Foto's van de heuvelrugestafette

De heuvelrugestafette voert door een prachtig gebied dat in deze tijd van het jaar mooie plaatjes kan opleveren. Daarom had ik mijn camera meegenomen. 's Morgens was het nog donker en mistig, later werd het prachtig. Hierbij een impressie:

Duel met een BAV-er.

Het was koud en mistig toen ik gisterochtend vroeg vertrok naar de start van de Heuvelrugestafette. De avond ervoor was ik pas om één uur naar bed gegaan, dus toen de wekker om half zeven afging was het wel even slikken. De koffie thuis en bij de start hielpen bij het wakker worden. De koffie die ik in een thermoskan had meegenomen werd in verband met de temparatuur op het eerste wisselpunt ook door de teamleden dankbaar ontvangen.

De tweede en derde etappe mocht ik eerst Mona en daarna Ad op de fiets begeleiden. Ik was blij dat ik op aanraden van Ad mijn regenjas had aangedaan, want het was koud. Bij vierde wisselpunt kon ik in een restaurant mijn tenen gelukkig weer een beetje warm maken. Langzaam trok de mist op en ik schoot een paar mooie plaatjes van paddestoelen. Ondanks het mistroostige begin van de dag was het toch mooi lopen en fietsen door de Utrechtse heuvelrug.

Evert, Mona, Ad en Anita zorgden voor een goed begin ze hadden al aardig wat teams ingehaald en we lagen voor op het schema van 50 minuten per etappe dat ons op een eindtijf van 8 uur 20 zou brengen. Terwijl Gerda haar etappe liep begon ik me warm te lopen, maar helemaal lekker los kwam ik niet. Al snel na mijn start was er even twijfel over de juiste afslag. Terwijl ik achterom keek naar Peter, zag ik een ander team naderen, die lagen blijkbaar niet zo ver achter ons. Zo'n anderhalve kilometer verder sloot het team van de BAV bij ons aan, net aan de voet van de lange klim naar de Amerongse berg.



Ik was van plan om bij hem aan te haken. Maar ik merkte dat hij meer moeite had met klimmen dan ik. Dus in de beklimming wist ik hem weer te lossen. In de afdaling kwam hij ook niet dichterbij omdat ik met mijn lange pas naar beneden denderde.

Onder aanmoediging van Robert probeerde ik me niet gek te laten maken maar toch het tempo strak te houden. Aan de voet van de tweede beklimming had de atleet van BAV toch weer aangesloten en weer loste ik hem in de beklimming ondanks dat deze voor mijn gevoel minder steil en lang was. Even later kwam er een snelle atleet van de UT Twente voorbij, die ging echt te hard om bij aan te haken.Met nog zo'n 3 kilometer te gaan had ik volgens Robert ongeveer 200 meter voorsprong. Tijd voor de dood of de galdiolen, ik wilde hem nu voor blijven. Pas in de laatste kilometer leek hij nog weer iets in te lopen, maar bij het wisselpunt had ik toch nog steeds een voorsprong.

Na een beetje moeilijk begin had ik voor mijn gevoel redelijk hard en vlak doorgelopen. De exacte tijd heb ik niet geregistreerd, waarschijnlijk was het zo'n 44 minuten. Mogelijk dat we dat nog kunnen aflezen uit de GPS van Ad. Gezien het parcours met een paar pittige klimmen er in, was dat een prima tijd. Ik was vrij snel weer fris. Bij de volgende etappe kon ik met rugzak en fototoestel nog een paar honder meter met Leatitia mee rennen naar de finish. Nu alleen nog oefenen op fotograferen terwijl ik loop.

De overige etappes bleven ook prima gaan. Ondanks een blessure voor Erik, die onderweg werd vervangen door Mona en met Peter en Robert op laatste twee etappes kwamen we uiteindelijk ninnen in 8:16:40. dat was ongeveer 5 minuten sneller dan vorig jaar. Voorwaar een mooi prestaties in deze prachtige estafetteloop. De foto's volgen binnenkort.

De 6e etappe

Voor de liefhebbers, er is een schema-tje gemaakt en daarin staat dat ik de 6e etappe van de Heuvelrugestafette voor mijn rekening mag nemen. We starten om 8.12 uur. Ik verwacht dat ik tussen 12.30 en 13.00 mag starten. Ik zal dan in mijn nieuwe FuseLogic shirt lopen dat ik heb laten bedrukken bij Enjoy your run. Mijn nieuwe Asics Gel Nimbus 12 laat ik even drogen.


Die zijn gister enorm nat geregend tijdens de training, want we kregen een hoosbui over ons heen. De eerste helft van de week had ik helemaal geen last van mijn knie. Maar gistermiddag wel weer na een tijd zitten achter mijn bureau. Onder het lopen had ik er geen last van. De 3 x 2000 meter gingen lekker, tussen 4.15 en 4.30 per kilometer. We liepen tot aan Amersfoort en werden nog lastig gevallen door een soort bulldog. Vandaag voel ik mijn knie ook weer, maar ik verwacht dat dat morgen weer over is. Dan zit ik niet de hele dag achter mijn bureau.

Heuvelrug estafette 2010

Al voor het derde jaar wordt op 26 september de Heuvelrug estafette gehouden. Ik had me voor de vakantie al als teamlid aangemeld en sta deze keer dus aan de start om een hele dag door de Utrechtste Heuvelrug te trekken. Ik weet nog niet welke etappe ik voor mijn rekening mag nemen, dus je zult zelf maar een mooi plekje langs het parcours moeten zoeken in de hoop mij voorbij te zien komen :-).

Het weekend daarna zijn de clubkampioenschappen op de baan. Daar wil ik ook aan mee doen, hoewel ik deze keer geen kans ga maken op de medailles. Ik maak dus weer wedstrijdplannen, dat betekent dat ik denk dat ik de knieproblemen achter de rug heb. Helemaal zeker ben ik niet. Na de dinsdag training van vorige week had ik twee dagen diverse pijntjes in linker- en rechterbeen. Ik had lekker mee gedaan met 10 keer 400 meter in 5 kilometer tempo. Omdat er donderdag geen training had heb ik pas gister weer gelopen. Deze keer met mijn neef Roelof omdat we neven- en nichtenreünie hadden in Musselkanaal. Ik liep weer eens in een andere omgeving, dat is altijd leuk. Na een klein uurtje waren we weer terug. Het lijkt er op dat ik deze keer geen klachten heb. Ik hou me voorlopig aan wat lager tempo's en minder omvang.

De knie lijkt zich te herstellen.

We zijn een weekje verder. In de afgelopen week liep ik dinsdagavond 42 minuten rustig (5:30 per kilometer) door het bos. Donderdag deed ik weer mee met de training, maar dan met de handrem erop. In plaats van 6 keer liep ik 4 keer 1000 meter. Na de training keek fysio Harry nog even naar mijn knie. Hij constateerde een heel klein beetje vocht aan de achterkant. Mogelijk een restje van een ontsteking of het gevolg van een kleine verrekking. Rustig door gaan met opbouwen en in het algemeen op de training de tempo's een beetje matigen was het advies.

Ik was opgelucht dat er een aanwijzbare aanleiding voor de stijfheid in mijn knie gevonden was en dat het herstel er goed uitziet. Vanmorgen liep het rondje naar de Stulp, maar dan ook iets rustiger in net iets meer dan een uur. Onderweg zag ik op nog geen 20 meter afstand een grote zwarte specht in de boom. Daar heb ik even van staan genieten.

Nu met Looptijden gadget

Ik heb ook maar eens een account aangemaakt bij Looptijden.nl. Het ziet er wel handig uit om wat statistieken van mijn wedstrijden te verzamelen. Bovendien heb ik nu een leuke (?) extra gadget voor in de sidebar. Een bredere gadget staat nu hier in deze post.

test geslaagd?

Gistermiddag genoten van het mooie weer en even een klein rondje gelopen door het bos over de Stulp. De afspraak was 20 tot 30 minuten over een zachte ondergrond in een heel rustig tempo om te kijken hoe mijn knie zou reageren. Omdat het prachtig weer was ging ik samen met mijn vrouw. Zij zou wandelen terwijl ik 20 minuten zou lopen en vervolgens omdraaien om haar tegemoet te lopen. We waren de niet de enigen in het bos. Veel mensen trokken er op uit op deze misschien wel laatste mooie dag van dit seizoen. Ik moest er een beetje tussendoor slalommen, maar dat ging prima tot ik langs een groepje met wat loslopende honden kwam. Eén van die honden raakte namelijk erg enthousiast van een hardloper en begon mee te rennen en voor mijn voeten te lopen. Hij werd gelukkig snel tot de orde geroepen. Na 20 minuten draaide ik om en na 27:30 was ik terug bij mijn vrouw.

Samen liepen we terug naar de fietsen en keken nog een tijdje uit over het Pluismeer, een prachtig uitzicht. We zagen een aantal buizerds, maar ook een paar mensen die duidelijk over het hek het kwetsbare gebied in waren gelopen. Onbegrijpelijk hoe bot sommigen kunnen zijn. Op de terugweg werd onze aandacht getrokken door iemand die een foto van de bodem maakte. Er bleek een heel klein ringslangetje (20 cm) over het pad te kruipen.

Het lopen ging (natuurlijk) prima. Het was afwachten hoe mijn knie een dag later zou voelen. Nu, na een nachtje slapen, voel ik nog steeds geen reactie. Het lijkt er op dat deze test geslaagd is.

Even rustig aan in verband met mijn knie.

De knieproblemen waarover ik vorige week berichtte zijn toch iets hardnekkiger dan gedacht. Ik liep zonder klachten de Gildeloop, maar de donderdag en vrijdag daarna was mijn knie weer stijf. Dat wil zeggen dat ik eigenlijk vooral problemen had als ik een tijdje achter mijn bureau gezeten had en weer ging staan. Als ik eenmaal liep had ik nergens last van. Bovendien kon ik mijn linkerbeen niet zo ver buigen als mijn rechter. Dat laatste is wel vaker het geval maar nu was het erger.

Op zaterdag waren de klachten weer nagenoeg verdwenen. Ik heb de hele dag zonder problemen in de dierentuin gelopen met mijn familie. Zondag besloot ik daarom om toch maar weer een rustig duurloopje te doen. Deze keer in de richting van Lage Vuursche, een mooi rondje over de Zwarte weg.



Het liep heel lekker een beetje tussen de buien door en zonder problemen. Maar maandag was mijn knie weer net als vorige week donderdag stijf na het opstaan van een bureaustoel. In overleg met Harry doe ik het nu even rustig aan. Deze week geen trainingen, zondag een heel kort en rustig stukje en als ik dan geen klachten heb, dinsdag nog iets verder. Misschien kan ik dan volgende week donderdag weer aansluiten bij de groep.

Een vlakke 10 kilometer op de Gildeloop.

Net op tijd hersteld (?) stond ik gister aan de start van de Gildeloop in Soest. Ik had geen al te hoge verwachtingen, het belangrijkste doel was nu een 10 kilometer vlak te lopen. Bij de start trof ik natuurlijk weer veel bekenden, onder andere Peter die ook besloten heeft om van de recreanten over te stappen naar de wedstrijdgroep. Om vlak te lopen nam ik me voor om in het begin bij Berend of Edgar te blijven. Edgar was net terug van vakantie, hij begon wat rustiger, dus ik richtte me op Berend. Dat ik daardoor Peter liet gaan, kon me niet schelen. Tegen het eind van de eerste ronde had ik het idee dat Berend een dipje had en ik probeerde aan te blijven haken bij een paar andere lopers waar we net een groepje mee vormden. Dat ging toch net te hard en ik liep in een eigen tempo door. Het eerste rondje ging in 13:30. Halverwege het tweede rondje kwam Berend weer langszij en nu had ik moeite in zijn spoor te blijven, misschien toch een dipje? Het verval was toch niet zo groot, het tweede rondje dat zo'n 200 meter langer is ging in 14:30. Ik voelde dat ik ook in het laatste rondje niet inzakte en mijn knie hield zich prima. Peter en Berend zag ik ver voor me. Inhalen zat er niet meer in. Toch ging dit laatste rondje ook weer in 14:30. Mooi vlak en een eindtijd van 42:31 is maar net boven mijn PR op een officiële 10 kilometer. Ik was dik tevreden ondanks dat velen riepen dat ik veel harder zou moeten kunnen. Nu afwachten hoe mijn knie zich houdt.

Ondanks blessure toch Gildeloop

Vorige week ging ik door met waar ik mee bezig was, lekker trainen. Dinsdag waren het 20 200 meters (4 x 5) met een pauze van 200 meter en een seriepauze van 400 meter. Ze gingen allemaal rond de 39 seconden zonder al te veel moeite en bij de laatste wist ik nog tot onder de 35 seconden te komen. Ik had deze keer wel weer wat spierpijn daarna. Donderdag 2 keer 3 keer 1000 meter op een mooi rondje in het bos. Volgens Gerrit was het een snel rondje, maar in het eerste stukje zat een venijnig heuveltje met mul zand. Toch wist ik ze allemaal tussen 3:58 en 4:08 te lopen.

De duurloop van zondag ging via het fietspad langs de Zoom, naar Soestduinen, vanaf daar naar de trimbaan en dan nog met de klok mee een stuk blauwe paaltjes. Dat was ongeveer 14 kilometer in 5 kwartier. Op het laatste stuk verstapte ik me tot twee keer toe op uitstekende boomwortels, maar daar had ik onderweg geen last van. Maar 's avonds thuis werd mijn linkerknie stijf en een beetje dik. Buigen ging een stuk minder. Maandag was het niet beter, vooral opstaan van achter mijn bureau was heel vervelend. Dinsdag ging het wel wat beter, maar dinsdagavond was ik toch pessimistisch over mijn deelname aan de Gildeloop. Gelukkig was het woensdagochtend bij het opstaan wel beter. Ik voelde geen belemmeringen meer bij het buigen van mijn knie. De rest van de dag bleef het goed. Zodat ik besloot toch meer mee te doen met de Gildeloop. Als ik wat zou voelen kon ik daar rustig uitstappen.

Steeds meer kilometers

We zijn weer een weekje verder. In de afgelopen week hebben we twee keer op de baan getrained. Dinsdag was het een serie van 6 x 300 meter, met 100 meter rust, gevolgd door een serie van 6 x 400 meter, met 200 meter rust. Die 400-tjes gingen nog makkelijker dan in de voorgaande weken. Nu liep ik vrij constant 1.26 of 1.27. Donderdag hadden we twee series van 1600, 1200 en 800 meter. Van Gerrit kreeg ik nog wat extra aanwijzingen voor mijn techniek. Daardoo had ik in de eerste 800 meter de neiging iets te hard te gaan, waardoor ik in de tweede serie wat meer moeite had om de tijden van de eerste serie te lopen. Het werd uiteindelijk ongeveer 6.36 (1600 m), 4.56 (1200 m) en 3.05 (800 m).

In het weekend doe ik voor mezelf een rustige duurloop. Ik bouw die op naar ongeveer anderhalf uur. Gister was het 1 uur en 25 minuten over een rondje naar het vliegveld en via de Zoom terug (ongeveer 17,5 kilometer. Twee weken geleden liep ik onderstaand rondje in 1 uur 10.



Ik had mezelf ten doel gesteld om het vooral rustig te lopen en dat lukte prima. Bij thuiskomst had ik het idee nog een rondje te kunnen lopen.

In de komende weken komen er een paar leuke wedstrijdjes aan om eens te kijken hoe de vorm nu werkelijk is. Op 25 augustus is er de Gildeloop, op 7 september is er een 5 kilometer wedstrijd bij de BAV en op 3 oktober zijn er clubkampioenschappen Baan over 3 kilometer.

Een nieuw seizoen

Mijn laatste bericht was vanbegin juni. Ondanks dat het vakantie geweest is, heb ik in de afgelopen periode niet stil gezeten. Na de laatste wedstrijd van de zomeravondcup heb ik iets minder vaak getrained vooral omdat ik andere verplichtingen had zoals afscheidsmusicals van mijn jongste zoon. Tijdens die laatste wedstrijden kwam ik regelmatig leden van de wedstrijdgroep tegen, die me uitnodigden een keer mee te komen trainen.

Vlak voor mijn vakantie heb ik dat voor de eerste keer gedaan. Op een warme avond werd er op de baan getrained en ik kreeg een aantal waardevolle aanwijzingen over mijn techniek. In de drie weken vakantie gingen mijn loopschoenen mee, maar ik heb ze niet gebruikt. Het was veel te warm en 's morgens sliep ik lekker uit. Na de vakantie stond de training voor de recreanten stil, maar voor de wedstrijdgroep niet. Een goede reden om nog met de wedstrijdgroep verder te trainen. Er wordt getrained op dinsdag- (op de baan) en op donderdagvond. Er is ook een programma voor zaterdag en zondag, maar de meeste lopers kiezen ervoor in het weekend één of meer duurlopen te doen.

Eerst liep ik voor mezelf een rondje over de Stulp, daarin merkte ik dat ik alle een paar weken niet gelopen had. In de training van dinsdag stond 12 keer 400 meter op het programma, 200 meter rust. Die wist ik constant in 1.32 te lopen. Ook de 6 keer 5 minuten van de donderdag gingen steeds op dezelfde snelheid. Vorige week zondag liep ik een langere duurloop, over het nieuwe fietspad naar de Zoom en dan nog een rondje blauwe paaltjes erna.

Afgelopen dinsdag was het 2 series van 5 keer 400 meter, met 200 meter rust en 400 meter serie pauze. Deze keer gingen de 400 meters in 1.29 met een laatste van 1.17. Op donderdag liepen we 3 keer 2000 meter. We startten individueel, de langzaamste eerst met 10 seconden ertussen. Het is geen wedstrijd, maar wel lastig om je niet te laten opjagen door de lopers voor en achter je. Het eerste rondje begon ik daardoor iets te hard 8.54. De tweede 8.55 en de derde 8.50 gingen prima.

Vandaag liep ik een rondje Stichting. Ik merk dat ik al weer twee weken lekker train. Na een training heb ik geen stijve benen en het lukt om met de handrem op te trainen en me niet met de snelle lopers mee te laten trekken. Ik let er op wat rechterop te lopen en dat gaat steeds meer vanzelf. Ik heb daarom besloten om dit seizoen met de wedstrijdgroep te gaan trainen. In de komende weken ga ik verder verkennen wat dat betekent.

Ondertussen is het ook weer tijd voor nieuwe schoenen. Nu heeft Anita besloten een eigen hardloopspeciaalzaak te beginnen: Enjoy your run. Daar heb ik gister eens rondgekeken en een analyse van mijn voeten laten maken. De keuze is gevallen op een nieuw paar Gel Nimbus, die wel nog even in mijn maat besteld moeten worden. Anita heeft er een leuke winkel van gemaakt en de collectie zal de komende tijd nog groeien.

(te) Warm bij de zomeravondcup

De laatste zomeravondcup was vanavond 9 juni 2010. Hoewel het niet zonnig was en zelfs een beetje miezerde, was het wel erg warm en benauwd. Bij het uitpakken van spullen uit mijn sporttas ontdekte ik dat gisteravond mijn horloge met stopwatch niet in mijn tas had gestopt. Jammer, want die gebruik ik altijd om mijn kilometertijden onderweg in de gaten te houden. Ik zou op gevoel moeten lopen. Bovendien was ik van plan om niet te hard te starten en wilde ik proberen met een paar bekenden mee te lopen. Edgar en Titus liepen vorige keer mooi vlak en kwamen me in de tweede helft voorbij. Edgar was niet aanwezig dus besloot ik te proberen om Titus te volgen. Dat ging prima in de eerste 3 kilometers die volgens Titus in 4:10, 4:08 en 4:09 gingen. Tussen 3 en 4 kreeg ik flink last van de warmte. Ik liep enorm te zweten en kon mijn warmte niet kwijt. De 4e kilometer ging in 4:12. Nog steeds redelijk vlak, maar ik liep niet lekker en ik besloot Titus te laten gaan en de rest in een rustig tempo uit te lopen. Een snelle tijd of een vlak schema zat er dus niet in vanavond. Ik kwam uiteindelijk binnen in een tijd van boven de 45 minuten.

De derde Zomeravondcup

Gisteravond was de derde wedstrijd van de Zomeravondcup en ik deed dit jaar voor de tweede keer mee. De vorige keer bij Maarschalkerweerd was het verval erg groot na een te snelle start. Dat moest anders, maar veel langzamer starten zou een tijd in de buurt van mijn PR in ieder geval onmogelijk maken. Bovendien had ik na de "Blauwe paaltjes" van vorige week toch wel weer het vertrouwen dat ik een hoog tempo langer kan volhouden. Een moeilijke keuze, ga ik behoudend van start of niet?

De eerste uitdaging was om op tijd aan de start te verschijnen. Het was drukker op de weg dan ik had verwacht en ik stond een tijdje stil op de rondweg van Utrecht. Gelukkig viel het daarna weer mee en was ik zo'n 20 minuten voor de start op de atletiekbaan Overvecht, waar ik Ad, Robert, Roel en Fokko uit de D-groep tegenkwam en weer diverse Pijnenburg wedstrijdlopers onder andere Edgar, Theo, Jos en Titus. In de afgelopen twee wedstrijden was ik steeds in de buurt van Theo geëindigd. Bij de start besloot ik eens te proberen om met hem mee te lopen. Hij ging er echter hard vandoor. Blijkbaar was hij hersteld van zijn blessure en van plan onder de 40 minuten te lopen. Edgar en Titus waren ondertussen ergens achter mij en ik besloot door te lopen. Ik vergat de doorkomst na 200 en 400 meter exact te timen, maar had de indruk dat het tempo redelijk was. Het kilometerpunt kwam sneller dan ik verwachtte in 3:55, nog steeds erg snel, maar iets beter dan de vorige keer en ik had het idee dat ik lekkerder liep.

Er ontstond een groepje met een man met een rood shirt en een meneer die enorm liep te hijgen, die kende ik nog van de vorige keer en had ik toen al snel voorbij moeten laten gaan. Het 2-kilometer-punt had ik gemist, maar bij 3 kilometer kwam ik door in 11:55. Ik had dus nog eens twee kilometers in 4:00 gelopen. Helaas viel hier het groepje uit elkaar en kreeg ik een eerste tikje, het was toch weer iets te hard gegaan. De volgende 2 kilometers gingen in 4:13. De waterpost kwam op een goed moment want mijn keel werd erg droog. Hier kwam Titus voorbij in een mooi tempo, helaas was ik niet in staat te volgen. Ik moest weer iets inlever met twee kilometer van 4:20 en 4:21.

Ik hoopte nog even aan te klampen bij Edgar, zodat ik de moeilijke kilometer van 7 naar 8 goed door zou komen. Dat is een lastig stuk in dit rondje omdat je voor je gevoel al vlakbij de finish bent en vervolgens weer helemaal afbuigt richting de Vecht. Het werd toch nog 4:30. Met nog twee van zulke kilometers zou ik rond 42:30 uitkomen. Ik kon het tempo nog weer iets opschroeven 4:26 en met een eindsprintje op de baan zelf 4:20 in de laatste kilometer. Eindtijd 42:25. Het verval was toch weer (te) groot geweest, maar minder dan 2 weken geleden en de eerste 3 kilometer waren goed geweest. Als het niet te warm is doe ik over twee weken nog een poging, maar dan kies ik voor een langzame start.

Bij nader inzien leg ik de lat misschien wel hoog. Ik zag in mijn lijst met vorige uitslagen dat dit mijn tweede tijd ooit op een 10 kilometer wegwedstrijd is:

26-05-2010 42:25
11-05-2010 42:57
25-10-2009 42:54
13-10-2007 41:35
23-05-2007 43:30
17-04-2007 42:46
23-08-2006 45:52
31-05-2006 43:03
24-08-2005 43:21
09-07-2005 42:55
25-08-2004 48:20

De tijden bij de BAV Wintercup zijn blijkbaar niet representatief:

13-12-2009 40:53
22-11-2009 41:42
16-12-2007 41:57
14-01-2007 43:23
15-01-2006 41:50
11-12-2005 42:43
22-11-2005 43:23

De eerste echte senior

Gisteravond was het heerlijk loopweer. Zonnig maar niet te warm en een prachtig blauwe lucht. De ideale omstandigheden voor een loopje door en rond de Soesterduinen en laat daar nou net het eerste Open Soester Kampioenschap Blauwe Paaltjes gehouden worden. In de afgelopen week had ik al de indruk dat ik niet de enige deelnemer zou zijn. Vrijwel alle trainingsgroepen van de AV Pijnenburg hadden deelname aan deze loop als onderdeel van de training opgenomen. Het was dus al een gezellige en beetje zenuwachtige drukte bij de atletiekbaan. In een lange sliert vertrokken de groepen naar de nieuwe kiosk aan de Foekenlaan waar de start en finish waren. De meeste lopers hadden toch op z'n minst een blauw shirt aan getrokken en enkelen waren nog wat verder gegaan om kans te maken op de speciale prijs voor de loper die het mooist blauw verkleed deelnam.

De start bleek niet direct bij de kiosk, maar lag als verrassing een ruim honderd meter verderop op de zandvlakte van de duinen. Heel slim omdat zo de kans op dringen op de smalle bospaadjes een stuk kleiner werd, maar dat betekende wel eerst een flink stuk door het mulle zand heuvelop. Na het inlopen waren we als eerste bij de start en we wisten dus een plekje vooraan te veroveren, alleen een aantal snelle jongens uit de wedstrijdgroep mochten nog voor ons staan. Die vertrokken dan ook als een speer na het startschot over het zand, ik liep even gelijk op met Peter, Erik en Ad, maar ging als eerste van onze groep het parcours op.

Voor me zag ik de wedstrijdlopers langzaam tussen de bomen verdwijnen alleen een jongen van een jaar of 15 en iemand in een blauw hazenpak (!) bleven in het zicht, maar liepen wel langzaam uit. Ik voelde al snel dat ik weer een bliksemstart had gemaakt en dat het hard ging. Daarom verwachtte ik dat er mensen achterop zouden komen. Die kwamen er niet, langzaam werd het gat met de mensen achter me groter volgens mij. Het lukte om me te focussen op de jonge loper voor me, de haas was ook uit het zicht verdwenen en zo mijn tempo vast te houden. Aan de handgeklokte tussentijden zag ik dat het nog steeds goed ging, dat gaf me de benodigde moraal. Ergens halverwege stond een vrouw foto's te maken en toen ze mij zag naderen, riep ze: "Daar is de eerste echte senior". Ik neem aan dat het als compliment bedoeld was.

In de buurt van de bunker werd ik toch ingehaald, door iemand die ik op het zand gepasseerd was. Hij liep in één ruk door naar de jongen en ook daar voorbij. Iets verderop zag ik dat de man in het hazenpak het toch te zwaar had gekregen. Hij begon te wandelen en ik haalde hem in. Nog even klampte hij aan en daarna was ik hem kwijt. Maar tot mijn schrik zag ik Theo achter me aan komen. Die staat bekend om zijn eindsprint en dat zat er bij mij niet meer in. Het enige wat ik kon doen was het hem niet makkelijk maken. Dus perste ik alles eruit om niet stil te vallen. Met nog twee klimmetjes te gaan, kreeg ik het gevoel dat ik hem voor zou kunnen blijven en zo waar, dat lukte.

Geen plaats bij de eerste drie en ook niet prijs voor de "blauwste loper", maar 18:04 over ongeveer 4,3 kilometer op een zwaar parcours is een mooie prestatie en vooral het feit dat ik het hoge tempo heb kunnen vast houden stemt me zeer tevreden. Ad kwam binnen in 18:35 en Peter (die een stukje verkeerd liep) in 18:54. Bij een andere blogger vond ik al een leuke impressie met foto's.

Niet gelukt

Vanavond was de tweede wedstrijd van de Zomeravondcup in Utrecht en die stond al een tijdje in mijn agenda. Hier hoopte ik mijn PR op de 10 kilometer een stukje aan te scherpen. Het leek vanavond overigens niet echt een zomeravond. Het regende en het was maar een graad of 6. Op zich vind ik het wel lekker als het niet te warm is, gewoon in de korte broek en een shirt met lange mouwen.

Mijn PR op de 5 kilometer bij de testloop van een paar weken geleden had me hoopvol gestemd. Daarna had ik voor mijn gevoel mijn trainingsintensiteit een beetje laten zakken met vooral duurloopjes. Toch was ik de afgelopen weken op de dagen na de training vaak wat stijfjes. Ook het rondje over de stulp dat ik zondag nog liep voelde ik vanmorgen nog in mijn benen. Ik was er vandaag niet gerust op dat ik echt een snelle tijd neer zou kunnen zetten.

In de kleedkamer trof ik diverse andere Pijnenburgers, het merendeel wedstrijdlopers en na het omkleden zag ik zoals afgesproken Leon in de kantine. Hij zou proberen rond de 50 minuten uit te komen. Bij het inlopen gingen de eerste drie rustige rondjes over de atletiekbaan lekker, maar toen ik een versnellinkje probeerde voelden mijn benen erg stijf. Na een sanitaire stop ging het wat beter. Ik zorgde dat ik redelijk vooraan stond bij de start, daar was het dringen, maar daardoor ook niet koud. Direct na de start probeerde ik een beetje op gang te komen. Waarschijnlijk verkeek ik me op het tempo van de andere lopers. Normaliter haal ik het begin redelijk wat andere lopers in. Dat deed ik nu ook, maar het kostte me vrijveel moeite. Na een halve kilometer zag ik Jos en ik besloot daar achter te blijven. Hij loopt meestal iets harder, dus als ik bij hem zou kunnen blijven zou er een mooie tijd inzitten. Ik hoopte zo ook een beetje in een goed ritme te komen. Dat viel niet mee en na een kilometer wist ik waarom, want die ging met 3:51, veel te hard, dus ik liet Jos lopen.

Er kwamen een paar andere groepjes voorbij, het lukte echter niet om langdurig aan te haken. De tweede kilometer ging in 4:04. Dat was een betere tijd. Nu was het zaak te consolideren. 4:09 in de derde kilometer was ook nog acceptabel, maar ook dat tempo lag nog te hoog. Met 4:13 in de vierde kilometer wist ik dat een echt snelle tijd er niet meer in zou zitten en ik ging op zoek naar een rustiger tempo, terwijl steeds weer lopers voorbij kwamen. Het werd achtereenvolgens 4:22, 4:15 (ik probeerde even bij Berend aan te haken), 4:24, 4:28, 4:32 en 4:29 en zo kwam ik uit op een tijd van ongeveer 42:55. De officiële uitslag is 42:57.

Het zat er vanavond dus niet in. Eigenlijk wist ik dat na zo'n drie kilometer al en daarna lukte het ook niet meer om nog een echt hoog tempo te lopen. Zo forceerde ik ook niets en wie weet gaat het over twee weken weer beter.

Verkouden

Sinds een paar dagen ben ik verkouden. Niets bijzonders: wat keelpijn, kriebelhoest, een verstopte neus en een beetje duf hoofd. Ik heb de training van gister even overgeslagen, zodat ik een beetje rust krijg en op tijd hersteld ben voor zomeravondcup.

In de vorige week liep ik twee keer een korte duurloop (10 -15 kilometer). Zondagmiddag ging dat moeizaam. Ik vond het erg warm en mogelijk was ik moe van het houthakken dat ik eerder die dag al gedaan had. Woensdagavond ging het wel weer erg lekker. Toen liepen we met de groep de oranje paaltjes route door de Soesterduinen.

Over paatjes gesproken, op 19 mei worden de Open Soester Kampioenschappen "Blauwe paaltjes" gehouden. Een heel grappig initiatief van een aantal leden van de vereniging samen met de eigenaars van de verniewde kiosk.

Onverwachte testloop levert een PR op.

Na een week hard trainen afgesloten met deelname aan de Bergrace By Night, ging ik gister eigenlijk naar training met het idee om het een beetje rustig aan te doen. Onderweg kwam ik Anita tegen die na een paar weken afwezigheid ook weer mee kwam doen. Ze had via de mail van Frans begrepen dat de 5 km testloop die Frans wilde organiseren vanavond gehouden zou worden. Dat was even slikken. Ik kan niet met maar halve inzet meedoen aan zo'n testloop. Ook voor de andere lopers kwam het als verrassing en dat was de bedoeling. Na een klein stukje inlopen en een vrij lange tijd rekken en strekken mochten we van start. Voor mijn gevoel was het niet de optimale warming-up. en daarom probeerd ik niet te snel van start te gaan.

Frans had vooraf de te volgen route uitgelegd, over het fietspad richting Soestduinen, dan rechtsaf langs het spoor. Aan het eind weer rechts en dan over het spoor weer rechts. Bij de atletiekbaan nog een keer rechts over het spoor en daar zou hij de finish aangeven. Na ongeveer een kilometer kwam Frans bij Peter en mij fietsen en riep hij dat de eerste kilometer in 4.11 gegaan was. Dat was iets langzamer dan dat ik bij de eerstvolgende 10 kilometer wil lopen, dus ik besloot iets te versnellen. Op dat gedeelte van het parcours zitten een paar flinke klimmetjes, waar ik iets makkelijker overheen ging dan Peter, die daardoor moest lossen. Een eind verder kwam Frans weer langs. Nu zat ik na 3 kilometer op 12:07. Dat betekende dat ik 2 kilometer binnen 8 minuten had afgelegd. Een mooie tijd behoorde toch tot de mogelijkheden. Vanaf hier bleef Frans bij mij fietsen en kon hij nog een tussentijd doorgeven. De 4 kilometer ging in 16:03. Het laatste stuk (langs "de zoom") heeft een lang stuk vals plat, dat wel vaker zwaar valt. Deze keer wist ik toch het tempo te houden en ik finishte in precies 20 minuten. Nog niet eerder liep ik een 5 kilometer zo snel en bovendien lukte het om 4 kilometers achterelkaar onder de 4 minuten per kilometer te lopen. Dat geeft heel veel vertrouwen voor een mooie tijd op de 1o kilometer van de Zomeravondcup van 11 mei.

Bergrace: Lopen in het donker is een heel andere ervaring.

Vrijdagavond begon voor mij een druk weekend met deelname aan de Bergrace By Night 2010. Ik had hier uiteraard wel eens van gehoord, maar nog nooit meegedaan en ook geen idee wat ik kon verwachten. Samen met Erik, Gert en Roel vertrokken we om even na half negen in de richting van Rhenen. Toen was het nog licht, maar al snel begon de duisternis in te vallen. Ik maakte me wat zorgen over de temperatuur want er werd voor 's nachts tot 2 graden vorst voorspeld en ik had gekozen voor een korte broek, maar wel een shirt met lange mouwen.

Zonder problemen bereikten we Ouwehands Dierenpark en al snel reden we in een bus in de richting van Wageningen. Op de markt was net een warming-up voor een kortere afstand aan de gang. Het was er gezellig (met al die kroegen vol hardlopers), maar niet te druk en dus goed overzichtelijk. We waren ruim op tijd, zo'n twee uur voor onze start van 23:20. Dus er was nog wel even tijd om iets te drinken. In Café de Tijd vonden we een comfortabel plekje en namen een consumptie. Ondertussen bespraken we de plannen. Erik zou in verband met de naweeën van een flinke verkoudheid (bronchitus?) rustig aan doen. Gert begint altijd rustig en loopt dan mooi constant en ik zou wel zien hoe het zou lopen. De 11.6 kilometer is een incourante afstand en het parcours is niet vergelijkbaar met een kilometerlange klim aan het eind. Daar wilde ik iets voor over houden.

Zo'n 30 - 45 minuten voor de start begonnen we met inlopen, een rondje langs hotel De Wereld en over de Grebbedijk. Daarna wat rekken en strekken en de kleren inleveren. De temperatuur op de Markt viel reuze mee. In het deelnemersveld ontwaarde ik nog een tweetal bekenden en ik stond even heel dom te kijken toen iemand "Ha Richard", tegen me zei. Leuk die startnummers met je voornaam er op. Na nog een snelle laatste sanitaire stop sloten we een beetje achteraan in de groep voor de start. Dat betekende wel weer even wachten tot we echt van start gingen en het eerste stuk moest ik flink slalommen. De bedoeling was om eerst een beetje in mijn ritme te komen en dan lekker te gaan lopen. Het constant inhalen van anderen werkt wel als een rode lap, met het gevaar dat ik te veel energie verbruik in het begin. Deze keer ging het volgens mij beter, maar door het ontbreken van afstandsaanduidingen had en heb ik geen idee hoe hard het ging.

Lopen in het donker was een nieuwe ervaring. Natuurlijk trainen we 's winters ook in het donker, maar dan kiezen we altijd verlichte wegen. Zo begon het ook in Wageningen. Maar op de Grebbedijk was het een stuk minder verlicht. Ik nam maar aan dat het wegdek goed zou zijn, maar zorgde er wel voor goed mijn benen op te tillen. Goed voor de techniek! Ik zag wel de toegevoegde waarde van de lampjes die veel lopers op hun hoofd droegen. Ik moest het doen met een fluoriscerende staafje dat ik om mijn bovenarm gewikkeld had. Een mooi gizicht al die lopers met meer of minder verlivhting. Na een paar kilometer volgde in Wageningen een venijnig klimmetje van de Westbergweg. Daar achterhaalde ik de al de eerste dame die toch vijf minuten voor me gestart moest zijn. Ik bleef andere lopers inhalen en werd door een stuk of vier anderen voorbij gelopen.

Na ongeveer 20 minuten verliet ik de bebouwde kom van Wageningen. Op het volgende stuk dijk waren wegwerkzaamheden, dat betekende een onverhard stuk waar ik extra goed moest opletten waar ik mijn voeten neerzette. Het veld van lopers raakte steeds meer verspreid. Ik werd bijgehaald door een andere loper waar ik bij aanhaakte. Samen liepen we een behoorlijk stuk verder tot we de provinciale weg tussen Wageningen en Rhenen passeerden en een donkere weg dwars door de weilanden namen. Ik liet mijn metgezel gaan omdat het volgens mij net te hard ging. Ik voelde mijn maag, toch te veel gegeten en hield ook rekening met de laatste klim. Het was hier wel heel donker. Boven de lopers waren de sterren goed te zien, maar ik had niet te veel tijd om die te bewonderen, om niet te struikelen bleef ik de grond in de gaten houden en er waren maar weinig lopers te zien, dus ik probeerde ook in de gaten te houden waar ik naar toe moest.

Na een tijd volgde een bocht naar links en liepen we aan de voet van de Grebbeberg en iets verder ging het rechtsaf de berg op. Hier stond een bord "Nog 1 km". Ik drukte mijn stopwatch in en begon aan dit laatste stuk dat mooi omzoomd werd door vele waxinelichtjes. Netjes op mijn techniek lettend ging ik omhoog. Dat ging erg mooi en ook vrij vlot, tot ik bijna door mijn enkel ging omdat er grote geulen in het pad zaten, waarschnijlijk veroorzaakt door water dat naar beneden gestroomd was. De schrik sloeg in mijn benen, ik wilde niet een blessure oplopen, dus ik liet het tempo wat zakken en koos voor de rand van het pad, voor mijn gevoel veiliger omdat het midden uitgesleten leek. Op het laatste rechte stukje kwamen nog twee lopers hard voorbij. Na ongeveer 51:30 drukte ik mijn eigen stopwatch in. De klim had me 5:30 gekost. Dat betekende dat het eerste stuk in 46 minuten gegaan was. Netjes voor een kwartmarathon.

Na het inleveren van de chip trof ik Erik, Roel en Gert weer. We zochten onze kleren en keken nog even rond in de feestzaal. Eén van de bekenden die ik bij de start trof, was gevallen in de klim. Toch een beetje jammer van het parcours. Het is wel een loop met een heel eigen leuke sfeer, die goed georganiseerd is.

Ondertussen is de uitslag gepubliceerd. Met 51:31 ben ik netto 29e geworden en 7e in mijn categorie. Beide bij de eerste 10% en daar had ik een beetje op gehoopt.

nummer 151

Bij een wat groter evenement is het altijd fijn als je al van te voren je startnummer en chip hebt kunnen halen en het is natuurlijk helemaal makkelijk als iemand anders dat voor je doet. Gisteren kreeg ik na de training van Gert al mijn startpakketje voor de Bergrace by night waaraan ik morgen deelneem. Nummer 151 met mijn voornaam er ook nog opgedrukt. Ik hoop dat dat in het donker leesbaar is, want uit ervaring (halve marathon Amersfoort) weet ik dat het leuk is als het publiek je aanmoedigt. Ik ga om 23:20 van start bij de 11.6 kilometer, op welke namen moet ik nog letten in mijn startvak?

eigenlijk had ik goster bij training rustig aan moeten doen, zo vlak voor een wedstrijd, maar dat is niet gelukt. In verband met een naderende testloop (ik wist van niks), voert Frans de trainingen een beetje op. Deze keer 5 x 300 meter, 3 x 1500 meter en 1 x 2600. Peter in ik begonnen in een lekker vlot tempo de 300-tjes te lopen, zo tussen de 50 en 55 seconden, OK het was iets korter. Met die snelheid nog in de benen gingen we enthousiast van start op de 1500. Dat was toch andere koek, mede omdat er halverwege een heel naar hellinkje zat. We liepen 'm in 5:30. Dat was verbazend snel en eigenlijk te hard. Maar ik wilde me niet laten kennen en begon niet veel langzamer aan de tweede 1500. Het heuveltje was nu te veel voor Peter, ik wist toch nog op 5:34 uit te komen en de derde ging in 5:37. Even uitblazen en toen nog die 2600 binnen 11 minuten over geaccidenteerd terrein. Na de training voelde ik mijn benen wel. Misschien ben ik morgen nog wel een beetje stijf, maar ik was toch al niet van plan om voor een hele snelle tijd te gaan.

Genieten van de lente.

Het is misschien voor sommigen nog wat aan de frissen kant, maar eigenlijk is het heerlijk loopweer. Het is droog (tenminste de meeste dagen) en warm genoeg voor de korte tight, maar ook weer niet zo warm dat je oververhit raakt. Ik geniet er met volle teugen van. Al zo'n week of zes train ik weer twee keer per week. Afgelopen woensdag schoot de training met de groep er bij in wegens een verjaardag, maar die heb ik vandaag ingehaald.

Zaterdag deed Frans de training. Het was de bedoeling om op een steeds kortere afstand het tempo wat op te schroeven. Als bonus mochten we de kortere stukjes steeds iets vaker lopen. Het kwam neer op 1 x ruim 1000 meter. 2 x 600, 3 x 500 en 4 x 450 meter. Het ging er lekker door het bos en ik had het tempo er goed in (o.a. 500 in 1:50). Voldaan ging ik weer naar huis. Omdat het vandaag een vrije dag was, had ik gepland om vandaag ook een mooie duurloop te doen. Ietsje verder dan normaal zo'n 15 kilometer was de bedoeling. Ik koos voor een voor mij nieuw rondje rond de stulp. Achter paleis Soestdijk langs naar de Zevenlindenweg en dan weer terug langs de kuil van Drakestein. Ik had de route net ingevoerd op afstandmeten toen IE er mee ophield. Ik kon nog net zien dat het uiteindelijk 14,2 kilometer was geworden. Volgende keer maak ik het ietsje langer, want nu liep ik ook nog een stukje fout en nam ik een erg blubberig mountainbikepad. Na ongeveer 1 uur 1o minuten was ik weer thuis.

Het is weer lente.

Zondag liep ik voor het eerst weer in mijn korte broek. Nog wel met een shirt met lange mouwe, maar eigenlijk de ideale omstandigheden. Toen ik vertrok (rond kwart over negen) was er nog een beetje miezerregen, maar dat hield al snel op. De temperatuur was perfect, niet te koud, maar ook zeker niette warm. En dat vonden veel andere lopers met mij. Ik nam weer het rondje rond de blauwe paaltjes. Voor mijn gevoel kwam ik niet voor uit, maar op alle tussentijden zag ik dat het toch wel vrij hard ging. Voor het rondje zelf had ik maar 18 minuten nodig. Ik was nog niet eerder zo snel. Vanaf de helft voelde ik zelf ook dat het snel ging en ik toch liep ik voor mijn gevoel redelijk makkelijk.

Eigenlijk had ik een iets groter rondje willen lopen door er een stukje door het Pijnenburger bos aan te plakken, maar daar zag ik wegens de hoosbuien van zaterdagavond maar vanaf. Eerder deze week liep ik daar wel. 's Morgensvroeg met de nevel nog boven de weilanden. Ik liep in een concert van vogels en spechten en zag ook nog een ree door de weilanden huppelen.

Wedstrijd agenda

Het winterseizoen was niet best voor het voornemen wat meer wedstrijdjes te lopen, maar nu de vorst echt uit de grond lijkt te trekken, krijg ik daar weer zin in. Samen met collega Leon heb ik afgesproken mee te doen met de tweede zomeravondcup in Utrecht (11 mei). En mogelijk loop ik samen met de D-groep mee met de Bergrace by Night op 16 april.

Weer clubkampioen

Uiteindelijk heb ik de gelukkig de stoute schoenen weer aangetrokken en na een periode van een week of twee zonder trainen toch maar weer de weg opgegaan. Eerst een rondje blauwe paatjes, met hier en daar nog ijs op het pad end aarna een training met de groep. Vorige week zondag ondanks storm en regen toch weer een achtje door Soest en afgelopen woensdag lekker 10 x 400 op de baan. Dat is één van mijn favoriete trainingen. 400 meter is een mooie afstand en de 400 meter herstel ertussen net genoeg. De uitdaging is om niet te verslappen. En net als voorgaande keren lukte het Peter en mij om ze ongemerkt steeds iets sneller te lopen. De laatste in 1 minuut 14 en Peter zelfs 1.12.

Gister stonden de clubkamioepschappen cross op het programma. Het was al snel duidelijk dat er van onze groep niet veel deelnemers zouden zijn, maar ik had deze keer zowaar tijd. Het was koud maar prachtig weer en er was een mooi parcours door het bos uitgezet. We mochten als D-recreanten samen met de wedstrijdgroep van start. De heren wedstrijdlopers moesten 5 ronden van 2 kilometer afleggen, de dames wedstrijdlopers hoefden maar 3 ronden en wij moest en 4. Van de deelnemers recreanten zag ik al (met alle respect) dat ik de snelste zou zijn. Dus toen ik het eerste halve rondje op de baan kon aanpikken bij een groepje van drie heren wedstrijdlopers vond ik dat een mooie uitdaging voor vandaag. Het giong erg goed. Zonder forceren liep ik in derde positie van dit groepje en het eerste rondje ging in 8.30. Dat was een snelle tijd gegeven de condities van het parcours, met hier en daar een blubber, wat scherpe bochten en een beetje hoogteverschil. Tegen het eind van het tweede rondje (alweer in 8.30) voeldi ik toch dat het iets te hard ging. En naar later bleek bij een kleine versnelling van de man op kop, was ik zo verstandig niet te forceren. Ik liet het tempo een beetje zakken en zag het groepje een beetje uitlopen, maar ook weer niet al te snel. het derde rondje ging in 8.50. In het vierde rondje hervond ik mijn ritme weer en dat was weer iets sneller met 8.40. Na 34.51 kwam ik als eerste recreant over de finish. Altijd leuk zo'n gouden medaille.

Toch weer winter.

In mijn vorige bericht hoopte ik nog dat de lente zou beginnen, maar in de twee weken daarna sloeg de winter nog even terug. Ik heb sinds een week of twee niet meer gelopen. Het was te glad of te koud of ik had een andere afspraak. Ik moet eerlijk zeggen dat ik met die sneeuw ook niet erg gemotiveerd ben om er uit te gaan en hier is het strooizout nu ook wel op.

Dat is jammer, want de Amersfoortse Bergcross werd bijvoorbeeld afgelast. Zo heb ik de nieuwe kleding dit ik op mijn verjaardag kreeg nog niet kunnen proberen. Het is een shirt van nike, een tight van odlo en een jack en een trainingsbroek van odlo. Allemaal zwart want dat was de enige kleur die nog beschikbaar was in mijn maat.

Ondertussen zijn de Olympische winterspelen al een weekje bezig. Ik zie er niet zoveel van, want ik ik wil op tijd op bed liggen. Maar deze week zag ik een stuk van de afdaling voor dames. Veel spectaculaire valpartijen maar deze was gewoon hilarisch.

Het bos weer in!

Na een paar dagen dooi is het eindelijk zover. Ik durf het aan en vertrek voor een rondje over de Stulp. Al op het fietspad richting bos voel ik het verschil en vraag ik me af waar dat nu aan ligt. Het kan de ondergrond niet zijn, wat hier is het ook nog gewoon verhard, pas na een kilometer wordt het halfverhard en later gewoon bospad. Het verschil is dat ik hier niet continue auto's voorbij hoor komen. Dat betekent dat ik boven mijn gestamp en gehijg uit vogels kan horen.

Ik loop lekker en begin al direct met een hoger tempo dan normaal op dit rondje. Halverwege heb ik even een dipje, misschien ook omdat ik bijna onderuit ga op één van de laatste sneeuwresten. Hardnekkig spul zijn die aangestampte ijskorsten. Daarna pak ik het flinke tempo weer op en ik weet de tweede helft weer sneller af te leggen dan de eerste helft.

Het voelde als lente!

Wanneer komt er een einde aan?

Normaliter ben ik al meer liefhebber van de zomer dan van de winter, maar nu ben ik het toch wel erg zat. De lage temperatuur maakt het niet aantrekkelijk om naar buiten te gaan en ik wil gewoon weer lekker door het bos kunnen draven zonder bang te zijn voor glijpartijen.

Natuurlijk is het met een thermoshirt prima te doen, maar dan heb ik het al snel weer te warm. Bovendien loop ik dan de hele weg te snotteren, omdat mijn neus verstopt zit. Woensdag heb ik de training wegens de lage temperatuur en verwachte neerslag laten schieten. Gister heb ik maar weer een rondje over de fietspaden gelopen, maar steeds hetzelfde rondje gaat ook vervelen. Ik merk dat ik me dan ook erger aan van alles en nog wat, zoals mensen die hun autoruiten schoonmaken terwijl de motor draait.

Voor de komende week is de voorspelling nog steeds niet gunstig, dus ik blijf nog een tijdje chagerijnig.

BAV-gelast

Wel gemoed ging ik gister op weg voor de derde wedstrijd van de BAV Wintercup. Het zou wel een moeilijk parcours zijn dacht ik, maar dat gaf niet.Ik had twee snelle tijden staan en hoefde 'm alleen maar uit te lopen voor een goede eindklassering. Als een hoger geplaatste loper niet mee zou doen, zou ik nog een plekje opschuiven. Bij de afslg het bos in, ontbrak het grote gele bord met BAV. En op het weggetje het bos in, was het verdacht rustig. Even dacht ik dat ik de verkeerde datum had onthouden, maar al snel vermoedde ik dat het was afgelast. En inderdaad afgezien van een paar mensen van de organisatie bij een gele party tent was er niemand.

De keuze voor afgeasting (voor het eerst in 35 jaar) was logisch, gezien de toestand van de bospaden. Het kleine stukje dat ik kon zien wad overdek met een dikke ijskorst, met daarop water en smeltende sneeuw, onbegaanbaar dus.

Onverrichterzake reed ik weer naar huis. Daar liep ik dan nog maar het achtje door Soest. Deze keer in 47 minuten. Het was duidelijk warmer dan de afgelopen weken, ik liep behoorlijk te zweten. Volgende keer weer zonder thermoshirt.

Een achtje in Soest

Vorige week zondag liep ik een mooi rondje door Soest.

Sylvestercross in beeld.

De nettotijd van de Sylvestercross 2009 staat ondertussen op uitslagen.nl. 39:20 voor mij deze keer. Natuurlijk werden er weer veel foto's gemaakt. Van Aktiefoto vind ik de onderstaande.

De eindsprint van Derk (links) en Kees (uiterst rechts).







De finish van Jelger



Mijn finish (aktiefoto kon mijn startnummer niet herkennen, zo hard ging ik blijkbaar :-) )

En de finish van Leon.

Op Youtube vond ik ook nog een filmpje van de start. Dat geeft een prachtig beeld van 1500 startende lopers. Kees, Derk en ik komen vanaf ongeveer 1 minuut 49 in beeld. Kees als eerste helemaal links met z'n muts op. Rond 1.51 schiet ik als een blauwe flits door de menigte en op 1.54 zijn Derk en ik rechts in beeld. Direct daarna zijn Jelger en Leon ook nog te ontwaren.

Vandaag heb ik mijn goede voornemen opgepakt om dit jaar wat meer te trainen. Omdat het in het bos nog erg glad is, koos ik voor een rondje door Soest. In de bebouwde kom zijn alle doorgaande fietspaden keurig sneeuw- en ijsvrij. Ik stippelde mijn rondje zo uit dat ik nergens voorrang zou hoeven verlenen, behalve mogelijk bij de spoorwegovergangen. Reuzehandig die rotondes. Het was koud, maar prachtig weer. Ik zal de route nog eens narekenen op afstandmeten.nl, maar na zo'n 48 minuten was ik weer thuis.

Met z'n vijftienhonderden door het bos.

Natuurlijk kun je als soester hardloper niet om deelname aan de Sylvestercross heen. Een mooiere loop om het jaar af te sluiten is er niet en dat allemaal op fietsafstand. Dat laatste is extra fijn, want de deelnemers komen van heinde en verre met de auto, dus dichtbij parkeren is een uitdaging. Maar met een fiets kun je ongeveer tot op de startlijn komen.

Dit jaar deed ik dus ook weer mee en net als vorig jaar samen met een collega (Leon), zijn zoon (Jelger) en mijn zoons (Derk en Kees). Wij waren met z'n drieën mooi op tijd want het idee was om nu iets minder ver achteraan te starten, maar door de drukte was Leon wat laat en dus stonden we toch weer ongeveer achteraan. Om ons heen alleen maar andere atleten, volgens de uitslagen waren het er zo'n 1500. Het duurde na het startschot een kleine 2 minuten voor we onder het startdoek door waren. Gelukkig gebruikt de organisatie sinds een paar jaar chips, dus met een beetje mazzel worden onze bruto tijden nog gecorrigeerd.

Daarna begon het grote en gezellige slalommen, want ik liep de eerste ronde met Derk en Kees mee en we bleken toch ruim sneller dan de gemiddelde deelnemer. Zo kon ik diverse bekenden in het voorbijgaan groeten. Dit jaar bleef Derk in het voetspoor van Kees. Af en toe een versnelling om weer even bij te komen. Ongeveer zij aan zij sloegen ze rechtsaf naar de finish. Derk bleek uiteindelijk de sprint gewonnen te hebben en ze waren in brutotijden 16e en 17e in 16:46 en 16:47. De nettotijd zal rond de 15 minuten gelegen hebben. Jelger werd na zo'n 22 minuten (bruto) door zijn vader naar de finish gebracht.

Daarna mocht ik nog twee rondjes. Die gingen in 12:06 (inclusief weer strikken van een losse veter) en 12:25. Netto zal de tijd net als vorig jaar zo'n 39:20 geweest zijn. In de kou wachtten we nog even op Leon, die na netto ongeveer 48 en halve minuut over de streep kwam. Ik had het idee dat het parcours zwaarder was dan vorig jaar. Dat zal dan gekomen moeten zijn van het zand dat er opgegooid was in verband met de ijskorst die er een paar dagen eerder nog lag. Maar dat maakt zo'n cross alleen maar mooier.

foto's

Ik had nog een paar foto's van de eerste en een paar van de tweede wintercup.

Nog in het zicht van de koploper het bos in.

Langzaam wordt ik bijgehaald na een bliksemstart.

Het begin van een groepje. De deelnemer met 140 liep ook bij de eerste wintercup met me mee.

Wintercup deel 2: nu wel vlak gelopen en wat een tijd!

Het is al weer een maand geleden dat ik de deelnam aan de eerste wedstrijd van de Wintercup van dit seizoen. In de afgelopen weken heb ik minder getrained dan ik zou willen, omdat ik voor mijn werk zowel naar Velo als naar Stockholm moest. In de vorige wedstrijd van de BAV Wintercup liep ik een mooie tijd, maar ik had het idee dat er nog wat te winnen viel. Of dat vandaag zou lukken ...

De winst zou volgens mij moeten komen uit een vlakke race. Vorige keer begon ik wel lekker snel maar met name de derde ronde was zwaar en er was nogal wat verschil tussen de rondes. Het was koud dus ik deed mijn lange broek aan en deed wat meer mijn best bij de warming-up. De bedoeling was om niet te hard van start te gaan en dan het tempo vast te houden. Maar deze keer ging ik tot mijn schrik als tweede het bos in. De leider in de wedstrijd liep niet eens zo ver voor me. In het kwamen wat snellere mannen mij voorbij. Op een gegeven moment herkende ik iemand met wie ik de vorige keer een tijd samen gelopen heb en ik besloot daarbij aan te haken. Het werd een groepje van drie, soms vreesde ik dat ik moest lossen, maar heuvelop leek ik de sterkste.

Het eerste rondje ging ongeveer net zo snel als vorige maand met ongeveer 4.06 per kilometer, het tweede rondje ging niet echt langzamer (nog onder de 4.10) en het derde rondje zat daar ongeveer tussen. Dat was mooi vlak en zeker geen verval. Dat was blijkbaar het voordeel van het goede groepje. Aan het eind van de derde ronde liep één van de bij ons weg en even later liet ik nummer 140 achter me. Nog een rondje volhouden, dus en dat lukte wonderwel, ik zat weer op ca 4.06 per kilometer en ging het weiland op terwijl de klok op 39:40 stond. Een lage 41-er zat er in. Gemotiveerd gooide ik er een sprintje uit en ik kwam in 40.53:94 over de finish. Voor het eerst onder de 41 minuten, en dat met een hele mooie vlakke race.

BAV Wintercup eerste wedstrijd

Ik zit lekker gedouched op de bank en ben zojuist thuis gekomen van de eerste BAV Wintercup wedstrijd van dit seizoen. Het was heerlijk loopweer. Niet te warm, maar wel warm genoeg om in korte broek en een shirt met korte mouwen aan de start te verschijnen. Ik was mooi op tijd om mezelf in te schrijven. Dat deed ik direct maar voor de hele serie, dus ik zal daar op 13 december en 17 januari weer aan de start verschijnen.

Als warming-up verkende ik een stukje van het parcours. Het was op zommige stukken toch wel een beetje nat, met maar een smal paadje langs de blubber, maar verder lag het er weer goed bij. Bart van de wedstrijdgroep stond ook aan de start. Hij is herstellende van een blessures en bood aan met me mee te lopen. Hij had wel het idee 4.05 per kilometer te lopen. Dat leek me wat te hard. Direct na de start ging hij er dus ook vandoor. Ik stond op de eerste startrij en wist snel een plaatsje aan de binnenkant te krijgen en ging als 6e of 7e het bos in. In de loop van het eerste rondje ontstond een groepje van 4 of 5 en ik probeerde een beetje in mijn ritme te komen. Ergens halverwege het tweede rondje ontplofte het groepje en moest ik alleen verder. Het tempo ging omlaag. In het eerste rondje zat ik nog op 4.06 per kilometer, nu kwam ik boven de 4.10.

In het derde rondje liep ik op wilskracht verder. Opvallende genoeg werd ik niet of nauwelijks ingehaald, maar de kilometers waren nu wel boven de 4.20. Ik hield er rekening mee dat ik niet onder de 43 minuten uit zou komen. In het laatste rondje sprak ik nog wat reserve-energie aan en mijn laatste kilometer ging nog in 4.11. Tot mijn verrassing stond de klok op 41.45. Dat betekende een nieuw PR op dit parcours en maar 10 seconden onder mijn snelste tijd op de 10 kilometer. Bart bleek uiteindelijk ongeveer een halve minuut sneller geweest te zijn. Dit geeft veel vertrouwen voor het komende seizoen.

Update: volgens de uitslag liep ik zelfs 41:42. En op de site van de BAV vond ik al een paar mooie foto's:

Onregelmatig, maar ik train wel.

Het crossseizoen is weer begonnen en ik wil dit jaar een paar keer de Wintercup in Baarn lopen. Een leuk loopje, lekker dichtbij en ondanks dat het een crossparcours is, loop ik er over het algemeen lekker en snel. Mijn PR op dat parcours staat vrij scherp (41:50), maar dat zou ik graag verbeteren. Dat betekent dat er wel een beetje getrained moet worden. Door diverse oorzaken lukt het niet om dat heel regelmatig en met de groep te doen. Twee weken geleden was ik een weekendje weg. In de week daarna werd ik flink verkouden. Dit weekend moest ik met mijn zoon mee naar het voetballen en deze week is mijn vrouw jarig. Nou ja, je kunt je er iets bij voorstellen.

Dus loop ik wat meer voor mezelf. Vorig weekend een rondje over de Stulp, met de naweeën van de verkoudheid en dit weekend twee rondjes blauwe paaltjes om de Soesterduinen. Samen met de heen- en terugweg toch gauw zo'n 15 kilometer. Dan is 1 uur en 10 minuten dus niet slecht. Zeker niet als je bedenkt dat ik de laatste drie kilometer last kreeg van blaren op mijn beide fouten. Waarschijnlijk had ik te oude running sokken aan getrokken, die stug waren geworden. Wel lastig want volgende week wil ik weer lekker kunnen lopen, want dan is de eerste Wintercup.

Ik vertok direct na afloop van een regenbui en blijkbaar hadden meer mensen op dit startschot zitten wachten. Het is natuurlijk een prachtig gebied, dus werd er flink met honden gewandeld en kwam ik veel andere hardlopers tegen. Even dacht ik ook Gert te ontwaren, maar volgens zijn blog loopt hij vandaag in Nijmegen.

Twee foto's van 25 oktober

Op de eerste ben ik onderweg na ca 5 kilometer. Het begin van vermoeidheid is zichtbaar.
Op de tweede gooi ik er nog een sprintje uit om iemand in te halen. en dat lukte.

Wolfskamerloop

Eindelijk weer eens een 10 kilometerwedstrijdje vandaag. De laatste was minstens een jaar geleden, ik was dus benieuwd hoe dat zou gaan en wil me dit seizoen weer een beetje toeleggen op de 10 kilometer. Vandaag zou ik aan de start verschijnen in Huizen bij de Wolfskamerloop. Niet te ver weg en geen hele grote loop. Het was al de 61e keer dus wel zo vaak georganiseerd dat ik me geen zorgen hoefde te maken over onvolkomenheden.

In de afgelopen week was ik een beetje verkouden geworden en de hamstring van mijn rechterbeen is een beetje onrustig, dus ik was benieuwd hoe het zou gaan. Voor de start trof ik Theo uit de wedstrijdgroep die als toeschouwer aan wezig was. Hij wist te melden dat het stuk langs het water een beetje op en neer zou gaan. Goed om te weten, net als het feit dat het eerste stuk in het bos over mul zand zou gaan.

Het was lekker weer en na het inlopen wist een plaatsje op de vijfde startrij te bemachtigen, zo dat ik geen last zou hebben van mindere snelle lopers op het parcours. Direct vanaf de start liep ik lekker ontspannen. Ik had niet het idee dat het erg hard ging, gewoon een prima tempo, dus ik schrok toen ik ruim binnen de 4 minuten de eerste kilometer zag. Dat was niet de bedoeling en ik liet het tempo wat zakken en moest daarmee de eerste dames uit de groep maar laten gaan. De volgende kilometers gingen in een aanvaardbaarder tempo zo rond de 4.10. Nog steeds vrij hard en dat begon ik na 4 kilometer ook wel te voelen. Ik besloot niets te forceren en liet het tempo nog een beetje zakken naar ongeveer 4.20. In de tweede ronde zakte het nog iets verder. Maar ik bleef (net) onder de 4.30. En ik kwam uiteindelijk over de streep in 42.54. Een mooie tijd op een toch wel pittig parcours en zonder echt geforceerd te hebben. Mijn hamstring deed het prima en mijn verkoudheid was ik ook weer kwijt.

Bosmarathon over geslagen

Familiebezoek en andere sociale verplichtingen gooiden de plannen een beetje in de war en daarom liep afgelopen zondag toch niet mee in de bosmarathon in Soest. Dat was jammer, want uit de verslagen begreep ik dat het weer een gezellig en geslaagd loopfeest was, ondanks het wat mindere weer. Ik heb mijn oog nu maar even laten vallen op de Wolfskamerloop in Huizen. In de afgelopen weken heb ik wel vrij regelmatig getrained hoewel de frequentie nog steeds niet op 2 keer per week ligt.

Peter, waarmee ik twee jaar geleden in Zuidlaren liep, loopt wel veel meer en hooft ondertussen zijn eerste marathon achter de rug in een fantastische tijd van 3 uur 13 (Brussel).

halve foto's en onscherpe filmbeelden

Natuurlijk zijn er weer veel foto's gemaakt bij de Dam tot damloop en zijn er filmbeelden van diverse doorkomsten. Maar op de één of andere manier ben ik deze keer niet erg zichtbaar. Op de eerste foto sta half en op de tweede ben ik "onthoofd"

Op de video's heb ik mezelf niet kunnen terugvinden.

De officiële uitslag

Naam Richard Voorintholt
Woonplaats Pijnenburg
Afstand 10 Engelse Mijl by night trimloop
Categorie 439e Mrecr
Totaal plaats 466e van 12914 finishers
Snelheid 13,013 km/uur
Netto tijd 1:14:12
Netto tussentijden (verschil)
2,5 km 11:16
5 km 22:44 (22:44)
7,5 km 33:59
10 km 45:41 (22:57)
12,5 km 57:23
15 km 1:09:25 (23:44)

Dam-tot-damloop By Night

Gisteravond zag het gebied rond het centraal station in Amsterdam blauw van de deelnemers aan de Dam-tot-damloop By Night. Ik was één van de (25.000) gelukkigen die een startnummer had weten te bemachtigen. In 2005 liep ik ook al een keer mee, dus ik wist ongeveer wat me te wachten stond. Met de auto naar Weesp en vandaar verder met de trein. In Weesp zag je al veel blauwe Dam-tot-dam shirts en kon de "concurrentie" gemonsterd worden. Eenmaal in Amsterdam moest je je best doen om nog wat anders te zien. Een feestelijk gezicht door dat ook nog veel mensen hun best hadden gedaan zichzelf te versieren met lichtgevende attributen. Ik schoot een paar plaatjes met mijn telefoontoestel:

Hier is ook nog een videootje.

Ik probeerde ook nog het "Koffiehuis te vinden waar diverse webloggers zich zouden verzamelen, maar die heb ik niet gezien. Toen werd het tijd voor de start. Ik stond in het laatste startvak en hield er rekening mee dat ik wat zou moeten slalommen, maar de mensen om mij heen zagen er ook nog redelijk snel uit. Om precies 8 uur werden we weggeschoten, terwijl het al flink begon te schemeren. Het lukte niet echt om een beetje op tempo te komen, tot ik aan de zijkant terecht kwam. Daar kon ik steeds, met een sprintje een stukje oprukken. Het was aanzienlijk drukker dan in 2005 of de wegen waren smaller.

De IJ-tunnel was een stuk breder, samen met een paar andere snelle lopers spoot ik door de meute heen naar beneden op het ritme van een perscussiegroep die aan de ingang van de tunnel stond. Daarna werd het weer smaller, slalommen en sprintjes lopen. Het ging wel heel hard. De eerste 2,5 kilometer in 11:15. door dat het steeds donkerder werd, kwam de verlichting van de vele lopers steeds beter tot zijn recht. Die van mij lag nog thuis (vergeten), Ik had wel de start nog één lichtgevend staafje gevonden en dat tot halverwege om mijn arm laten bengelen. Daarna was het licht uit en heb ik het in een afvalbak gedeponeerd.

Ondanks de drukte lukte het tot halverwege nog om een hoog tempo te lopen. Maar ik voelde wel dat ik in het rood liep. Daarna liepen de tussentijden gestaag op naar 11:40 per 2,5 kilometer en tussen 12,5 en 15 zelfs 12 minuten. In de laatste kilometer wist ik er nog een versnelling uit te persen en kwam net boven de 1.14 binnen. Netjes onder de 1.15 dus, maar de droom van 1.12 bleek iets te ver weg.

Na de finish is het altijd weer een eindje wandelen voor je je kleding kunt ophalen en daarna nog een stukje naar de bussen. In 2005 was dat vervoer goed geregeld, maar gister was het een puinhoop. Gelukkig bleven de meeste lopers gedisciplineerd in de rij en de lopers die dat niet deden werden zeer duidelijk tot de orde geroepen. Maar er waren waarschijnlijk te weinig bussen. Ik heb ongeveer een uur staan wachten en na mijn was de rij nog langer. Dat is niet fijn als je daarvoor flink gedraafd hebt. Tot drie keer toe werd het iemand te veel en moest er een ambulance komen. Ik hoop dat het niets ernstig was, maar het was wel een onverwachte misser in de organisatie.

Geen bijzondere voorbereiding.

Nog maar een week en dan ga ik van start in de Damloop by night. Vorige week ontving ik mijn startnummer, met daarop de url van mijn weblog (alleen .com paste niet meer). Toch leuk en ik ben benieuwd of het nog extra bezoekers oplevert :-)



Zoals je kunt zien start ik in het laatste startvak. Blijkbaar heb ik geen tijd opgegeven of was mijn opgegeven tijd niet snel genoeg voor een ander vak. Dat laatste betwijfel ik overigens wel een beetje, want ik ga toch uit van een tijd van tussen de 1.10 en 1.15 ondanks dat ik sinds Amersfoort niet extreem veel getrained heb. Met de vakantieperiode van drie weken meegerekend zal het gemiddeld één keer per week geweest zijn. Maar het langere rondje dat ik vorige week liep (ca 16 km) ging wel lekker (1.20) op mijn nieuwe Ascis Gel Nimbus 11.



Zaterdag loop ik nog op mijn oude Nimbus 9 ik wil niet het risico van een blaar lopen. Morgen nog maar een keer een rustig rondje voor mezelf, dan moet het wel lukken.

De draad weer opgepakt.

De halve marathon van Amersfoort heb ik prima verwerkt. Een beetje spiepijn op maandag en dinsdag, maar op woensdag liep ik weer lekker mee bij een uitlooptrianing. Wel kreeg ik halverwege de week last van keelpijn en werd ik lekker verkouden. Waarschijnlijk had het iets te lang geduurd voor ik warmere kleding aan had na de finish.

Aktiefoto stond natuurlijk weer bij de finish en schoot volop plaatjes:

Ondertussen is de verkoudheid weer grotendeels verdwenen. Ik produceer alleen nog flink wat snot zoals gister bij de training. Dat was één van de laatste officiële van dit seizoen. 4 series van 1200 meter (400 extensief, 400 intensief en 400 extensief) met 1 minuut pauze. Lekker warm op een zomeravond in het bos met wat mulle bospaadjes en wat hoogteverschil, wat kan trainen toch lekker zijn.

Ik ga de komende weken zorgen voor wat duurloopjes voor mezelf als voorbereiding op de Dam-tot-damloop.

Een PR is wel een beetje spierpijn waard.

Na een tijd op een lager pitje was het zondag 14 juni eindelijk weer tijd voor een wedstrijd. In de afgelopen weken volgde ik met argusogen de weersverwachting, want ik voelde me prima. Snelheid en duurvermogen alles leek te kloppen, ik voelde dat er een mooie tijd in zou kunnen zitten bij de halve marathon van Amersfoort. Maar ja, in de afgelopen weken was het toch vooral warm en dan zou een snelle tijd er niet inzitten. Voor zondag werd ook ruim boven de 20 graden voorspeld en ook nog behoorlijk vochtig.

Zondagmorgen begon het om een uur of negen flink te regenen en dat was ook nog zo toen ik om om kwart over twaal op de fiets vertrok. Het werd wel iets minder toen we nog even naar de deelnemers van de marathon keken die twee uur eerder gestart en nu onderweg waren naar de dierentuin. Robert, Raymond, Evert, Ad en Leatitia liepen er nog vrolijk en fris bij. Tegen twee uur stonden we in het gedrang in het startvak en het druppelde nog steeds. Misschien zou het toch niet te warm worden. Met Peter en Janet besprak ik de plannen. Ik had een tijd van ongeveer 1.37 in mijn hoofd en wilde weg op 4:40 per kilometer. Peter en Janet wilden nog iets sneller en ik liet me overhalen om met 4:30 per kilometer op weg te gaan.

De eerste kilometer was het nog erg druk veel inhalen, inhouden en slalommen. Na ruim 5 minuten hadden we nog geen kilometermarkering gezien en na 10 ook nog niet. We besloten dat we het dan op gevoel en de hartslagmeter van Janet moesten doen. Na een paar kilometer besloten we bewust op te letten dat we niet te hard van stapel liepen. Maar we gingen zeker niet langzamer.

Het parcours in Amersfoort is uniek. Hoewel de halve marathon niet door de dierentuin en door het station gaat, loopt het wel gelijk met ongeveer de helft van het marathonparcours en door dat de marathondeelnemers 2 uur voor ons gestart waren, kwamen we deze na een kleine 5 kilometer weer tegen. Vrijwel direct zagen we Evert en Raymond. Na een korte groet scheurden we er voorbij. Vanf dit punt stonden er om de twee-en-een-halve kilometer verzorgingspunten met water, sportdrank, banaan en sinaasappel: Prima! Ik griste hier en daar een fles of beker water of een stuk fruit mee.

Op het lange stuk langs de A28 begon ik echt lekker los te komen en moest Janet me tot de orde roepen. Dus liepen we met z'n drieën verder in een straf tempo. Even voordat we weer terug onder de A28 doorgingen moest het 10 kilometer punt liggen. Daar kwamen we langs in ongeveer 43:30, da's ook voor een tien kilometer een leuke tijd, maar wij mochten nog even verder. Langs de Ikea ging het even later weer onder de A1 door naar Kattenbroek. Dat was een mooi stuk groen asfalt en ik liet Janet en Peter achter me met nog zo'n 8 kilometer te gaan. Kattenbroek was een feest: ik werd gedragen door het publiek dat allemaal mijn naam bleek te kennen (of in ieder geval kon lezen van mijn startnummer).

Samen met een man met een wit petje liep ik kop-over-kop een paar kilometer door. Uiteindelijk ging hij toch net te hard en met zo'n 4 kilometer te gaan moest ik er voor werken om het tempo te kunnen houden. Daar zat plots mijn vrouw aan de kant. Die was nog helemaal op de fiets gekomen. Ze kon wel zien dat ik toch een beetje moe begon te worden. Het gebrek aan kilometeraanduidingen zat me toch wel dwars. Ik had geen idee hoe ver het nog was en op welke tijd ik aankoerste. Misschien kwam ik wel in de buurt van de 1 uur 30?

Eindelijk was daar de brandweerkazerne waar we dwars door heen mochten. Daarna zou het nog maar een kilometer zijn volgens mij. Ik wist nog een versnelling te vinden en sloot zowaar weer aan bij de man met de pet. Het stuk langs het water duurde voor mijn gevoel nog eindeloos. Eenmaal op de stadsring liep de man met de pet toch weer bij me weg, maar ik kon voor mijn gevoel nog soepel naar de finish. Voor de zekerheid keek ik in de laatste bocht nog wel even achterom of Peter niet nog achter me zat. En toen kon ik kijken naar de tijd. 1 uur 36 en nog wat seconden klokte ik zelf, 4 minuten onder mijn PR.

Enige tijd na mijn finish vond ik de rest van de groep weer terug. Peter bleek na zo'n 12 kilometer een flinke inzinking gehda te hebben en kwam ninnen in 1 uur 43. Janet zat maar twee minuten achter me. Van de anderen begreep ik dat het toch wel een zware loop was geweest. Ondanks dat de zon niet scheen was het niet koud en Amersfoort is niet helemaal vlak. Het publiek was echter fantastisch.

Vandaag waren de uitslagen beschikbaar. Mijn eindtijd was 1.36:21, de snelste Pijnenburger. De lijst is gesorteerd op brutotijd. Als ik dat corrigeer kom ik op 132e plaats uit. Al met al een puike prestatie.

Routes

Nog minder dan een week en dan sta ik aan de start van de halve marathon van Amersfoort. Volgens mij kom ik redelijk voorbereid aan de start. In de afgelopen maanden is het gelukt iets meer te trainen en ik heb nog niet eerder voor een halve marathon zoveel langere duurlopen gedaan.

Kijk maar eens welke routes ik de afgelopen tijd liep.












Bij de training van afgelopen woensdag liepen we in totaal 20 keer 350 meter met de bedoeling dat in het wedstrijdtempo van de (hele of halve) marathon te doen. Anita had voor mij 1.34 berekend. Dat komt uit op een eindtijd van ongeveer 1 uur 35. Zelf ga ik weg op een schema van 4.40 per kilometer. Dan zou ik zo rond 1 uur 37 uitkomen. Dat is mooi onder mijn PR (1 uur 40). Dit alles natuurlijk is erg afhankelijk van de weersverwachting. Is het warm, dan laten we dit mooie plan varen en lopen we 'm gewoon lekker uit.

Update!

Beste lezers, zijn jullie er nog? Ik ben er nog wel, maar heb de laatste tijd veel te weinig gelegenheid om mijn blog bij te houden. Ik zal het toch af en toe proberen, eerlijk waar. Nu hen ik eindelijk tijd om weer eens iets van mijn loopbelevenissen te laten weten. Zoals jullie al begrepen zullen hebben train ik nog steeds, maar is de frequentie nog steeds wat laag. De eerste drie maanden van dit jaar was het niet meer dan één keer per week. Maar langzaam komt er ruimte om iets vaker te trainen. Het zal ook wel moeten want ik heb weer wedstrijdplannen. In juni loop ik de halve marathon van Amersfoort en n september doe ik mee met de Dam-tot-damloop by Night. Dus wie weet kom ik iemand van jullie daar nog tegen. De Damloop doe ik samen met collega Leon. In Amersfoort komt een groot deel van mijn trainingsmaatjes aan de slag, sommigen zelfs voor de hele marathon.

Ondanks dat ik minder train zit het met de vorm blijkbaar nog wel goed. Ik heb veel kort snelheidswerk gedaan. De laatste keer 10 x 200 op de baan en een paar weken daarvoor 10 x 400. Met 200-tjes van 30 seconden en een laatste 400-tje van 1.14 was ik wel tevreden. Omdat ik wat langere afstanden ga lopen, loop ik voor mezelf ook af en toe een duurloopje. Twee weken geleden nog een rondje Pijnenburg, Den Dolder, Lage Vuursche, bij elkaar zo'n 18 kilometer in anderhalf uur.

Deze week was ook de baanwedstrijd van AV Pijnenburg. Een gezellige onderlinge wedstrijd met drie verenigingen (BAV, de Schieter en AV Pijnenburg). Ik hielp deze keer met de tijdwaarneming en maakte wat foto's (zie in de post hieronder). Die tijdwaarneming was nog een heel gedoe, want een groot deel van de doorkomsten werd niet waargenomen. We braken daarover ons hoofd terwijl we overgingen op handwerk. Tot diep in de avond hebben we handmatig de uitslag moeten samenstellen. Dat is uiteindelijk gelukt en vandaag is de waarschijnlijke oorzaak boven tafel gekomen. Eén van de instellingen was per ongeluk naar de default gereset. Volgende keer goed opletten dus. Gelukkig is het hardloper wel gelukt om Inge naar een PR te hazen.

Baanwedstrijd bij AV Pijnenburg

Op 6 mei was weer de jaarlijkse abaanwedstrijd met AV Pijnenburg, de Schieter en BAV. Deze keer hielp ik mee met de tijdregistratie en liep ik dus niet zelf mee. Tussendoor had ik tijd om foto's te maken. Ze zijn lang niet allemaal gelukt, maar een stuk of 40 is nog wel toonbaar. Kijk maar eens hier.