zwarte weg (14,5 km) met een HF van max 70% op zaterdagmorgen. Gister was het eindelijk over, maar ik was blij dat ik dit weekend niet meedeed met de eerste wedstrijd van de BAV Wintercup. Ik hoop morgen fris genoeg te zijn voor een mooie 5 km bij de Bananenrace.

Pijnenburg

Het bos van Pijnenburg ligt zo dichtbij dat ik het een beetje als mijn achtertuin beschouw. Toch loop ik er meestal alleen maar doorheen. Dat wil zeggen dat het de doorgangsroute is bij een duurloop. Afgelopen zaterdag wandelde ik met mijn vrouw een rondje door het bos als een voorbereiding op een IVN wandeling waar ze gids is. Hoewel ik veel meer heb met lente en zomer, was het bos op z'n mooist en dar inspireerde me om de duurloop die ik zondag wilde doen eens helemaal in Pijnenburg te doen.

Het bos kent een aantal lange lanen die van noordwest naar zuidoost lopen en die via paden daar dwars op verbonden zijn. Zo kon ik een mooi zigzagpatroon lopen.


Het werd een prachtige loop. De paden waren een stuk beter dan twee weken eerder tijdens de bosmarathon, maar wel allemaal onverhard. De bomen zaten nog vol kleurige bladeren, terwijl er op de grond ook al een dikke laag lag, voornamelijk van beuken. ik was niet de enige, er waren vooral veel mountainbikers op pad, maar ook andere hardlopers en wat wandelaars, ondanks dat het in het begin nog wat frisjes was.

De totale afstand was iets korter dan ik vooraf had bedacht. Een volgende keer kan ik nog een extra zig-zag maken verder naar het zuidwesten.

Eerder deze week liep ik 3 x 5 x 400 meter op de baan  en 6 x 1000 op de weg. Ze mochten extensief, dus een beetje rustig aan. Ik liep ze samen met Theo. De laatste 400 of 1000 deed ik nog even extra m'n best in 1:22 en 3:39. Dat gaf een goed gevoel.

Dit jaar doe ik niet mee met de Wintercup in Baarn. De eerste twee wedstrijden passen slecht in mijn agenda. Afgezien van de 5000 m bij de Bananenrace heb ik dus vooralsnog geen concrete wedstrijdplannen. De komende maanden train ik rustig verder om in het begin van 2013 weer te kunnen knallen.

Goed uitgerust zullen we maar zeggen.

In de afgelopen week mocht ik het van mezelf rustig aan doen, naar de bosmarathon. Dat schoot door privé omstandigheden een beetje door, zodat ik pas gister weer de schoenen uit de kast kon halen.
Samen met mijn vrouw wandelde ik eerst een stukje door de Lange Duinen bij Soest, daarna nam ik de parkeerplaats als startpunt voor een dwaalloopje terug naar huis. Ik had deze keer geen vastomlijnde route, maar alleen het plan om naar de Korte Duinen te lopen. Het werd met recht dwalen. Op de route zie je dat ik ergens een rondje liep omdat ik even niet in de gaten had waar ik eigenlijk was.

Ook in het begin zie je een dubbele lijn. De Lange Duinen is namelijk enorm in trek bij wandelaars met honden. Direct vanaf de start liep er een hond met me mee. ik besteedde er niet te veel aandacht aan omdat ik dacht dat deze bij een wandelaar hoorde, die een eindje achter me liep. Maar na een paar honderd meter bleef de hond enthousiast naast me mee draven. En na een kilometertje zag ik me in gedachten al  samen met hond thuis aankomen. Dat was niet de bedoeling. Dus draaide ik om en liep terug waarbij de hond me trouw volgde. Eenmaal terug bij de zandvlakte kreeg ik in de gaten dat een groepje wandelaars al op zoek was. Er riep iemand: "Hij loopt achter die hardloper aan." Op het fluiten reageerde de hond nog niet. dus wachtte ik maar boven op een duintje samen met de hond tot de hond besloot om naar zijn baasje te lopen. Ik werd vriendelijk bedankt en kon eindelijk mijn weg vervolgen. Onderweg moest ik nog een paar uitwijken voor loslopende honden die het pad in eens blokkeerden, maar afgezien daarvan was het weer een mooi stukje inclusief een paar pittige klimmetjes op de Korte Duinen.

De Bosmarathon

Voor het eerst sinds jaren deed ik weer mee met de Pijnenburg Bosmarathon. Eigenlijk is dat vreemd, want het is één van de mooiste evenementen in de wijde omgeving. De route gaat door de prachtige bossen van Pijnenburg over echte bospaadjes. Zo'n 10% is verhard, maar ook daar kun je naast de verharding lopen als je dat wilt. Daarbij komt dat door een slimme opzet van de starttijden de hele dag door publiek aanwezig is. De marathon (en de estafette) start zoveel eerder dat lopers daarvan finishen als de deelnemers van de kortere afstanden ook op het parcours zijn. Doordat er ronden van 10,5 kilometer gelopen worden, kom je als deelnemer ook regelmatig over de atletiekbaan, waar je hartstochtelijk wordt aangemoedigd voor je weer het bos in kunt.

Maar in de afgelopen jaren had ik telkens een reden om niet te starten. Dit jaar niet, sterker nog we hadden als wedstrijdgroep afgesproken om zoveel mogelijk deel te nemen en als aanmoediging was de halve marathon opgenomen in de wedstrijden voor de Runnerscup. Vorig jaar liepen Titus en Peter hier snelle tijden ondanks het parcours. Dat parcours is namelijk vrij zwaar te noemen met smalle bospaadjes, die soms modderig kunnen zijn, krappe bochten en ook een aantal pittige heuveltjes. In de voorbereiding hoopte ik stiekem op een tijd onder 1:35. Maar in de afgelopen weken viel veel neerslag en er zelfs een boom dwars over het parcours.

Op vrijdag en zaterdag was het weer flink nat. Ik hoopte nog op in ieder geval een droge zondag, maar toen ik vroeg op stond omdat ik weer assisteerde met de tijdwaarneming viel de regen weer met bakken uit de lucht en het was ook nog koud. Ik was maar wat blij met mijn winterjas.

In de loop van de ochtend werd het droog en het gateway-tijdregistratiesyteem functioneerde naar behoren, dus het werd tijd om warm te lopen. Ik nam een rondje "blauwe palen" even weg van de hektiek, maar moest wel een beetje doorlopen omdat ik niet te veel tijd had. Ik kreeg zowaar last van steek in mijn zij, dus dat was geen best begin. Eenmaal terug bij de start hoorde ik dat vooral het eerste bospad erg slecht was. Dat was geen verrassing, maar het was dus wel belangrijk om vooraan te starten om een beetje zelf het pad te kunnen vinden. Met ruim 100 deelnemers en deelneemsters hoefde ik niet erg te dringen voor een plekje op de tweede of derde rij en ik hoefde daar ook niet lang te wachten tot het startschot. Al glibberende koos iedereen op het slechte bospad voor het smalle randje langs de grote modderplassen. Toen we dat gehad hadden keek ik maar eens op mijn Garmin en zag dat ik harder liep dan verantwoord voor een halve marathon. Ik schakelde terug en liet me in een groepje zakken achter een meneer met een blauw shirt. Ook op de rest van de bospaden was het steeds zoeken naar de begaanbare stukken langs grote plassen. Kijk voor een indruk maar naar het deel van dit filmpje vanaf ca. 3:16.

Ondanks dat lag het tempo best hoog. De eerste 8 kilometers gingen tussen 4:18 en 4:27. Daarna kwam een technisch moeilijk stuk, met onder andere een en stukje over de "heuveltjes". Even daarvoor had was de groep waarin ik liep uit elkaar gevallen en had ik een kwartet met Titus, na een versnelling moeten laten gaan. Ik had een andere loper als haas, waar ik een beetje op het elastiek aanhing en het tempo zakte naar 4:42. Maar bij het opdraaien van de atletiekbaan ging hij rustig een gelletje eten. Ik nam de kop over en verwachtte hem later wel weer achter me te horen. Mijn snelheid ging weer omhoog, eerst naar onder 4:20 en daarna zes kilometer stabiel op 4:34. Bij mijn doorkomst had ik een tijd van hoog in de 46 minuten gezien en als het een beetje meezat kon er toch nog een mooie tijd uitrollen. Bij 13 kilometer stond mijn vrouw me aan te moedigen, een mooi steuntje in de rug, want Titus was ondertussen uit beeld verdwenen. Ook de aanmoedigingen van de eenzame baanwachten kon ik erg waarderen:

Zo telde ik de kilometers af en haalde ik af en toe een marathonloper in. Aan de voet van de heuveltjes motiveerde Wim me nog een keer: "Even aanzetten heuvelop". Dat werd nog een kilometer van 4:49, maar daarna was het nog maar twee kilometer en op het rechte eind naar de finish zag ik dat ik onder 1:35 zou eindigen.

Zo was het op dit zware parcours toch gelukt mijn snelste halve marathon van dit jaar neer te zetten. 1:34:44 was goed voor een tiende plaats. In mijn Garmin data zie je flinke schommelingen in de snelheid, maar ik vermoed dat dat door het parcours komt.

nieuwe look

Al een tijdje werd ik er door blogger op gewezen dat ik mijn sjabloon zou moeten upgrade. Vanavond heb ik eindelijk de moed verzameld. Het viel nie tmee, want ik moest handmatig het één en ander herstellen. Onder andere een groot deel van mijn uitslagen was verdwenen. Als het goed is, is dat nu weer compleet. Ik mis nog mijn teller, maar die voegde niet veel toe.

Het ziet er wel weer fris uit.

Baankampioenschap foto's

Een paar foto's gevonden op de site van av Pijnenburg

Tweede plaats bij Clubkampioenschappen

Ieder jaar houdt AV Pijnenburg eind september de clubkampioenschappen op de baan. Vandaag was het weer zo ver. Ik moest al vroeg op, want ik hielp weer met de tijdregistratie. Dat ging gelukkig weer soepel. Uiteindelijk hadden we een 100% score, dat wil zeggen, geen enkel chip gemist.

Nadat de tijdregistratie was opgebouwd ging ik lekker een stuk inlopen met Selina, Edgar, Jasper, Kees en z'n broer. Die liep als gastloper mee, ingeschakeld door Kees zodat hij een haas zou hebben. Wegens diverse omstandigheden zou het deelnemersveld vandaag uit maar 10 loper bestaan en Kees hoopte met een haas een snelle tijd te kunnen lopen. Er zouden prijzen verdeeld worden in 6 categorieën, dus altijd prijs zou je zeggen, maar geheel toevallig waren er nu net in mijn categorie (mannen Masters 45+) 4 deelnemers. Naast Kees, die normaliter te snel voor me is, nog Stef en Adri. Vorig jaar wist ik die te verslaan, maar Adri en Stef zijn op lange afstanden in ieder geval sneller. Stef liep dit jaar al 11:21 en Adri wordt ieder jaar sterker.

Ik voelde me goed en mikte op een tijd van 11:15. Misschien was zelfs nog sneller mogelijk.Rondjes van 1:30 ongeveer en in het begin vooral de concurrentie in het oog houden. Vanaf de start koos ik direct het kielzog van Adri. De eerste 200 ging in 43, een mooie start. In de bocht kwam Stef voorbij en dook ik achter hem aan. Vanaf de kant werd geroepen dat de eerste volle ronde in 83 ging. Dat vond Stef (en ik ook) te snel, dus hij liet het tempo wat zakken. Ik besloot om voorlopig lekker achter Stef te blijven hangen. Kees liep overigens niet eens zo ver voor ons en zijn broer had al na 300 meter moeten uitstappen met een kuit probleem. In de daarop volgende rondjes zag ik de voorsprong die we op het schema van 11:15 hadden snel verdampen. De rondjes gingen in 1:34 eigenlijk te langzaam, maar ik wilde ook niet te snel op kop ondanks dat het voelde dat ik harder zou kunnen. Ondanks dat had Adri al moeten lossen.

Met nog 4 ronden te gaan besloot ik toch zelf op avontuur te gaan, ik lag nu al ca 8 seconden achter het schema van 11:15. Stef liet me gaan en langzaam bouwde ik mijn voorsprong uit. Ik kwam zelfs wat dichter bij Kees, maar ik makte me geen illusies. zelfs als ik er nog bij zou komen zou zijn eindsprint te snel voor mij zijn. Dat bleek toen hij op 200 meter gas gaf in een poging nog onder de 11 minuten te komen. In die laatste 200 meter liep hij zo'n 5 seconden uit, terwijl ik ook nog mijn best deed er een sprintje uit te persen. Net niet voldoende voor 11:15, ik kwam op 11:17, maar met met een negatieve split op de tweede plaats. Ik was dus weer erg tevreden. Het is mijn snelste 3 km van dit jaar en de tweede ooit.

De halve van Hoogland

Pas op het allerlaatste moment besloot ik om toch mee te doen met de Halve van Hoogland. Na de training van dinsdag was mijn achillespees op woensdag toch weer gevoelig. Maar na de training van donderdag had ik nergens last van. In beide trainingen had ik het rustig aangedaan en ongeveer het gehoopte halve-marathon tempo gelopen.

Door het gedoe met die achillespees had ik in de laatste twee weken wat minder getraind. De lange duurloop van ruim 20 kilometer had ik niet gedaan, ik was dus vooral benieuwd hoe mijn duurvermogen was. De start was om 12:30 het was heerlijk weer, wellicht een beetje warm om te lopen. Dus ik besloot om lekker op de fiets te gaan. Een tochtje van ruim 10 km door de polder, heen met wind achter. Nadat ik mijn startnummer had gehaald en wat bekenden had begroet liep ik een ruim rondje in. Dat voelde al goed. Toen werd het tijd voor de start, daar was het een beetje dringen. Het zijn geen hele brede paden, dus in het begin moest ik af en toe wat inhouden en proberen om me niet te laten verleiden tot tussensprintjes, want dat is smijten met je krachten. Na een kilometertje onstonden er wat groepjes en vanaf daar was ik continue bezig met beslissen of ik in dit groepje wilde blijven hangen of dat ik met iemand mee zou lopen die iets sneller voorbij kwam. En op stukken met wind tegen wilde ik niet te veel op kop lopen.

Ondertussen hield ik mijn Garmin in het oog. De snelheid moest zo rond 4:30 per kilometer liggen zodat ik rond 1:35 uit zou komen. Dat ging 10 kilometer heel goed. De tijden schommelden tussen 4:20 en 4:29. Daarna kwam er één van 4:33 en weer drie tussen 4:21 en 4:27. Ondertussen liep ik haasje over met nog twee anderen. Op een stuk pal tegen de wind in kwam een vierde loper begeleid door een fietser voorbij. We haakten even aan, mijn twee companen lieten een gaatje vallen en ik versnelde iets om toch achter deze meneer te kunnen blijven lopen. Dat was waarschijnlijk ene vergissing. Die kleine versnelling en zijn net iets te hoge tempo moest ik verderop flink terug betalen en ik moest lossen. Van mijn medelopers bleef er nog één in het zicht. Maar mijn kilometer tijden stegen tussen 17 en 19 naar 4:40 tot 4:45. Met nog twee kilometer ter gaan waren we wel weer uit de wind en kreeg ik het tempo toch weer wat omhoog. Met nog een kilometer te gaan passeerde ik toch nog één van mijn oorspronkelijke groepsgenoten en ik finishte in 1:35:23. Voor een PR had ik in de laatste 5 kilometer nog een versnelling in huis moeten hebben, maar het verval is redelijk binnen de perken gebleven.

Clubgenoot Selina stond weer op het podium met een indrukwekkende 1:29:20.

PHPD

Een nieuwe gevleugelde uitdrukking in onze loopgroep is PHPD. Dit is een alternatief voor de diverse aandoeningen met afkortingen die met name bij kinderen worden geconstateerd (ADHD, PDD/NOS, ...). PHPD staat voor "pijntje hier, pijntje daar". En ik schijn er ook slachtoffer van te zijn, want twee weken geleden ging alles nog prima, maar nu gaat toch weer de rem er op.

Al sinds de vakantie had ik wel 's morgens een stijve achillespees. Maar binnen vijf stappen, dwz voor dat ik onder de douche stond was dat wel weer voorbij. De Gildeloop en direct daarop volgende training zijn waarschijnlijk net te veel geweest. In het weekend daarna liep ik nog zonder problemen ruim 20 km tussen twee hoosbuien door. Vorige week dinsdag trainde ik ook nog lekker op de baan, maar woensdagochtend bleef mijn achillespees stijf en een beetje pijnlijk. Tijd om op te letten. Donderdag was iets beter, maar niet voldoend, dus die training liet ik schieten. In het weekend probeerde ik een duurloop want met veel koelen zat ik weer op het niveau dat ik alleen 's morgens wat voelde. Het rustige duurloopje ging op zich goed, tijdens het lopen voel ik mijn pees niet, maar 's middags was het toch weer gevoelig, net als de dag erna.

Vandaag is het al weer beter, maar ik heb besloten om nu een weekje rust te houden en wel veel te koelen. De voorbereiding voor de Halve van Hoogland is zo niet optimaal, maar als het een beetje meezit kan ik in ieder geval meelopen. In juni liep ik tenslotte ook een halve marathon als duurloop zonder problemen.

Dat was dus toch een scherpe tijd

De uitslagverwerking bij de Gildeloop was blijkbaar lastig, maar ondertussen zijn de uitslagen wel beschikbaar op de site van av Pijnenburg. Tot mijn verrassing zag ik dat er 42:14 achter mijn naam stond. Daarmee is dit mijn snelste 10 km van dit jaar en mijn derde tijd ooit. Vorig jaar was ik slechts twee keer sneller bij de Zomeravondcup in Utrecht.

Voor de liefhebbers volgt hier ook nog de data van mijn GFR, waaruit duidelijk wordt dat ik het tempo na ca 5 km wel wat liet zakken, maar niet echt door het ijs zakte.

Gildeloop 2012

De eerste wedstrijd van het seizoen zit er al weer op. Traditioneel is dat voor mij de Gildeloop in Soest, een thuiswedstrijd. Het begon niet helemaal goed. Ik miste de trein en was daardoor een half uur later thuis dan geplanned. Ik zou helpen bij het opbouwen van de tijdregistratie. Snel m'n spullen pakken en op de fiets naar de start. Gelukkig ging dat allemaal wel vlot, met dank aan de voorbereidingen van Evert.

Ik had nog tijd genoeg om een stukje in te lopen. Daar ontdekte ik dat we langs de eemweg flink de wind tegen zouden hebben. Als het even zou lukken, moest ik proberen om daar in een groepje te lopen. Bij de start trof ik natuurlijk weer vele bekenden. Petra, Stef, Peter, Edgar, Erik, Jos, Theo, Sjaak, Esther, Ilse, Kees, Selina, Jan, Rien, ... Berend zou foto's maken. Langs het parcours stond ook John te fotgraferen.

Ik startte samen met Peter. Mijn plan was om een vlakke race te lopen op ongeveer 4:20 per kilometer, maar de eerste kilometer ging natuurlijk weer te hard (4:09). Ik liep naast Peter en constateerde tot mijn schrik dat we aan kop van een groepje liepen terwijl de bocht naar de eemweg naderde. Wij waren "het haasje" en mochten op kop tegen de wind in. Dat viel niet mee. Sjaak liep keurig achter ons uit de wind. Dat stuk tegen de wind kostte me teveel. Ik probeerde nog even achter Peter te lopen in plaats van ernaast, maar moest het langzaam laten gaan. Er bleef een klein groepje met o.a. Sjaak over.

Op het Kerkepad was er nog een verrassing. Eerder op de dag had @helwigj per twitter gevraagd om verzoeknummers en op mijn verzoek draaide daar precies getimed met mijn doorkomst Mr Blue Sky van ELO "Running down the avenue".

Ondanks dat volgens mij mijn tempo redelijk vlak bleef (4:14, 4:11, 4:07), moest ik na de eerste doorkomst Sjaak laten gaan, maar de verschillen werden niet echt groot. Ik zag Peter nog steeds voor me en ook Kees die samen met Selina een hele snelle start had. Helaas moest ik ook de tweede keer tegen de wind in alleen het werk doen.

(foto van John)

De snelheid liep nu wel een stukje terug (tussen 4:17 en 4:20). Maar de verschillen werden niet veel groter. Bij de laatste keer tegen de wind in probeerde ik nog een keer te versnellen om te proberen bij Kees te komen. Maar helaas vond hij daar weer een haas die hem tegen de wind in naar en voorbij Sjaak hielp terwijl ik het weer alleen moest doen. Ik wist wel de mensen achter me te lossen. De laatste kilometer was nog snel (4:00 ongeveer) en er stond een mooie 42:17 op mijn Garmin. De officiële uitslagen zijn er nog niet. Zo snel was ik nog niet eerder op de Gildeloop. Het was sneller dan vooraf gedacht, niet zo mooi vlak als gehoopt, maar het verval was binnen de perken gebleven. Ik krijg vertrouwen in mijn inhoud, dus ik durf het nu wel aan om me in te schrijven voor de halve van Hoogland.

Ik durf het bijna niet te zeggen.

De vakantie is ruim voorbij en ik train nu al weer een week of drie vol uit. Omdat ik een halve marathon wil lopen, moeten er ook wat lange duurlopen gedaan worden. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het gaat allemaal best lekker. Bij de eerste baantraining (2 x 5 x 400) liep ik op soeplesse een stukje harder dan vooraf gedacht (1:30). De donderdag daarna voelde ik mijn benen wel en deed ik het rustig aan. Op mijn nieuwe schoenen liep ik een rondje Zwarte weg, waarbij mijn hartslag mooi laag bleef.

Op dinsdag 7 augustus werd de baantraining afgesloten met een 3000 meter ook die ging vlak en ik liep mijn eigen tempo. Vorige week zaterdag ochtend liep al vroeg een rondje over de Zoom naar het vliegveld en via Soestduinen terug. Weer bleef mijn hartslag in de gewenste zone met kilometers van 5:20. Wat opviel was dat ik 's middags thuis het idee had dat ik rustig nog een keer een rondje kon lopen.

Afgelopen dinsdag moest ik wegens wat maagproblemen een stukje training laten schieten, misschien dat ik daarom donderdag extra lekker liep. 6 x 1000 meter tussen 4:00 en 4:05 afgezien van de eerste. Daarbij liep ik met snelle jongens mee. Omdat het dit weekend warm zou worden ging ik al op vrijdagavond op pad voor een 18,5 km duurloop (via het Baarnse bosbad naar Groeneveld). Dat waren twee trainingen achter elkaar zonder dat ik daar last van had, afgezien van een blaartje ivm mijn nieuwe schoenen. Woensdag staat de Gildeloop op het programma. Gelukkig is het dan weer wat koeler. De doelstelling is een vlakke race van ca 4:20 per km of zo.

Nieuwe schoenen

Het werd weer tijd voor nieuwe schoenen. Mijn Asics Gel Nimbus waren twee jaar oud en aan vervanging toe. Ik liet me deze keer voorlichten door Anita bij SportMaster. en kwam weer naar buiten met een paar Saucony Triumph 9. De Asics passen niet helemaal bij mijn loopstijl met veel middenvoet landing.Een paar Mizuno Wave Rider heb ik al en ik wil graag kunnen afwisselen. De Mizuna Enigma zat niet echt lekker, maar de Saucony wel. Op de loopband zag het er ook goed uit. Vandaag heb ik er voor het eerst een rondje Zwarte weg mee gelopen.

Vakantie

't Is al een paar weken rustig op deze blog. Dat is niet verwonderlijk want ik was op vakantie. In de afgelopen weken heb ik het rustig aangedaan. Maar ik heb niet helemaal stil gezeten en dit jaar voor het eerst hardloopkilometers in het buitenland geregistreerd. Bij Le Rozier liep ik een stukje door bergachtig terrein. 20 minuten één kant op en daarna weer terug (mijn GFR was in het begin even de weg kwijt):


Bij onze camping onder Perpignan lag een meertje waar druk omheen gesport werd. Daar liep ik een rondje met mijn oudste zoon:

Ik voel me goed uitgerust en heb voor het eerst in twee jaar voor mijn doen "bruine benen". Tijd om plannen voor het najaar te maken. Ik hoop de halve van Hoogland te kunnen lopen. Dat betekent dat ik de komende weken weer flink omvang moet gaan maken. De Gildeloop van eind augustus is een goede test. De eerste training op de baan van gister gaf me een goed gevoel. 10 x 400 gingen in ongeveer 1.30.

Garmin doet 't weer, ik even niet.

Begin deze week kreeg ik bericht van coolsound dat ze mijn GFR310xt niet konden repareren en daarom een nieuw exemplaar zouden versturen, redelijk vlot en een prima service. Woensdag werd het pakketje bezorgd en nu heb ik weer een functionerend exemplaar.

Vorige week donderdag had ik mijn oude stopwatch maar uit de kast gehaald, voor de training van 3 x 2000. Die gingen wel lekker ondanks (of dankzij :-) ) dat het snot met emmers uit mijn neus kwam. De verkoudheid van eerder die week kwam lekker los.

Helaas voelde ik me in de nacht van vrijdag op zaterdag misselijk.Ik sliep slecht en was de hele zaterdag brak. Al om half acht dook ik mijn bed in en ik sliep tot de een uur of acht de volgende dag. Ik had gehooppt dat een goede nachtrust voldoende was, maar dat was niet het geval. Ook zondag voelde ik me beroerd en moe en dat gold ook voor de maandag. Pas dinsdag ging ik weer naar mijn werk. Ik heb de trainingen deze week overgeslagen om een nieuwe terugslag te voorkomen.

Testloop, duurloop, Garmin opgestuurd en verkouden

Wat kan er toch een boel gebeuren in een week :-) De wedstrijdgroep van AV Pijnenburg heeft iets nieuws geïntroduceerd. Vanaf nu gaan we regelmatig testloopjes houden. Dat worden een soort onderlinge wedstrijdjes inclusief tijdregistratie waaraan de weg-wedstrijdgroep, baanatleten en oudere junioren mee kunnen doene. Als het goed bevalt, komt er zelfs een klassement van. Vorige week dinsdag was de eerste over de blauwe paaltjes van de Stompert, een tankbaan van ongeveer 2600 meter. Op zich een ongelukkig tijdstip, want in het weekend daarvoor was de marathon van Amersfoort, waar diverse lopers een halve marathon hadden gelopen en ik had natuurlijk net de Stoomtramloop gedaan.

Ik had nog wat stijve kuiten en eigenlijk wilde ik me dus een beetje inhouden, maar eenmaal aan de start kwam er toch een soort wedstrijdspanning boven. Het parcours was nieuw voor mij, anderen kenden het rondje wel. Peter was ook van de partij. Hij kende het rondje en had net een halve marathon gelopen. Dat leek me een mooie partner om vandaag te volgen.

Na de start verdwenen de snelle jongens al snel uit beeld. Ik liep samen met Peter, Adri volgde vlak achter ons. Na een kilometertje kwam Sjaak voorbij. Ik riep tegen Peter dat hij Sjaak mocht volgen als hij wilde, maar Peter bleef bij mij, Sjaak liep niet al te ver uit. Gebrek aan kennis van het rondje kostte me wel snelheid toen ik bijna uit de bocht vloog. Met Adri nog steeds op mijn hielen sloot ik toch snel weer bij Peter aan. Het werd erop en erover en met een snelle afdaling liep ik het gat naar Sjaak weer dicht. Iets verder daarvoor had Kees ondertussen junior Koen gepasseerd en bij Koen leek het beste eraf. Ik besloot gelijk maar door te trekken en liet ook Sjaak achter me. Met nog zo'n 600 meter te gaan zat ik achter Koen. Heuvelop was ik iets sterker, heuvelaf had ik moeite hem te volgen. Op mijn tandvlees bleef ik bij, tot ik tussen de bomen door de finish meende te zien. Tijd voor een eindsprint, in een beklimminkje schoot ik Koen voorbij en hij moest lossen. Tot mijn verrassing was ik 10e in 10:38 en in mijn leeftijdscategorie was alleen Kees sneller geweest.

Zondag liep ik weer een rondje Zwarte weg.Ik hoopte net zo lekker te lopen als bij de Stoomtramloop, maar dat lukte niet helemaal. Ik had me 's morgens al wat verkouden gevoeld, waarschijnlijk speelde dat me parten. In de loop van de dag werd de keelpijn erger. De training van dinsdag heb ik daarom ook overgeslagen.

Mijn GFR310 voelt zich ook niet helemaal lekker. Ondanks het vervangen van de batterij doet de hartslagsensor het niet meer. Er zat niets anders dan alles inpakken en weer opsturen naar de webshop. Hopelijk hoor ik binnenkort hoe of wat. Voorlopig dus even geen routes via connect.garmin.com.

Haasklus: Stoomtramloop

Vooraf lijkt een halve marathon in juni niet echt geschikt om voluit te gaan voor een hele snelle tijd of misschien zelfs een PR. Met dat in gedachten vond ik dit dus een mooie gelegenheid om met collega Leon mee te lopen om hem naar betere tijd te helpen dan vorig jaar in Eindhoven. Het moest toch in ieder geval wel onder de twee uur. kunnen. Als evenement hadden we de Stoomtramloop van Medemblik naar Hoorn uitgekozen. Dat is een leuke kleinschalige loop met als extraatje een ritje in de stoomtram van Hoorn naar Medemblik. De route volgt daarna zo ongeveer het parcours van de stoomtram over smalle weggetjes en fietspaden en af en toe door pittoreske plaatsjes als Het Westeinde en Midwoud.

Vandaag was het stralend weer, maar niet te warm en de wind was dan wel hoofdzakelijk tegen, maar niet zo hard als de dagen hoiervoor en eigenlijk precies lekker voor de verkoeling. Leon verwachtte ongeveer 5:15 per km te gaan lopen. Toch wel een stukje harder dan de 5:40 die ik had bedacht om net onder 2 uur uit te komen. Ik was benieuwd of het niet te hard was, maar liet hem het tempo aangeven. Al direct vanaf de start zaten we hier zelfs nog ruim onder, met kilometers tussen 5:10 en zelfs net onder de 5 minuten. Ik checkte regelmatig bij Leon of het niet te hard ging. Hij moest nog wat overhouden voor de laatste 5 kilometers. Maar het leek makkelijk te gaan. Ik liep ook makkelijk mee, gaf wat aanwijzingen over de te volgen ideale lijn en zorgde dat we onderweg genoeg te drinken konden mee nemen. Samen liepen we een mooi vlak tempo aan de kop van een klein groepje en dat hielden we keurig vol tot 11 kilometer.

 (foto: Melvin Tuil)

Daarna volgde een stuk pal tegen de wind in en viel het tempo een beetje terug, vanaf nu gingen de kilometers tussen 5:10 en 5:20. We hadden echter ondertussen ruim 2 minuten voorsprong opgebouwd op het schema van 5:15. Onder de 2 uur zouden we wel gaan halen, maar misschien ook onder 1:50 en hoe ver dan? Ik probeerde Leon te motiveren om vanaf 17 kilometer weer een beetje aan te zetten. En in de laatste kilometer zouden we nog versnellen om te proberen een mensen in te halen. De kilometers vlogen voor bij en voor we het wisten zagen we het bordje 20 kilometer. Iets voor ons liep nog iemand in een lichtblauw shirt. Dat werd ons mikpunt voor een snelle laatste kilometer. Bij op draaien van de baan hadden we hem bijna te pakken. Eenmaal op de baan gooide ik er nog een versnelling uit om nog een paar andere lopers in te halen. Even alles er uit en nog net binnen 1:48 kwam ik over de streep. Leon volgde iets later, net voor het lichtblauwe shirt net boven de 1:48. Officiële uitslagen: 1:47:50 en 1:48:12. Daarmee hadden we ruim aan de verwachting voldaan.

Zomeravondcup 4: Gegokt en verloren.

Daar stond ik dan weer: aan de start van de vierde zomeravondcup van 2012. Weer het parcours in Overvecht, waar ik nog nooit een goede race gelopen heb door een groot verval in de tweede helft. De vorige keer, twee weken geleden was ik zelfs uitgestapt, maar toen was het ook heel warm. Nu scheen ook weer het zonnetje en was de temperatuur toch nog aardig opgelopen, nadat het bijna de hele dag regenachtig geweest was. Ik was wat te laat van mijn werk vertrokken en ook nog verrast door een wegafsluiting, dus erg lang had ik niet kunnen inlopen. In de afeglopen weken heb ik gas teruggenomen op het gebied van trainingen om mijn achillespees wat rust te gunnen. Langzaam gaat dat wat vooruit.

Daar tegenover staat dat ik vorige week in Amersfoort een hele goede 800 meter liep. En de eerste twee avonden van de zomeravondcup liep ik mooi vlak naar nette tijden. Misschien dat ik door de relatieve rust van minder trainen juist wel beter was. Ik voelde me goed, had alleen wel dorst terwijl ik de hele dag extra water gedronken had. Eigenlijk moest 42 rond of misschien iets daaronder wel mogelijk zijn, dan zou ik direct afrekenen met dat parcours hier rond Overvecht.

Pang!
We waren weg. Niet zo hard willen beginnen als twee weken geleden dacht ik nog. Rustig meelopen in de groep en geen kracht verspillen aan slalommen. Dat ging prima, ik zag Sjaak uitlopen. eenmaal van de baan af ging op zoek naar een groepje met het juiste tempo. Er zou nog stuk met tegenwind komen. De eerste kilometer ging in 4:04, volgens mijn GFR, maar die maakte vandaag alle kilometers een stukje korter. Daarna haakte ik aan bij een loper in een fel geel shirt. Precies het goede tempo. We haalden langzaamaan wat andere lopers in: RunningCobbler, Sjaak, ...

Er volgden nog twee kilometers van 4:04. De benen voelden goed, ik kon rustig op mijn techniek letten. Ik kreeg alleen niet genoeg lucht door mijn neus en door het vele ademenen door mijn mond begon die wel erg droog te worden. De volgende kilometers waren 4:08 en 4:10. De tijden waren geen probleem, maar bij mij ging er nu toch wel hard een kaarsje uit. Sjaak kwam weer langs en de rest van mijn groepje probeerde hem te volgen terwijl ik eraf wapperde. Het tempo ging wat naar beneden en consolideren werd de uitdaging. 4:19 ging nog net, maar daarna liep het nog verder op.

Op 9 kilometer kwam Runningcobbler weer voorbij en direct daarachter Martin. Daar haakte ik nog even bij aan en ik nam de kop nog even van hem over om hem nog een stukje te hazen. Op zo'n 400 meter van de finish liet ik hem gaan. Mijn eindtijd was 43:38. VOlgens mijn GFR was het 10,2 kilometer. Met die tijd was ik toch nog vierde in het eindklassement in mijn klasse.

Amersfoortse baancompetitie 800 meter

Voor het eerst van mijn leven stond ik gister aan de start van een 800 meter. Ik vond het een stuk minder spannend dan de 1500 meter van twee weken geleden. Het is maar 2 rondjes en mijn opgegeven tijd van 2:40 moest haalbaar zijn, want tijdens de 1500 meter liep ik ook al rondjes van 1:20. Voor het inlopen koos ik deze keer een rondje door het bos, ruim 2 kilometer. Bij het inlopen had ik geen last van mijn achillespees, helaas begon ik 'm bij het rekken en strekken en de loopoefeningen wel wat te voelen.

Zo'n 800 meter is ook leuk om te zien. De series zijn kort en aan de hand van de doorkomsttijden bij de eerste ronde kun je al aardig inschatten waar mensen op uit komen. In de eerste serie liepen Gerrie (3:10) en Lotje (3:21). In de tweede serie dook Petra knap net onder de 3 minuten en in de derde serie ging Dirk onder de 2:50. In de vierde serie stond ik met Sjaak en Martin (toegevoegd uit de tweede serie) aan de start. We hadden al tijden onder de 2:30 gezien in voorgaande series en volgens berekeningen zouden Martin en ik daar ook in de buurt moeten kunnen komen. Het was mijn eerste 800 meter, dus ik had geen idee hoe dat in te delen, maar begreep dat inhouden eigenlijk niet aan de orde is. In deze serie stond ook weer Mira aan de start. Uit ervaring wist ik dat ik zij iets harder start, maar dat ik haar over het algemeen uiteindelijk net voorblijf. Direct na de start koos ik dan ook het groepje waarin zij ook liep.

Voor mijn gevoel ging het hard, maar ach het is maar 800 meter. De eerste 200 ging in ongeveer 35 sec en het eerste rondje in ca 1:12. Bij het ingaan van de volgende bocht haalde Mira twee juniores in, die een beetje stil begonnen te vallen. Ik besloot om in de bocht ook in te halen, ondanks de extra meters.

In mijn rug hoorde ik nog steeds Martin. Ik had nu meer snelheid dan Mira en haalde haar op het rechte stuk ook in, nog steeds met Martin in mijn spoor. Ik besloot het niet makkelijk voor hem te maken. In de laatste bocht versnelde ik wat en op het laatste rechte eind ging het gas er op. Martin moest lossen en ik kwam net onder 2:30 over de streep. (officieel 2:28). Martin zat er één seconde achter. Sjaak had in het begin een gaatje moeten laten, maar kwam toch onder de 2:40.

Na afloop had ik een knallende hoofdpijn, mij niet geheel onbekend na zo'n sprintje. Ik deed het even rustig aan en zag in de zesde serie Erik naar 2:26 lopen. In de zevende serie liep Bart 2:12.

Uiterst tevreden liep ik nog een paar rondjes uit. Thuis haalde ik maar weer een icepack te voorschijn voor mijn achillespees. De komende week sla ik de trainingen over en doe ik alleen de zomeravondcup (6 juni) en de Stoomtramloop (10 juni).

te warm

Trouwe volgers zullen zich wel afvragen, waar blijft dat verslag van de derde wedstrijd van de Zomeravondcup. Het was geen toeval dat het wat langer duurde, het was niet best. Zo slecht zelfs dat ik besloot om uit te stappen.

Het zou warm worden, dus mijn plannen die ik dit weekend maakte na een makkelijke lange duurloop (ruim 21 kilometer in net iets meer dan 1:50) kon ik vergeten. Geen kilometer in 4:10 en uitkomen onder de 42 minuten. Gewoon rustig lopen en maar zien wat het zou worden. Ik wilde weer vlak lopen en dat is me op dit parcours nog nooit gelukt, dus het moest rustig aan.

Bij de start hoopte ik dat iedereen die plannen had. Dus ik sloot aan bij Stef, maar na 100 meter zag ik een tempo van ruim onder 4 minuten op mijn klokje dus die liet lekker lopen. Bij het verlaten van de baan liep samen op met Sjaak. Normaal ben ik een stukje sneller, maar hij maakt flink progressie. Het werd een groepje en de eerste kilometer ging net onder 4:10. Te hard voor dit weer vond ik, dus ik liet een gaatje vallen. Toch sloot ik even later weer aan omdat het groepje wat vertraagde. De tweede kilometer ging in ongeveer 4:12. Ik bleef zoeken naar mijn tempo, het moest makkelijk blijven gaan. Het groepje viel weer uit elkaar en ik liet Sjaak en een ander gaan. De volgende kilometer was 4:17. Dat leek er meer op. Als ik het rond 4:20 kon stabiliseren moest het toch wel lukken. Bij kilometer 4 (4:21) kwam Martin voorbij. Ik besloot vooral niet aan te willen haken, maar makkelijk ging het al niet meer. Op het 5 km punt was een drinkpost en de kilometer tijd was nu al ergens boven 4:30 geloof ik.

Een bekend gevoel op dit parcours maakte zich van mij meester, ik werd aan alle kanten voorbij gelopen. Het kon me nu niet schelen, dan maar in een rustig duurlooptempo naar de finish, maar na 6,5 km kreeg ik ook nog eens steek in mijn zij. Even wandelen hielp niet en ik besloot om uit te stappen. Dat kon pas bij 8 km en dat was nog een lange kilometer.

Bij de finish trof ik alle lopers van Pijnenburg (Bart, Jos, Theo, Titus, Berend, Edgar, Sjaak, Martin, Gerrie en Adry). Allemaal uitgeput op Adry na die weer heel makkelijk een scherpe tijd had gelopen. Ik voelde me prima en had ook geen spijt van het uitstappen. Ik had niets te winnen, geen goede tijd, runnerscup al vol en dit zou toch niets worden voor de competitie van de zomeravondcup.

PR op de 1500 meter

Ja, dat is natuurlijk makkelijk als je je eerste 1500 meter loopt. Zo'n 1500 meter telt niet mee voor de runnerscup en in de prijzen zou ik ook niet vallen. Er was dan ook geen enkele reden te verzinnen waarom ik het spannend vond, toen ik gister aan de start stond van de vierde wedstrijd van de Amersfoortse baancompetitie. Ik was ingedeeld in serie 3 met een richttijd van 5:20. Sjaak zou ook in die serie starten met een richttijd van 5:25. Martin was een stuk voorzichter geweest en stond nu in de tweede serie met een tijd van 5:40. Nadeel voor hem was dat hij naar verwachting de snelste in zijn serie zou zijn en dus veel alleen zou moeten lopen. Om een tijd van 5:20 te lopen zou ik rondjes van 1:25 moeten lopen. Ik had de gewenste doorkomsttijden uit mijn hoofd geleerd: 1:05 - 2:30 - 3:55 - 5:20. De vraag was natuurlijk of ik dat zou kunnen waarmaken. Dus misschien was het wel de spanning om niet door het eis te zakken, na een te snelle start. En het blijft toch een wedstrijd, dus ik wilde geen modderfiguur slaan ten opzichte van mijn clubgenoten.

Het inlopen deed ik zonder Garmin, want de batterij was leeg. Geluukig kon ik de lader van Martin en een stopcontact in de kantine gebruiken en zat-ie bij de start weer om mijn pols. In de tweede serie ging Martin als een raket van start met een eerste doorkomst van net onder de 1:00. Dat hoge tempo wist hij vast te houden en hij eindigde in 5:09! De toon was gezet, Sjaak en ik dachten dat we daar niet aan zouden komen. Veel tijd om het te verwerken hadden we niet, we mochten direct aan de bak.

Pas na enkele tientallen meters bedacht ik dat ik vergeten was om mijn Garmin te starten, dat deed ik toen pas. Daarna koos ik in eerste instantie de rug van Tim, een loper die ik in de 3000 en 5000 series ook al was tegengekomen. Voor mijn gevoel ging het echter vrij langzaam en toen kwam het dilemma: "Hoe loop je een 1500 meter?": Rustig beginnen zodat je nog wat overhoudt, met het risico dat je de verloren tijd niet meer inhaalt, of gelijk volle bak, met het risico van een instorting. Twee lopers waren harder begonnen, misschien moest ik daar wel aansluiting zoeken. Maar ik liep in een bocht en buitenom inhalen kost kostbare meters. Bij het uitkomen van de bocht ging er toch voorbij, maar de twee koplopers waren al verder weg, dat zou dus alleen lopen worden. De eerste doorkomst ging in 1:00, toch te hard dus. Na 400 meter kreeg ik een stuk wind tegen en na 800 meter nog een keer. de doorkomst na 700 was volgens mij rond 2:25 en bij 1100 net boven 3:50. Ik verloor dus wat snelheid en hoorde iemand dichterbij komen. Deze keer gaf dat de motivatie om weer iets te versnellen, ik had nog wat over, dat was een goed gevoel. Tim sloot aan, maar kon er niet meer overheen komen en in de laatste 100 meter sprintte ik hem er uit en zag ik op de klok 5:12. Met die snelle laatste ronde was ik toch ruim onder de richttijd gekomen.

Wat slechter nieuws is dat ik al weer een paar weken last heb van mijn rechterachillespees. Dat is vooral als ik een tijdje stilgezeten heb en dan weer ga lopen. Omdat ik mijn deelname aan de Stoomtramloop niet in gevaar wil brengen, doe ik in het weekend wel lange duurlopen op een rustig tempo. Maar sla ik door de week af en toe een training over. Na een inspanning koel ik met ijs. De klachten lijken minder te worden en worden in ieder geval niet ernstiger. De wedstrijden in deze periode laat ik vooralsnog niet schieten, dus volgende week kunnen jullie me weer aan de start verwachten in Utrecht.

Derde Soester kampioenschap Blauwe Paaltjes

Na de zomeravondcup bestond mijn bijdrage aan de derde aflevering van het Open Soester kampioenschap "Blauwe Paaltjes" uit het zijn van parcourswacht. Ik had post 5 toebedeeld gekregen, diep in het bos, net even voorbij de helft. Het was er rustig, dus ik had alle tijd om de doorkomst van een kleine 150 deelnemers vast te leggen met mijn Samsung. Klik hier voor het filmpje.

Zomeravondcup 2, iets sneller en weer vlak

Net terug uit Utrecht en alleen tijd voor een korte update. Ik ging deze keer weg op 42:30 kilometers van 4:15. Iets sneller dan vorige keer dus. Ik liet Martin al direct weg lopen omdat zijn tempo te hoog leek. Mijn tempo bleef weer redelijk vlak met een beetje verval rond kilometer 7. Dat wist ik weer terug te pakken. Martin bleef in zicht en na 9 kilometer had ik 'm te pakken. De eindsprint was net niet genoeg om ook Stef nog in te halen.Zelf geklokte eindtijd: 42:13. Met dank aan Kees voor de aanmoedigingen.

Natuurlijk was er er weer een grote groep bekenden. Collega Leon was er en liep netjes 47 hoog. Loopgek had bij gebrek aan kleedruimte zelf een bus op de parkeerplaats gezet. Hardlopert kwam me bij 1500 meter voorbij denderen op weg naar een PR. Pijnenburg was aanwezig met Edgar, Adrie, Stef, Theo, Jos, Martin, Erik, Bart, Lotje, Gerrie, Esther en Jan. Adry liep een PR voor het eerst onder de 40 en Jan was terug na anderhalf jaar blessureleed met een tijd van rond 46.

Voor mezelf trainen

De officiële uitslag van de Zomeravondcup is online. Daarin staat 42:45 achter mijn naam. Dat klopt wel met mijn beleving dat het even duurde voor ik voorbij de start kwam. Het behoort nog steeds bij één van mijn betere 10 kilometers, maar ik uiteindelijk wil ik toch richting de 41 minuten. Dus trainde ik weer lekker verder. Vorige week donderdag met de groep, met alleen maar deelnemers aan de Zomeravondcup, 2 series van 3 x 1000 meter in het bos. Het werd zowaar nog warm, dus na 2 x 1000 deed ik maar een shirtje uit. De laatste zat net onder 4 minuten. Opvallend dat mijn GFR310 zoals wel vaker naar verloop van tijd de 1000 meter korter maakte. Tussen de eerste en de laatste 1000 zat meer dan 10 meter verschil volgens mij.

In het weekend was ik een weekendje met familie weg. Ik had mijn hardloopkleding meegenomen, maar mijn schoenen vergeten :-( Dus heb ik alleen maar gefietst en gewandeld. In de afgelopen week kon wegens omstandigheden niet mee doen met de groepstrainingen van dinsdag en donderdag. Ik moest ook de derde wedstrijd van de Amersfoortse Baancompetitie laten schieten.

Daarom liep ik om maandag zelf een rondje over de Stulp, waarbij ik het rondje over de Stulp flink aanzette en stevig doorliep. Donderdagavond deed ik een intervaltraininkje in het bos, 5 x 400 meter en 5 x 200 meter. Tot slot liep ik uit naar het station om mijn fiets nog op te halen omdat ik van mijn werk een lift naar huis gekregen had.

Over twee weken wordt alweer de derde aflevering van de Open Soester Kampioenschappen Blauwe Paaltjes gelopen. Ik help mee als parcourswacht omdat ik de dag daarvoor nog met de Zomeravondcup meedoe. Maar als je in de buurt bent, doe dan vooral mee met dit leuke initiatief en een mooi parcours zoals je op deze clip kunt zien.

Herfst tijdens de zomeravondcup

Wie kent nog Gerard Cox's: "Buiten huilt de wind om het huis."? Da's niet het weer dat je verwacht bij een Zomeravondcup, maar vanavond was het toch echt het geval. De eerste wedstrijd van zomeravondcup 2012 op het nieuwe parcours Maarschalkerweerd werd gelopen in herstachtige omstandigheden: regen een harde wind en een graadje of 7. Ik had verwacht dat het wel wat rustiger zou zijn, maar er stonden uiteindelijk toch veel mensen op de smalle Mytylweg aan de start. Sommigen hadden wel last gehad van de files onderweg. Erik was zelfs zo laat dat hij de start had gemist en mij pas ergens tussen km 7 en 8 voorbij kwam.

Er waren weer vele bekenden. Natuurlijk een grote opkomst van onze eigen club: Theo, Bart, Martin, Sjaak, Gerrie, Dirk, Lotje, Esther, Petra, Berend, Jos (na zijn Marathon van vorige week), Stef en Erik iets later deden mee. Edgar, Wim en Esther zorgden voor de aanmoedigingen. En de mij bekende bloggers Snellerijk, Hardloper en Loopgek. Die zou ik in de wedstrijd niet weer terug zien. Ik ging niet voor een PR. een vlakke race die in een 43-er zou eindigen zou mooi zijn, tempo's van 4:20 ofzo.

Ik stond niet geheel vooraan, met als gevolg dat ik pas na paar seconden (10?) over de streep ging. Er lag geen mat, dus ik zal het wel met een brutotijd moeten doen. Berend liep ongeveer naast me, Martin en Jos die het rustig aan zou doen ergens voor me. Ik probeerde rustig te wachten tot er ruimte zou komen om een beetje snelheid te maken. Toch ging de eerste km met wind achter in 4:11. Ik sloot aan bij wat grotere mannen in de hoop dat dat een mooi groepje zou worden en ik wat voordeel tegen de wind in zou hebben. Ondertussen passeerde ik Gerrie. Helaas viel het groepje al snel uit elkaar en bleef ik alleen over. Terwijl ik Dirk inhaalde ging de volgende km in 4:13. Voor me liep Petra. Dat was een mooi richtpunt, heel langzaam kwam ik dichterbij, pas na km 3 (in 4:11) had ik haar achterhaald. Nu kwam een stuk van 2 km met tegenwind en dat moest ik dus helemaal alleen doen, want de lopers die ik af en toe inhaalde waren alleen maar richtpunten. Die kilometers gingen dus wat langzamer (4:16 en 4:22).

Bij 5 km stond Edgar die de tussentijd (21:30) doorgaf. Als ik vlak zou lopen kwam ik mooi op 43 minuten uit. Ik besloot een tikje te versnellen. De wind hadden we hier af en toe mee. De volgende 3 km's ging in 4:11, 4:13 en 4:07. Ondertussen kwam Erik langs en ik speurde in de groepjes voor me naar Martin, het zou wel leuk zijn, als ik die nog kon achterhalen, maar hij bleef onvindbaar. de volgen de km was een moeilijke, met wind tegen en een bruggetje over: 4:24. De laatste was traditioneel snel: 4:05 en toen had ik nog 100 meter op mijn Garmin :-( die raffelde ik af in 20 seconden, en ik versloeg nog iemand in de sprint. Ik klokte zelf 42:38. Ruim binnen de doelstelling en met een negatieve split.

Lente

Hoewel de temperatuur nu weer (onder) normaal is en we zelfs een nat weekend achter de rug hebben (ik heb medelijden met de deelnemers aan de Marathon van Utrecht), is het toch wel duidelijk dat de lente aanbreekt. Dat geldt in ieder geval voor lopers die zoals ik hun trainingen lekker in de natuur mogen afleggen. In de vorige week heb ik diverse rondjes over de Stulp afgelegd en daarnaast ook met mijn vrouw en gewapend met een verrekijker door dat gebied gelopen. Tijdens die rondjes heb ik diverse malen reeën, spechten, boomklevers, tjif-tjaf's buizerds, witte kwikstaarten, muizen, mezen, vinken, boomleeuwerikken enzovoort kunnen spotten of mogen horen.

Langzaamaan kom ik ook weer in het normale ritme van drie trainingen per week en mijn scheenbeen protesteert nog steeds niet. Afgezien van wat spierpijn zo af en toe gaat het probleemloos. De duurlopen doe ik rustig aan met een paar versnellinkjes heuvelop of door stukje mul zand. Bij de groepstrainingen geef ik wat meer gas.

Stabiele 1000-jes van 4:10 - 4:15.

Of gister 15 200-jes waarvan de meeste vlak in 42 seconden.

Nog twee trainingen en dan kan ik kijken of ik in staat ben om een 10 kilometer vlak te lopen en uit te komen op een 43-er.